LOGINบุษบาเดินขาไขว้หนีบไว้รีบนั่งลงบนเตียงอาบแดดไม่เคยชิน ทั้งชุด ทั้งรู้สึกโล่งตรงต้นขา ขณะที่ต้นรักนอนสบายใจมือถือเครื่องดื่มจำพวกค็อกเทล
“เป็นไงแพรี่”
เธอมองไปทางที่ต้นรักพยักหน้าไปให้เธอมอง ข้างหน้าเป็นสระว่ายน้ำสำหรับผู้ใหญ่ซึ่งแยกมาจากสวนน้ำสำหรับเด็ก
“ก็วัยรุ่นเยอะดี”
“วัยรุ่น! แพรี่ เรายังวัยรุ่นนะ แม้จะไม่วัยทีนเอจ แต่เราเพิ่งจะยี่สิบต้น ๆ”
หน้าหวานกวาดตามองจนทั่ว พวกหนุ่มกล้ามโตวัยเดียวกันหันมองเธอเป็นตาเดียว สาวเอเชียหน้าหวานหุ่นระหงบอบบาง ในชุดบิกีนี่สีขาวสะอาดตา ส่งให้บุษบาทั้งเซ็กซี่และอ่อนเยาว์
เธอหยิบแว่นกันแดดขึ้นมาสวมทันทีหน้าแดงซ่านขัดเขิน ล้มตัวลงนอนเลียนแบบเพื่อนใหม่ มือหยิบแก้วค็อกเทลขึ้นจิบ
“อืม อร่อยดีนะ เพิ่งเคยกิน”
“เฮฟเว่น”
“อะไรนะ”
“ชื่อค็อกเทลน่ะ มีส่วนผสมของน้ำทับทิม น้ำสัปปะรดนิดหน่อย น้ำส้มคั้นสด ระวังอย่าดูดเร็วนักนะ ผสมเหล้าสามตัวเลย”
“แต่ทานง่ายดีจัง”
บุษบาดูดไปอีกอึกใหญ่ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ส่งผลให้พ่วงแก้มแดงเปล่งปลั่ง
“โน้นดูหนุ่มคนนั้น แพรี่ชอบไหม เขามองมาทางนี้หลายรอบแล้ว”
“ก็หล่อดี”
เสียงหวานนุ่มแกล้งพูดให้เพื่อนสบายใจ แต่แท้จริงหนุ่ม ๆ พวกนั้นไม่ได้สักเสี้ยวของคนที่เธอยังคิดถึง
ดวงตาหลับลง ความทรงจำของคืนนั้นหลั่งไหล กายอุ่นร้อนแนบชิดจนแม้ว่าผ่านมาแล้วสามเดือน เธอยังจดจำได้ดีราวกับว่าเพิ่งผ่านมาเมื่อวาน
“ต้นรัก แพรี่ง่วงแล้ว ขอหลับก่อนนะ กลับเมื่อไรปลุกด้วย”
“อ้าวแพรี่ อดกัน อดแอ๊วหนุ่มเลย”
ต้นรักเอียงหน้าไปทางบุษบา หน้าหวานนอนนิ่งสวมแว่นกันแดด ลมหายใจสม่ำเสมอ
“งั้นต้นรักขอมองหนุ่ม ๆ ไปก่อนแล้วกัน จะเลือกใครเป็นผู้โชคดีไว้คุยด้วยดี”
“บอสครับ”
มิคาอิลเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงานในห้องพักขนาดใหญ่ ซึ่งเขามักใช้เวลาส่วนใหญ่ภายในห้องนี้ ดวงตาคมกล้ามองแซค ผู้ช่วยกึ่งบอดี้การ์ดเดินเข้ามารายงานผล
“นี่ครับ”
มือใหญ่หยิบแฟ้มประวัติพนักงานขึ้นเปิดดู
“แผนกเบเกอรี่?”
“ครับ ตอนนี้คุณแพรี่ทำอยู่แผนกเบเกอรี่ เธอขอย้ายทันทีที่มาถึง”
“ถึงว่าไม่เจอที่โถงต้อนรับ”
เขาเปิดไปหน้าคุณสมบัติ ใบประกาศนียบัตรเรียนคลาสของหวานยุโรปจากโรงเรียนเอกชนชื่อดัง
“แล้วตอนนี้เธออยู่ไหน”
“วันนี้วันหยุดครับ ล่าสุดเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว นอนอาบแดดอยู่กับเพื่อนครับ”
ตุบ!
