Novels by ต้นอ้อ

“อย่านะ!” ดาริการีบห้ามปราม ชาลิสาเป็นพี่สาวที่เธอรักมากที่สุด เธอไม่อยากให้พี่สาวต้องเสียใจกับสิ่งผิดพลาด สิ่งเลวทรามที่เขาทำเอาไว้ สิ่งที่เธอจำยอมทำเรื่องแบบนี้กับเขาเรื่อยมา แม้สิ่งนั้นจะไม่ได้เต็มใจ แต่ถ้าพี่สาวของเธอรู้ มันก็การันตีไม่ได้ว่าพี่สาวของเธอจะไม่เสียใจ “ก็ยอมฉันสิ ยอมทำเรื่องนี้กับฉันในห้องนี้” “แต่พี่สาอยู่ข้างนอก พี่จะให้ดาทำกับพี่ได้ยังไง ถ้าพี่สาเข้ามาเห็น…” ดาริกาพูดอย่างหวาดหวั่น เธอไม่มีทางเลือกอะไร นอกจากยอมให้พี่เขยกระทำเรื่องอย่างว่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอกลัวว่าพี่สาวจะล่วงรู้ และเสียใจในสิ่งที่เธอกับเขากระทำ แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์เลือกอะไร “ถ้าไม่อยากให้พี่สาวของเธอเข้ามาเห็น…” เขากดเธอให้นั่งคุกเข่า ก่อนจะรูดซิปแล้วงัดแก่นกายออกมาอวดความแข็งแกร่ง “ใช้ปากกับมันสิ ฉันอยากน้ำแตกกับปากเล็ก ๆ ของเธอ”

"ฮึก ๆ" เสียงร้องไห้ของใครสักคนดังแว่วมา บัวชมพูชะโงกหน้าไปดูก็เจอผู้ใหญ่สิงห์กำลังแกล้งร้องไห้ ไม่มีน้ำตาเลยสักนิด ไอ้คนผีทะเลเอ้ย เธอสบถในใจ "นี่เยาะเย้ยฉันใช่ไหม?" บัวชมพูคว้าสมุดปาใส่ผู้ใหญ่สิงห์รัว ๆ "ไม่ได้เยาะเย้ยสักหน่อย" "แล้วที่ร้องไห้อยู่นี่คืออะไร?" "ก็หนูบัวได้พี่ผู้ใหญ่เป็นผัว หนูบัวต้องรับผิดชอบนะ ฮึก หนูบัวต้องรับผิดชอบพี่ ถ้าหนูบัวไม่ยอม พี่จะประกาศให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ ว่าหนูบัวเป็นคนใจร้าย ฟันพี่แล้วทิ้ง" ผู้ใหญ่สิงห์เล่นละครไม่หยุด เมื่อคืนเขามีความสุขสุดเหวี่ยง แม่กวางสาวพราวเสน่ห์ ในที่สุดก็ตกเป็นของเขา "อร้าย! ผู้ใหญ่ผีบ้า ฉันเกลียดผู้ใหญ่ที่สุด" "เกลียดยังไง พี่ผู้ใหญ่ก็เป็นผัวหนูบัวนะ"

"ไม่มีปัญญาหาผัวหรือไง ถึงได้เป็นเมียน้อยของพ่อฉัน ผู้หญิงอย่างป้าแก่จะตายอยู่แล้ว ควรจะเข้าวัดฟังธรรม แต่กลับทำตัวเลวเป็นเมียน้อย สร้างความร้าวฉานให้ครอบครัวคนอื่น" "หนูจ้ะ" "หยุดได้แล้วแสนรัก!" "นังผู้หญิงสารเลว!" "ไม่รู้อะไรหุบปากไปเลย" ชายหนุ่มหน้าคมเข้มเสียงกระด้างจ้องเธออย่างไม่พอใจ แสนรักมองอย่างไม่พอใจสายตาที่มองออกไปเต็มไปด้วยโทสะและสายตาเหยียดหยาม "ทำไม? ฉันพูดแทงใจดำแม่แกเหรอ ผู้ชายอย่างแกมันก็เป็นได้แค่ลูกเมียน้อยแหละ ไอ้ลูกเมียน้อย"

