MasukShare
ตอนที่ 2.
Tanggal publikasi:
2025-04-25 01:10:30ตอนที่ 2.
หยาดพิรุณคิดอย่างนั้น พลางพยายามกลืนน้ำลายที่เหนียวไม่ต่างจากแป้งเปียกลงไปให้ความชุ่มชื่นกับลำคอที่กำลังแห้งเป็นผุยผงนั้นด้วยความยากลำบาก สายตาละจากเป้ากางเกงจากพ่อคนตัวโตที่กำลังยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าไม่ได้เลย
มือใหญ่ที่กำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดศีรษะที่เปียกน้ำอยู่นั้นทำงานได้อย่างคล่องแคล่วไม่ติดขัด จนเจ้าสมองไม่รักดีคิดไม่ถึงตอนที่เขาใช้มือใหญ่สีแทนสวยคู่นี้เคลื่อนไหวไปตามร่างกายของผู้หญิงที่แสนจะโชคดีพวกนั้น และความอิจฉาก็ดาหน้าเข้าใส่ไม่หยุด
“ก็มีดีแค่หล่ออย่างเดียวเท่านั้นแหละ...!” เผลอพูดออกไปเสียงดัง และนั่นก็ทำให้ณฉัตรรู้ตัวว่ากำลังถูกแอบมองจากสาวน้อยที่เขาพยายามหลีกหนีสุดชีวิต
กรามแกร่งขบกันแน่น เมื่อสายตาคมกล้ารียาวตวัดไปที่ศาลาข้างสระน้ำ ร่างอรชรในชุดกางเกงขาสั้นแสนธรรมดา แต่ทำไมนะ ทำไมมันถึงได้เน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของหยาดพิรุณได้มากถึงเพียงนี้
และสิ่งที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดเวลาก็คือ... ถึงแม้หยาดพิรุณจะยังไม่เต็มยี่สิบ แต่ร่างกายของหล่อนก็งามสะพรั่งเป็นผู้หญิงที่น่าปรารถนาไปทั้งเนื้อทั้งตัว
แต่ให้ตายเถอะ...! เขาไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับสาวพรหมจารีคนไหนมาก่อนเลยในชีวิต และก็จะไม่มีวันเข้าใกล้เจ้าหล่อนเกินหน้าที่ด้วย
“ฉันเป็นผู้ชายคนแรกที่เธอแอบมองหรือเปล่า...”
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหยียดหยันจนสาวน้อยแก้มแดงก่ำด้วยความอับอาย ใบหน้างามชาดิก ค่อย ๆ ออกมาจากที่ซ่อนตัว ขณะพยายามบังคับตัวเองให้เดินไปเผชิญหน้ากับพ่อคนตัวโตที่มีร่างกายงดงามไม่ต่างจากใบหน้าเลยสักนิดของณฉัตรด้วยท่าทางไม่มั่นคงนัก แต่กระนั้นปากก็ยังดีอยู่
“ฉะ... ฉันไม่ได้แอบมอง...”
เถียงออกไปเสียงแข็ง แต่หลังจากนั้นก็ต้องตกตะลึงงัน เพราะยิ่งเห็นใกล้ ๆ รายละเอียดต่าง ๆ ของร่างกายสมบูรณ์นี้ก็ยังเตะตายิ่งนัก
ไหล่กว้างกำยำดูแข็งแกร่งน่าเกรงขามฉาบไปด้วยสีแทนเงาวับราวกับถูกเคลือบด้วยแวกซ์ชั้นดี แผงอกที่มีลอนกล้ามเนื้องดงามไร้ที่ติมีไรขนรกสีเข้มปกคลุมอยู่นั้นน่าสัมผัสยิ่งนัก
สาวน้อยกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ ขณะไล่สายตาต่ำลงไปยังหน้าท้องที่ดูท่าทางแล้วคงจะแข็งพอ ๆ กับไม้กระดาน และต่ำลงไปกว่านั้น แม้มันจะมีขอบกางเกงว่ายน้ำขวางอยู่ แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคในการจินตนาการภาพของหยาดพิรุณได้เลย
หล่อนเคยเรียนเพศศึกษามาตอนมัธยม และหล่อนก็ยังไม่เคยลืมว่า เจ้าตรงนั้น... ของพวกผู้ชายมันเป็นยังไง แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะมหึมาอลังการได้แบบของณฉัตรเยี่ยงนี้
ณฉัตรรู้สึกคล้ายกับกำลังยืนอยู่ในหลุมอุกกาบาต เพราะสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึงแกมไร้เดียงสาของหยาดพิรุณกำลังจับจ้องอยู่ที่เจ้านั่นของเขา จนมันทำท่าจะตื่นขึ้นมาสร้างความอับอายให้อยู่รอมร่อ
“ถ้าอยากลองก็ไปหาที่อื่น เพราะฉันไม่ใช่สมภาร ไม่เคยคิดจะกินไก่วัด...”
