Chapter 8

Chapter 8

ทานตะวันตกใจระคนไม่พอใจที่ชายที่โอบกอดและกดเธอให้นั่งตักเขาเอ่ยคำพูดร้ายกาจออกมา เธอไม่พอใจ ไม่ชอบใจ และเกลียดคำพูดของเขามาก 

คนอะไรไม่มีความเป็นลูกผู้ชายเลยสักนิด ถึงจะกลัวแต่ใช่ว่าเขาจะมาใช้คำพูดแบบนี้กับเธอได้

ถึงจะจำใจไปกรุงเทพพร้อมคุณลุงเพราะคำสั่งของเขา แต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์ดูถูกเธอ

"ถ้าคุณป๋าไม่ปล่อยทานตะวันจะทำร้ายคุณป๋านะ"

"เธอกล้าเหรอสาวน้อย" ไม่พูดเปล่าแต่กระชับร่างเล็กแน่นกว่าเดิม

"นายครับ ปล่อยทานตะวันเถอะครับ" อำพลรีบเอ่ยปราม

"หุบปากไป ...โอ๊ย" คริสร้องออกมาทันทีเมื่อฟันแหลมคมของหญิงสาวงับลงที่ต้นแขนของเขา เขาผลักร่างทานตะวันกระแทกกับหน้าต่างเครื่องบินแรงๆ "ยัยเด็กนรกนี่ อยากตายใช่ไหม?!" เขาตะคอกแล้วกระชากแขนเล็กแรงๆ ทานตะวันตัวปลิวตามใช้มือจับที่หน้าผากของตัวเอง ไม่ร้องโอดโอยแสดงความเจ็บปวดออกมา 

ถ้าร้องคนที่ทำหยาบคายกับเธอจะยิ่งได้ใจ เธอจะไม่แสดงสิ่งที่ทำให้เขาพอใจออกมาเด็ดขาด

"เลือด นายครับปล่อยทานตะวันเถอะครับ" อำพลแทบจะกราบขอร้อง เขากลัวว่าหญิงสาวที่เขาเลี้ยงดูมาจะเป็นอันตราย เลือดไหลอาบลงมาที่เเก้มแล้วหยดแหมะลงที่เสื้อขาวของทานตะวัน อำพลได้เห็นก็ยิ่งร้อนรน

"มันไม่ตายหรอก!" น้ำเสียงเข้มเอ่ยอย่างไม่พอใจ เขาบดกรามแน่นแล้วบีบมือแรงๆ ผู้หญิงคนนี้กล้ามาก ที่กล้ามาทำแบบนี้กับเขา คริสจะทำให้ทานตะวันเสียใจที่กล้าลองดีกับเขา

"แต่เธอเป็นผู้หญิง!"

"มันเป็นลูกไอ้อีที่กูเกลียด" เขาเอ่ยเสียงลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "ต่อให้มันเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ถ้ามันจะตายด้วยน้ำมือของกู มันจะยิ่งเป็นเรื่องที่ดี ตายอย่างทรมานไปอยู่กับพ่อแม่มันนรกยิ่งดี"

"แต่ทั้งสองก็ตายไปนานแล้ว นายจะทำร้ายเธอให้ตายตามทั้งสองไป มันไม่ได้อะไรนอกจากความสะใจเพียงเท่านั้น เธอเป็นแค่เด็กที่ผมเลี้ยงมาเหมือนลูก ไม่ได้มีพิษมีภัยอะไร เธอเป็นแค่เด็ก"

"หึ!" คริสผลักร่างเล็กอีกครั้งแล้วลุกขึ้นเดินไปที่เบาะหน้าแล้วรูดม่าน อำพลรีบตรงเข้าไปดูอาการ

"เป็นยังไงบ้าง!?" อำพลรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าสะบัดเล็กน้อยแล้วกดไปที่บาดแผล ทานตะวันมองอำพลด้วยนัยน์ตาระริก มือของเธอมันสั่นไม่ยอมหยุดจนต้องเอามือทั้งสองประสานกันเอาไว้

"คุณลุงคะ!" ท่านตะวันเสียงสั่นเครือ แม้จะพยายามทำเสียงให้เป็นปกติแล้วแต่มันก็อดที่จะสั่นเครือไม่ได้ เหตุการณ์เมื่อครู่ใช่ว่าเธอไม่ตกใจ เธอรู้สึกตื่นตระหนกและหวาดกลัวเป็นที่สุด

"ถ้าไม่ไหวก็ร้องไห้มันออกมาเถอะ ลุงรู้ว่าทานตะวันกลัว" อำพลยื่นมือไปลูบแก้มเบาๆ "ลุงมันไม่ได้เรื่องเอง"

"คุณลุง ฮึก!" ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างพังทลายลง ทานตะวันปล่อยโฮแล้วเข้าสวมกอดอำพลทันที

"พอไปถึงกรุงเทพฯ ลุงจะพยายามหาทางออกเรื่องนี้เอง ถ้าเจอคุณคริสเตียนลุงจะลองคุยกับคุณคริสเตียนให้เอาทานตะวันไปช่วยเลี้ยงลูกให้ ทานตะวันจะได้ปลอดภัย"

"แต่ ..."

