MasukShare
บทที่ 22 ชอบทานของหวานอ่ะดิ
Terakhir Diperbarui:
2026-02-01 21:30:52“ขอบคุณนะคะ”
“เขากวนใจคุณบ่อยหรือเปล่าแพรี่”
“ไม่ค่ะ ปกติไม่ค่อยเจอกัน แต่วันนี้ไม่รู้ว่ายังไงแน่”
“ดูท่าเขามาดักรอคุณนะ ให้ฉันรายงานไปที่แผนกดีไหม จะได้มีการตักเตือนเขา”
“ไม่ต้องหรอกค่ะมาร์ทา เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันก็กลับห้องเวลาปกติแล้ว คงไม่เกิดปัญหาอีก”
“แน่ใจนะ”
“ค่ะแน่ใจ”
“ถ้างั้นเดี๋ยวฉันเดินไปเป็นเพื่อนแล้วกัน”
“ขอบคุณอีกครั้งค่ะ”
บุษบาโล่งอกเมื่อมาร์ทาอาสาเดินไปเป็นเพื่อนเพราะอันที่จริงเธอยังไม่หายหวาดกลัวคริสโตเฟอร์แม้ว่าเขาจะเดินออกไปแล้วก็ตาม แต่ใครจะรู้ว่าเขาอาจดักรอเธออีกหรือเปล่าในโถงทางเดินข้างหน้า และด้วยสภาพของเรือมักมีซอกหลืบตามโถงทางเดินเล็ก ๆ เป็นจุด ๆ เพื่อวางของหรือรถเข็น
“ว่าไงนะ”
เสียงต้นรักร้องตกใจทะลึ่งตัวลุกนั่งบนเตียงเมื่อบุษบาเล่าให้ฟังหลังจากที่เข้ามาในห้อง
“คริสมาดักรอ น่ากลัวมากต้นรัก”
“ดักรอ! นี่เราต้องรายงานแล้วนะ เขาเป็นบุคคลอันตราย”
“แต่ว่านี่เป็นครั้งแรกนะ อาจเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้”
“แพรี่! ไม่มีเรื่องบังเอิญบนโลกใบนี้จำไว้ พรุ่งนี้ต้นรักจะไปเป็นเพื่อน ขึ้นไปรายงานที่แผนกของคริส”
บุษบานั่งลงที่เก้าอี้เล็กหน้ากระจก ดึงคลิปหนีบผมออกใช้มือสางผมยาวสยาย
“แพรี่คิดว่ายังไม่ต้องหรอกต้นรัก ถ้าคริสแก้ตัวว่าบังเอิญมันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่เปล่า ๆ”
“แพรี่ แพรี่จะรอให้เกิดเรื่องก่อนหรือไง”
“คริสไม่กล้าหรอกต้นรัก นี่มันเรือโดยสาร คนมากขนาดนี้ อีกอย่างถ้าเกิดอะไรขึ้นตัวเขาเองก็หนีไม่รอดหรอกนะ”
“อย่างงั้น ถ้าคริสมาดักรออีกครั้งให้ไปรายงานเลยนะ”
“ได้ เอาแบบนั้น”
“แล้วพรุ่งนี้ไปทำงานห้องบอสตามปกติใช่ไหม”
“ไม่ต้อง พรุ่งนี้ค่ำบอสถูกเชิญไปร่วมงานแต่งงาน แพรี่ว่างจ้า”
“ดีจัง ถ้างั้นเราขึ้นฝั่งดีไหม เทียบท่าสิงคโปร์พรุ่งนี้เช้าแล้ว”
“เอาสิ ไปถ่ายรูปกัน ส่งไปให้พลอยดู”
“พลอย? หมายถึงเลน่าน่ะเหรอ”
“ใช่ เลน่า ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง เห็นว่าไปฮันนี่มูนภูเก็ตสิบวัน นี่ใกล้ถึงกำหนดกลับแล้วมั้ง”
“แพรี่! อย่าไปห่วงเลน่าเลย คนแต่งงานใหม่จะมีอะไรนอกจากไม่ได้ออกจากห้อง”
“ต้นรัก!!”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
