LOGINShare
บทที่ 14 เขาไม่ถามคุณเหรอว่าทำไมคุณถึงไม่มีพรหมจรรย์
Last Updated:
2026-01-29 20:30:21ชายร่างสูงใหญ่ผมสีน้ำตาลอมแดงเสื้อยืดสีเข้มกางเกงยีนส์พอดีตัว ยืนนิ่งกอดอกมองร่างระหงนอนนิ่งเงียบบนเตียงอาบแดด โดยมีพวกหนุ่มกลัดมันมองตาเป็นมัน
เขาสาวเท้าเข้าไปใกล้จ้องกวาดตาโดยรอบก่อนจะนั่งลงบนเตียงตัวเดียวกับบุษบา สังเกตเห็นหญิงร่างเล็กเตียงข้างกันตกใจสะดุ้งลุกขึ้นนั่ง
“บอส!”
“ไปสะ”
“คะ”
มิคาอิลตวัดตาคมดุใส่อีกรอบจนสาวร่างเล็กตัวสั่นรีบลุกขึ้นหยิบสิ่งของส่วนตัว ตั้งท่าเรียกเพื่อนสาวอีกคนแต่ติดตรงบอสใหญ่นั่งขวางส่งสายตาดุดันให้อีกรอบ จึงจำใจทิ้งเพื่อนไว้เผ่นหนีบอสรัสเซีย
เขาขยับตัวบนเตียงกว้าง หันหน้าไปทางหน้าหวานที่นอนนิ่งเงียบ เธอสวมแว่นกันแดดกันแสง ดวงหน้าดวงเดิม แก้มเนียนใสไร้เครื่องสำอาง ลำคอระหงยาวสู่ลาดไหล่มนผิวเนียนเรียบ
เขาไล้ปลายนิ้วบนไหล่โค้งขยับมาทางด้านหน้าจนเกือบถึงเนินอกจึงเบี่ยงออกไปยังสายชุดบิกีนี่ อ้อมไปยังฐานทรวงสู่หน้าท้องแบนราบ แล้ววกไปทางสะโพกผาย ขยับเชือกผูกกางเกงตัวน้อย ถ้าเขาเพียงแค่ดึง บิกีนี่ตัวจ้อยคงหลุดอย่างง่ายดาย ร่างระหงขยับตัวคล้ายคนเพิ่งตื่น
“อือ”
เสียงหวานในลำคอขณะกระพริบตาตื่น มีเงาพาดผ่านใบหน้าบังแสงแดดยามบ่าย มีบางสิ่งลูบไล้บางเบาดั่งขนนก เธอมองใบหน้าคมเข้มด้านบน
“มิคาอิล”
“ใช่ผมเอง”
บุษบาลืมตาขึ้นเหลียวมองด้านข้างมองไม่เห็นเพื่อนจึงตวัดกลับมามองคนร่างโตอีกครั้ง เขายังไล้ปลายนิ้วกับต้นขา
เธอทะลึ่งตัวลุกนั่งแต่ต้องเอนหลังกลับลงนอนเมื่อคนร่างโตไม่ถอยจนหน้าหวานเกือบสัมผัสหน้าคมเข้ม
“ถอยออกไปค่ะ”
“ไม่เจอกันนานแพรี่”
ลำคอระหงขยับกลืนน้ำลาย ดวงตาสีน้ำตาลดุดันไม่ละจากใบหน้าเธอ
“คุณควรทักทายผมด้วยคำประเภท ไฮ! ที่รัก คิดถึงจัง”
บุษบาขยับมือไปหยิบกระเป๋าใบเล็กขึ้นมาขวางไว้ตรงหน้าปิดกั้นหน้าอกจากดวงตาคมกล้า
“คุณควรขยับออก ฉันต้องลุกแล้ว”
“แล้วถ้าผมไม่เห็นด้วยล่ะ จากมุมนี้ผมว่า คุณดูดีทีเดียว”
นัยน์ตาสีน้ำตาลกวาดมองไปทั่วร่างจนบุษบาหน้าแดงซ่าน
“คุณทำได้ยังไง”
“ทำอะไร?”