คำเตือนเหยียด ๆ ของเขาทำให้หยาดพิรุณได้สติ หญิงสาวรีบเบือนหน้าหนีทันที ความอับอายกำลังทะลักอยู่ในเส้นเลือด นี่หล่อนเป็นบ้าอะไรไปนะ ทำไมถึงได้ไปยืนจ้องมองเขาแบบนั้น แล้วนี่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
“ฉะ...ฉันมาตามคุณไปสอน...”
ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างดูถูก “วันนี้ฉันไม่สอน กลับไปได้แล้ว...”
หยาดพิรุณหันขวับกลับมามองด้วยความตกใจ “แต่ฉันจะสอบอยู่แล้วนะ แกรมม่ายังไม่แม่นเลย คุณสอนยังไง...”
“อย่ามาโยนความผิดให้กับคนอื่นดีกว่าหยาดพิรุณ เธอมาสายเองไม่ใช่หรือ ฉันเคยบอกเธอแล้ว แต่เธอก็เลือกที่จะมาสายทุกวันที่ฉันสอนเธอ...” เขาเชือดกลับมานิ่ม ๆ จนสาวน้อยหน้าชาดิก
“ฉันไม่ได้มาสายทุกครั้งเสียหน่อย คุณอย่ามาใส่ร้ายฉันแบบนี้นะ และหากไม่อยากสอนก็ดี ฉันจะได้กลับบ้าน แต่ถ้าฉันสอบตกอีกล่ะก็ คุณก็ต้องสอบฉันอีก อย่าคิดว่าคุณจะรอดก็แล้วกัน...”
กรามแกร่งขบกันแน่น จ้องมองแม่สาวน้อยตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน “เธอเป็นสิ่งที่น่ารำคาญที่สุดในชีวิตฉันในขณะนี้เลย รู้ตัวบ้างไหม...”
เขาก้าวเข้ามาหา แต่ไม่รู้ว่าความเซ็กซี่เกินรับมือ หรือว่าความหล่อกระชากใจของพ่อคนตรงหน้า ถึงทำให้หญิงสาวไม่คิดจะถอยหนี ยอมให้เขามาหยุดอยู่ใกล้ ๆ จนลมหายใจเป่ารดกัน
“ฉันไม่ใช่ตัวปัญหา...”
กลิ่นความอำมหิตทำให้ร่างกายของหล่อนตื่นเร่า ความร้อนผ่าววิ่งซุกซนไปทั่วทั้งร่าง และหากทำได้หล่อนอยากจะโผเข้ากอดร่างกำยำตรงหน้านัก
“กลับไปรอที่ห้องเรียน อีกสิบนาทีฉันจะเข้าไป... และอย่าคิดจะยั่วโมโหฉันอีก ด้วยการเถลไถลที่ไหนก็แล้วกัน...” ณฉัตรก้าวถอยหลังไปหลายก้าว ขณะหรี่ตามองหยาดพิรุณ
“แล้วถ้าฉันจะทำล่ะ...”
ชายหนุ่มแสยะยิ้มร้ายกาจ “ฉันก็จะจับเธอโยนออกจากบ้านของฉันทันที โดยไม่สนว่าเธอจะไปฟ้องพี่ชายของเธอยังไง...”
หยาดพิรุณเม้มปากแน่น ความเกลียดชังที่ผู้ชายตรงหน้าขว้างเข้าใส่มันมหาศาลจริง ๆ และมันก็มีผลให้หัวใจของหล่อนเจ็บแปลบ
ไม่อยากจะคิดหาเหตุผลเลยว่า... ผู้ชายคนนี้รังเกียจหล่อนเรื่องอะไร
“คนบ้าอำนาจ คุณมันผู้ชายเฮงซวยที่สุดในโลก ฉันเกลียดคุณ...”
