MasukShare
บทที่ 21 คริส
Terakhir Diperbarui:
2026-02-01 21:30:02แต่ถ้าเขาหมดความอดทนนั้นหมายถึงเขาจะกลายเป็นชู้ของผู้ชายคนอื่น เขาเชื่อว่าบุษบาเองไม่ขัดข้อง จากประสบการณ์ท่าทีของบุษบาเองก็ต้องการเขาไม่น้อย
ยามอยู่ใกล้กันบุษบามักหายใจติดขัด มือสั่นเล็กน้อย ใบหน้าชื้นเหงื่อ และบางครั้งยังเผลอมองเขาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ว่าเขานั้นเฝ้าสังเกตเห็นมาตลอด
ปึก!
มือแกร่งกระแทกหน้าจอแล็ปท็อปในมือลุกขึ้นเดินกลับเข้าไปในห้อง
“ไม่ต้องทำความสะอาดแล้ว ไปห้องพยาบาล มาอีกทีช่วงเที่ยง”
บุษบาเงยหน้าขึ้นจากเตียงนอน มือยังถือผ้าห่มผืนใหญ่หนาหนัก คิ้วเรียวคันศรขมวดแปลกใจ
“แต่ใกล้เสร็จแล้วนะคะ”
“ฉันสั่งก็ทำตาม จะต้องเรื่องมากทำไม ไป!!”
มิคาอิลเสียงดังขึ้นจนบุษบาทิ้งผ้าห่มในมือลงทันที เดินออกจากห้องนอน
“เดี๋ยว”
เขาคว้าต้นแขนเธอไว้ขณะที่ร่างระหงกำลังเดินผ่านออกจากประตูห้อง
“ปกติกินข้าวเช้าตอนไหน”
บุษบาเม้มปากนิ่งสะบัดแขนออกจากเกาะกุมแต่ไม่สำเร็จ
“ฉันถาม!!”
เขาดึงกระชากไว้จนร่างเล็กกว่าปลิวกระแทกตัว เธอแหงนหน้าสู้ตา
“คุณไม่สิทธิ์เรื่องนี้ค่ะมิคาอิล ไม่ว่าฉันจะกินข้าว อาบน้ำ หรือไปไหนมาไหน ทั้งหมดเป็นเรื่องส่วนตัว”
ดวงตาเหยี่ยวสีน้ำตาลเข้มหรี่ลง เธอมองเห็นเปลวเพลิงข้างในจนต้องขยับเท้าถอยหลัง
“โอ๊ย!”
มือสีเข้มกำต้นแขนแน่นกว่าเดิมดึงลากจนเธอต้องยอมผ่อนแรงตามด้วยความเจ็บ
“มันไม่แน่หรอกแพรี่ อีกหน่อยอาจจะมีสิทธิ์ก็ได้ใครจะรู้”
“สิทธิ์เป็นของสามีฉัน ไม่ใช่คุณ โอ๊ย! เจ็บ ปล่อยนะ”
“อย่าพูดถึงเขา!!”