เขาโยนแฟ้มประวัติกลับไปให้แซค
“เอาไปคืนแผนกบุคคลได้ ดึงตัวเธอให้ขึ้นมาคอยเสิร์ฟอาหารส่วนตัว ทุกเวลา”
“ครับ”
“อ้อ จอห์นล่ะ”
“คุณจอห์นยังอยู่ครับ”
“แล้วซานดรา”
“คุณซานดรายังอยู่เช่นกันครับ”
“เรียกให้จอห์นกับซานดรามาทานมื้อค่ำคืนนี้ อ้อ วันหยุดแสนสุขของพนักงานคนนี้สิ้นสุดแค่วันนี้”
“หมายความว่า คุณแพรี่จะไม่มีวันหยุด?”
“ใช่ ไม่ต้องให้ทำแผนกอื่น แค่คอยดูแลเรื่องอาหารของฉันคนเดียว อ้อ รวมไปถึงทำความสะอาดห้องด้วย”
“แต่ว่าบอสครับ มันจะดีหรือครับ ถ้าคุณแพรี่ร้องเรียน”
“ทำตามสั่ง ออกไปได้”
มิคาอิลลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานหยิบแว่นกันแดดขึ้นสวมแล้วเดินออกจากห้องไปยังสระว่ายน้ำแหล่งรวมหนุ่มสาวน้อยใหญ่
เสียงเปิดประตูกระทันหันทำให้สองหนุ่มสาวที่นั่งกอดกันมองไปทางประตูเป็นตาเดียว ร่างสาวสวยสูงโปร่งในชุดทันสมัยกระโปรงสั้นรองเท้าส้นสูงราคาแพง เดินอาด ๆ เข้ามาในห้อง กวาดตามองโดยรอบจนเห็นคนทั้งคู่“มิคาอิล!! คุณไล่ฉันกลับ”ผู้หญิงคนนั้นเปิดฉากส่งเสียงหวานแหลมสูงใส่ทันทีเมื่อมองเห็นถนัดตา บุษบาผละตัวออกยืดแผ่นหลังตรงสังเกตได้ว่ามิคาอิลเองก็ยืดตัวตรงเช่นกันนางแบบสาวผมดำสนิทเช่นเดียวกับเธอเดินส่ายสะโพกน้อย ๆ มาทางโซฟามองเหยียดหญิงสาวที่นั่งตักมิคาอิล สวมชุดหลวมโพรกคล้ายคนท้องใบหน้าซีดเซียว“เดี๋ยวนี้คุณเลือกผู้หญิงแบบนี้เหรอคะมิคาอิล”“โรซี่!!”“ทำไมคะ ถึงฉันเป็นนางแบบ แต่ฉันก็มีศักดิ์ศรี จู่ ๆ คุณเรียกตัวฉันมา ฉันก็ทิ้งงานบินมาเพื่ออยู่เป็นเพื่อนคุณ แล้วพอคุณมีคนใหม่ คุณก็เฉดหัวฉันกลับ ไม่ง่ายไปหน่อยเหรอคะ”ดวงหน้าหวานซึ้งเอี้ยวกลับไปมองคนร่างโตที่นั่งขยุกขยิกไม่อยู่สุขอย่างผิดสังเกต ก่อนที่คำพูดของผู้หญิงคนนั้นจะซึมซาบเข้าไปสู่สมองแล้วประมวลผลจนเข้าใจ“มิคาอิล คุณมีคนใหม่แล้ว?”เสียงหวานนุ่มของคนบนตักทำให้มิคาอิลหน้าเปลี่ยนส
แซคสะดุ้งตกใจทันทีเมื่อเห็นเจ้านายประคองหญิงสาวที่หายไปหน้านานหลายเดือน สีหน้าของทั้งคู่ตึงเครียด ทั้งหน้าหวานซึ้งยังเปื้อนคราบน้ำตาเป็นทาง“บอส”บอดี้การ์ดทักด้วยเสียงเข้มก้มมองเธอแปลกประหลาดใจก่อนจะถอยห่างจากประตูเพื่อให้คนทั้งสองเข้าไป“บอสครับ แล้ว แล้ว”“ให้เธอกลับไปสะ”“ครับ บอส”บุษบามองตามแซคคิ้วขมวดสงสัย ห้องพักเดิมเหมือนเดิมอย่างที่เธอจำได้ เพียงแค่กลิ่นซิการ์อบอวลมากกว่าเดิมจนเธอกระแอมไอออกมา“กลิ่นซิการ์”แว่วเสียงสบถจากคนร่างสูงก่อนจะเห็นเขาเดินไปเปิดหน้าต่างออกหมดทุกบานรวมไปถึงประตูออกระเบียง“นั่งสิแพรี่ หวังว่าคุณจะชื่อแพรี่นะ”บุษบาหน้าม้านเฝือดเผือดสีลงทันตา แต่เธอไม่อาจว่าเขาได้ในเมื่อมันคือเรื่องจริง“ค่ะ ฉันชื่อแพร หรือ แพรี่ ชื่อจริงบุษบา”“บุษบา?”