อัญชันผู้อาภัพ

พ่อคุ้มอินทรีย์ที่กลับมาพร้อมชัยชนะโดยไม่เสียเลือดเนื้อและกำลังคนฝั่งของตนเองเลยแม้แต่คนเดียวแถมยังยึดทรัพย์สินข้าวของพวกไอ้โจรปล้นควายกลับมาได้อีกเกือบหกเกวียน

"พี่อินทรีย์ที่นี่เฉียบขาดมาก ป่านนี้พวกมันไปเฝ้ายมบาลก็ยังไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองตายแล้ว"ไอ้กล้าพูดแบบติดตลก

"ไอ้กล้าไอ้ชิบหาย..! มึงก็อย่าพูดไปเผลอ ๆ มันยังคิดว่ามันยังหายใจอยู่หรือเปล่า"ไอ้สนที่พูดหยอกเย้ากับเพื่อน

เหล่าบรรดาลูกน้องของพ่อคุ้มอินทรีย์ลูกสมุนห้าสิบคน ไม่มีใครปฏิเสธวิธีการของอินทรีย์เพราะเขามักจะใช้สมองมากกว่ากำลัง ไม่ว่าจะเป็นวิธีขาวหรือดำจะลดศักดิ์ศรีหรือมีศักดิ์ศรีสำหรับเขาขอเพียงแค่บรรลุเป้าหมายเขาทำได้หมด

"พวกมึงไปพักผ่อนเถอะ ส่วนเวรยามที่เฝ้าตามจุดประตูทั้งห้าของหมู่บ้านสลับผลัดเปลี่ยนกันอย่าให้ขาด"อินทรีย์พูดจบก็เดินกลับขึ้นเรือนเพื่อไปชำระล้างคราบเหงื่อไคร

อีจวงที่เฝ้ารอชะเง้อคอยาวว่าเมื่อไหร่พ่อคุ้มอินทรีย์ ของมันจะกลับมาที่เรือนเสียที เพราะมันอยากจะขึ้นไปปรนนิบัติพัดวีดั่งเช่นทุกคราว มันอยากจะเป็นเมียของอินทรีย์จนตัวสั่น แต่ก็ทำได้เพียงแค่บีบนวดเพราะอินทรีย์ไม่เคยล่วงเกินมันมากไปกว่านั้น

"พ่อคุ้มกลับมาแล้วเหรอจ๊ะ"อีจวงที่ยืนเสนอหน้ารออินทรีย์อยู่ตรงใต้ถุนเรือน

"เอ็งมีอะไรถึงมายืนอยู่ตรงนี้อีจวง"อินทรีย์ที่เพิ่งเอาม้าไปเก็บในคอกเห็นอีจวงยืนชะเง้อคอยาวก็เลยเอ่ยปากถาม

"บ่าวมารอพ่อคุ้มอินทรีย์กลับมานะจ๊ะ พ่อคุ้มอินทรีย์เหนื่อยหรือเปล่าจ๊ะ เดี๋ยวบ่าวหาน้ำเย็นๆ มาให้"อีจวงรีบเดินเข้าไปเอาอกเอาใจ จนทำให้บ่าวไพร่ในเรือนบางคนก็อดหมั่นไส้ไม่ได้

"เออขอบใจมาก เอ็งเอาน้ำเย็นขึ้นไปให้ข้าวบนเรือนแล้วกัน ข้าวเย็นนี้ไม่ต้องเตรียม ข้าไม่หิว"อินทรีย์พูดจบก็เดินหนีกลับขึ้นไปบนเรือน

"แหม..! อีจวงมึงจะออกนอกหน้านอกตาเกินไปแล้วหรือเปล่าวะ"อีแดงที่อยู่มาก่อนอีจวงก็รู้สึกหมั่นไส้ที่อีจวงเสนอหน้าตาจนเกินงาน

"ทำไมอีแดง มึงอิจฉาวาสนากูล่ะสิ ที่กูได้ขึ้นไปรับใช้ บีบนวดพ่อคุ้มอินทรีย์อยู่เป็นประจำ อย่างมึงอย่างไม่มีโอกาสหรอก"อีจวงพูดจบก็เดินหายไปในครัวเพื่อไปหยิบน้ำเย็นๆ มาให้กับอินทรีย์บนเรือน

"พ่อคุ้มอินทรีย์จ๊ะ บ่าวเข้าไปได้หรือไม่จ๊ะ"อีจวงที่ทำเสียงเล็กเสียงน้อย

"เออ..เข้ามา"อินทรีย์เอ่ยปากอนุญาต

"บ่าวเอาน้ำเย็น ๆ มาให้พ่อคุ้มจ้ะ"