“กันตาไม่ได้อยากได้อะไรของพี่เลยสักนิด สมบัติที่คุณย่าครอบครองอยู่ มันก็เป็นของพี่ทั้งนั้น กันตาเป็นแค่คนอื่นจะไปมีสิทธิ์ได้อย่างไร?” กันตาพยายามอธิบาย แต่เหมือนเป็นหนึ่งจะไม่ยอมฟัง “รู้แล้วก็ดี หัดเจียมเอาไว้ อย่าคิดใฝ่สูงเกิดตัว เพราะคนอย่างเธอ จะไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ ไปปฏิเสธคุณย่าให้พี่ด้วย ว่าเธอไม่ได้อยากแต่งงานกับพี่” “กันตา...” หญิงสาวอึกอัก คุณย่าพระคุณล้นหัว เธอจะกล้าขัดได้อย่างไร อีกทั้งความรู้สึกบางอย่างในใจ ความรู้สึกที่เธอพยายามซ่อนเอาไว้ลึก ในก้นบึ้งของหัวใจ มันกลับไม่อยากให้เธอขัดเจตนารมณ์ของคนที่เลี้ยงดูมา “กันตาทำไม่ได้” “พี่ว่าแล้ว คนอย่างเธอมันคิดใหญ่ใฝ่สูงเกินตัว เธอมันก็แค่เด็กในบ้าน ไม่รู้จักเจียมกะลาหัว”

“ “กูจะได้เตือนสติมึง กูคิดกับมึงได้แค่เพื่อนเท่านั้น ถ้ามึงไม่อยากให้ความเป็นเพื่อนของเราต้องจบ มึงก็อย่าคิดกับกูมากกว่าเพื่อน เพราะคนที่ยืนอยู่ในหัวใจของกูมีเพียงแค่ริสาคนเดียว!!” “ทั้งที่มันทำให้มึงเจ็บเพราะมีคนอื่น ทั้งที่มันไม่ได้รักมึงแล้ว แต่กูสิรักมึง กูรักมึงมาตลอด ทำไมมึงไม่เห็นใจกูบ้างวะ! ฮึก!” ฉันพูดออกมาอย่างอัดอั้นตันใจ ทำไมวะ! ฉันรักปั้นจั่นมาตลอด ทำไมเขาไม่หันมาสนใจฉันบ้าง! ทำไมเขาถึงมองไม่เห็นความรักของฉันบ้าง “มึงออกไปจากห้องกูเลยไป!!” ปั้นจั่นมองหน้าฉันแล้วชี้ไปที่ประตู ฉันจ้องหน้าผู้ชายที่ฉันรักอย่างเสียใจ ในหัวมีแต่คำถามมากมาย ทำไมวะ! ทำไม! ทำไม! “กูผิดเหรอที่กูรักมึง กูรักมึงก่อนริสาอีก ฮึก!...” “หุบปากแล้วออกไป!!”

เมื่อรสรินทร์ต้องหาข้อมูลเรื่องพี่สะใภ้ของเธอมีชู้ เพื่อเป็นหลักฐานให้พี่ชายฟ้องหย่า ทำให้เธอต้องเข้าไปในบ้านของชายชู้นั้น เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร เมื่อถูกจับได้ และชายชู้ของพี่สะใภ้นั้น ไม่ใช่คนธรรมดา