มือเรียวเล็กกำกระเป๋าสะพายข้างตัวแน่น สายตาเขาจับจ้องไปยังพ่วงแก้มแดงปลั่งทั้งสองข้าง
“หน้าแดง คุณแต่งงานแล้ว แต่ยังหน้าแดงราวกับสาวไร้เดียงสา”
ปากกระจับเผยอขึ้นตั้งท่าประท้วงว่าเธอยังโสด แต่ฉุกคิดได้ว่าตอนนี้เธออยู่ในร่างของน้องสาวฝาแฝด
“คุณทราบได้ยังไงว่าฉันแต่งงานแล้ว”
มิคาอิลเลื่อนมือขึ้นไล้แก้มนุ่มลากลงปลายคางก่อนวกไปจับริมฝีปาก
“เจ้าพ่อน้ำเมาค่อนข้างเป็นคนดัง”
“คุณรู้แบบนี้แล้วก็ขยับตัวลุกออกไปเถอะค่ะ ฉันจะกลับห้องแล้ว”
เขาลูบริมฝีปากล่างอวบอิ่มมองอย่างเผลอไผล
“แต่เขาไม่ได้ความบริสุทธิ์ของคุณไป เขาไม่ถามคุณเหรอว่าทำไมคุณถึงไม่มีพรหมจรรย์”
บุษบาอ้าปากตกตะลึง โกรธขึ้นมาบ้าง เมื่อสองวันก่อนเขายังอยู่นัวเนียกับผู้หญิงคนอื่น แต่พอมาวันนี้กลับพูดอย่างภาคภูมิใจที่เธอยอมเสียความสาวให้เขา
เธอดันร่างลุกขึ้นใช้มือดันอกแกร่งแต่เขาไม่ขยับจนใบหน้าเกือบชิดกัน เขาหลุบตาลงมองปากเธอขยับหน้าเข้าใกล้
“คุณมันผู้ชายเฮงซวยมิคาอิล ฉันเสียใจจริง ๆ ที่มอบมันให้คุณ”
“แต่ผมไม่เสียใจเลย ดารากายา[1]”
มิคาอิลยิ้มมุมปากภาพคืนวันไนท์สแตนด์ผุดขึ้นเป็นระลอก กายหนุ่มสะท้านขึ้นยืดตัวยอมปล่อยร่างระหง เมื่อกายแกร่งใต้เข็มขัดกำลังชูชันโป่งพอง
บุษบารีบลงจากเก้าอี้อาบแดดเมื่อมิคาอิลยอมถอย หยิบของที่เหลือขึ้นมาแนบอก
“แพรี่”
ร่างระหงชะงักขณะกำลังก้าวเท้าเดินออก เหลียวหลังกลับไปมองร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มตัว แสงแดดยามบ่ายคล้อยพาดผ่านไปหน้า แสงสะท้อนต้องสีผมน้ำตาลแดงจนคล้ายเปลวเพลิง
“คุณโดนย้ายแผนกแล้ว กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปรายงานตัวกับแซค บอดี้การ์ดของผมที่ห้อง”
เขากวาดตามองร่างตรงหน้าหัวจรดเท้าอีกครั้งก่อนจะยิ้มกว้าง
“สวมชุดไหนก็ได้ ไม่มีเครื่องแบบ”
ดวงตาหวานซึ้งเบิกกว้างเมื่อได้ยิน ปากขยับคล้ายต้องการโต้เถียงแต่เพียงครู่เธอกลับนิ่งไปแล้วหันหลังเดินจากไป ปล่อยให้มิคาอิลได้แต่มองตามแผ่นหลังเนียนและสะโพกผายยักย้ายยามเธอเยื้องย่าง
คนรัสเซียมักชำระแค้นของตนเสมอ แพรี่
[1] ที่รัก ภาษารัสเซีย ผู้ชายใช้เรียกผู้หญิง
Latest chapter
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 43 จบ NC