"เอาวางไว้ตรงนั้น แล้วมึงก็ออกไปได้แล้วอีจวง"

อินทรีย์พูดตัดบทเพราะรู้สึกเหนื่อยล้าและอยากนอนพักผ่อน

แต่อีกจวงก็ยังคงทำท่ามึนตึง ไม่ยอมออกไปง่ายๆอินทรีย์จึงปรายตามอง "มึงมีอะไรทำไมถึงยังไม่ออกไปอีก"

"พอดีบ่าวเห็นว่าพ่อคุ้มอินทรีย์กลับมาเหนื่อยๆบ่าวเตรียมสมุนไพรประคบไว้ให้ ให้บ่าวนวดให้พ่อคุ้มอินทรีย์นะจ๊ะ"อีจงเสนอตัว

อินทรีย์ชั่งใจอยู่นานเพราะเขาเองก็ไม่อยากวุ่นวายเพราะตอนนี้รู้สึกเหนื่อยล้าเต็มทนแต่ก็ดีที่มีคนมานวดคลายความปวดเมื่อยตัวให้จึงได้ตอบอนุญาต"เออก็ได้"

อีจวงพอได้ยินคำอนุญาต ก็วิ่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คลานเข่าเข้าไปหาอินทรีย์ที่นอนอยู่บนเตียงบีบนวดอย่างไม่รีรอ

อีจวงพยายามใช้มารยาร้อยเล่มเกวียน เพื่ออ่อยอินทรีย์ให้รับมันขึ้นเป็นเมีย แต่ก็ไม่เคยสำเร็จเพราะอินทรีย์ไม่เคยมีอะไรกับบ่าวในบ้านเลยสักคน

ผ่านไปสักพักนึงอินทรีย์ก็รู้สึกหายปวดเมื่อยจึงได้เอ่ยปากไล่ให้อีจวงออกจากห้องไป อีจวงที่อารมณ์เสียไม่น้อย เพราะตั้งใจมาอ่อยอินทรีย์อย่างเต็มที่ สุดท้ายก็แห้วกลับมาเหมือนเดิม

"แหมอีจวงแห้วอีกละสิถ้ามึงอ่ะ"อีแดงที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับอีจวงก็พูดจากระแนะกระแหน

"มึงไม่ต้องมาพูดกับกูอย่างนี้หรอกอีแดง มึงอ่ะไม่ได้สัมผัสแม้แต่ปลายเล็บตีนของพ่อคุ้ม..! อย่าปากดีให้มันมาก"อีจวงหันไปด่าอีแดงอย่างไม่ไว้หน้า

"เพราะว่ากูไม่ได้มักใหญ่ใฝ่สูงเหมือนมึงไงล่ะอีจวงระวังให้ดีเถอะ วันหนึ่งพ่อคุ้มจะเฉดหัวมึงออกจากบ้านกูจะรอดูวันนั้น"พูดจบอีแดงก็เดินสะบัดตูดออกไป

"ไม่มีวันนั้นหรอก มีแต่กูจะขึ้นเป็นเมียพ่อคุ้มให้มึงดูอีแดง"อีตวงก็พูดสบถกับตัวเองเบา ๆ

ทางด้านไอ้ทองอินที่ได้พาครอบครัวของตัวเอง ระหกระเหินร่อนเร่ มาจนถึงตัวเมืองโคราช แม้จะยังรู้ตัวว่าหนีพ้นเงื้อมมือเจ้าของโรงพนันมาได้ แต่ก็ใช่ว่าพวกนั้นจะไม่ตามล่า

"พี่นี่เราก็เดินมาหลายวันแล้วนะ เราไปหาที่หยุดพักสักที่เถิด หากเป็นเช่นนี้ลูกกับข้าน่าจะหมดแรงเสียก่อนที่จะถึงโคราชเป็นแน่" นางนวลที่เห็นสภาพอิดโรยของลูกสาวก็รู้สึกสังเวชใจ

"พวกมึงจะพูดทำไมกันนักหนาวะ เป็นตัวถ่วงกู ชิบหาย รู้อย่างนี้ไม่น่าเอามาด้วยหรอก ปล่อยให้แม่งโดนกระทืบอยู่ที่ลพบุรีก็ดี" ไอ้ทองอินที่พูดโดยไม่สนใจความรู้สึกลูกหรือเมียเลย

"ทำไมพี่พูดอย่างนั้นล่ะ..! ที่พวกข้าต้องมาตกระกำลำบาก มันก็เพราะพี่ไม่ใช่หรือไง"นางนวลที่หมดความอดทนกับคนอย่างไอ้ทองอิน

