Share

บทที่ 2

Author: คิง
ในตอนแรก ฉันหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะรู้สึกตึงเครียด

แต่ไม่นานก็สังเกตได้ว่าเขามุ่งมั่นกับการบำบัดอย่างแท้จริง ไม่ได้วอกแวกไปทางอื่น ฉันจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นมืออาชีพจริง ๆ

หลี่หยางยิ้มแล้วพูดว่า “คุณเหยา ผมไม่ค่อยได้เจอลูกค้าที่สวยแบบคุณบ่อยนัก”

“จริงเหรอคะ?”

ฉันกำลังเคลิบเคลิ้มอยู่กับแรงมือที่หนักแน่นแต่พอดีของเขา ดวงตาปรือครึ่งหนึ่งอย่างสบายใจ

พอได้ยินแบบนั้น ก็อดหัวเราะเบา ๆ อย่างเขินอายไม่ได้

“ฉันรู้ว่าคุณพูดเอาใจ ฉันอายุ 30 แล้ว สามีก็มักจะบ่นว่าฉันไม่เหมือนเดิม”

“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ” หลี่หยางส่ายหน้าช้า ๆ อย่างหนักแน่น

มือของเขาเคลื่อนไปตามร่างกาย สอดรับกับคำพูด ราวกับกำลังดูแลผลงานศิลป์อย่างละเอียดถี่ถ้วน

“ผิวของคุณขาวเนียน ละเอียดราวกับเต้าหู้อ่อน ไม่ต่างจากสาววัยยี่สิบเลย”

ปลายนิ้วไล้ผ่านช่วงเอว ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนต่ำลง

“รูปร่างก็ดีมาก ดูอิ่มเอิบและกระชับ”

สัมผัสผ่านขอบผ้า แล้วไล้ไปตามต้นขาอย่างแผ่วเบา

“ความมีเนื้อมีหนังพอดีแบบนี้ต่างหาก คือเสน่ห์ของผู้หญิง ผมกลับไม่ชอบกระแสนิยมที่ผอมบางเกินไปในตอนนี้”

จากนั้น เขาก็ถอนมือออกอย่างเหมาะสม เหลือไว้เพียงไออุ่นจากปลายนิ้วที่ยังค้างอยู่ทั่วร่าง ทำให้ฉันสั่นไหวไปทั้งตัว

“ถ้าผมมีภรรยาที่งดงามแบบคุณ คงไม่ปล่อยให้ต้องเก็บกดจนป่วยแบบนี้แน่”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดที่อ่อนโยนราวกับปลอบประโลม หรือเพราะสัมผัสที่เปี่ยมด้วยชั้นเชิงนั้นกันแน่ ร่างกายฉันร้อนผ่าว ใบหน้าแดงเรื่อ ศีรษะเผลอเอียงหนีเล็กน้อย เหงื่อบาง ๆ ทำให้เส้นผมแนบติดแก้มอย่างดูไม่เรียบร้อย

ฉันไม่ทันรู้ตัวเลยว่า เพียงแค่คำพูดของเขา ก็ทำให้ฉันรับรู้ถึงความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน

ฉันมองเขาด้วยสายตาที่ยังเลื่อนลอยเล็กน้อย รอการเคลื่อนไหวถัดไป

หลี่หยางลุกขึ้น หยิบขวดขี้ผึ้งสีเขียวอ่อนขึ้นมา ถูในฝ่ามือไปด้วย พร้อมอธิบายไปด้วยว่า

“เมื่อครู่เป็นการช่วยให้ร่างกายและจิตใจผ่อนคลาย”

“ต่อไป จะเป็นการบำบัดอย่างเป็นทางการแล้วครับ”

“นี่คือยาที่เราปรุงขึ้นเอง ใช้กับอาการแบบนี้โดยเฉพาะ เพียงแต่ขั้นตอนต่อไป จะต้องสัมผัสบริเวณที่อ่อนไหวบ้าง… พี่โอเคไหมครับ?”