“เป็นชื่อนางในวรรณคดีค่ะ”มิคาอิลเดินเข้าห้องครัวรินน้ำเปล่าก่อนจะเปิดตู้เย็นซึ่งพบเพียงความว่างเปล่า ก็แน่ล่ะหลายเดือนที่ผ่านมาเขาแทบไม่ค่อยกินอะไรนอกจากเหล้า ชายร่างสูงถอนหายใจก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา“แ
ภาพในความทรงจำหลั่งไหลดั่งสายน้ำกระแทกเข้าใส่เธอจนตั้งตัวไม่ติดถอยหลังแต่มือของอัคคีช่วยรั้งไว้ดวงตาเข้มข้นล้ำลึกของมิคาอิลมองกลับมา ตวัดตาลงมองหน้าท้องที่ยังแบนราบ เธอมองเห็นความเจ็บปวดรวดร้าวในแววตาก่อนที่เขาจะสะบัดกลับไปก้าวเท้าออกจากลานเมอร์ไลออน“บอส!!”เสียงอุณากรรณตะโกนลั่นพร้อมกับวิ่งแทรกคนไปตามชายร่างสูงใหญ่ไปยืนขวางตรงหน้า ใช้มือกางกั้นไว้ไม่ให้เขาหนีไป บุษบารีบเดินตามไปทันที“บอสจะยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”มิคาอิลก้มลงมองหญิงสาวร่างระหงอีกคนผมสีดำยาวสยายดัดลอนเล็กน้อย ดวงตากลมโตดั่งกวาง ริมฝีปากกระจับ พ่วงแก้มสีชมพูระเรื่อด้วยเครื่องสำอาง แต่งตัวแบรนด์เนมหรูหราราคาแพง นัยน์ตาเหยี่ยวเบิกกว้าง“เลน่า!!”“ใช่บอส นี่เลน่า ส่วนคนโน้น”มือเล็กจับต้นแขนบอสใหญ่ให้หันไปทางบุษบาที่เดินเข้ามาใกล้ก่อนที่ร่างในชุดคลุมท้องจะหยุดลงทิ้งห่างพอสมควร“คนนั้น แพรี่ พี่สาวของเลน่าเอง”มือแกร่งสั่นเทาเมื่อยกขึ้นลูบหน้าเปิดตาขึ้นมองอีกครั้งสลับกันไปมา“พวกคุณเป็นแฝด”“ใช่บอส ฉันเป็นน้องสาว ส่วนแพรี่เกิดก่อนเป็นพี
ชายร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งมองท้องทะเลยามเย็น เรือสำราญเดินสมุทรขนาดใหญ่เฮฟเว่นครูซกำลังเดินทางใกล้ถึงสิงคโปร์อีกครั้ง“มิคาอิลคะ”เสียงหวานนุ่มดังขึ้นด้านหลัง เขาหันกลับไปมองนางแบบสาวซึ่งเขาเรียกตัวมา เธอเคยทำให้เขาใจเต้นแรงด้วยท่วงท่าการเดิน ผมดำยาวปล่อยสยายราวกับแพรไหมแพรี่ในช่วงเวลาหลายเดือนนับจากหญิงสาวคนนั้นจากไปเขาเปลี่ยนคู่ควงใหม่ราวกับเปลี่ยนถุงเท้า แต่มันไม่มีคู่ไหนที่ใช่เลยสำหรับเขา“คุณไม่ต้องรอผมก็ได้ ออกไปทานก่อนได้เลย”“ค่ะ”เขาผ่านพ้นวันนรกแตกมาแล้ว เจ็ดวันเสมือนเขาไปเยือนเทพเฮดิส ร้อนดั่งไฟเผา ทุรนทุรายจนไม่อาจทนลืมตาได้ต้องใช้แอลกอฮอล์กำจัดภาพเหล่านั้นออกไปจากใจให้หมด จนทุกวันนี้เขาเองยังไม่แน่ใจว่าเขาได้ขจัดหมดไปหรือยังแอ๊ด!