เสียงตะคอกดังก้องจนแซคต้องเปิดประตูเข้ามาจากด้านนอก เห็นบอสใหญ่มิคาอิลสะบัดมือบุษบาทิ้งเดินกลับไปยังห้องทำงาน
“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าแพรี่”
“ไม่มีอะไรค่ะแซค มิคาอิลให้ฉันไปฉีดยาที่ห้องพยาบาล ขอตัวก่อนนะคะ”
เท้าเล็กซอยถี่ออกจากห้องโดยเร็ว ใจเต้นโครมครามหวาดกลัว เมื่อครู่มิคาอิลใบหน้าคล้ำด้วยแรงอารมณ์ ดวงตาคมหรี่ลงบรรจุความกราดเกรี้ยวจนเห็นได้ชัด เขาจะรู้ไหมว่าทำให้เธอกลัวมากขนาดไหน
มือเล็กกำคอเสื้อไว้แน่นกลัวจนลืมหายใจ แต่เมื่อเดินไปได้สักระยะจนพ้นโถงทางเดินยาวจึงค่อยผ่อนลมหายใจ คลายมือทิ้งข้างลำตัว
ตอนแรกเธอตั้งใจว่าต้องบอกความจริงกับเขาเสียที เขาจะได้เลิกแก้แค้นโดยการให้เธอไปรับใช้ แต่ดูจากท่าทีเมื่อครู่ การมีสามีกลายเป็นเกราะป้องกันอย่างดี ฉะนั้นเธอจะเก็บความลับนี้ไว้กับตัวก่อนเพื่อความปลอดภัย
‘จะจุดเทียนเปลวทองทั้งสองข้าง เป็นอย่างดวงฤทัยของข้า
ข้างนี้นั้นเทียนพี่ยา ข้างนั้นจรกาวงศ์ไกล
แม้นว่าจะได้ภิรมย์รัก สานสมัครสมสมรพิสมัย
ได้ครอบครองเคียงคู่ด้วยผู้ใด ตราบชีพิตักษัยวายปราณ
ขอเทียนข้างนั้นจงเรืองรุ่ง โรจน์จรุงแจ่มจิตพิษฐาน
เปลวเพลิงอีกข้างจงร้างลาญ อันธการดับสูญสิ้นไปเอย’[1]
“เลน่า”
เสียงชายหนุ่มสำเนียงอเมริกันเอ่ยดังขึ้นในยามดึกของคืนวันสุดท้ายที่บุษบามาช่วยงานทำขนมหวานไทยที่แผนกเบเกอรี่
“คริส!”
ร่างระหงหยุดเดินเหลียวกลับไปมองด้านหลัง เห็นคริสโตเฟอร์เดินออกมาจากซอกมุมโถงไม่ไกลจากแผนกเบเกอรี่
เธอยกข้อมือดูเวลา ตอนนี้เวลาเกือบห้าทุ่มซึ่งถือว่าค่อนข้างดึก พนักงานส่วนใหญ่เลิกงานกันหมดแล้ว
“เพิ่งเลิกงานเหรอเลน่า”
ร่างสูงอย่างคนอเมริกันเดินใกล้เข้ามาสีหน้าคล้ายมีความลับบางอย่างน่าขนลุก เธอขยับเท้าถอยหลังไปอีกสองก้าว
“ใช่ กำลังกลับห้อง ต้นรักโทรมาตามแล้ว”
บุษบารีบอ้างเพื่อนร่วมห้องทันทีเพื่อให้ชายตรงหน้าเข้าใจว่าต้นรักเพิ่งโทรศัพท์มาหา และถ้าเธอหายไปต้นรักจะเป็นคนแรกที่เอะใจ
“อืม เดี๋ยวเดินไปส่งนะ”
“ไม่เป็นไร ฉันเดินกลับเองได้”
คริสโตเฟอร์ขยับเข้าใกล้อีกก้าวเอื้อมมือออกมา บุษบาผงะออกแต่ไม่ทัน เขาดึงบางอย่างออกมาจากศีรษะ
“มีอะไรติดผมอยู่น่ะ”
เธอพยายามหักห้ามตัวเองไม่ให้วิ่งหนี มองเศษขนมหวานบนนิ้วของชายตรงหน้าระแวดระวัง
“ขอบใจนะ ฉันไปก่อนนะ”
“เดี๋ยวสิ”
แขนใหญ่ยาวยกขึ้นขวางเธอไว้กับผนัง
“เมื่อไรเราจะได้ไปออกเดทกันอีก หลังจากงานแสดงดนตรีเราก็แทบไม่ได้เจอกันเลยนะ”
“ฉันไม่ค่อยว่าง ตั้งแต่ย้ายแผนกบอสใหญ่ก็เรียกงานจนดึก”
“แล้ววันหยุด?”
“ไม่มีวันหยุด”
“อะไรนะ เจ้าหมอนั่นไม่ให้วันหยุดเลน่าเลย!!”