คำว่า “พี่” ที่เขาเปลี่ยนมาเรียกกะทันหัน ทำให้หัวใจฉันว้าวุ่นขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

นับตั้งแต่ก้าวผ่านวัยสามสิบ ฉันไม่เคยได้รับการปฏิบัติที่อ่อนโยนแบบนี้อีกเลย

“อืม… รบกวนด้วยนะคะ”

หลี่หยางกะพริบตาอย่างอ่อนโยน “งั้นผมจะเริ่มจากช่วงอกก่อนนะครับ เป็นจุดสำคัญของการบำบัด”

เมื่อพูดจบ

มือใหญ่ที่ชโลมขี้ผึ้งจนทั่วก็เคลื่อนเข้ามา คราวนี้สัมผัสลงอย่างตรงไปตรงมา

ขี้ผึ้งสีขาวส่งกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ เมื่อแตะผิวให้ความรู้สึกเย็นเล็กน้อย

ความอุ่นจากฝ่ามือกับความเย็นนั้น กระตุ้นความรู้สึกอย่างฉับพลัน

ฉันเผลอเหลือบมอง เห็นขี้ผึ้งขาวค่อย ๆ แผ่กระจาย ก่อนจะถูกเกลี่ยออกด้วยสองมือที่ดูคุ้นเคยกับการเคลื่อนไหวเช่นนี้ เหลือไว้เพียงความเย็นชื้นที่ชวนให้ใจสั่น

ภาพนั้น ทำให้ฉันเผลอคิดไปไกล

ฉันหลุดเสียงแผ่วออกมา ก่อนจะรู้สึกอับอายจนแทบทนไม่ไหว

ให้ตายเถอะ… ฉันเผลอส่งเสียงแบบนั้นออกมาได้อย่างไร

ฉันรีบกัดริมฝีปากแน่น

หลี่หยางสังเกตเห็นความกระอักกระอ่วนของฉัน จึงพูดอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไรนะครับ ถ้ารู้สึกสบายใจก็ปล่อยไปได้เลย วันนี้คุณมาที่นี่ก็เพื่อผ่อนคลาย ไม่ใช่หรือครับ?”

กำแพงสุดท้ายในใจฉันพังลง ฉันปล่อยให้ร่างกายตอบสนองไปตามการเคลื่อนไหว เสียงหอบแผ่วดังขึ้นไม่ขาดสาย

ความร้อนรุ่มภายในยิ่งทวีคูณ ความว่างเปล่านั้น ราวกับจะเผาผลาญฉันจากข้างใน

ฉันแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว
Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ดอกบัวร่วงโรยกลิ่นอายโรยรา   บทที่ 9

    แต่เพราะฤทธิ์ยา เสียงของฉันจึงอ่อนยวบ ไร้เรี่ยวแรง ไม่มีพลังข่มขู่ใดๆ“อย่าร้องไปเลย ตอนนี้ในสถานที่นี่มีแค่พวกเราสามคน ไอ้หน้าจืดของเธอก็กำลังยุ่งสอนอยู่ข้างนอก ! ”เสี่ยวหวังแค่นหัวเราะ ก่อนจะกดร่างฉันลงไว้ด้านล่าง ยกมือกระชากเสื้อออกในคราวเดียว จนเผยให้เห็นเสื้อผ้าชั้นในสีดำ“เซ็กซี่ไม่เบาเลยนี่ ! ”เสี่ยวหวังถ่มน้ำลาย ยิ้มอย่างลามก “เขาว่าผู้หญิงสำส่อนชอบใส่สีดำ ดูท่าจะจริง ! ”“ถ้าจะโทษก็โทษที่เธอเอาแต่เดินยั่วยวนอยู่ตรงหน้าฉัน ! ”เสี่ยวซุนพูดน้อยกว่า แต่กลับโหดกว่า เขาชักมีดเล็กออกมา ลากเฉียดผ่านแก้มฉันอย่างแผ่วเบา“ว่านอนสอนง่ายหน่อย พอพวกเราสมใจแล้ว ก็จะปล่อยเธอไป”“ไม่งั้น……”ฉันกลัวจนตัวสั่นไปทั้งร่างจากนั้นก็เห็นเสี่ยวซุนใช้ปลายมีดจัดการกับเสื้อผ้าชั้นในของฉันอย่างหยาบกระด้างสัดส่วนของร่างกายปรากฏออกมา ทำให้สองคนตรงหน้ายิ้มอย่างได้ใจยิ่งขึ้น“โคตรเลย ของดีจริงๆ ! ”“เร็วเข้า ถอดกระโปรงเธอออก ฉันทนไม่ไหวแล้ว ให้ฉันก่อน ! ”ฉันได้แต่มองดูพวกเขาค่อยๆ ทำลายการป้องกันของฉันทีละชิ้น ความสิ้นหวังถาโถมจนถึงขีดสุดเสี่ยวหวังผลักเสี่ยวซุนที่ร้อนรน “รีบอะไรนัก ฉันก่อน