เสียงเปิดประตูทำให้เขาหันไปมองอีกครั้งก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้เล็กตรงระเบียงห้องด้านนอก ยกเท้าพาดโต๊ะหยิบซิการ์ขึ้นจุดรอมารดาบังเกิดเกล้าเดินออกมาเทศนาอีกครั้งในรอบสามสิบห้าปี ซึ่งดูราวกับว่าเธอกลายเป็นมารดาอย่างแท้จริงเสียทีหลังจากทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ เขามาตลอดตั้ง
“ลูกลองขึ้นไปพูดกับแพรให้ไปหาหมอ และถ้าแพรท้องจริง ๆ แม่กับพ่อก็ไม่ว่า ดีสะอีกจะมีเด็ก ๆ วิ่งเล่นในบ้าน”อุณากรรณพยักหน้ารับสะท้อนในใจ รีบเดินขึ้นบ้านไปหาพี่สาวฝาแฝดก๊อก ก๊อก “แพร”บุษบาพลิกตัวกลับมาเมื่อได้ยินเสียงน้องสาวฝาแฝดเอ่ยเรียก ค่อยพยุงร่างขึ้นนั่งหลังจากเอนหลังนอนกลางวัน“พลอย”“เป็นไงบ้าง”อุณากรรณนั่งลงขอบเตียงขยับตัวไปใกล้ จับมือแพรขึ้นมากุมไว้แน่น พี่สาวฝาแฝดของเธอดูซูบผอมลงไปมาก ทั้ง ๆ ที่กลับมาจากเดินทางได้สองเดือนแล้ว แต่ท่าทียังไม่ดีขึ้น“แพรสบายดี”“แม่บอกว่าแพรไม่สบาย”“ก็แค่คลื่นไส้ อาจจะอาหารเป็นพิษ”“แล้วไปหาหมอหรือยัง”“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวก็หาย ช่วงนี้เป็นทุกเช้าเลย ไม่รู้เป็นอะไร สงสัยแพรเปลี่ยนที่บ่อยมั้ง”อุณากรรณนิ่งงันก้มหน้าลงมองหน้าท้องของพี่สาวยังแบนราบก่อนจะมองหน้าหวานซึ้งที่เหมือนเธอ“แพร ประจำเดือนมาหรือยัง”เสียงคำถามจากน้องสาวฝาแฝดทำให้บุษบาแหงนหน้าขึ้นทันที ดวงตากลมโตหวานซึ้งจ้องเข้าไปในดวงตาเดียวกันกับเธอ แต่อุณากรรณเจิดจ้าเปล่งประ
ร่างระหงบอบบางดูซูบซีดลงอีกทั้ง ๆ ที่เพิ่งผ่านมาไม่กี่วัน ป้าเมย์ยืนมองหลานสาวจากในครัวขณะที่บุษบาเผลอนั่งเหม่อออกไปนอกหน้าต่างใบหน้าป้าเมย์เครียดกังวลเรื่องหลานสาวแต่จนปัญญาจะช่วยเหลือ เรื่องของหัวใจมีทางเดียวที่จะรักษาได้คือ เวลา“แพร”บุษบาผินหน้ากลับมาตามเสียงเรียก ดูเหมือนนัยน์กลมหวานซึ้งจะรื้นชื้นด้วยน้ำตาจนป้าเมย์ถอนหายใจ“ทานผลไม้หน่อยนะลูก”“ขอบคุณค่ะ”“แล้วนี่จะกลับบ้านเมื่อไร”“คงต้องกลับเลยค่ะ แพรถือวีซ่าทำงานบนเรือ ถ้าขืนอยู่ต่อจะมีปัญหา”“แล้วบอกที่บ้านหรือยัง”“ยังเลยค่ะ”ป้าเมย์วางจานผลไม้ลงบนโต๊ะเล็กก่อนจะนั่งลงข้างหลานสาว“แล้วพลอยว่ายังไงบ้าง”“แพรยังไม่ได้คุยกับพลอยเลยค่ะ”“แพร”“คะ”“อย่าหาว่าป้ายุ่งเรื่องส่วนตัวเลยนะ แพรมีปัญหากับมิคาอิลใช่ไหมลูก”บุษบาเบือนหน้าหนีดวงตาค้นหาของป้าเมย์ แสร้งจิ้มผลไม้เข้าปากค่อยเคี้ยวเชื่องช้า“ค่ะ”“เรื่องอะไร บอกป้าได้ไหม”“เขากำลังจะแต่งงานค่ะ”“คุณพระช่วย!”