“ย...อย่าทำน้องชายฉัน ถ้าจะฆ่าก็ฆ่าฉัน อย่าฆ่าน้องชายฉัน” “เธอจะเอาชีวิตของเธอแลกกับน้องชายว่างั้น” “ช…ใช่” มนัสนันท์เสียงเครือร่างแน่งน้อยสั่นสะท้าน เหมือนลูกนกที่พรัดพรากจากรัง ไร้ซึ่งที่พักพิง เธอกลัว…กลัวน้องชายจะตายด้วยน้ำมือของผู้ชายคนนี้ “ยอมตายเพื่อมันใช่ไหม?” “ใช่ ฉันยอมตาย ขอแค่น้องชายฉันรอดก็พอ” “งั้นก็ตายซะ!” คลาวด์รั้งท้ายทอย แล้วใช้ปืนจ่อที่ขมับของหญิงสาว “…” “ว้า! เสียดายจังเลยที่เธอไม่กลัวตาย” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ ก่อนจะใช้ปืนเกลี่ยที่พวงแก้มสวยเบาๆ "สิ่งที่เธอพยายามทำ มันกลับทำให้ความคิดฉันเปลี่ยนไป" “มะ...หมายความว่ายังไง?" “ไอ้มังกร" คลาวด์ผลักร่างเล็กเบา ๆ "เอาผู้หญิงคนนี้ไปกับเราด้วย” “ครับนาย” “แกจะเอาฉันไปไหน เอาฉันไปทำไม? ในเมื่อจะฆ่าก็ฆ่าฉันเลย ไม่ต้องประวิงเวลา” “ในเมื่อฉันเอาชีวิตน้องชายเธอไม่ได้ ชีวิตเธอเป็นของฉัน ฉันเป็นเจ้าชีวิตเธอ”

เควิลนั่งเอนกายพิงพนักพิงเก้าอี้ตัวใหญ่ ในมือแกว่งไกว่แก้วไวน์ไปมา แล้วกระดกมันลงคอรวดเดียว เขามองหญิงสาวยืนก้มหน้า เธอมองมือตัวเองที่จิกกันไปมา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใจในสิ่งที่หญิงสาวตรงหน้าเอ่ยเมื่อครู่ "เธอว่ายังไงนะ?" ชายหนุ่มเอ่ยถามคนตัวเล็กที่ยืนนิ่ง เธอยังคงก้มหน้ามองพื้น เขามองเธออย่างไม่เข้าใจ "ถ้าพี่ยินดีช่วย ปราณยินดีขายความบริสุทธิ์ให้พี่" ปรรณพัชร์เอ่ยเสียงสั่น พยายามรวบรวมความกล้าของตัวเอง เธอมีเหตุผลที่ต้องทำแบบนี้ ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความจำเป็น ไม่มีใครอยากขายความบริสุทธิ์แลกกับเงิน ไม่มีใครอยากทำในสิ่งที่น่าอับอาย แต่ที่เธอทำก็เพราะไม่มีทางเลือก "...." ชายตรงหน้าไม่พูดอะไร ปรรณพัชร์จึงเงยหน้าขึ้นมองเขา คนตัวโตที่นั่งอยู่ เขาดูเหมือนจะไม่พอใจที่เธอพูดแบบนี้ "ถะ...ถ้าพี่เควิลไม่ช่วย ปราณ..." "ถอดเสื้อผ้าแล้วมาหาพี่!"

‘เพราะความไว้ใจ และเชื่อใจ ฉันจึงโดนน้องสาวกับคนรักหักหลังจนไม่เหลือชิ้นดี’