"ไปอยู่ที่นั่นปลอดภัยแน่นอน"

"ค่ะ!" ทานตะวันพยักหน้า มือก็ปาดน้ำตาตัวเองไปด้วย อำพลปลอบประโลมหญิงสาวให้คลายทุกข์ใจอยู่นานจนกระทั่งเธอรู้สึกดีขึ้น 

ผ่านไปอีกหลายชั่วโมง เครื่องบินหรูจอดที่ลานกว้างบนพื้นที่หลายพันไร่ ทุกพื้นที่ตรงนี้เป็นที่ดินของตระกูลดำรงค์พงษ์เมธาตระกูลของชายหนุ่มทั้งนั้น 

คริสปรายตามองคนร่างเล็กที่พยายามช่วยอำพลลากกระเป๋าเล็กน้อยแล้วย่างกรายไปที่รถสปอร์ตสุดหรู เขาเข้าไปนั่งทอดสายตามองทุกอิริยาบถของหญิงสาว

มือหนากำแน่นอาคมมองการกระทำนั้นแล้วถอนหายใจออกมา เขาไม่อาจรู้ได้ว่าผู้เป็นเจ้านายคิดอะไร

"โทรตามเด็กไว้ให้กูด้วย"

"ครับนาย" อาคมก้มหน้าอย่างสำรวมแล้วกดโทรศัพท์หาใครบางคน

ทานตะวันลากกระเป๋ามาขึ้นรถ อำพลเปิดประตูให้เธอนั่งข้างๆอาคม ส่วนเขาขึ้นมานั่งข้างผู้เป็นนาย เขาก้มหน้าไม่สบตาด้วยไม่ปรารถนาให้เจ้านายเอ่ยคำพูดใดทิ่มแทงหัวใจทานตะวัน

รถหรูเคลื่อนออกจากลานกว้างวิ่งตรงไปที่คฤหาสน์ ทานตะวันมองมันไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนคฤหาสน์แห่งนี้ก็ยังสวยสง่าไม่เปลี่ยนแปลง เธอเคยมาที่นี่ครั้งหนึ่งตอนอายุแปดขวบ เธอจำได้ว่าคุณป๋าไม่เคยพอใจ จนกระทั่งคุณลุงพาเธอไปอยู่เกาะ

"เดี๋ยวลุงจะลากกระเป๋าไปบ้านหลังเล็ก ทานตะวันตามลุงมาเลย"

"ค่ะ" ทานตะวันพยักหน้าแล้วเดินตามผู้เป็นลุง สายตาคมกริบจ้องมองเธอแล้วแสยะยิ้มออกมา นี่มันเพิ่งเริ่มต้นสาวน้อย หลังจากนี้เตรียมตัวชดใช้ความผิดแทนพ่อแม่ได้เลย

"เด็กพร้อมแล้วครับนาย"

"ดี!" คริสเอ่ยแล้วเดินตรงเข้าไปในคฤหาสน์ เขาตรงเข้าไปในห้อง หญิงสาวในชุดหวาบหวิวคลี่ยิ้มให้ชายหนุ่ม เธอเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ๆแล้วสลัดชุดให้พ้นกาย

"ลี่คิดถึงคุณคริสที่สุดเลย" ว่าจบริมฝีปากบางเล็กก็จูบที่ริมฝีปากหนาทันที ท่อนแขนแกร่งโอบรัดร่างเล็กแล้วจูบตอบเช่นกัน

ทานตะวันสำรวจบ้านหลังเล็กแล้วเก็บกวาดเช็ดถูจัดเสื้อผ้าใส่ตู้ 

ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับประตูที่ถูกเปิด

"เอาผ้าห่มมาให้ค่ะ" ลีอาวางผ้าห่มลงบนที่นอน

"ขอบคุณค่ะ"

"เราชื่อลีอานะอายุสิบแปด แล้วเธอล่ะชื่ออะไร?"

"เราชื่อทานตะวันอายุสิบแปดเหมือนกันจ้ะ"

"แล้วเรียนที่ไหนเหรอ?" ลีอานั่งลง

"น่าจะมหาลัยแถวนี้ๆแหละค่ะ รอคุณลุงอำพลจัดการเรื่องเรียนให้"

"เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันกับลีอาสิ จะได้ไปเรียนพร้อมๆกัน"

"ขอทานตะวันถามคุณลุงก่อนนะคะ"

"จ้ะ"