เสียงเปิดประตูกระทันหันทำให้สองหนุ่มสาวที่นั่งกอดกันมองไปทางประตูเป็นตาเดียว ร่างสาวสวยสูงโปร่งในชุดทันสมัยกระโปรงสั้นรองเท้าส้นสูงราคาแพง เดินอาด ๆ เข้ามาในห้อง กวาดตามองโดยรอบจนเห็นคนทั้งคู่“มิคาอิล!! คุณไล่ฉันกลับ”ผู้หญิงคนนั้นเปิดฉากส่งเสียงหวานแหลมสูงใส่ทันทีเมื่อมองเห็นถนัดตา บุษบาผละตัวออกยืดแผ่นหลังตรงสังเกตได้ว่ามิคาอิลเองก็ยืดตัวตรงเช่นกันนางแบบสาวผมดำสนิทเช่นเดียวกับเธอเดินส่ายสะโพกน้อย ๆ มาทางโซฟามองเหยียดหญิงสาวที่นั่งตักมิคาอิล สวมชุดหลวมโพรกคล้ายคนท้องใบหน้าซีดเซียว“เดี๋ยวนี้คุณเลือกผู้หญิงแบบนี้เหรอคะมิคาอิล”“โรซี่!!”“ทำไมคะ ถึงฉันเป็นนางแบบ แต่ฉันก็มีศักดิ์ศรี จู่ ๆ คุณเรียกตัวฉันมา ฉันก็ทิ้งงานบินมาเพื่ออยู่เป็นเพื่อนคุณ แล้วพอคุณมีคนใหม่ คุณก็เฉดหัวฉันกลับ ไม่ง่ายไปหน่อยเหรอคะ”ดวงหน้าหวานซึ้งเอี้ยวกลับไปมองคนร่างโตที่นั่งขยุกขยิกไม่อยู่สุขอย่างผิดสังเกต ก่อนที่คำพูดของผู้หญิงคนนั้นจะซึมซาบเข้าไปสู่สมองแล้วประมวลผลจนเข้าใจ“มิคาอิล คุณมีคนใหม่แล้ว?”เสียงหวานนุ่มของคนบนตักทำให้มิคาอิลหน้าเปลี่ยนส
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 42 เป็นเมียยังไงล่ะ
แซคสะดุ้งตกใจทันทีเมื่อเห็นเจ้านายประคองหญิงสาวที่หายไปหน้านานหลายเดือน สีหน้าของทั้งคู่ตึงเครียด ทั้งหน้าหวานซึ้งยังเปื้อนคราบน้ำตาเป็นทาง“บอส”บอดี้การ์ดทักด้วยเสียงเข้มก้มมองเธอแปลกประหลาดใจก่อนจะถอยห่างจากประตูเพื่อให้คนทั้งสองเข้าไป“บอสครับ แล้ว แล้ว”“ให้เธอกลับไปสะ”“ครับ บอส”บุษบามองตามแซคคิ้วขมวดสงสัย ห้องพักเดิมเหมือนเดิมอย่างที่เธอจำได้ เพียงแค่กลิ่นซิการ์อบอวลมากกว่าเดิมจนเธอกระแอมไอออกมา“กลิ่นซิการ์”แว่วเสียงสบถจากคนร่างสูงก่อนจะเห็นเขาเดินไปเปิดหน้าต่างออกหมดทุกบานรวมไปถึงประตูออกระเบียง“นั่งสิแพรี่ หวังว่าคุณจะชื่อแพรี่นะ”บุษบาหน้าม้านเฝือดเผือดสีลงทันตา แต่เธอไม่อาจว่าเขาได้ในเมื่อมันคือเรื่องจริง“ค่ะ ฉันชื่อแพร หรือ แพรี่ ชื่อจริงบุษบา”“บุษบา?”“เป็นชื่อนางในวรรณคดีค่ะ”มิคาอิลเดินเข้าห้องครัวรินน้ำเปล่าก่อนจะเปิดตู้เย็นซึ่งพบเพียงความว่างเปล่า ก็แน่ล่ะหลายเดือนที่ผ่านมาเขาแทบไม่ค่อยกินอะไรนอกจากเหล้า ชายร่างสูงถอนหายใจก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา“แ
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 41 แพรต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำ
