พ่อบ้านที่อยากดื่มนม

ในวันที่ฉันกับสามีพาลูกไปเที่ยวสวนสนุก เรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เพราะช่วงให้นม เสื้อฉันเผลอเปียกเป็นรอยเด่นชัด ทำให้คุณพ่อของเพื่อนลูกที่เรียนอนุบาลด้วยกันหันมาเห็นเข้า

เขามาบอกว่าอยากดื่มนม แถมยังใช้รูปที่แอบถ่ายมาข่มขู่ฉัน แม้สามีและลูกจะอยู่ไม่ไกลนัก แต่เขากลับยิ่งขยับใกล้เข้ามาแล้วสั่งให้ฉันปลดเข็มขัดเขาออก...

"คุณผู้หญิง คุณเองก็คงไม่อยากให้เรื่องนี้ไปถึงหูสามีของคุณใช่ไหมล่ะ?"

ฉันชื่อไป๋โหรว เพิ่งจะจัดเสื้อผ้าเสร็จและเดินออกมาจากห้องน้ำ กำลังจะเลี้ยวไปดูสามีกับลูกสาวที่แท่นกระโดดของสนามเด็กเล่น แต่ไม่คาดคิดว่าจะมีผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งเดินเข้ามาขวางฉันไว้พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ฉันรีบหันข้างเล็กน้อย บังส่วนของเสื้อผ้าที่เปียกชื้นจากคราบน้ำนมซึ่งยังแห้งไม่สนิท จากนั้นจึงหันไปมองเขา

"คุณคะ คุณหมายความว่ายังไง?"

พูดจบฉันก็เหลือบมองไปยังแท่นกระโดดที่อยู่ไม่ไกล เห็นสามีกับลูกสาวยังคงเล่นกันอยู่ที่นั่น ทำให้ฉันรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง

ชายตรงหน้าหัวเราะแหะ ๆ

"ผมคือจ้าวเฟิง เป็นพ่อของจ้าวจื่อหาว เราเคยเจอกันตอนประชุมผู้ปกครองของโรงเรียนอนุบาลนะ หลังจากการพบกันครั้งนั้น ผมก็เฝ้าคิดถึงคุณผู้หญิงอยู่ไม่ลืม อยากจะหาโอกาสได้แลกเปลี่ยนอย่างลึกซึ้งกับคุณผู้หญิงมาตลอด"

คำพูดของคนนี้ชักจะเกินเลยมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่เมื่อมองเขา ใบหน้าของฉันกลับปรากฏความเขินอายเล็กน้อย

เมื่อจ้าวเฟิงเตือน ฉันก็จำเขาได้จริงๆ

จ้าวเฟิงที่อยู่ตรงหน้ามีรูปร่างที่กำยำ ดูแล้วรู้เลยว่าเป็นคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำ แขนทั้งสองข้างเต็มไปด้วยมัดกล้าม

เนื้อตัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อยืด แม้กระทั่งโครงร่างของกล้ามเนื้อหน้าท้องก็ยังมองเห็นได้ชัดเจน

เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าฉันกำลังจ้องมองเขาอยู่ รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวเฟิงก็ยิ่งทวีความชัดเจนขึ้น

เขาขยับเข้ามาใกล้ฉัน สายตาจับจ้องไปที่เสื้อบริเวณหน้าอกของฉันอย่างไม่ละสายตา

"คุณผู้หญิงครับ เสื้อตรงหน้าอกนี่เปียกโชกอีกแล้วนะครับ"

ลมหายใจที่ร้อนผ่าวทำให้ใบหน้าฉันยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีก ฉันถามเขากลับไปอย่างไม่รู้ตัว

"คุณ คุณต้องการจะทำอะไรกันแน่?"

ฉันประหลาดใจที่ตัวเองพูดจาเหมือนกำลังออดอ้อน

เมื่อได้สติ ฉันก็นึกขึ้นได้ว่าสามีของฉันเป็นแค่ไอ้กาก ตั้งแต่ที่ได้พบจ้าวเฟิง ฉันก็เคยฝันประหลาด ๆ มาสองสามครั้ง และคนในฝันก็คือจ้าวเฟิง

ทำให้ตอนนี้เมื่อเขามายืนอยู่ตรงหน้า ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกอับอายมากขึ้นไปอีก จึงทำให้คำพูดของฉันเป็นไปในลักษณะนั้น

จ้าวเฟิงเลิกคิ้ว มองท่าทางของฉันแล้วก็รู้สึกยินดี "คุณผู้หญิงครับ ผมแค่เจอคุณไม่กี่ครั้ง ก็ลืมคุณไม่ลงอีกเลย"

"เมื่อกี้ผมเห็นคุณรีบเดินเข้าห้องน้ำ ผมก็เลยตามมาดูว่าคุณต้องการความช่วยเหลือหรือเปล่า ไม่คิดเลยว่า..."

