ชีวิตแสนอาภัพ 2

"พ่อทำไมพ่อพูดอย่างนั้นล่ะ พาแม่ไปหาหมอที่ตัวเมืองสิจ๊ะ ฮื่ิอ" อัญชันร้องไห้สะอึกสะอื้นจนหน้าเขียวหน้าแดง ผู้เป็นแม่น้ำลายฟูมปากและค่อย ๆ จากไปอย่างสงบจนลมหายใจเฮือกสุดท้าย

"แม่...!!!! ฮึก ฮื่อ แม่ แม่อย่าทิ้งอัญชันแบบนี้สิจ๊ะอัญชันจะอยู่ยังไง ถ้าอัญชันไม่มีแม่"อัญชันร้องไห้ฟูมฟายกอดศพของมารดาไม่ยอมปล่อย

ไอ้ทองอินที่เห็นว่านางนวลสิ้นใจเสียแล้วแทนที่มันจะฝังศพเมียให้ดี มันกลับปล่อยทิ้งศพของอีนวลไว้ที่ป่าโดยไม่แยแส และรากอัญชันที่มีไข้ขึ้นสูงเดินทางต่อทันที

"พ่อปล่อยข้านะ ข้าจะอยู่กับแม่ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ข้าไม่ไปไหนกับพ่อทั้งนั้น"อัญชันโวยวายทำตัวดื้อดึงไม่ยอมเดินไปกับไอ้ทองอินทร์แม้แต่ก้าวเดียว

ไปทองอินขี้โมโหจนเลือดขึ้นหน้า ตบเข้าไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางอัญชันจนเลือดซิบพร้อมกับชี้หน้ากรนด่าต่างๆนานา

"มึงฟังกูนะอีอัญชัน แม่มึงอีนวลมันตายห่าไปแล้วแต่กูนี่พ่อมึง ยังมีชีวิตอยู่ มึงจะให้ไอ้พวกเวรนั่นมากระทืบกูหรือยังไง..!"

"ถ้ามึงยังดื้อดึงไม่ไป กูจะมัดมึงไว้กับศพแม่มึงที่นี่แหละ ให้เสือคาบไปแดกเลย อีลูกเวร"ไอ้ทองอินที่ไม่มีแม้แต่พ่อ ความหลงเหลือความเป็นคนความเป็นผัวเมตตาอารีแม้แต่ศพของเมียอย่างนางนวลที่รักมันมาตลอดทั้งชีวิตมันก็ทิ้งขว้าง

"แม่จ๊ะลูกลาก่อนนะจ๊ะ ชาติหน้าฉันใดขอให้เราได้เกิดมาเป็นลูกแม่กันอีก ข้าจะดูแลแม่เองทั้งหมดมันเป็นเพราะอัญชัน"อัญชันที่พร่ำเพ้อ ก้มกอดศพแม่ต้องจำใจลุกจากลาด้วยความไม่เต็มใจ

"เออให้มันพูดง่าย ๆ อย่างนี้สิวะอีอัญชันกูจะได้เลี้ยงมึงได้"ไอ้ทองอิมยังไม่รู้ว่าที่ตัวของอัญชันนั้นยังมีเงินค่าขนมที่ไปเก็บมามากอยู่ เพราะมีเงินที่ร้านขนมนั้นเชื่อหลายเจ้าเอาไว้ด้วย

อัญชันเดินร้องไห้สะอึกสะอื้นตลอดทางจนดวงตาสวยแดงกล่ำใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาจนดูไม่น่ามอง

"อีอัญชันมึงเมื่อไหร่จะหยุดร้องไห้ มึงจะร้องให้จนตายห่าตามแม่มึงไปเลยหรือไง"ไอ้ทองอินที่ไม่มีความรักใคร่ลูกสาวคนนี้อยู่แล้ว จึงมักจะใช้คำพูดและวาจาที่ไม่ดีอยู่เสมอ

"พ่อไม่รักแม่เลยหรือจ๊ะ แม่นวลรักพ่อมากนะ ไม่ว่าพ่อจะทำอะไรไม่ดี แม่นวลก็มักจะบอกให้ข้ารักและเคารพพ่อ"อัญชันรวบรวมความกล้าที่จะพูดกับผู้เป็นพ่อของตัวเอง

"ตอนนี้แม่มึงไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้วอีอัญชันมึงก็เลิกพร่ำพรรณนาถึงมันได้แล้ว"

