Chapter 9

Chapter 9

"นายบอกว่าให้ทานตะวันช่วยงานที่ตึกใหญ่ ช่วยทำความสะอาด" ลีอาพูดแล้วตักอาหารเข้าปาก มือเล็กที่กำลังตักอาหารชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นมอง

"ว่ายังไงนะคะ?" ทานตะวันเอ่ยถาม

"นายบอกว่าให้ทานตะวันช่วยงานที่ตึกใหญ่ ช่วยทำความสะอาด"

"ได้ค่ะ" 

"ทำพร้อมกันกับลีอาก็ได้ ลีอาก็มีหน้าที่ทำความสะอาดเหมือนกัน"

"จ้ะ" ทานตะวันพยักหน้ารับคำแล้วทานอาหารต่อ หลังจากที่ทานอาหารเสร็จลีอากับทานตะวันรีบช่วยกันทำความสะอาดตึกใหญ่ 

"ยัยเด็กนั่นคือใครเหรอคะคุณคริส" ลิลลี่เอ่ยแล้วซบที่บ่าแกร่งเบาๆ อย่างออดอ้อน ลีอามองภาพนั้นแล้วลอบเบ้ปากอย่างหมั่นไส้

"ก็แค่..." ชายหนุ่มเว้นวรรคแล้วจ้องมองหญิงสาวที่กำลังสาละวนเช็ดถูที่บันได "ลูกคนงานในบ้านน่ะ"

"อ่อค่ะ!" ลิลลี่พยักรับรู้ก่อนจะเบ้ปากเบาๆ ก็แค่ลูกคนคนงาน เธอได้แต่มองอย่างเหยียดหยาม ทานตะวันหน้านิ่งมองคนร่างกำยำเพียงเล็กน้อยก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ

คริสก้าวลงบันไดข้างกายมีลิลลี่คอยตามติด เขาสะบัดแขนเพื่อให้พ้นการเกาะกุม ลิลลี่มองการกระทำนั้นอย่างไม่พอใจ แต่เธอก็ได้แต่ปั้นหน้ายิ้มแล้วเดินตาม

วันต่อมาทานตะวันไปมหาวิทยาลัยที่ลีอาเรียนอยู่พร้อมกับอำพล

"มหาวิทยาลัยนี่เป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุด ทานตะวันต้องตั้งใจเรียนให้มากๆนะ"

"ค่ะ" ทานตะวันจะตั้งใจเรียน เอาใบปริญญามาให้คุณลุงได้ชื่นใจ"

"ดีมาก" อำพลลูบหัวทานตะวันเบาๆ รู้สึกดีใจเหลือเกินที่แม่หนูน้อยที่เขาเลี้ยงดูมาเป็นเด็กดี "วันนี้ลุงจะพาไปที่ที่หนึ่ง"

"ที่ไหนคะ?" หญิงสาวเอียงคอถามเล็กน้อย

"ทานตะวันไปกับลุง ทานตะวันจะรู้เอง"

"ค่ะ" ทานตะวันพยักหน้าแล้วเดินตามอำพลออกไป 

หญิงสาวในชุดนักศึกษาสีขาวสะอาดยืนมองภาพถ่ายชายหญิงที่ติดอยู่เจดีย์ใส่อัฐิ น้ำตาเม็ดใสๆไหลพรั่งพรูความรู้สึกเจ็บปวดก่อตัวขึ้นในหัวใจ 

คิดถึง คิดถึงเหลือเกิน ไม่มีวันใดที่ความรู้สึกนี้จะลบเลือนไป

"พ่อจ๋าแม่จ๋า ทานตะวันคิดถึงพ่อกับแม่เหลือเกิน" ร่างเล็กทรุดตัวแล้วร้องให้ตรงเจดีย์ เธอไม่เคยลืมพวกท่าน เธอระลึกถึงอยู่เสมอ

"ฉันจะดูแลทานตะวันให้ดี ฉันสัญญา" อำพลเอ่ยด้วยหัวใจที่มาดูมั่น เขาจะดูแลและประคับประคองทานตะวันดอกนี้ให้สวยงามต่อไป

"ทานตะวันคิดถึงพ่อกับแม่ ไม่มีวันไหนที่ทานตะวันไม่คิดถึงพ่อกับแม่เลย เมื่อก่อนทานตะวันไม่รู้ว่าอัฐิพ่อกับแม่อยู่ที่ไหนทำให้ทานตะวันไม่เคยได้มาหาพ่อกับแม่เลย ตอนนี้ทานตะวันรู้แล้วค่ะ ทานตะวันจะมาหาพ่อกับแม่บ่อยๆนะคะ ฮึก" 