พูดจบ จ้าวเฟิงก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

"ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นภาพนี้"

ฉันมองภาพที่เปิดอยู่ในโทรศัพท์มือถือของเขา สมองก็พลันระเบิดออกทันที

ในโทรศัพท์ของจ้าวเฟิง คือภาพของฉันที่เสื้อบริเวณหน้าอกเปียกเป็นวงกว้างก่อนที่ฉันจะเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

ภาพถ่ายหลายภาพเหล่านี้ถ่ายฉันไว้อย่างชัดเจนโดยไม่มีอะไรปกปิด

ฉันยื่นมือออกไปอย่างไม่รู้ตัวเพื่อจะลบรูปภาพเหล่านั้น แต่จ้าวเฟิงสะบัดมือ ทำให้ฉันเกือบจะล้มเข้าไปในอ้อมกอดของเขา

ฉันรีบหยุดเท้าทันที

แต่แขนของจ้าวเฟิงก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม

ฉันยังอยู่ในช่วงให้นมบุตร การที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับผู้ชายแปลกหน้าขนาดนี้ ทำให้เกิดปฏิกิริยาพิเศษบางอย่างที่หน้าอก น้ำนมจึงไหลออกมามากขึ้น

ทำให้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

แม้ว่าลูกจะโตแล้ว แต่ฉันเชื่อว่านมแม่สามารถให้สารอาหารแก่เขาได้มากกว่า ฉันจึงยังคงให้นมแม่อยู่ตลอด

ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายของฉันมีสิ่งที่ผู้หญิงคนอื่นไม่มี นั่นคือต้นทุนที่มีน้ำนมมากเหลือเฟือ

นี่คือสาเหตุที่ทำให้เสื้อบริเวณหน้าอกของฉันมักจะเปียกชื้นอยู่เสมอ

ในขณะนี้ เมื่อฉันขยับตัว ก็รู้สึกได้ว่าเสื้อด้านหน้าเปียกโชก กลิ่นนมแม่ก็อบอวลไปทั่ว

จ้าวเฟิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ "กลิ่นนมนี้ช่างน่าโหยหาจริง ๆ วันนั้นที่ไปประชุมผู้ปกครอง ผมก็ได้กลิ่นนี้จากตัวคุณผู้หญิงแล้ว"

"มันช่างวิเศษเหลือเกิน ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้สัมผัสใกล้ชิดขนาดนี้"

ทำไมเขาถึงพูดจาตรงไปตรงมาขนาดนี้?

ฉันรู้สึกว่าน้ำนมของตัวเองยิ่งไหลออกมามากขึ้น

"แต่คุณผู้หญิงไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะไม่ขอให้คุณทำเรื่องที่เกินเลยไปหรอกนะ คุณแค่ลองบีบน้ำนมอุ่น ๆ ให้ผมดื่มสักหน่อยได้ไหม? ถ้าได้ดื่มแล้วผมจะลบรูปภาพทั้งหมดทิ้ง"

จ้าวเฟิงก้มมองลงมา

คาดว่าเขาเตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดี เขาหยิบแก้วกระดาษใสออกมาจากด้านหลังของตัวเอง

ฉันมองแก้วกระดาษนั้นแล้วส่ายหน้าด้วยความละอาย

"ฉัน ฉัน... ทำไม่ได้ค่ะ"

"คุณผู้หญิง ถ้าคุณไม่ยอมตกลง ก็อย่าโทษผมว่าใจร้ายนะ รูปภาพนี้ถ้ามันหลุดออกไป..."

เขาเริ่มข่มขู่ฉัน

"รูปภาพนี้ถ้ามันหลุดออกไป คุณคิดถึงผลที่ตามมาหรือยังล่ะ? สามีของคุณจะมองคุณยังไง? และลูกสาวของคุณล่ะ..."

ฉันรู้สึกได้ว่าร่างกายกำลังสั่นเทา

เมื่อนึกถึงวิดีโอนั้นหลุดออกไป ฉันก็ตัวสั่นด้วยความกลัว

ท่าทางของฉันดูเหมือนจะทำให้จ้าวเฟิงยิ่งรู้สึกพอใจ เขามองสำรวจฉันทั้งตัวอย่างมีความนัย

"ตกลงคุณผู้หญิงคิดยังไงบ้างครับ? จะยอมบีบน้ำนมอุ่น ๆ ให้ผมดื่มสักหน่อยได้ไหม?"

เมื่อเผชิญกับการข่มขู่และการยั่วยุซ้ำแล้วซ้ำเล่าของจ้าวเฟิง ฉันก็กัดฟัน

ถ้าไม่ทำตามที่เขาบอก ผลที่ตามมาก็แทบไม่อยากจะจินตนาการ ยิ่งไปกว่านั้น เพียงแค่บีบน้ำนมอุ่น ๆ ออกมาเล็กน้อย เพื่อแลกกับการที่เขาจะไม่ก้าวล่วงไปมากกว่านี้... มันก็ไม่ใช่เรื่องที่รับไม่ได้

"งั้น... งั้นถ้าฉันให้น้ำนมอุ่น ๆ กับคุณดื่ม คุณจะลบวิดีโอพวกนี้ออกไปจริง ๆ ใช่ไหม?"

ฉันมองไปยังสามีกับลูกสาวที่อยู่ตรงแท่นกระโดด เตรียมพร้อมที่จะยอมทำตามความต้องการที่น่าอัปยศของจ้าวเฟิง