น้ำเสียงกราดเกรี้ยวผิดไปจากยามปกติทำให้ร่างระหงสะดุ้งโหยง ก่อนหน้านี้น้ำเสียงตอนพูดถึงบอสใหญ่แม้เจือปนความอิจฉาริษยาแต่ยังมีความกลัวเกรง แต่เมื่อครู่คล้ายคริสโตเฟอร์กำลังโกรธแค้นอะไรบางอย่าง
บุษบากวาดตามองทั่วโถงทางเดินพยายามมองหาคนช่วย แต่ไม่มี จึงหาทางเปลี่ยนเรื่องเพื่อให้เขาคลายอารมณ์
“เออ คริส แล้วเวนดี้ล่ะ”
“เวนดี้? แม่นั่นเกี่ยวอะไรกับเรา”
“ก็เวนดี้เป็นแฟนคริส”
“ฮึ อย่างแม่นั่นอ้าขาให้ทุกคนนั่นแหล่ะ”
“แต่เวนดี้ชอบคริส”
“เลน่าอย่าได้ใส่ใจเวนดี้เลย คริสไม่ได้ชอบเวนดี้ เลน่าก็รู้ว่าคริสชอบเลน่า คิดยังไงกับเลน่า”
เสียงอ้อนวอนปนเล้าโลมกระเส่าของคริสโตเฟอร์ฟังน่าสะอิดสะเอียน บุษบาคลื่นไส้ทั้งขยะแขยงทั้งหวาดกลัว กระเถิบตัวไปตามผนังช้า ๆ ไม่ให้เขาสังเกตเห็น แต่เขายังจับสังเกตได้ขยับมือจับต้นแขนเธอไว้แน่นบีบแรง
“แพรี่!! ทำไมยังไม่กลับอีก”
เสียงหญิงวัยกลางคนดังขึ้น มือใหญ่ของคริสโตเฟอร์คลายออกเหลียวมองเห็นมาร์ทาเดินมาตามโถง เขายืดกายถอยออกห่างส่งยิ้มออกไป
“ผมกับเลน่ากำลังจะออกไปแล้วครับ”
ดวงตาของหญิงแก่กว่ามากจ้องมองลักษณธท่าทีของบุษบา
“เป็นอะไรไหมแพรี่”
“ค่ะ ไม่เป็นอะไร ขอกลับด้วยนะคะ”
บุษบารีบเคลื่อนกายออกห่างจากชายร่างสูงใหญ่ตรงไปหามาร์ทาทันที ยกมือขึ้นจับเสื้อมาร์ทาไว้แน่นจนหัวหน้าแผนกเบเกอรี่ต้องก้มลงมองมือเล็กอย่างแปลกใจก่อนจะเหลียวกลับไปมองคริสโตเฟอร์ที่ยังส่งยิ้มมาให้
“ถ้าเลน่ามีคนกลับเป็นเพื่อนแล้ว ผมคงต้องขอตัวก่อน”
ร่างสูงใหญ่ในชุดกางเกงผ้าสีดำเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยเสื้อกั๊กสีดำ เครื่องแบบพนักงานในเรือแผนกพนักงานบริการส่วนร้านอาหารหลัก เดินจากไปท่าทีหงุดหงิดเล็กน้อย บุษบาถอนลมหายใจโอ่งอกเงยหน้ามองมาร์ทา
[1] บุษาเสี่ยงเทียน อิเหนา
Bab terbaru
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 43 จบ NC
เสียงเปิดประตูกระทันหันทำให้สองหนุ่มสาวที่นั่งกอดกันมองไปทางประตูเป็นตาเดียว ร่างสาวสวยสูงโปร่งในชุดทันสมัยกระโปรงสั้นรองเท้าส้นสูงราคาแพง เดินอาด ๆ เข้ามาในห้อง กวาดตามองโดยรอบจนเห็นคนทั้งคู่“มิคาอิล!! คุณไล่ฉันกลับ”ผู้หญิงคนนั้นเปิดฉากส่งเสียงหวานแหลมสูงใส่ทันทีเมื่อมองเห็นถนัดตา บุษบาผละตัวออกยืดแผ่นหลังตรงสังเกตได้ว่ามิคาอิลเองก็ยืดตัวตรงเช่นกันนางแบบสาวผมดำสนิทเช่นเดียวกับเธอเดินส่ายสะโพกน้อย ๆ มาทางโซฟามองเหยียดหญิงสาวที่นั่งตักมิคาอิล สวมชุดหลวมโพรกคล้ายคนท้องใบหน้าซีดเซียว“เดี๋ยวนี้คุณเลือกผู้หญิงแบบนี้เหรอคะมิคาอิล”“โรซี่!!”