เสียงหวานใสของสองสาวหัวเราะออกมาเมื่อนึกถึงน้องสาวฝาแฝดของบุษบา มือเรียวเล็กสางผมมองใบหน้าหวานซึ้งของตัวเองในกระจก ใบหน้าเดียวกับน้องสาวฝาแฝด
พลอยโชคดี ได้คนที่รักพลอยและห่วงใยมาก เราจะมีวันนั้นบ้างไหมนะ
“บอสครับ”
เสียงแซคดังขึ้นขณะที่มิคาอิลขยับเนคไทบนชุดเต็มยศเพื่อไปร่วมงานแต่งงานของผู้โดยสาร
“ว่ายังไง”
“วันนี้คุณแพรี่ขึ้นฝั่งไปกับต้นรักครับ”
“อือ มีคนตามไปดูไหม”
“ครับ ส่งไปแล้วครับ”
“แล้วไอ้คริส”
“ประกบห่าง ๆ ครับ ไม่ให้รู้ตัว”
“ดี”
“บอสครับ ทำไมเราถึงไม่รวบตัวไอ้คริสเลยครับ”
มิคาอิลขยับตัวส่องกระจกอีกครั้งตรวจดูเพื่อให้แน่ใจว่าชุดเรียบร้อยดีค่อยหันกลับมา
“เราต้องรอให้มันทำความผิดเสียก่อน กฎหมายแรงงานค่อนข้างแรง อีกอย่างจะเสียชื่อเรือเดินสมุทร”
“แล้วถ้ามันลงมือ เราจะจัดการยังไงกับมันครับ ให้แจ้งความไหมครับ เพราะถ้าแจ้งตำรวจมันจะได้โทษอาญาด้วย”
“ไม่ต้องหรอก คนอย่างมันมีน้ำยาแค่นี้ จับมันเซ็นหนังสือยอมรับความผิด แล้วส่งกลับประเทศ”
“ครับบอส”
มิคาอิลพาร่างสูงใหญ่เดินออกจากห้องพักเพื่อตรงไปทางห้องงานเลี้ยงงานแต่งงาน
บุษบาไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองเป็นเป้าหมายของชายอเมริกัน ดูอย่างวันนี้ยังหน้าระรื่นออกไปชมเมืองกับเพื่อนร่วมห้องทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนเพิ่งโดนหนุ่มอเมริกันคนนั้นคุกคาม
แต่จะให้เขาออกหน้ามากนักก็ไม่ได้ ทำเพียงส่งคนตามห่าง ๆ เป็นพออย่าให้หมอนั่นรู้ตัว จากนั้นค่อยรวบทีเดียวส่งกลับประเทศ
“คุณมิคาอิลมาแล้ว”
เสียงคนในงานเอ่ยทักทายเมื่อมิคาอิลเดินเข้ามาในงานเลี้ยงแบบค็อกเทลหรูหรา เจ้าภาพบ่าวเป็นคนสิงคโปร์กระเป๋าหนัก จองห้องเลี้ยงรับรองสำหรับแขกร้อยคนบนเรือสำราญขณะแวะพักก่อนจะเดินทางไปประเทศอื่นต่อ
“ครับ ขอให้มีความสุขมาก ๆ นะครับ”
“ขอบคุณมากที่ยอมให้พวกผมจัดงานแต่งงานนะครับ เราเตรียมโต๊ะไว้สำหรับคุณมิคาอิลโดยเฉพาะแล้วครับ”
มิคาอิลเดินตามคู่บ่าวสาวกระทั่งมองเห็นเพื่อนรักจอห์น แบล็ค จึงค่อยขมวดคิ้วแปลกใจ
“พอดีผมพบคุณจอห์นเมื่อวานนี้ พูดคุยถูกคอเลยชวนมาด้วย ทราบว่าเป็นเพื่อนคุณมิคาอิล เลยจัดโต๊ะให้นั่งด้วยกันครับ”
“ไม่เป็นไรครับ”
มิคาอิลเอ่ยสุภาพก่อนนั่งลงข้างเพื่อนรักผมบลอนด์สูงใหญ่ ด้านข้างอีกฝั่งคือซานดรา
“ทำเป็นหน้างอมิคาอิล แค่เจอเพื่อนรักก็ทักทายกันหน่อยสิว่ะ”
มิคาอิลไม่ตอบเหลือบมองซานดราเกาะแขนจอห์นไม่ปล่อยจึงค่อยยิ้มออกมาคลายใจ
“เข้าคู่กันดีนะพวกคุณสองคน”