ผ่านไปไม่นานทั้งสองก็เดินมาถึงหมู่บ้านแห่งเมืองโคราชที่มีนายเหนือหัวเป็นใหญ่คือพ่อคุ้มอินทรีย์ ไอ้ทองอินที่เดินทางมาหาผู้เป็นญาติคนสุดท้าย

"ลุงเขียว ลุงเขียวอยู่ไหม"ไอ้ทองอินตะโกนเรียกคนบนเรือนแต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่

"พ่อมาถูกแน่นะจ๊ะ"อัญชันเอ่ยปากถามด้วยสภาพที่แทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้วเพราะพิษไข้

"เออกูมาถูกแต่แค่คงไม่มีใครอยู่"พูดยังไม่ทันขาดคำก็มีคนเดินผ่านมาพอดี

"เอาพ่อหนุ่มมาจากบ้านไหนล่ะ มาทำอะไรที่นี่"ชาวบ้านที่เดินผ่านมาหันไปถามไอ้ทองอิน

"ข้าเป็นหลานของลุงเขียวน่ะ พอดีว่าจะแวะมาเที่ยวหาแกสักหน่อย แกไปไหนป้าพอจะรู้ไหม"

"ตาเขียวมันไปวัด วันนี้มันไปทำบุญใส่บาตรอีกสักพักก็คงกลับล่ะ เดี๋ยวข้าจะไปวัดพอดีเดี๋ยวข้าจะบอกให้นะ"

"ขอบใจป้ามากนะจ๊ะ ถ้าเจอลุงเขียวบอกลุงเขียวว่าไอ้ทองอินมาหา"

"ได้จ้ะพ่อหนุ่มเดี๋ยวป้าจะบอกให้"

ไอ้ทองอินที่นั่งรออยู่ตรงใต้ถุนเรือนพร้อมกับอัญชันที่มีสภาพอิดโรยดูร่อแร่จนจะไม่ไหว

"พ่อจ๋าข้าอยากกินน้ำ อยากล้างหน้าล้างตาสักหน่อยจะได้ไหมจ๊ะพ่อ"

"มึงนี่เรื่องมากเหมือนแม่มึงจริง ๆ เลยนะแล้วดูสภาพอย่างกับศพเดินได้"ไอ้ทองอินพูดจบก็เดินไปหาน้ำข้างบนเรือนก็ถูกล็อคเอาไว้ มีเพียงน้ำที่เอาไว้ต้อนรับแขกก็ตักลงมาให้นางอัญชันหนึ่งถ้วย

"เอารีบ ๆ กินเข้าไปวุ่นวายชิบหาย"ไอ้ทองอินทำหน้าไม่สบอารมณ์กับอัญชัน

อัญชันที่ได้น้ำก็กระดกทีเดียวจนหมดถ้วย อัญชันค่อย ๆ หยิบยาฟ้าทะลายโจรสมุนไพรที่แม่ตั้งใจขุดเอามาให้เพื่อดับพิษไข้ อัญชันตัดสินใจบดยาทีละเล็กน้อยแม้จะขมมากก็ต้องจำใจกิน

"พ่อข้าอยากจะนอนสักหน่อยได้ไหมจ๊ะ ข้าไม่ไหวจริงๆข้ารู้สึกหนาวสั่นจนแทบจะเป็นลมล้มพับ"

"เออมึงนอนนอนไปเถอะจะทำอะไรก็ทำ"

"จ้ะพ่อ"

ลุงเขียวลุงแท้ ๆ ของไอ้ทองอิน ที่ผ่านมาหลายปีไอ้ทองอินไม่เคยกลับมาเยี่ยมเยียน แต่วันนี้ดันกลับมาหาเขาลุงเขียว ตาเขียวที่ได้ข่าวจากป้าสมใจจึงรีบเดินทางกลับมาที่เรือนทันที

"อ้าวไอ้ทองอินลมอะไรพัดพาเอ็งมาถึงโคราชได้วะหายไปตั้งหลายปี ไม่เคยติดต่อข้ามาเลย'ลุงเขียวพูดอย่างน้อยใจ ที่หลานชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างไอ้ ทองอิน ตั้งแต่แม่มันเสียมันก็ไม่เคยติดต่อเขากลับมาอีกเลย

"พอดีฉันจะขอมาอยู่กับลุงเขียวสักพักนะจ๊ะ ฉันมีปัญหาทางบ้านนิดหน่อย"ไอ้ทองอินไม่ยอมเปิดปากเล่าความจริงให้กับลุงเขียวฟัง