"อีนวลมึงอย่าปากดีให้มันมากนักนะ มึงเดินไปเถอะอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงบ้านลุงกูที่โคราชแล้ว"

"แม่จ๋าขออัญชันพักสักเดี๋ยวได้หรือไม่อัญชันรู้สึกไม่ไหวจริง ๆ จ้ะ เหมือนไม่มีแรงจะเดินแล้ว"อัญชันที่เหมือนจะเป็นไข้ตัวร้อนรุม ๆ เพราะเมื่อวานฝนตกหนัก สองคนแม่ลูกโดนฝนและน้ำค้างมาหลายวัน

"พี่ทองอินหยุดพักให้ลูกพักข้างหน้าสักประเดี๋ยวเถอะ ลูกน่าจะได้ไข้เดี๋ยวขอข้าเช็ดตัว หาข้าวหายาให้ลูกได้กินสักหน่อย"

"เออก็ได้กูก็เหนื่อยแล้วเหมือนกัน" ไอ้ทองอินที่พูดจบก็นั่งแหมะลงกับพื้นโดยที่ไม่มาดูนางอัญชันเลยแม้แต่นิดเดียว

นางนวลที่จัดการหุงหาข้าวแม้จะเป็นเพียงข้าวต้มที่เหลือข้าวอยู่เพียงสามหยิบมือก็ยังได้อีกหนึ่งมื้อสำหรับคนสามคน ปลาแห้งที่เหลือเพียงตัวเดียวนางก็เลือกที่จะบีบใส่ลงไปในหม้อข้าวเพื่อให้ลูกและสามีได้กิน

"อัญชันเดี๋ยวลูกมากินข้าวก่อนนะลูกนะ เดี๋ยวแม่จะหาฟ้าทะลายโจรแถว ๆ นี้ดูเผื่อจะได้ลดไข้ของลูกลงบ้าง"นางนวลเดินไปเก็บสมุนไพรเพื่อหาเอามาลดไข้ให้ลูกสาวตนเอง

'แม่อยากไปไหนไกลนะจ๊ะ อัญชันไม่เป็นอะไรมากหรอก แม่ไม่ต้องเป็นห่วงข้านะ"คำพูดราวกับว่าจะเป็นคำสั่งลาของอัญชันและแม่ เหมือนจะเป็นวันสุดท้ายที่อัญชันจะไม่ได้เห็นแม่อีก

"มึงก็มัวแต่ร่ำรี่ร่ำไรอยู่นั่นแหละอีนวล จะทำอะไรก็ทำ จะได้ออกเดินทางสักที ส่วนมึงอีอัญชันก็เป็นตัวถ่วงตั้งแต่เกิดยันโตเลยนะ"

อัญชันไม่พูดอะไรโต้ตอบกลับผู้เป็นพ่อเพราะแม่มักจะสอนให้อัญชันเคารพบิดาเสมอ ไม่ว่าบิดานั้นจะทำไม่ดีมากน้อยเพียงใด อัญชันก็ไม่เคยเกลียดผู้เป็นพ่อเลยสักครั้ง

"งั้นเดี๋ยวแม่จะเข้าไปในป่าไม่ไกล ตรงโน้นตอนที่เดินผ่านมา แม่เห็นสมุนไพรฟ้าทะลายโจรขึ้นเป็นดงเลยลูกรอแม่ซักเดี๋ยวนะ"

สองคนพ่อลูกนั่งกินข้าวต้มปลาแห้งเหลือเพียงข้าวต้มอยู่เพียงถ้วยสุดท้าย อัญชันเลือกที่จะเก็บเอาไว้ให้แม่กิน ไอ้ทองอินที่มีท่าทีจะแย่งข้าวต้มไปอัญชันก็สู้สุดฤทธิ์

"กูบอกให้มึงส่งข้าวต้ม มาให้กูอย่างไรล่ะอีอัญชันมึงจะเก็บไว้ทำอะไร กูยังกินไม่อิ่ม"ไอ้ทองอินตวาดลูกสาวลั่น เพราะตัวนั้นกินข้าวต้มได้แค่ถ้วยเดียว

"อัญชันจะเก็บไว้ให้แม่จ้ะ แม่นวลยังไม่ได้กินข้าวเลย ถ้าพ่อกินหมดแล้ว แม่นวลจะกินอะไรล่ะจ๊ะ"อัญชันหวงหม้อข้าวยิ่งกว่าอะไรดีในเวลานี้