“ทำไมคะ ถึงฉันเป็นนางแบบ แต่ฉันก็มีศักดิ์ศรี จู่ ๆ คุณเรียกตัวฉันมา ฉันก็ทิ้งงานบินมาเพื่ออยู่เป็นเพื่อนคุณ แล้วพอคุณมีคนใหม่ คุณก็เฉดหัวฉันกลับ ไม่ง่ายไปหน่อยเหรอคะ”ดวงหน้าหวานซึ้งเอี้ยวกลับไปมองคนร่างโตที่นั่งขยุกขยิกไม่อยู่สุขอย่างผิดสังเกต ก่อนที่คำพูดของผู้หญิงคนนั้นจะซึมซาบเข้าไปสู่สมองแล้วประมวลผลจนเข้าใจ“มิคาอิล คุณมีคนใหม่แล้ว?”เสียงหวานนุ่มของคนบนตักทำให้มิคาอิลหน้าเปลี่ยนส
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 42 เป็นเมียยังไงล่ะ
แซคสะดุ้งตกใจทันทีเมื่อเห็นเจ้านายประคองหญิงสาวที่หายไปหน้านานหลายเดือน สีหน้าของทั้งคู่ตึงเครียด ทั้งหน้าหวานซึ้งยังเปื้อนคราบน้ำตาเป็นทาง“บอส”บอดี้การ์ดทักด้วยเสียงเข้มก้มมองเธอแปลกประหลาดใจก่อนจะถอยห่างจากประตูเพื่อให้คนทั้งสองเข้าไป“บอสครับ แล้ว แล้ว”“ให้เธอกลับไปสะ”“ครับ บอส”บุษบามองตามแซคคิ้วขมวดสงสัย ห้องพักเดิมเหมือนเดิมอย่างที่เธอจำได้ เพียงแค่กลิ่นซิการ์อบอวลมากกว่าเดิมจนเธอกระแอมไอออกมา“กลิ่นซิการ์”แว่วเสียงสบถจากคนร่างสูงก่อนจะเห็นเขาเดินไปเปิดหน้าต่างออกหมดทุกบานรวมไปถึงประตูออกระเบียง“นั่งสิแพรี่ หวังว่าคุณจะชื่อแพรี่นะ”บุษบาหน้าม้านเฝือดเผือดสีลงทันตา แต่เธอไม่อาจว่าเขาได้ในเมื่อมันคือเรื่องจริง“ค่ะ ฉันชื่อแพร หรือ แพรี่ ชื่อจริงบุษบา”“บุษบา?”“เป็นชื่อนางในวรรณคดีค่ะ”มิคาอิลเดินเข้าห้องครัวรินน้ำเปล่าก่อนจะเปิดตู้เย็นซึ่งพบเพียงความว่างเปล่า ก็แน่ล่ะหลายเดือนที่ผ่านมาเขาแทบไม่ค่อยกินอะไรนอกจากเหล้า ชายร่างสูงถอนหายใจก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา“แ
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 41 แพรต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำ
ภาพในความทรงจำหลั่งไหลดั่งสายน้ำกระแทกเข้าใส่เธอจนตั้งตัวไม่ติดถอยหลังแต่มือของอัคคีช่วยรั้งไว้ดวงตาเข้มข้นล้ำลึกของมิคาอิลมองกลับมา ตวัดตาลงมองหน้าท้องที่ยังแบนราบ เธอมองเห็นความเจ็บปวดรวดร้าวในแววตาก่อนที่เขาจะสะบัดกลับไปก้าวเท้าออกจากลานเมอร์ไลออน“บอส!!”