ตวาดออกไปอย่างเดือดดาล หมุนตัวจะวิ่งหนี แต่เสียงเย็นชาที่ไม่น่าฟังสักนิดของณฉัตรก็หยุดเท้าของหล่อนเอาไว้เสียก่อน
Bab terbaru
ดวงใจพญามาร ตอนที่ 32. ตอนอวสาน
ตอนที่ 32. ตอนอวสานสาวน้อยยิ้มเศร้า ๆ “เอิงขอโทษค่ะ และสัญญาว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก เอิงจะเชื่อใจพี่ฉัตร แม้พี่ฉัตรจะไม่ได้รักเอิง เหมือนที่เอิงรักพี่ฉัตรก็ตาม...” ปลายเสียงสั่นสะท้านและเต็มไปด้วยความน้อยใจ“แล้วรู้ใจพี่ได้ยังไง พี่เคยบอกว่าไม่รักเธอหรือ”มือใหญ่คว้าเอวคอด ยกร่างอรชรให้ขึ้นมานั่งบนตัก สาวน้อยเอียงอาย ก้มหน้างุด เพราะอีกฝ่ายเอาแต่ไล่มองตามเรือนร่างของหล่อนไม่หยุด แล้วยังมาอิ่งอ้อยที่อกสาวเนิ่นนานอีก“ก็... ก็พี่ฉัตรเกลียดเอิง”“บอกตอนไหน...”ถามไป ขณะลูบไล้ฝ่ามือไปตามแผ่นหลังเนียนมือ และต่ำลงไปที่บั้นท้ายอวบงามด้วยความหลงใหล ทำเอาสาวน้อยสั่นสะท้านไปทั้งร่าง“ก็ทุกครั้งที่เจอกันนั่นแหละค่ะ”“พี่ไม่เคยพูดสักหน่อย...”“ถึงพี่ฉัตรไม่พูด แต่พี่ก็ใช้สายตาบอกแทน เอิงรู้นะคะว่าเกลียดเอิง... แต่ที่ต้องรับผิดชอบก็เพราะได้เอิงแล้ว... อุ๊ย...!” ร้องออกมาเมื่อถูกบีบที่หน้าอกแรง ๆ อย่างมันเขี้ยว“ถ้าพี่เกลียดแล้วพี่จะมาเสียใจทำไมตอนที่เอิงทิ้งพี่ไปนะ คนดี... พี่รักเธอจนแทบคลั่ง นี่มองไม่ออกเลยหรือไง”หญิงสาวเบิกตากว้าง มองเขาอย่างตกใจ “รักเอิงหรือคะ...”“ก็ใช่นะสิ รักจนพยายามต่อต้าน
ดวงใจพญามาร ตอนที่ 31.
ตอนที่ 31.“พี่ฉัตรขา...”ร้องออกมาอย่างยอมสิ้น เมื่อถูกเขาขบเม้มที่ซอกคอนุ่ม และเลื่อนต่ำลงมาที่เนินอกอวบที่ชูชันรอคอย และเพียงไม่นานเขาก็ทำให้ปลายถันหายเข้าไปในอุ้งปากอุ่นร้อนของตัวเองหญิงสาวครางออกมา สะโพกบิดเร่า ขณะที่มือใหญ่ก็ยังไม่หยุดซุกซน ปากดูดดื่มกลืนกินเต้าสวย แต่มือกลับลูบต่ำลงไปซุกซนที่ซอกขาหนีบ กอบกุมความงามของอิสตรีเพศเอาไว้เต็มมือ นิ้วแกร่งค่อย ๆ ไล้ไปตามร่องรอยกลีบสาวที่หยาดเยิ้มเชื่องช้า หยาดพิรุณสูดปาก แอ่นร่างขึ้นสูง ใบหน้างามแดงก่ำ ส่ายไปมากับหมอนไม่หยุด“พี่ฉัตร... พี่ฉัตรขา... เอิง... เอิงไม่ไหวแล้ว เดี๋ยวนี้...พี่ฉัตร...”ดิ้นพล่าน ๆ อยู่ได้ร่างกำยำราวอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ แรงฤทธิ์พิศวาสที่พ่อคนตัวโตร่ายใส่นั้น มันควบคุมเส้นประสาททุกส่วนในร่างกาย และมันก็ทำให้หล่อนเสียวกระสันเจียนคลั่งณฉัตรยิ้มน้อย ๆ กับอกสาวที่กลืนกินอยู่ ขณะค่อย ๆ แทรกนิ้วมือลงไปในความคับแน่นนั้นเป็นจังหวะ ก่อนจะกระซิบถามเสียงแหบพร่า“ชอบไหม... ชอบมันหรือเปล่า...”“ชอบค่ะ พี่ฉัตรขา... อย่าทรมานเอิงแบบนี้เลย... เอิงจะขาดใจ...”แม้จะพยายามยืดเวลาแสนหวานออกไปเท่าไหร่ แต่พอถูกสะโพกกลมกลึงส่า
ดวงใจพญามาร ตอนที่ 30.