"ก็เรื่องของมันสิ ใครใช้ให้มันเสือกเดินกลับเข้าไปในป่าล่ะ ท้องมันกับท้องกูก็ไม่ได้ติดกันสักหน่อย"

"ไม่ได้จ้ะ ยังไงข้าก็จะเก็บข้าวถ้วยนี้เอาไว้ให้แม่ ถ้าพ่อจะกินพ่อต้องไปหาเอาเองแล้วล่ะ"

ไอ้ทองอินที่เห็นท่าทีไม่ยอมของลูกสาว จึงต้องล่าถอยกลับไปนั่งรอ นางนวลที่ยังไม่ออกจากป่าเสียทีผ่านมานานสองนาน หันไปสักพักเห็นเมียรักเมียชังถือต้นฟ้าทะลายโจรออกมาหนึ่งกอใหญ่

"อัญชันแม่กลับมาแล้วลูก เดี๋ยวแม่จะรีบคั้นน้ำฟ้าทะลายโจรให้ลูกกิน เพื่อดับพิษไข้นะลูกนะ"นางนวลที่รีบทำเวลาบดยาผสมน้ำให้ลูกสาว

"แม่กินข้าวก่อนเถอะจ๊ะ เดี๋ยวยาข้าบดเองก็ได้" อัญชันยื่นถ้วยข้าวถ้วยสุดท้าย ให้กับนางนวลผู้เป็นแม่พร้อมกับส่งยิ้มไปให้ แสดงให้แม่เห็นว่าตัวเองนั้นไม่เป็นอะไรมาก

"ขอบใจมากนะลูกที่คิดถึงแม่"ยังไม่ทันที่นางนวลจะยื่นมือไปรับถ้วยข้าว นางนวลถึงกับเป็นลมล้มพับลงไปหายใจรวยรินราวกับคนจะขาดใจตาย

"แม่ แม่ แม่เป็นอะไรจ๊ะ..! แม่เป็นอะไรแม่ตอบอัญชันสิ"อัญชันที่ตกใจรีบพุ่งไปกอดแม่ที่นอนขดตัวงอหายใจรวยรินอยู่บนพื้น

"อัญชันฟังแม่นะลูก ลูกต้องไปกับพ่อและดูแลตัวเองให้ดี นับจากนี้ลูกต้องเป็นคนดี ซื่อสัตย์และไม่ยุ่งกับการพนันอย่างที่พ่อเป็นนะลูก รับปากแม่สิ"

นางนวลใช้มือสั่นเทายื่นไปสัมผัสใบหน้าลูกสาวเป็นครั้งสุดท้ายห่วงเดียวห่วงสุดท้ายในชีวิตของนางนวลคือลูกสาวที่ชื่ออัญชัน

"ไม่นะแม่ แม่ต้องอยู่กับข้า ฮื่ิอ ฮึก แม่เป็นอะไรแม่บอกข้าสิ พ่อ พ่อช่วยมาดูแม่หน่อย ฮื่อ"ไอ้ทองอินที่ทำท่าเหนื่อยหน่าย คิดว่าเมียรักเมียชังตอนนี้แกล้งทำเป็นล้มป่วย

"มึงเป็นอะไรของมึงวะอีนวล มึงจะเล่นละครอะไรเป็นอีกให้มันไว ๆ หน่อยเถอะ"ไอ้ทองอินพูดจบก็ไปจับใบหน้าของเมียรักดู มองเห็นว่าเริ่มมีปากเขียวช้ำจึงได้สำรวจไปทั่วร่างกายจนไปเห็นรอยเขี้ยวที่ข้อขาเล็กของเมียตนเอง

"อีนวลนี่มึงถูกงูกัดอย่างนั้นรึ"ไอ้ทองอินตกใจถึงกับทำอะไรไม่ถูก

"มันไม่ทันแล้วพี่ทองอิน ข้าปากพี่ดูแลอัญชันด้วยนะ พี่รับปากข้าได้หรือไม่ ว่าจะเลิกเล่นการพนันและหันมาดูแลลูกสาวของเรา"ไอ้อินที่เห็นว่าเมียตัวเองนั้นหายใจร่อแร่จึงรับปากไปส่งส่ง

"กูรับปากมึง ไม่ต้องเป็นห่วง"แม้แต่น้ำตาสักหยดเดียวให้ทองอินก็ไม่มีที่จะไหลให้กับนางนวล

ช่างผิดแผกแตกต่างกับนางนวลเหลือเกินที่มองใบหน้าผัวที่นางรักมาตลอดทั้งชีวิตนี่สินะที่เขาให้สุภาษิตว่ามีผัวผิดคิดจนตัวตาย....