เสียงอุณากรรณตะโกนลั่นพร้อมกับวิ่งแทรกคนไปตามชายร่างสูงใหญ่ไปยืนขวางตรงหน้า ใช้มือกางกั้นไว้ไม่ให้เขาหนีไป บุษบารีบเดินตามไปทันที“บอสจะยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”มิคาอิลก้มลงมองหญิงสาวร่างระหงอีกคนผมสีดำยาวสยายดัดลอนเล็กน้อย ดวงตากลมโตดั่งกวาง ริมฝีปากกระจับ พ่วงแก้มสีชมพูระเรื่อด้วยเครื่องสำอาง แต่งตัวแบรนด์เนมหรูหราราคาแพง นัยน์ตาเหยี่ยวเบิกกว้าง“เลน่า!!”“ใช่บอส นี่เลน่า ส่วนคนโน้น”มือเล็กจับต้นแขนบอสใหญ่ให้หันไปทางบุษบาที่เดินเข้ามาใกล้ก่อนที่ร่างในชุดคลุมท้องจะหยุดลงทิ้งห่างพอสมควร“คนนั้น แพรี่ พี่สาวของเลน่าเอง”มือแกร่งสั่นเทาเมื่อยกขึ้นลูบหน้าเปิดตาขึ้นมองอีกครั้งสลับกันไปมา“พวกคุณเป็นแฝด”“ใช่บอส ฉันเป็นน้องสาว ส่วนแพรี่เกิดก่อนเป็นพี
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 40 มิคาอิล
ชายร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งมองท้องทะเลยามเย็น เรือสำราญเดินสมุทรขนาดใหญ่เฮฟเว่นครูซกำลังเดินทางใกล้ถึงสิงคโปร์อีกครั้ง“มิคาอิลคะ”เสียงหวานนุ่มดังขึ้นด้านหลัง เขาหันกลับไปมองนางแบบสาวซึ่งเขาเรียกตัวมา เธอเคยทำให้เขาใจเต้นแรงด้วยท่วงท่าการเดิน ผมดำยาวปล่อยสยายราวกับแพรไหมแพรี่ในช่วงเวลาหลายเดือนนับจากหญิงสาวคนนั้นจากไปเขาเปลี่ยนคู่ควงใหม่ราวกับเปลี่ยนถุงเท้า แต่มันไม่มีคู่ไหนที่ใช่เลยสำหรับเขา“คุณไม่ต้องรอผมก็ได้ ออกไปทานก่อนได้เลย”“ค่ะ”เขาผ่านพ้นวันนรกแตกมาแล้ว เจ็ดวันเสมือนเขาไปเยือนเทพเฮดิส ร้อนดั่งไฟเผา ทุรนทุรายจนไม่อาจทนลืมตาได้ต้องใช้แอลกอฮอล์กำจัดภาพเหล่านั้นออกไปจากใจให้หมด จนทุกวันนี้เขาเองยังไม่แน่ใจว่าเขาได้ขจัดหมดไปหรือยังแอ๊ด!เสียงเปิดประตูทำให้เขาหันไปมองอีกครั้งก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้เล็กตรงระเบียงห้องด้านนอก ยกเท้าพาดโต๊ะหยิบซิการ์ขึ้นจุดรอมารดาบังเกิดเกล้าเดินออกมาเทศนาอีกครั้งในรอบสามสิบห้าปี ซึ่งดูราวกับว่าเธอกลายเป็นมารดาอย่างแท้จริงเสียทีหลังจากทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ เขามาตลอดตั้ง
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 39 วางแผน