ตอนที่ 30.“เอิงหลับแต่พี่แสนทรมาน...”ชายหนุ่มพึมพำออกมา เมื่อความต้องการทะลักขึ้นมาจอที่ลิ้นปี่จนอึดอัด เจ้าตัวยุ่งของเขาเริ่มหาเรื่องให้เขาลำบากกายอีกแล้ว เขาไม่น่าไปจูบหล่อนเลย เพราะยิ่งได้สัมผัส ความต้องการก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น จนแทบจะลักหลับภรรยาของตัวเองได้อยู่แล้ว‘แต่หล่อนกำลังไม่สบาย...’ ณฉัตรพยายามท่องคำนี้ไว้ในใจ จนหลับไปอย่างน่าสงสารความอึดอัดไม่คุ้นเคยที่แนบชิดอยู่ตลอดทั้งร่างทำให้หยาดพิรุณค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้น ดวงตากลมโตค่อย ๆ ลืมขึ้น พร้อม ๆ กับสมองที่ค่อย ๆ ทำงานตามปกติ และนั่นก็ทำให้สาวน้อยร้องอุทานออกมา เมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงแทนที่จะนั่งอยู่ที่พื้นข้างล่าง“มาอยู่นี่ได้ยังไง...”ร่างอรชรที่ลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้ณฉัตรที่พึ่งข่มตาหลับไปได้ไม่ถึงชั่วโมงต้องตื่นขึ้น และก็มองความลนลานของหยาดพิรุณด้วยความแปลกใจ“เอิง... เอิงไม่รู้ว่าขึ้นมาได้ยังไง แต่เอิง... เอิงไม่ได้ขัดคำสั่งของพี่ฉัตรนะคะ เอิงตั้งใจ...”“นี่จำอะไรไม่ได้เลยหรือ...”ชายหนุ่มค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ขณะที่สายตากวาดมองร่างเปลือยของสาวน้อยอย่างเพลิดเพลินโดยที่เจ้าตัวไม่รู้สักนิดก็เมื่อคืนเขา
ดวงใจพญามาร ตอนที่ 29.
ตอนที่ 29.ชายหนุ่มก้าวยาว ๆ ไปกระชากประตูเปิดออกกว้าง ก่อนจะหันมามองร่างอรชรที่เดินตามมา “ถ้าเปลี่ยนใจก็กลับไปได้ทุกเมื่อนะ ฉันไม่ห้าม...” และเขาก็ดึงประตูปิดเข้าหากันทันที เมื่อหยาดพิรุณก้าวพ้นธรณีประตูออกไป“ไม่ถึงห้านาทีก็คงจะแจ้นกลับบ้าน...”ณฉัตรแสยะยิ้มออกมา ก่อนจะเดินไปที่เตียง และล้มตัวลงนอนด้วยความอ่อนระโหยโรยแรงทั้งร่างกายและจิตใจใจหนึ่งก็อยากจะดึงหยาดพิรุณเข้ามากอดให้หายคิดถึง ใจหนึ่งก็ยังค้านเพราะยังเจ็บแค้นกับสิ่งที่เจ้าหล่อนทำไว้กับเขาในวันนั้น ความรู้สึกตีกันวุ่นวาย ทั้งรักทั้งเกลียดปนเปกันไปหมดจนแยกไม่ออก คงต้องปล่อยให้เจ้าหล่อนพิสูจน์ตัวเองไปสักระยะ“อ้าว... คุณเอิงลงมานั่งตรงนี้ทำไมคะฝนกำลังจะตก แล้วนั่นกระเป๋านี่...”ลิ้นจี่ที่เดินกำลังจะเดินเข้าไปดูในห้องโถงเพราะลืมปิดหน้าต่างร้องขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเดินผ่านมาที่ลานหน้าบ้านแล้วเห็นร่างอรชรของหยาดพิรุณนั่งกอดเข่าอยู่กับพื้นด้วยท่าทางอ่อนเพลีย“คือเอิง...”หญิงสาวพูดได้แค่นั้นก็ก้มหน้าก้มตา ลิ้นจี่จึงเดาได้ทันทีว่าอะไรเป็นอะไร จึงรีบเดินเข้าไปหาจะพยุงเข้าบ้าน แต่หยาดพิรุณก็ขืนตัวเอาไว้“เอิงต้องอยู่ถึงเช้าจ้ะ ไม่
ดวงใจพญามาร ตอนที่ 28.