ลิ้นร้ายลากเลียแผ่วเบา​ ร่างกายของฉันบิดเร่า​ อย่างไม่อาจจะห้ามได้​ ยิ่งสัมผัสของเขาทำเอาฉันแทบขาดใจตาย​ เขาลากลิ้นมาจนถึงเนินเนื้อสามเหลี่ยม​ หัวใจของฉันเต้นรัว​ มือเรียวพยายาม​ดันศีรษะ​ของเขาเอาไว้​ เขาเงยหน้ามองฉัน​ พร้อมกับเอี้ยวตัวไปรี่ไฟหัวเตียง​​ แล้วก้มลงจูบที่เนินเนื้อของฉันอย่างแผ่วเบา “อยะ…อย่า…” ฉันเอามือดันศีรษะของพี่พันแสงเอาไว้ แต่มีหรือเขาจะยอม เขาจับมือของฉันออก​ แล้วก้มหน้าดื่มความหอมหวานจากดอกกุหลาบสีหวาน บทรักที่เขาพยายามยัดเหยียดให้ฉันครั้งนี้ไม่เหมือนเคย เขาอ่อนโยนมากกว่าครั้งแรก เมื่อคืนวานเขารุนแรง แต่ครั้งนี้ต่างไปจากเดิม ใบหน้าของเขาก็ไม่ได้แดงก่ำแบบตอนนั้น “พอเถอะค่ะ อย่าทำต่อเลย” “ห้ามเพื่อ!” เขาชักสีหน้า ฉันเองก็รู้ว่าตัวเองปรามเข้าไม่สำเร็จ แต่ก็ยังปราม พี่พันแสงยกขาเล็กพาดบ่าดูดดื่มความหอมหวาน ฉันใบหน้าบิดเบี้ยวเสียดเสียวขึ้นสมอง ทุกสัมผัสทุกสิ่งที่เกิดขึ้นหนักหนาเกินกว่าจะบังคับฝืน ยิ่งถูกเรียวลิ้นสากลากเลีย ไฟราคะไฟปรารถนาโหมกระหน่ำ ฉันเสียว เพราะปากและลิ้น

"อ๊า พะ...พี่ฉลามเบาหน่อย" หญิงสาวใต้ร่างส่งเสียงครวญครางอย่างซ่านเสียว มือเล็กยันหน้าท้องแกร่งเอาไว้ เมื่อเขากระแทกกระทั้นเธออย่างรุนแรง "หึ! พี่เหรอ? กล้าดียังไงมาเรียกฉันว่าพี่ในเมื่อเธอไม่มีสิทธิ์" เขาหัวเราะอย่างเย้ยหยัน เธอมีสิทธิ์อะไรมาเรียกเขาว่าพี่ ในเมื่อเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะเรียกเขาแบบนี้ด้วยซ้ำ เธอกล้านอกใจเขาไปเอาผู้ชายคนอื่น มีความสุขไม่สนใจว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร เธอต้องเป็นคนแบบไหนกันถึงกล้าบากหน้ามาขอเงิน ทั้งที่ทำให้เขาเอาไว้อย่างเจ็บแสบ "พะ...พี่ฉลาม

พิรดาหญิงสาววัยยี่สิบปลาย ๆ แม่เลี้ยงเดี่ยวสุดแซ่บ ที่วัน ๆ เอาแต่ยุ่งกับงานและลูกชายวัยสี่ขวบ บังเอิญรถเสีย ได้เด็กฝึกงานใหม่ขี่มอไซค์มาส่ง แถมเด็กมันยังหน้าตาดี หุ่นล่ำ และ…ทนยั่วไม่ค่อยไหว! จาก “เด็กที่เธอแกล้ง” สู่ “ผัวที่เธอหนีไม่พ้น” จากเซ็กส์ลับในออฟฟิศ สู่เตียงนุ่มในบ้านที่มีลูกชายเธอนอนห้องข้าง ๆ แถมหมาเด็กมันยังประกาศก้อง “หุ่นป้าเอ็กซ์แบบนี้ ผมขยี้ได้ทั้งคืน!”