“ก็เพราะคุณไงคะมิคาอิล คุณทิ้งซานดราให้อยู่บนเรือคนเดียว ซานดราจะทำยังไงล่ะคะ นอกจากต้องเกาะแขนจอห์นไว้กันหลง”
มิคาอิลยิ้มกว้างตอบน้ำเสียงกระเง้ากระงอดปนล้อเล่น
“ผมยุ่ง”
“เชอะ! ไอ้มิคาอิล อย่างแกยุ่งแค่ไหนเรื่องผู้หญิงไม่มีวันทิ้ง สงสัยได้ใหม่แล้วลืมเก่าหรือเปล่าว่ะเพื่อน”
“น้อย ๆ หน่อยไอ้จอห์น แกควรพูดให้น้อยลงก่อนที่จะพูดไม่ได้”
“ไอ้ห่า! เดี๋ยวนี้ขู่กันแล้วว่ะ สงสัยของจริง”
มิคาอิลหยิบแก้วแชมเปญขึ้นมาจิบ งานเลี้ยงหรูหราของเศรษฐีจัดเสิร์ฟทุกอย่างอันดับหนึ่งไม่มีสอง แชมเปญรสชาติลื่นคอจากประเทศฝรั่งเศส
“แล้วนี่จะกลับกันเมื่อไร”
“มิคาอิล! โอ้ย! แกทำฉันเจ็บไปถึงหัวใจ”
จอห์นยกมือขึ้นกุมหน้าอกทำท่าราวกับว่าโดนตีที่หัวใจเมื่อได้ยินเพื่อนรักไล่กลับบ้าน
“ฉันพูดจริง เกะกะ”
“เออ เดี๋ยวกลับ กลับพร้อมซานดรานี่ล่ะ เธอต้องไปเดินแบบงานกุศล”
“ค่ะ งานที่อเมริกาจัดประจำทุกปี อ้อ มิคาอิล ซานดราว่าจะเอ่ยชมขนมหวานสักหน่อย”
“ขนมหวาน?”
“ค่ะ ปกติซานดราไม่ทานของพวกนี้ แต่พอเห็นรูปทรงแล้วสวยงามจนยั้งใจไม่อยู่ ทานไปมากเลยค่ะ”
ตาคมเข้มเหลือบมองไปกลางโต๊ะเห็นของหวานใส่กระจาดแบบสานไม้ไผ่รองด้วยใบตองสีสันเหลืองส้มประดับทองคำเปลว
“ผมไม่ยักทราบว่าเซฟของเราทำขนมหวานแบบนี้ได้”
“อ้าว ถ้าไม่ใช่เซฟแล้วจะใครคะมิคาอิล ลองชิมสิคะ ไม่รู้ว่าเป็นของหวานประเทศอะไร”
มิคาอิลตักเม็ดขนุนขึ้นมาใส่จานหั่นชิ้นเล็กลองชิม ความหวานจากน้ำเชื่อมหวานจัดแต่กลับชุ่มฉ่ำทั่วโพรงปากจนเขาต้องตักทานเพิ่มอีกคำ ภาพมีดบาดนิ้ววันก่อนของสาวร่างเล็กผลุดขึ้นมาในหัว
“คงจะขนมหวานไทย”
รอยยิ้มมุมปากขณะตักขนมเข้าปากทำให้จอห์นมองอย่างสนใจ
“นายรู้แล้วว่าใครทำ”
“ใช่ แต่ต่อไปจะไม่ให้ทำแล้ว”
“อ้าวทำไมล่ะคะ แบบนี้คนอื่นก็พลอยอดทานของอร่อยไปด้วยน่ะสิคะ”
มิคาอิลอมยิ้มนิ่งตักขนมหวานเข้าปาก ความหวานล้ำหอมกลิ่นใบเตยไม่มีกลิ่นคาวของไข่แม้แต่น้อย ยิ่งขนมรูปทรงกลมหยดน้ำกัดเข้าปากแตกออกเป็นน้ำเชื่อม ยิ่งทำให้เขานึกถึงคนทำพลางยิ้มในหน้า
เขาจะไม่ให้เธอทำให้คนอื่นกินอีกแล้วนอกจากเขาคนเดียว
Bab terbaru
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 43 จบ NC