  • ดอกบัวร่วงโรยกลิ่นอายโรยรา   บทที่ 8

    ฉันนึกถึงเหตุการณ์วันนั้นที่ร้านนวด หัวใจก็พลันรู้สึกคันยุบยิบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่แม้จะหย่ากับสามีแล้ว แต่ในเรื่องนี้ ฉันก็ยังคงโหยหาอยู่ลึกๆ เพียงแค่มีหลี่หยางอยู่เป็นเพื่อน และคอยช่วยนวดผ่อนคลาย อาการนั้นก็ทุเลาลงไปบ้างแต่ยามดึกสงัดฉันก็ยังอดไม่ได้ ต้องแอบหยิบของใช้ส่วนตัวออกมา ปลอบประโลมตัวเองเงียบๆขณะที่ฉันกำลังเหม่อลอยอยู่ จู่ๆ ก็มีเพื่อนร่วมงานของเขาคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้“โอ้โห พี่เหยา มาหาเสี่ยวหลี่อีกแล้วเหรอ”ฉันหันไปมอง เป็นเพื่อนร่วมงานของหลี่หยาง เขาแซ่หวัง มาทำงานก่อนเขาสองปีเป็นหนุ่มผิวคล้ำ ร่างกายกำยำฉันพยักหน้าตอบอย่างสุภาพ “สวัสดีค่ะ”“ไปนั่งรอทางนี้ก่อนก็ได้ เสี่ยวหลี่ยังต้องสอนอีกพักหนึ่ง วันนี้คอร์สเขาถึงหนึ่งทุ่มเลยนะ”เสี่ยวหวังทักทายอย่างกระตือรือร้น พาฉันไปที่ห้องพักด้านข้างฉันดูเวลา เพิ่งจะเลยหกโมงมาเล็กน้อย จึงเดินตามเขาไปในห้องพักจัดวางอย่างเรียบง่ายในห้องมีเตียงเดี่ยวสองเตียง ตู้เหล็กเก็บของสองสามตู้ กับเก้าอี้ไม่กี่ตัวเสี่ยวหวังยื่นน้ำมาให้ฉันอีกแก้ว“ขอบคุณค่ะ” ฉันยิ้มตอบด้วยความซาบซึ้ง“งั้นพี่พักก่อนนะ ผมออกไปล่ะ”พูดจบ เ