"ได้สิวะเองมาทั้งทีเดี๋ยวข้าจะเลี้ยงข้าวเลี้ยงปลาเองให้อิ่มหนำสำราญ และไหนลูกกับเมียเอ็งล่ะ"ลุงเขียวที่ถามหานางนวลและลูกสาวของไอ้ทองอิน

"ข้ามาแต่กับลูกสาวของข้าสองคน ส่วนนางนวลมันอยู่บ้านทางโน้น ดูแลบ้านช่อง"ไอ้ทองอินพูดตัดบทคำโต เพราะไม่อยากให้ใครรู้ถึงความชั่วช้าของมันที่ทิ้งร่างเมียไว้กลางป่า

"เออไม่เป็นไรเอ็งมาข้าก็ดีใจจะแย่แล้วไปขึ้นเรือนก่อนเถอะ"

"เออเดี๋ยวฉันตามนางอัญชันแป๊บนึงนะลุงมันนอนอยู่ใต้แคร่ตรงใต้ถุนเรือนนะจ๊ะ"

"ลุงเขียวเดินไปดูสภาพของหลานสาวที่ดูอิดโปรยจนดูผิดสังเกต

"เอ้ย..! ทำไมสภาพมันถึงเป็นอย่างนี้หรอวะ"ลุงเขียวยื่นมือไปสัมผัสหน้าผากที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเขาจึงรู้ทันทีว่าหลานสาวสุดที่รักตัวร้อนจี๋

"ทำไมมึงถึงปล่อยให้มันได้ไข้ขนาดนี้วะไอ้ทองอิน"ลุงเขียวหันขวับไปถามผู้เป็นหลานชาย

"พอดีระหว่างทางมันตากน้ำค้างโดนฝนมามันก็เลยได้ไข้นะจ๊ะลุงเขียว ฉันก็ไม่คิดว่ามันจะกระหม่อมบางขนาดนี้"ไอ้ทองอินที่ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนก็ตอบไปแบบส่งๆ

"อัญชัน อัญชันลูก"ลุงเขียวที่เคยเห็นอัญชันตอนอายุขวบสองขวบ ตาเขียวรักและเมตตาเอ็นดูอัญชันเป็นพิเศษ

อัญชันที่ได้ยินเสียงบุรุษที่ตัวเองไม่เคยได้อยู่ในความทรงจำ ก็ลืมตาตื่นขึ้นภาพพร่ามัวค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นบุรุษผิวสองสี ดูท้วมใหญ่หน้าตาดูใจดี อัญชันลุกขึ้นทันที

"สวัสดีจ๊ะลุงหนูชื่ออัญชัน เป็นลูกของแม่นางนวลกับพ่อทองอินจ้ะ"อัญชันยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

"โอ้โห..!ใบหน้าหลานสาวข้ าดูซิขนาดได้ไข้ยังสวยขนาดนี้ เอ็งนี่มันช้างเผือกจริงๆนะอัญชันเอ้ยสวยเหมือนแม่เอ็งเลย"ตาเขียวที่เห็นใบหน้าหลานสาวก็กล่าวชมแม้จะอยู่ในสภาพมอมแมมและอิดโรย

"แม่ของข้า,..,.."ยังไม่ทันที่อัญชันจะได้พูดจบไอ้ทองอินก็พูดแทรกขึ้นมาทันที

"อัญชันเอ็งเพิ่งฟื้นจากไข้ ขึ้นเรือนไปเถอะ เดี๋ยวลุงขึ้นไปรอข้าบนเรือนเสียก่อนนะเดี๋ยวข้าขอคุยธุระกับลูกสาวข้าสักประเดี๋ยวไป"ไอ้ทองอินหันไปพูดกับผู้เป็นลุง

"เออได้ ๆ เดี๋ยวข้าจะขึ้นไปรอเอ็งสองคนบนเรือนเดี๋ยวข้าจะได้ให้คนเตรียมเสื้อผ้าให้เอ็ง"พูดจบลุงเขียวก็เดินกลับขึ้นไปบนเรือนปล่อยให้สองพ่อลูกได้พูดคุยกันตามประสา

"นางอัญชันเอ็งอย่าได้พูดเรื่องที่เกิดขึ้นภายในบ้านของเราให้ลุงเขียวได้รู้เป็นอันขาดแม้กระทั่งเรื่องแม่ของเองก็ตาม........"

อัญชันถึงกับหน้าถอดสีไม่คิดว่าผู้เป็นพ่อจะใจไม้ไส้ระกำแม้กระทั่งเรื่องของแม่ที่ถูกทิ้งศพไว้กลางป่าก็ต้องถูกเก็บไว้เป็นความลับจนวันตาย...