"วศินรักแต่เปลว เปลวไม่เคยรักวศิน เหมียวต่างหากที่รักวศินไม่เปลี่ยนแปลง ทำไมวศินไม่มองมาที่เหมียวบ้าง?" เธอมองหน้าเขาน้ำตาคลอ ก่อนจะปล่อยน้ำตามันไหลอาบแก้ม "มึงจำใส่สมองอันน้อยนิดของมึงเอาไว้เลย กูไม่เคยรักมึง ไม่เคยคิดจะรัก ออกไปจากห้องกู" "ขอเเค่เศษเสี้ยวหัวใจของวศินได้ไหม? เหมียวอยากให้ศินมองเหมียวบ้าง ฮึก" "ใจของกูมีไว้ให้เปลวคนเดียว คนแบบมึงก็แค่ของกินเล่น ต่อให้ประเคนให้กู กูก็ไม่เอา"

"กูไม่ชอบผู้หญิงผมหยิก" (หยิกหมอยอะไรนี่มันลอนมาม่าคะเสี่ย!) "แล้วกูก็ไม่ชอบผู้หญิงตัวเตี้ย" จึก!!! (โดนไป 1 ดอก ต้องการแพทย์ด่วนตรูอยากต่อความสูงตอนนี้! ) "ไม่ชอบผู้หญิงดัดฟัน" (ใครก็ได้ เอาช้อนมาแงะมันออกให้กูที!!!!) "ไม่ชอบผู้หญิงมีรอยสัก" (เห็นได้ไงฟะ!! เล็กกะจิดริดยังสาระแนตาดีอีกพ่อคุณ!! กลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทัน) "และอีกอย่าง... กูไม่ชอบผู้หญิงนมเล็ก!" กรี๊ดดดดดดด!!! นมเล็กแต่เซ็กส์จัดนะเว้ยไอ้เสี่ย! ฉันแทบกระอักออกมาเป็นเลือด อ้าปากค้างแบบกลางอากาศ นี้ตรูไม่ตรงสเปคมันเลยรึไงฟะ! แทบสะดุดล้ม เข่าทั้งสองแทบทรุดลงกับพื้น เจ็บจึกกับคำว่า ตรูนมเล็ก!!! "กูไปละ มีธุระต่อ" เค้าหันไปบอกเสี่ยภูแบบไม่แยแสฉันเลยสักนิด ไม่เลยสักนิด 😭 หึ! คิดว่าคนอย่างอีชาจะไม่มีอะไรดีเลยรึไง! "แต่หนูซิงนะคะ!!!"

“พี่แน่ว” “พี่ยกคอนโดนี้ให้เธอปาลิตา” จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมา “ทะ…ทำไมคะ?” ปาลิตาปากคอสั่น เธอไม่เข้าใจว่าเขาจะยกให้ทำไม “พี่ยกทุกสิ่งทุกอย่างให้ลิตา คอนโดนี้เป็นของเธอ เงินพี่จะโอนให้อีก10ล้าน พี่จะไม่มาที่นี่อีก” “พะ…พี่แน่ว” ปาลิตาเสียงสั่นเครือ ความรู้สึกเจ็บปวดพุ่งชนหัวใจอย่างจัง “พี่จะทิ้งลิตาเหรอคะ?” “เราต่างคนต่างอยู่เถอะปาลิตา” “ไม่…ฮึก” ใบหน้าสวยหวานส่ายไปมา “ทั้งที่ลิตารักพี่ขนาดนี้ ทำไมพี่ถึงใจร้ายกับลิตา ฮือ ๆ ที่ผ่านมาพี่ไม่เคยรักลิตาเลยเหรอ?” “…” “ตอบลิตามาสิ” “พี่อยากให้มันจบ เราต่างคนต่างอยู่เถอะ ความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคนมันเป็นไปไม่ได้ ถึงแม้ว่าเราจะมีอะไรกันหลับนอนด้วยกันแล้ว แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเกิดจากความผิดพลาดในตอนแรก หลังจากนั้นมันเกิดจากความต้องการของเราสองคน พี่จะชดใช้ทุกอย่างให้ พี่ยกคอนโดให้ มอบเงินให้ ทุกอย่างในห้องนี้พี่ยกให้ลิตาทุกอย่าง เราจบกันเถอะ”