  • ดอกบัวร่วงโรยกลิ่นอายโรยรา   บทที่ 7

    ช่วงเวลาหลังจากนั้นขั้นตอนการหย่าระหว่างฉันกับสามีก็ดำเนินไปอย่างราบรื่นเพราะมีหลักฐานที่หลี่หยางช่วยจัดหาให้ ฉันจึงได้ทรัพย์สินส่วนใหญ่มา และยังสามารถซื้อบ้านหลังเล็กที่เช่าอยู่ด้วยเงินสดเต็มจำนวนแม้เขาจะไม่พอใจ และกล่าวหาว่าฉันเองก็มีชู้ในศาลแต่กลับไม่สามารถนำหลักฐานใดๆ ออกมาได้เรื่องทั้งหมดจึงยุติลงเพียงเท่านั้นฉันได้งานใหม่ ชีวิตประจำวันค่อยๆ เต็มไปด้วยกิจกรรมมากมายแต่ร้านนวดแผนจีนแห่งนั้น กลับถูกสั่งปิดหลังจากนั้นได้สองเดือนหลี่หยางบอกว่า ร้านนวดทั้งถนนถูกกวาดล้างส่วนใหญ่แอบทำธุรกิจผิดกฎหมายร้านของพวกเขาแค่โดนลูกหลงไปด้วยหลังจากนั้น หลี่หยางก็ไปหางานเป็นโค้ชสอนว่ายน้ำเขายกเลิกสัญญาเช่าห้องเดิมตามคำแนะนำของฉัน แล้วย้ายมาอยู่กับฉันแต่เขายืนยันจะจ่ายค่าเช่าให้ฉันทุกเดือนฉันเถียงเขาไม่ชนะเลยเมื่อใช้ชีวิตร่วมกันทุกวัน เราก็ค่อยๆ สนิทกันมากขึ้นทำอาหารด้วยกัน เดินเล่นด้วยกันความสัมพันธ์พัฒนาอย่างรวดเร็วหลี่หยางเหมือนน้องชายที่รู้ใจ เหมือนเพื่อนที่ดีที่สุด เขาคอยอยู่ข้างฉันเงียบๆ เสมอจากการพูดคุยหลายครั้ง ฉันได้รู้ว่าหลี่หยางมีพื้นฐานครอบครัวไม่ดี ฐาน

  • ดอกบัวร่วงโรยกลิ่นอายโรยรา   บทที่ 6

    หลี่หยางแค่นหัวเราะเย็นชา “ปากก็ด่าภรรยาบริสุทธิ์ของตัวเองว่าเป็นผู้หญิงต่ำช้า แต่ตัวเองกลับเล่นสนุกสุดเหวี่ยงอยู่ข้างนอก เมียน้อยตั้งสามสี่คน!”“ถ้ายังกล้าลงมือกับเธออีก ฉันจะเอาของพวกนี้ออกมาเปิดโปงต่อสาธารณชนทันที!”“หมายความว่ายังไง?” ฉันเหมือนถูกฟ้าผ่า มองสามีอย่างไม่อยากเชื่อสายตาแต่เขาไม่พูดอะไรสักคำ ไม่แม้แต่จะมองฉันด้วยซ้ำ ก้มหน้าเก็บโทรศัพท์แล้วเผ่นหนีไปอย่างทุลักทุเล“พี่สาว ดูเอาเองเถอะ”หลี่หยางเดินเข้ามา หยิบโทรศัพท์ของเขาออกมาบนหน้าจอ ปรากฏภาพสามีของฉันกับผู้หญิงหลายคน นอนอยู่ด้วยกันในห้องโรงแรม ท่าทางแนบชิดเกินงาม พร้อมกับคลิปสั้นๆ อีกจำนวนหนึ่งหัวใจฉันเหมือนดับวูบ ขาอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่หลายปีมานี้ ฉันถูกความต้องการและศีลธรรมทรมานอยู่ตลอด กลัวว่าตัวเองจะทำผิดต่อเขาแต่ไม่คิดเลยว่า เขากลับเป็นฝ่ายที่…“ฮือ ๆ …” ฉันร้องไห้ออกมาทันทีจากนั้น ก็รู้สึกว่าตัวเองถูกหลี่หยางดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอุ่นของเขา“คะ…คุณรู้ได้ยังไงว่าเขานอกใจ?”หลี่หยางหัวเราะเย็น “เมื่อกี้ตอนซัดเขา เขาเอากระเป๋าฟาดผม การ์ดเล็ก ๆ ในประเป๋าหล่นออกมาหลายใบล้วนเป็นร้านนวดแถวเดียวกัน ผมจะไ