"ครั้งหน้าเราจะมาทำบุญให้นะ ไม่ต้องห่วงทานตะวัน ฉันสัญญาจะดูแลเธออย่างดี ไม่ต้องห่วงทานตะวันนะ" ทานตะวันปาดน้ำตาแล้วหันมามองอำพลด้วยความซาบซึ้งใจ

วันเวลาเคลื่อนคล้อยไปอีกหลายอาทิตย์ ทานตะวันเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับลีอา เธอพยายามทำงานบ้านให้เสร็จจะได้ไม่กระทบกับการเรียน ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี คนหน้ายักษ์ไม่มาวุ่นวายกับเธออีก

จนกระทั่ง...ถึงวันนี้ วันที่ฝนตกหนักวันที่เธอกลับบ้านค่ำ วันที่ลุงของเธอไปทำงานสำคัญ วันที่เท้าเล็กๆก้าวลงจากแท็กซี่พร้อมกับลีอา เพื่อนที่เธอสนิท

"รีบไปเปลี่ยนชุดแล้วไปทำความสะอาดกัน วันนี้รถนายใหญ่ไม่อยู่ เราจะได้ทำความสะอาดอย่างสบายใจ" ลีอาเอ่ย

"จ้ะ!"

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เธอต้องเข้าไปเก็บกวาด ทานตะวันหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดแล้วเดินตรงไปที่ตึกใหญ่พร้อมกับลีอา วันนี้คนหน้ายักษ์คงไม่อยู่เหมือนทุกวัน

ช่วงนี้งานเขาเยอะ...และไม่ค่อยกลับมาค้างบ้าน ทำให้เธอไม่ค่อยลำบากใจ

ชายชุดดำเดินไปเดินมาตรวจความเรียบร้อย ทานตะวันวางอุปกรณ์ลงบนพื้นแล้วเก็บกวาดเช็ดถูที่บันได 

"ทานตะวันขึ้นไปทำความสะอาดข้างบนก่อนเลย เดี๋ยวลีอาจะเก็บกวาดห้องเก็บของและห้องข้างล่าง น่าจะทำเสร็จไล่ๆกัน เราจะได้รีบไปอ่านหนังสือ"

"จ้ะ!" ทานตะวันพยักหน้าแล้วทำความสะอาดต่อ เธอเก็บกวาดข้างบนแทบทุกห้องจนกระทั่งไปถึงห้องสุดท้าย

ปลายเท้าเรียวเล็กชะงักเบิกตาโพลง มือที่เปิดประตูเข้าไป ภาพชายหญิงที่กำลังเริงรักกันโจ๋งครึ่มกลางห้องสีขาวสะอาด เธอตัวเเข็งทื่อจ้องภาพนั้นตาไม่กะพริบ 

นี่เขาเป็นบ้าอะไร? ถึงได้มาทำอะไรอุบาทว์แบบนี้

ปึก!ปึก!ปึก!

"อ๊า คริสคะแรงอีก!"

"อืมม์ ซี๊ด!"

เอวสอบเคลื่อนไหวเป็นจังหวะ เสียงเนื้อกระแทกเนื้อดังระงมพร้อมกับเสียงครางหยาบโลนดังไปทั่วห้อง ทั้งภาพและเสียงทำเอาทานตะวันแทบช็อค หายใจติดขัดขึ้นมาทันที

บทสวาทที่เร่าร้อนกำลังเล่นสด และผู้ชมเป็นหญิงสาวที่อ่อนต่อโลก

ทานตะวันพยายามตั้งสติแล้วถอยหลังเพื่อพาตัวเองออกจากภาพอุบาทว์นี่ เธอไม่อาจที่จะทนมองมันได้อีกต่อไป...

แต่ทว่า....

เพล๊ง! แจกันใบใหญ่ถูกชนแล้วร่วงลงพื้น ทานตะวันสะดุ้งเฮือกมองสายตาคมที่จ้องมองมาที่เธออย่างดุดัน คริสผละจากร่างบางเล็กของลิลลี่แล้วย่างสามขุมเข้ามาหาเธอ ทานตะวันรีบวิ่งออกจากห้องด้วยหัวใจสั่นกลัว

"อย่าคิดว่าจะหนีฉันพ้น ทานตะวัน!"  เสียงคำรามดังตามมา เท้าเล็กๆรีบสาวลงบันไดอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งออกมาจากตึกใหญ่ตรงไปที่บ้านหลังเล็ก แม้จะเหน็บหนาวเพราะตากฝน แต่เธอก็ต้องรีบไป

ถ้าไม่รีบ...เขาอาจจะบีบคอเธอจนขาดอากาศหายใจก็เป็นได้ ที่ไปขัดจังหวะความสุขของเขา .....