เสียงเปิดประตูกระทันหันทำให้สองหนุ่มสาวที่นั่งกอดกันมองไปทางประตูเป็นตาเดียว ร่างสาวสวยสูงโปร่งในชุดทันสมัยกระโปรงสั้นรองเท้าส้นสูงราคาแพง เดินอาด ๆ เข้ามาในห้อง กวาดตามองโดยรอบจนเห็นคนทั้งคู่“มิคาอิล!! คุณไล่ฉันกลับ”ผู้หญิงคนนั้นเปิดฉากส่งเสียงหวานแหลมสูงใส่ทันทีเมื่อมองเห็นถนัดตา บุษบาผละตัวออกยืดแผ่นหลังตรงสังเกตได้ว่ามิคาอิลเองก็ยืดตัวตรงเช่นกันนางแบบสาวผมดำสนิทเช่นเดียวกับเธอเดินส่ายสะโพกน้อย ๆ มาทางโซฟามองเหยียดหญิงสาวที่นั่งตักมิคาอิล สวมชุดหลวมโพรกคล้ายคนท้องใบหน้าซีดเซียว“เดี๋ยวนี้คุณเลือกผู้หญิงแบบนี้เหรอคะมิคาอิล”“โรซี่!!”“ทำไมคะ ถึงฉันเป็นนางแบบ แต่ฉันก็มีศักดิ์ศรี จู่ ๆ คุณเรียกตัวฉันมา ฉันก็ทิ้งงานบินมาเพื่ออยู่เป็นเพื่อนคุณ แล้วพอคุณมีคนใหม่ คุณก็เฉดหัวฉันกลับ ไม่ง่ายไปหน่อยเหรอคะ”ดวงหน้าหวานซึ้งเอี้ยวกลับไปมองคนร่างโตที่นั่งขยุกขยิกไม่อยู่สุขอย่างผิดสังเกต ก่อนที่คำพูดของผู้หญิงคนนั้นจะซึมซาบเข้าไปสู่สมองแล้วประมวลผลจนเข้าใจ“มิคาอิล คุณมีคนใหม่แล้ว?”เสียงหวานนุ่มของคนบนตักทำให้มิคาอิลหน้าเปลี่ยนส
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 42 เป็นเมียยังไงล่ะ
แซคสะดุ้งตกใจทันทีเมื่อเห็นเจ้านายประคองหญิงสาวที่หายไปหน้านานหลายเดือน สีหน้าของทั้งคู่ตึงเครียด ทั้งหน้าหวานซึ้งยังเปื้อนคราบน้ำตาเป็นทาง“บอส”บอดี้การ์ดทักด้วยเสียงเข้มก้มมองเธอแปลกประหลาดใจก่อนจะถอยห่างจากประตูเพื่อให้คนทั้งสองเข้าไป“บอสครับ แล้ว แล้ว”“ให้เธอกลับไปสะ”“ครับ บอส”บุษบามองตามแซคคิ้วขมวดสงสัย ห้องพักเดิมเหมือนเดิมอย่างที่เธอจำได้ เพียงแค่กลิ่นซิการ์อบอวลมากกว่าเดิมจนเธอกระแอมไอออกมา“กลิ่นซิการ์”แว่วเสียงสบถจากคนร่างสูงก่อนจะเห็นเขาเดินไปเปิดหน้าต่างออกหมดทุกบานรวมไปถึงประตูออกระเบียง“นั่งสิแพรี่ หวังว่าคุณจะชื่อแพรี่นะ”บุษบาหน้าม้านเฝือดเผือดสีลงทันตา แต่เธอไม่อาจว่าเขาได้ในเมื่อมันคือเรื่องจริง“ค่ะ ฉันชื่อแพร หรือ แพรี่ ชื่อจริงบุษบา”“บุษบา?”“เป็นชื่อนางในวรรณคดีค่ะ”มิคาอิลเดินเข้าห้องครัวรินน้ำเปล่าก่อนจะเปิดตู้เย็นซึ่งพบเพียงความว่างเปล่า ก็แน่ล่ะหลายเดือนที่ผ่านมาเขาแทบไม่ค่อยกินอะไรนอกจากเหล้า ชายร่างสูงถอนหายใจก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา“แ
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 41 แพรต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำ
ภาพในความทรงจำหลั่งไหลดั่งสายน้ำกระแทกเข้าใส่เธอจนตั้งตัวไม่ติดถอยหลังแต่มือของอัคคีช่วยรั้งไว้ดวงตาเข้มข้นล้ำลึกของมิคาอิลมองกลับมา ตวัดตาลงมองหน้าท้องที่ยังแบนราบ เธอมองเห็นความเจ็บปวดรวดร้าวในแววตาก่อนที่เขาจะสะบัดกลับไปก้าวเท้าออกจากลานเมอร์ไลออน“บอส!!”เสียงอุณากรรณตะโกนลั่นพร้อมกับวิ่งแทรกคนไปตามชายร่างสูงใหญ่ไปยืนขวางตรงหน้า ใช้มือกางกั้นไว้ไม่ให้เขาหนีไป บุษบารีบเดินตามไปทันที“บอสจะยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”มิคาอิลก้มลงมองหญิงสาวร่างระหงอีกคนผมสีดำยาวสยายดัดลอนเล็กน้อย ดวงตากลมโตดั่งกวาง ริมฝีปากกระจับ พ่วงแก้มสีชมพูระเรื่อด้วยเครื่องสำอาง แต่งตัวแบรนด์เนมหรูหราราคาแพง นัยน์ตาเหยี่ยวเบิกกว้าง“เลน่า!!”“ใช่บอส นี่เลน่า ส่วนคนโน้น”มือเล็กจับต้นแขนบอสใหญ่ให้หันไปทางบุษบาที่เดินเข้ามาใกล้ก่อนที่ร่างในชุดคลุมท้องจะหยุดลงทิ้งห่างพอสมควร“คนนั้น แพรี่ พี่สาวของเลน่าเอง”มือแกร่งสั่นเทาเมื่อยกขึ้นลูบหน้าเปิดตาขึ้นมองอีกครั้งสลับกันไปมา“พวกคุณเป็นแฝด”“ใช่บอส ฉันเป็นน้องสาว ส่วนแพรี่เกิดก่อนเป็นพี
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 40 มิคาอิล
ชายร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งมองท้องทะเลยามเย็น เรือสำราญเดินสมุทรขนาดใหญ่เฮฟเว่นครูซกำลังเดินทางใกล้ถึงสิงคโปร์อีกครั้ง“มิคาอิลคะ”เสียงหวานนุ่มดังขึ้นด้านหลัง เขาหันกลับไปมองนางแบบสาวซึ่งเขาเรียกตัวมา เธอเคยทำให้เขาใจเต้นแรงด้วยท่วงท่าการเดิน ผมดำยาวปล่อยสยายราวกับแพรไหมแพรี่ในช่วงเวลาหลายเดือนนับจากหญิงสาวคนนั้นจากไปเขาเปลี่ยนคู่ควงใหม่ราวกับเปลี่ยนถุงเท้า แต่มันไม่มีคู่ไหนที่ใช่เลยสำหรับเขา“คุณไม่ต้องรอผมก็ได้ ออกไปทานก่อนได้เลย”“ค่ะ”เขาผ่านพ้นวันนรกแตกมาแล้ว เจ็ดวันเสมือนเขาไปเยือนเทพเฮดิส ร้อนดั่งไฟเผา ทุรนทุรายจนไม่อาจทนลืมตาได้ต้องใช้แอลกอฮอล์กำจัดภาพเหล่านั้นออกไปจากใจให้หมด จนทุกวันนี้เขาเองยังไม่แน่ใจว่าเขาได้ขจัดหมดไปหรือยังแอ๊ด!เสียงเปิดประตูทำให้เขาหันไปมองอีกครั้งก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้เล็กตรงระเบียงห้องด้านนอก ยกเท้าพาดโต๊ะหยิบซิการ์ขึ้นจุดรอมารดาบังเกิดเกล้าเดินออกมาเทศนาอีกครั้งในรอบสามสิบห้าปี ซึ่งดูราวกับว่าเธอกลายเป็นมารดาอย่างแท้จริงเสียทีหลังจากทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ เขามาตลอดตั้ง
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 39 วางแผน