  • ดอกบัวร่วงโรยกลิ่นอายโรยรา   บทที่ 5

    หลี่หยางเป็นคนตัวสูงใหญ่ รูปร่างกำยำ แข็งแรง แถมยังหนุ่มแน่นพอเขาออกแรง ชายในทันใดนั้นก็เจ็บจนทำหน้าเหยเก“ปล่อย!”ชายคนนั้นถลึงตาแทบแตก ก่อนจะหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา“เห็นเมื่อกี้พวกแกลงมาด้วยกัน แกก็คือชู้ของยัยแพศยานี่ใช่ไหม?”“ปล่อยมือซะ วันนี้กูจะซัดแกให้ตาย!”หลี่หยางขมวดคิ้วแน่น ดึงฉันไปไว้ด้านหลัง คอยปกป้องอยู่ข้างหน้า“คุณผู้ชาย กรุณาอย่าใส่ร้ายกันมั่วๆ ที่นี่คือร้านนวดแผนจีนที่ถูกต้องตามกฎหมาย”“คุณเหยามาที่นี่ ก็แค่เพื่อใช้นวดแผนจีนช่วยผ่อนคลายอาการอัดอั้นภายในร่างกาย เหตุที่เป็นแบบนี้ ล้วนเกิดจากชีวิตคู่ของคุณสองคนที่ไม่ราบรื่น”“ถ้าคุณใส่ใจเธอจริง ก็ควรใช้เวลาอยู่กับเธอให้มากขึ้น ไม่ใช่เอาแต่ใช้ความรุนแรงกับภรรยาของตัวเอง…”ในใจฉันเจ็บปวดคนแปลกหน้าที่เพิ่งพบกัน กลับยังคิดแทนฉันได้ถึงเพียงนี้แล้วสามีที่อยู่กับฉันมาหลายปีล่ะ?“ไสหัวไป!”หลี่หยางยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกชายคนนั้นกัดฟันตะโกนขัดขึ้นมา“กูจะจัดการกับผู้หญิงสำส่อนนี่ ยังไงมันเกี่ยวอะไรกับแก?”“พวกแกได้นอนกันหรือเปล่า พวกแกก็รู้แก่ใจ! ไป กลับบ้าน!”“กูจะให้แกคุกเข่ากลางหมู่บ้าน อธิบายให้ชัด แล้วเรียก

  • ดอกบัวร่วงโรยกลิ่นอายโรยรา   บทที่ 4

    และฉันก็หลงใหลจนไม่สนใจเรื่องศีลธรรมหรือความซื่อสัตย์ฉันเพียงอยากจะจมดิ่งอยู่กับเขาในทะเลแห่งความปรารถนา ณ เวลานี้อย่างเต็มที่แต่ในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดนั้นจู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูอย่างรีบเร่งดังขึ้น“คุณหลี่! รีบเปิดประตูเร็ว!”หลี่หยางหยุดมือทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง “ทำอะไรน่ะ? ไม่รู้เหรอว่าผมกำลังยุ่งอยู่?”ฉันเองก็เริ่มรู้สึกผิดหวังร่างกายที่ยังเต็มไปด้วยความรู้สึกปรารถนา พลันเกร็งตัวและดิ้นเล็กน้อย“ขอโทษนะ คุณหลี่…” เสียงผู้หญิงจากด้านนอกประตูพูดอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “มีคนมาตามคุณเย่า บอกว่าเป็นสามีของคุณ”สามีฉันงั้นเหรอไฟแห่งความปรารถนาในตัวฉันดับลงทันที ราวกับถูกสาดน้ำเย็นเต็มตัว“เป็นไปได้ยังไง? ทำไมเขาถึงรู้ว่าฉันมาที่นี่?”สามีฉันช่วงนี้ทั้งแผนกยุ่งกับโปรเจกต์ใหญ่ กลับบ้านก็เกือบเที่ยงคืนตอนนี้ก็เพิ่งหกโมงเย็นเอง จะเป็นไปได้ยังไง!“คุณหลี่ รีบออกมาเร็ว ลูกค้าตื่นเต้นมาก”“บอกว่าถ้าเย่าไม่ออกมาจะพังร้าน ผมเองก็จนปัญญาจริง ๆ”เมื่อได้ยินเสียงด้านนอก แม้ร่างกายยังเต็มไปด้วยความปรารถนา เราก็ไม่สามารถทำต่อได้หลี่หยางนำเสื้อผ้าของฉันมาให้ แล้วใช้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status