“ลูกลองขึ้นไปพูดกับแพรให้ไปหาหมอ และถ้าแพรท้องจริง ๆ แม่กับพ่อก็ไม่ว่า ดีสะอีกจะมีเด็ก ๆ วิ่งเล่นในบ้าน”อุณากรรณพยักหน้ารับสะท้อนในใจ รีบเดินขึ้นบ้านไปหาพี่สาวฝาแฝดก๊อก ก๊อก “แพร”บุษบาพลิกตัวกลับมาเมื่อได้ยินเสียงน้องสาวฝาแฝดเอ่ยเรียก ค่อยพยุงร่างขึ้นนั่งหลังจากเอนหลังนอนกลางวัน“พลอย”“เป็นไงบ้าง”อุณากรรณนั่งลงขอบเตียงขยับตัวไปใกล้ จับมือแพรขึ้นมากุมไว้แน่น พี่สาวฝาแฝดของเธอดูซูบผอมลงไปมาก ทั้ง ๆ ที่กลับมาจากเดินทางได้สองเดือนแล้ว แต่ท่าทียังไม่ดีขึ้น“แพรสบายดี”“แม่บอกว่าแพรไม่สบาย”“ก็แค่คลื่นไส้ อาจจะอาหารเป็นพิษ”“แล้วไปหาหมอหรือยัง”“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวก็หาย ช่วงนี้เป็นทุกเช้าเลย ไม่รู้เป็นอะไร สงสัยแพรเปลี่ยนที่บ่อยมั้ง”อุณากรรณนิ่งงันก้มหน้าลงมองหน้าท้องของพี่สาวยังแบนราบก่อนจะมองหน้าหวานซึ้งที่เหมือนเธอ“แพร ประจำเดือนมาหรือยัง”เสียงคำถามจากน้องสาวฝาแฝดทำให้บุษบาแหงนหน้าขึ้นทันที ดวงตากลมโตหวานซึ้งจ้องเข้าไปในดวงตาเดียวกันกับเธอ แต่อุณากรรณเจิดจ้าเปล่งประ
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 38 แพรคิดถึงคุณ
ร่างระหงบอบบางดูซูบซีดลงอีกทั้ง ๆ ที่เพิ่งผ่านมาไม่กี่วัน ป้าเมย์ยืนมองหลานสาวจากในครัวขณะที่บุษบาเผลอนั่งเหม่อออกไปนอกหน้าต่างใบหน้าป้าเมย์เครียดกังวลเรื่องหลานสาวแต่จนปัญญาจะช่วยเหลือ เรื่องของหัวใจมีทางเดียวที่จะรักษาได้คือ เวลา“แพร”บุษบาผินหน้ากลับมาตามเสียงเรียก ดูเหมือนนัยน์กลมหวานซึ้งจะรื้นชื้นด้วยน้ำตาจนป้าเมย์ถอนหายใจ“ทานผลไม้หน่อยนะลูก”“ขอบคุณค่ะ”“แล้วนี่จะกลับบ้านเมื่อไร”“คงต้องกลับเลยค่ะ แพรถือวีซ่าทำงานบนเรือ ถ้าขืนอยู่ต่อจะมีปัญหา”“แล้วบอกที่บ้านหรือยัง”“ยังเลยค่ะ”ป้าเมย์วางจานผลไม้ลงบนโต๊ะเล็กก่อนจะนั่งลงข้างหลานสาว“แล้วพลอยว่ายังไงบ้าง”“แพรยังไม่ได้คุยกับพลอยเลยค่ะ”“แพร”“คะ”“อย่าหาว่าป้ายุ่งเรื่องส่วนตัวเลยนะ แพรมีปัญหากับมิคาอิลใช่ไหมลูก”บุษบาเบือนหน้าหนีดวงตาค้นหาของป้าเมย์ แสร้งจิ้มผลไม้เข้าปากค่อยเคี้ยวเชื่องช้า“ค่ะ”“เรื่องอะไร บอกป้าได้ไหม”“เขากำลังจะแต่งงานค่ะ”“คุณพระช่วย!”
Anda juga akan menyukai
ธุลีใจ
เอเวอลีน เอ็มเอ็ม48.6K Dibacaรวมเรื่องสั้นเสียวๆจบในตอน เล่ม1
เหมือนแพ47.4K Dibaca(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก95.7K Dibacaบ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า155.7K Dibacaเพียงพลาดรัก
นามภัทร521 Dibacaรสรักหนุ่มใหญ่
อักษรามณี1.7K Dibacaหย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย781 Dibacaน้องสาวโคตรเด็ด
จิน 金钱17 Dibaca