ตอนที่ 28.“ออกไปให้พ้น! ออกไปจากห้องของฉัน หยาดพิรุณ...!”“พี่ฉัตรคะ เอิง... ได้โปรดฟังเอิง...”“ออกไป! หูแตกหรือไง...”ชายหนุ่มแทบจะกระโดดลงจากเตียงเมื่อหล่อนถลาเข้าไปหา สาวน้อยมองอย่างอ้อนวอน แต่ความเห็นใจ ความอาลัยอาวรณ์มันตายไปจากหัวใจเขานานแล้วหล่อนยังจะมาให้เขาเห็นหน้าทำไม จะมาทำให้เขาเจ็บปวดอีกทำไม ในเมื่อหล่อนเป็นคนต้องการให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้เองหยาดพิรุณเลือกที่จะหย่ากับเขา ทั้ง ๆ ที่พึ่งจดทะเบียนกันไม่ทันข้ามวัน และตอนนี้กลับมาทำไมอีก มาทำไมอีก!“ฉันเกลียดเธอ...! ออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้”คำรามออกมาอย่างเดือดดาล ร่างอรชรที่สวยงามอยู่ในชุดนอนบางเบาไม่ได้ทำให้ความเกรี้ยวกราดของชายหนุ่มลดลงได้เลยความเจ็บปวดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจ มันทำให้เขาจำ... และก็จะไม่มีวันยอมให้ความรู้สึกนั้นมามีอำนาจทำร้ายตัวเองได้อีก“พี่ฉัตร... เอิงขอโทษ... เอิงมันงี่เง่า ให้อภัยเอิง...”น้ำตาไหลออกมาอาบแก้ม เสียใจที่ณฉัตรไม่ยอมฟังเหตุผลของหล่อนเลย แต่จะโทษเขาฝ่ายเดียวได้ยังไง ในเมื่อหล่อนเป็นคนทำให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นมาเอง แล้วจะโทษใครได้ นอกจากความงี่เง่าของตัวเอง“ออกไป! ถ้าไม่ออกไป ฉันจ
ดวงใจพญามาร ตอนที่ 27.
ตอนที่ 27.“แล้วมันจะเป็นอะไรไปได้ล่ะคะ ในเมื่อ...” สมองเริ่มมึนงง ความสับสนกำลังเกาะกินในหัวใจ ลางสังหรณ์บางอย่างกำลังเต้นเร่าอยู่ในกระแสเลือด“น้ากับณฉัตรเป็นแม่ลูกกัน... แต่เราผิดใจกันนิดหน่อย ก็เท่านั้นเอง...”“อะไรนะคะ!”เหมือนฟ้าถล่มใส่ศีรษะ ใบหน้าซีดขาว ดวงตากลมโตตื่นตกใจอย่างสุดขีด จนคู่สนทนาอย่างจันจิราจ้องมองด้วยความแปลกใจ“หนูเป็นอะไรหรือเปล่า...”หยาดพิรุณรีบส่ายหน้า ตาแดงก่ำเกือบจะร้องไห้ ความรู้สึกผิดท่วมท้นอยู่ภายในอก หล่อนผิดอย่างไม่น่าให้อภัย ความโง่ ความงี่เง่าของคนทั้งโลกมาถล่มใส่หล่อนคนเดียวในตอนนี้หล่อนไม่อยากให้สิ่งที่ผู้หญิงตรงหน้าบอกเป็นความจริงเลย ไม่อยากให้มันเป็นความจริง เพราะจากที่หล่อนเคยเป็นฝ่ายถูกกระทำ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าหล่อนเป็นฝ่ายทำร้าย ทำลายทุกอย่างของชีวิตคู่ลงด้วยน้ำมือของตนเองไม่น่าให้อภัย...! ใช่แล้วล่ะ ณฉัตรไม่มีวันให้อภัยในความงี่เง่าของหล่อนอย่างแน่นอน และหล่อนมันโง่เองที่จะเชื่อแค่สายตา โดยไม่คิดจะถามไถ่ทุกอย่างให้ดีเสียก่อน“หนู... หนูไม่เป็น... อะไร หนูขอตัว... ขอตัวค่ะ...”หญิงสาวลุกขึ้นทันที ก่อนจะลนลานออกไปจากร้านกาแฟอย่างรวดเร็ว
ดวงใจพญามาร ตอนที่ 26.