ภาพในความทรงจำหลั่งไหลดั่งสายน้ำกระแทกเข้าใส่เธอจนตั้งตัวไม่ติดถอยหลังแต่มือของอัคคีช่วยรั้งไว้ดวงตาเข้มข้นล้ำลึกของมิคาอิลมองกลับมา ตวัดตาลงมองหน้าท้องที่ยังแบนราบ เธอมองเห็นความเจ็บปวดรวดร้าวในแววตาก่อนที่เขาจะสะบัดกลับไปก้าวเท้าออกจากลานเมอร์ไลออน“บอส!!”เสียงอุณากรรณตะโกนลั่นพร้อมกับวิ่งแทรกคนไปตามชายร่างสูงใหญ่ไปยืนขวางตรงหน้า ใช้มือกางกั้นไว้ไม่ให้เขาหนีไป บุษบารีบเดินตามไปทันที“บอสจะยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”มิคาอิลก้มลงมองหญิงสาวร่างระหงอีกคนผมสีดำยาวสยายดัดลอนเล็กน้อย ดวงตากลมโตดั่งกวาง ริมฝีปากกระจับ พ่วงแก้มสีชมพูระเรื่อด้วยเครื่องสำอาง แต่งตัวแบรนด์เนมหรูหราราคาแพง นัยน์ตาเหยี่ยวเบิกกว้าง“เลน่า!!”“ใช่บอส นี่เลน่า ส่วนคนโน้น”มือเล็กจับต้นแขนบอสใหญ่ให้หันไปทางบุษบาที่เดินเข้ามาใกล้ก่อนที่ร่างในชุดคลุมท้องจะหยุดลงทิ้งห่างพอสมควร“คนนั้น แพรี่ พี่สาวของเลน่าเอง”มือแกร่งสั่นเทาเมื่อยกขึ้นลูบหน้าเปิดตาขึ้นมองอีกครั้งสลับกันไปมา“พวกคุณเป็นแฝด”“ใช่บอส ฉันเป็นน้องสาว ส่วนแพรี่เกิดก่อนเป็นพี
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 40 มิคาอิล
ชายร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งมองท้องทะเลยามเย็น เรือสำราญเดินสมุทรขนาดใหญ่เฮฟเว่นครูซกำลังเดินทางใกล้ถึงสิงคโปร์อีกครั้ง“มิคาอิลคะ”เสียงหวานนุ่มดังขึ้นด้านหลัง เขาหันกลับไปมองนางแบบสาวซึ่งเขาเรียกตัวมา เธอเคยทำให้เขาใจเต้นแรงด้วยท่วงท่าการเดิน ผมดำยาวปล่อยสยายราวกับแพรไหมแพรี่ในช่วงเวลาหลายเดือนนับจากหญิงสาวคนนั้นจากไปเขาเปลี่ยนคู่ควงใหม่ราวกับเปลี่ยนถุงเท้า แต่มันไม่มีคู่ไหนที่ใช่เลยสำหรับเขา“คุณไม่ต้องรอผมก็ได้ ออกไปทานก่อนได้เลย”“ค่ะ”เขาผ่านพ้นวันนรกแตกมาแล้ว เจ็ดวันเสมือนเขาไปเยือนเทพเฮดิส ร้อนดั่งไฟเผา ทุรนทุรายจนไม่อาจทนลืมตาได้ต้องใช้แอลกอฮอล์กำจัดภาพเหล่านั้นออกไปจากใจให้หมด จนทุกวันนี้เขาเองยังไม่แน่ใจว่าเขาได้ขจัดหมดไปหรือยังแอ๊ด!เสียงเปิดประตูทำให้เขาหันไปมองอีกครั้งก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้เล็กตรงระเบียงห้องด้านนอก ยกเท้าพาดโต๊ะหยิบซิการ์ขึ้นจุดรอมารดาบังเกิดเกล้าเดินออกมาเทศนาอีกครั้งในรอบสามสิบห้าปี ซึ่งดูราวกับว่าเธอกลายเป็นมารดาอย่างแท้จริงเสียทีหลังจากทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ เขามาตลอดตั้ง
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 39 วางแผน