“ลูกลองขึ้นไปพูดกับแพรให้ไปหาหมอ และถ้าแพรท้องจริง ๆ แม่กับพ่อก็ไม่ว่า ดีสะอีกจะมีเด็ก ๆ วิ่งเล่นในบ้าน”อุณากรรณพยักหน้ารับสะท้อนในใจ รีบเดินขึ้นบ้านไปหาพี่สาวฝาแฝดก๊อก ก๊อก “แพร”บุษบาพลิกตัวกลับมาเมื่อได้ยินเสียงน้องสาวฝาแฝดเอ่ยเรียก ค่อยพยุงร่างขึ้นนั่งหลังจากเอนหลังนอนกลางวัน“พลอย”“เป็นไงบ้าง”อุณากรรณนั่งลงขอบเตียงขยับตัวไปใกล้ จับมือแพรขึ้นมากุมไว้แน่น พี่สาวฝาแฝดของเธอดูซูบผอมลงไปมาก ทั้ง ๆ ที่กลับมาจากเดินทางได้สองเดือนแล้ว แต่ท่าทียังไม่ดีขึ้น“แพรสบายดี”“แม่บอกว่าแพรไม่สบาย”“ก็แค่คลื่นไส้ อาจจะอาหารเป็นพิษ”“แล้วไปหาหมอหรือยัง”“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวก็หาย ช่วงนี้เป็นทุกเช้าเลย ไม่รู้เป็นอะไร สงสัยแพรเปลี่ยนที่บ่อยมั้ง”อุณากรรณนิ่งงันก้มหน้าลงมองหน้าท้องของพี่สาวยังแบนราบก่อนจะมองหน้าหวานซึ้งที่เหมือนเธอ“แพร ประจำเดือนมาหรือยัง”เสียงคำถามจากน้องสาวฝาแฝดทำให้บุษบาแหงนหน้าขึ้นทันที ดวงตากลมโตหวานซึ้งจ้องเข้าไปในดวงตาเดียวกันกับเธอ แต่อุณากรรณเจิดจ้าเปล่งประ
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 38 แพรคิดถึงคุณ
ร่างระหงบอบบางดูซูบซีดลงอีกทั้ง ๆ ที่เพิ่งผ่านมาไม่กี่วัน ป้าเมย์ยืนมองหลานสาวจากในครัวขณะที่บุษบาเผลอนั่งเหม่อออกไปนอกหน้าต่างใบหน้าป้าเมย์เครียดกังวลเรื่องหลานสาวแต่จนปัญญาจะช่วยเหลือ เรื่องของหัวใจมีทางเดียวที่จะรักษาได้คือ เวลา“แพร”บุษบาผินหน้ากลับมาตามเสียงเรียก ดูเหมือนนัยน์กลมหวานซึ้งจะรื้นชื้นด้วยน้ำตาจนป้าเมย์ถอนหายใจ“ทานผลไม้หน่อยนะลูก”“ขอบคุณค่ะ”“แล้วนี่จะกลับบ้านเมื่อไร”“คงต้องกลับเลยค่ะ แพรถือวีซ่าทำงานบนเรือ ถ้าขืนอยู่ต่อจะมีปัญหา”“แล้วบอกที่บ้านหรือยัง”“ยังเลยค่ะ”ป้าเมย์วางจานผลไม้ลงบนโต๊ะเล็กก่อนจะนั่งลงข้างหลานสาว“แล้วพลอยว่ายังไงบ้าง”“แพรยังไม่ได้คุยกับพลอยเลยค่ะ”“แพร”“คะ”“อย่าหาว่าป้ายุ่งเรื่องส่วนตัวเลยนะ แพรมีปัญหากับมิคาอิลใช่ไหมลูก”บุษบาเบือนหน้าหนีดวงตาค้นหาของป้าเมย์ แสร้งจิ้มผลไม้เข้าปากค่อยเคี้ยวเชื่องช้า“ค่ะ”“เรื่องอะไร บอกป้าได้ไหม”“เขากำลังจะแต่งงานค่ะ”“คุณพระช่วย!”
Anda juga akan menyukai
รักร้ายพี่ชายข้างบ้าน
ดอกอ้อลู่ลม51.1K Dibacaรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว350.4K DibacaDEBT LOVE | หนี้สวาท SM+
อะพอลโล่_51.8K Dibacaเรื่องสั้นอีโรติก LOVE NC 25+++
C93.2K Dibacaบุพเพสนธยา
เนื้อทราย213 Dibacaความลับของเฌอเอม
มัทฉะโมจิ91 Dibacaล่ามร้ายพันธะหัวใจ
ลั่นทมสีเลือด626 Dibacaอ้อนรักคุณแม่แก้ขัด
ณิวาริน348 Dibaca
