บทที่ 20 บอสหนุ่ม

“แพรี่”

เสียงเล็กของต้นรักเรียกขึ้นเมื่อมองเห็นเพื่อนใหม่เดินเข้ามาในห้องอาหารสำหรับพนักงานช่วงเที่ยง กวักมือเรียก

“ต้นรัก”

บุษบาวางถาดอาหารลงตรงตรงข้ามกับต้นรัก แล้วรีบจัดการอาหารตรงหน้าอย่างหิวโหย

“อะไรกัน ไปทำงานห้องบอสแค่สองวัน โดนใช้งานหนักขนาดนั้นเลย”

ต้นรักเปรยถาม เพราะบุษบาตามปกติมักทานช้าและเรียบร้อยกว่าอุณากรรณ แต่เที่ยงนี้คล้ายกับคนอดอยากมาจากไหน ตักเข้าปากถี่เคี้ยวไม่ละเอียดเหมือนเคย

“แค่หิว ไม่ทันได้ทานข้าวเช้าไป พรุ่งนี้ว่าจะหาขนมปังติดมือไปด้วย”

“อย่าบอกนะ ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้หยุด”

“อืม บอสตื่นแต่เช้า พอไปถึงก็ต้องรอจนบอสเข้าห้องทำงานจึงทำความสะอาดได้ แล้วพอเสร็จก็อาหารเที่ยงพอดี”

“อู้ย อยากไปทำบ้างจัง ได้อยู่ใกล้บอส”

“เอาเลย ไปสิ ไปแทนแพรี่แล้วกัน แพรี่อยากกลับไปทำงานขนมเหมือนเดิม”

“จะบ้าเหรอ เดี๋ยวก็โดนบอสเฉดหัวลงจากเรือ อ้อ มาร์ทาถามหา เห็นว่าอยากให้ช่วยงานพิเศษอะไรสักอย่าง”

“งั้นเดี๋ยวแวะก่อนเข้างานช่วงบ่าย”

“แล้วนี่ เรื่องพ่อหนุ่มคริสเป็นไง เห็นนั่งอยู่มุมห้องมองแพรี่ไม่วางตาเลย น่ากลัวชะมัด”

“เมื่อเช้าเจอกันในลิฟต์ แต่เวนดี้ดันมาเจออีก แพรี่เกือบโดนแล้ว ดีที่ลิฟต์ถึงชั้นบอสก่อน”

“ดีแล้ว ต้นรักว่าเจ้าคริสดูทะแม่ง ๆ อยู่ให้ห่างไว้นะแพรี่ แต่ก่อนยังไม่เห็นเป็นถึงขนาดนี้เลย”

“อืม พยายามเลี่ยงอยู่ ต้นรักไม่ต้องห่วง เดี๋ยวแพรี่ไปก่อนนะต้องแวะหามาร์ทา”

“อ้อ งั้นเจอกันคืนนี้นะ”

บุษบาโบกมือให้เพื่อนหางตาเห็นคริสโตเฟอร์ทำท่าลุกตามแต่มีเวนดี้มาขวางเอาไว้ได้ทันเสียก่อน เธอผ่อนลมหายใจโล่งอกรีบเดินไปแผนกเบเกอรี่

ก๊อก ก๊อก

“เข้ามาสิ มาพอดีเลย”

มาร์ทาเอ่ยทักทันทีที่เห็นหน้าบุษบา ยิ้มกว้างดีใจหยิบกระดาษในมือส่งให้

“ค่ะ มีอะไรหรือคะ”

บุษบาก้มมองแผ่นกระดาษในมือเป็นรายชื่อขนมหวานไทยหลายชนิด

“จะมีแขกขึ้นเรือที่ท่าสิงคโปร์ประมาณร้อยคน ต้องการจัดงานแต่งงานบนเรือ นัยว่าเจ้าสาวเป็นคนไทย ตัวเขาเตรียมออแกนไนเซอร์มาเองโดยจ่ายค่าสถานที่เรา แต่พวกอาหารขอให้เราจัดเตรียม”

“อ้อ ค่ะ”

บุษบารับคำสงสัยยื่นกระดาษคืนมาร์มา

“แต่เราไม่เก่งเรื่องขนมหวานไหย เซฟไทยที่อยู่ทำได้แต่อาหารคาว เลยเรียกแพรี่มาเพราะอยากจะถามว่าพอทำได้ไหม”

หน้าหวานยิ้มกว้าง

“นึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก ได้ค่ะ ปกติเวลาเลี้ยงพระที่บ้านทำขนมไทยเองเป็นประจำ”

“แล้วขนมพวกนี้?”