“ลูกลองขึ้นไปพูดกับแพรให้ไปหาหมอ และถ้าแพรท้องจริง ๆ แม่กับพ่อก็ไม่ว่า ดีสะอีกจะมีเด็ก ๆ วิ่งเล่นในบ้าน”อุณากรรณพยักหน้ารับสะท้อนในใจ รีบเดินขึ้นบ้านไปหาพี่สาวฝาแฝดก๊อก ก๊อก “แพร”บุษบาพลิกตัวกลับมาเมื่อได้ยินเสียงน้องสาวฝาแฝดเอ่ยเรียก ค่อยพยุงร่างขึ้นนั่งหลังจากเอนหลังนอนกลางวัน“พลอย”“เป็นไงบ้าง”อุณากรรณนั่งลงขอบเตียงขยับตัวไปใกล้ จับมือแพรขึ้นมากุมไว้แน่น พี่สาวฝาแฝดของเธอดูซูบผอมลงไปมาก ทั้ง ๆ ที่กลับมาจากเดินทางได้สองเดือนแล้ว แต่ท่าทียังไม่ดีขึ้น“แพรสบายดี”“แม่บอกว่าแพรไม่สบาย”“ก็แค่คลื่นไส้ อาจจะอาหารเป็นพิษ”“แล้วไปหาหมอหรือยัง”“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวก็หาย ช่วงนี้เป็นทุกเช้าเลย ไม่รู้เป็นอะไร สงสัยแพรเปลี่ยนที่บ่อยมั้ง”อุณากรรณนิ่งงันก้มหน้าลงมองหน้าท้องของพี่สาวยังแบนราบก่อนจะมองหน้าหวานซึ้งที่เหมือนเธอ“แพร ประจำเดือนมาหรือยัง”เสียงคำถามจากน้องสาวฝาแฝดทำให้บุษบาแหงนหน้าขึ้นทันที ดวงตากลมโตหวานซึ้งจ้องเข้าไปในดวงตาเดียวกันกับเธอ แต่อุณากรรณเจิดจ้าเปล่งประ
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 38 แพรคิดถึงคุณ
ร่างระหงบอบบางดูซูบซีดลงอีกทั้ง ๆ ที่เพิ่งผ่านมาไม่กี่วัน ป้าเมย์ยืนมองหลานสาวจากในครัวขณะที่บุษบาเผลอนั่งเหม่อออกไปนอกหน้าต่างใบหน้าป้าเมย์เครียดกังวลเรื่องหลานสาวแต่จนปัญญาจะช่วยเหลือ เรื่องของหัวใจมีทางเดียวที่จะรักษาได้คือ เวลา“แพร”บุษบาผินหน้ากลับมาตามเสียงเรียก ดูเหมือนนัยน์กลมหวานซึ้งจะรื้นชื้นด้วยน้ำตาจนป้าเมย์ถอนหายใจ“ทานผลไม้หน่อยนะลูก”“ขอบคุณค่ะ”“แล้วนี่จะกลับบ้านเมื่อไร”“คงต้องกลับเลยค่ะ แพรถือวีซ่าทำงานบนเรือ ถ้าขืนอยู่ต่อจะมีปัญหา”“แล้วบอกที่บ้านหรือยัง”“ยังเลยค่ะ”ป้าเมย์วางจานผลไม้ลงบนโต๊ะเล็กก่อนจะนั่งลงข้างหลานสาว“แล้วพลอยว่ายังไงบ้าง”“แพรยังไม่ได้คุยกับพลอยเลยค่ะ”“แพร”“คะ”“อย่าหาว่าป้ายุ่งเรื่องส่วนตัวเลยนะ แพรมีปัญหากับมิคาอิลใช่ไหมลูก”บุษบาเบือนหน้าหนีดวงตาค้นหาของป้าเมย์ แสร้งจิ้มผลไม้เข้าปากค่อยเคี้ยวเชื่องช้า“ค่ะ”“เรื่องอะไร บอกป้าได้ไหม”“เขากำลังจะแต่งงานค่ะ”“คุณพระช่วย!”
You may also like
บังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น83.1K viewsธุลีใจ
เอเวอลีน เอ็มเอ็ม48.6K viewsโทษทัณฑ์พิพาทใจ
ซูซี91.4K viewsคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว266.7K viewsอุบายหมายจันทร์
rasita_suin302 viewsตำให้นัวรัวให้ลึก
อลิซาเบธ ลี114 viewsหวนไฟรัก
คณานางค์200 viewsเจ้าสาวสลับตัว
แคลร์ออสติน1.6K views