ตอนที่ 26.“เฮ้ย... ป้าก็ไม่รู้จะพูดว่ายังไง คนหนุ่มสาวนี่เข้าใจยากจังเนอะ...”ป้าสำเนียงพึมพำ ก่อนจะหันไปทำงานของตนเองต่อ ลิ้นจี่เองก็ได้แต่ยืนถอนหายใจด้วยความสงสาร แต่ก็ทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้เพราะเรื่องของหัวใจ... มีแค่คนสองคนเท่านั้นที่จะสามารถทำให้มันตรงกัน คนที่สามคนที่สี่คงไม่สามารถช่วยอะไรไ
ดวงใจพญามาร ตอนที่ 25.
ตอนที่ 25.“เอิงเป็นอะไรหรือเปล่าครับ โกรธพี่หรือที่มาช้า แต่พี่ประชุมจริง ๆ”ณฉัตรเดินเข้ามาหาใหม่ และกำลังจะทำแบบเดิมคือดึงสาวน้อยเข้าไปกอด แต่ก็เหมือนเดิมเพราะหยาดพิรุณหลบอีกครั้ง และมองเขาด้วยสายตาหมางเมิน“มีอะไรก็ว่ามาเอิง... พี่ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย... มันอึดอัด”หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอ ซ่อน
ดวงใจพญามาร ตอนที่ 24.
ตอนที่ 24.“ไม่จำเป็นต้องถามหรอกมั้งครับ เพราะเงินที่ผมพึ่งสั่งจ่ายให้แม่ไปเมื่อเดือนก่อนน่าจะทำให้แม่กับชู้... เอ่อ... สามีใหม่ของแม่สุขสบายได้ไม่ยาก...”ผู้เป็นมารดาเม้มปากไม่พอใจกับคำพูดของบุตรชายนัก ก่อนจะพูดขึ้น “แม่รู้ว่าฉัตรเกลียดแม่ แต่ยังไงแม่ก็คือแม่ของฉัตรนะ ฉัตรต้องเลี้ยงดูแม่บ้าง...”“
ดวงใจพญามาร ตอนที่ 23.
ตอนที่ 23.สาวน้อยมองตามจนลับสายตา ก่อนจะปิดประตูห้องทำงานของเขา เดินมาทรุดกายลงนั่งบนโซฟานุ่มที่อยู่ริมหน้าต่างด้วยรอยยิ้มเกลื่อนหน้าไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้... วันที่หล่อนกับณฉัตรอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แม้เขาจะไม่เคยเอ่ยคำว่ารักให้หล่อนได้ชุ่มชื่นหัวใจ แต่แค่เขาดีกับหล่อน แค่นี้ก็เพียงพอแล้วไม่
Anda juga akan menyukai
รวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS2 (NC25+)
Chocolate lily 130.5K Dibacaรักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา76.5K Dibacaถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)63.2K Dibacaคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว275.3K Dibacaเสียแรงที่รัก
ลายจันทร์89 Dibacaเมียพ่อเลี้ยงพันแสง
ลิตเติ้ลกิ๊ฟ317 Dibacaเรือนลับของคุณนายร่าน
กาสะลอง160 Dibacaสวัสดีคุณสามีสุดที่ร้าย
ลายจันทร์20 Dibaca