“ทำได้ค่ะ แต่ต้องขอลูกมือช่วยสักสามสี่คนค่ะ”

“ได้เลยแพรี่”

มาร์ทาค่อยยิ้มออกมาได้โล่งใจ ยื่นขนมปังให้

“อันนี้เอาไว้กินเล่น เป็นขนมปังยีนส์ธรรมชาติเพิ่งอบเสร็จเมื่อเช้า”

“ขอบคุณมาร์ทามากค่ะ แล้วจะให้แพรี่มาช่วยวันไหนคะ”

“งานจัดอีกสามวันข้างหน้า”

“ถ้างั้นพรุ่งนี้ช่วงบ่าย ๆ เวลนี้เตรียมเลยค่ะ ทำวันละสองสามอย่าง พอสามวันก็ครบขนมมงคลเก้าอย่างพอดี ส่วนวัตถุดิบแพรี่คาดว่าที่แผนกน่าจะมีครบ”

“ได้ ถ้างั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ”

“ค่ะ ไปก่อนนะคะ ต้องไปเตรียมของว่างช่วงบ่ายให้บอส”

“จ้า เจอกัน”

บุษบาเดินไปวางแผนไปสำหรับวันพรุ่งนี้ตลอดทาง ถ้าเสร็จไม่ทันคงต้องมาทำต่อกลางคืน พลางยิ้มบนใบหน้าเมื่อนึกถึงขนมที่จะทำ เธอจะแสดงฝีมือให้เต็มที่ ให้มาร์ทาประทับใจ ดีไม่ดีเธออาจได้ย้ายแผนกไม่ต้องทนอยู่กับบอสบ้ากามคนนั้น

“แพรี่!! แพรี่!!”

เสียงต้นรักเริ่มดังขึ้นเมื่อปลุกบุษบามาสักพักแล้วแต่ยังไม่ยอมลุก ส่งเสียงอึมอำในลำคอเท่านั้น

“กี่โมงแล้วต้นรัก”

“หกโมงกว่าแล้วนะ บอสคงออกกำลังกายแล้ว”

ร่างระหงสะดุ้งลุกพรวดจากเตียง ปวดขัดยอกจากการนั่งปั้นเม็ดขนุนเมื่อวานช่วงบ่ายไม่หาย นี่แค่ไปทำช่วยมาร์ทาวันแรกแล้วต่อด้วยบริการอาหารค่ำจัดเต็มของบอสกับซานดรา ร่างเล็กบอบบางของเธอเกือบเดี้ยง

“อืม ขอบคุณมากนะ”

บุษบาลงจากเตียงโผเผเข้าห้องน้ำเรียกความกระฉับกระเฉงซึ่งดีขึ้นมานิดหน่อย เดิมแกมวิ่งไปตามโถงทางเดิน

“เลน่า”

เสียงทุ้มของคริสโตเฟอร์ดังขึ้น คราวนี้ไม่ได้ทำให้ร่างเล็กหยุดลงเหมือนทุกครั้ง เธอยังตั้งหน้าเดินเร็วต่อไปจนเขาต้องสาวเท้ายาวขึ้นตาม

“ทำไมรีบขนาดนั้น”

“สายแล้ว ไม่มีอะไรนะ ขอตัวก่อนเลย”

เธอชิงเข้าลิฟต์ไปก่อนแล้วกดปิดประตูไม่รอคริสโตเฟอร์จนชายหนุ่มยืนอ้าปากกว้าง เช้านี้ยิ่งปวดเมื่อยตัวถ้าขืนยังต้องทนอยู่กับคริสโตเฟอร์ในลิฟต์มีหวังเธอคงหัวระเบิดเป็นแน่

บุษบายืนรอในลิฟต์ร้อนรนขออย่าให้บอสกลับถึงห้องก่อน เท้าเล็กเคาะเป็นจังหวะบนพื้นหน้าหวานแหงนมองเพียงไฟตัวเลขในลิฟต์

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่คนเรียบร้อยเช่นเธอจะแสดงท่าทางรีบร้อนลุกลี้ลุกลน

ติ๊ง!

ร่างระหงพุ่งตัวออกจากลิฟต์วิ่งไปตามโถงบนรองเท้าส้นเตี้ยสีดำ กางเกงผ้าสีนวลไม่เอื้ออำนวยเท่าที่ควรแต่บุษบาไม่สนใจ กระทั่งถึงหน้าประตูห้องรีบเปิดประตูเข้าไป

“คุณมาสาย”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อบุษบาเข้าไปในห้องหอบหายใจกระหืดกระหอบ

“ขอโทษค่ะ”

เธอมองแก้วกาแฟร้อนในมือ บอสใหญ่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วกำลังถือแล็ปท็อปออกไปนั่งที่ระเบียง

“ไปเตรียมน้ำอุ่นมาหนึ่งแก้ว”

มิคาอิลออกไปนอกระเบียงนั่งลงที่เก้าอี้ เขาวางแล็ปท็อปด้านข้างยังไม่เปิด รอกระทั่งคนร่างเล็กกว่าเดินกลับมาพร้อมน้ำอุ่น กวาดสายตาคมกริบไปทั่วใบหน้าและลำตัว

“วิ่งมาเหรอไง”

“ค่ะ”

“ยืนอยู่ตรงนี้ก่อน”

บุษบายืนนิ่งอย่างขัดเขินด้านข้างปล่อยให้เขามองสำรวจ จึงแสร้งมองออกไปท้องทะเลยามเช้าแทน

“มือไปโดนอะไรมา”

เธอยกมือขึ้นดู รอยเล็ก ๆ จากมีดคว้านเม็ดขนุน ไม่ได้ลึกอะไรใส่ยาทาแผลคืนเดียวก็แห้ง

“มีดบาดค่ะ”

“มานี่”

บุษบาขยับไปใกล้จนอยู่ในระยะเอื้อมถึงมือแกร่งสีเข้มคว้าข้อมือขึ้นดูแผลปลายนิ้ว

“ไปห้องพยาบาลมาหรือยัง”

“ยังค่ะ”

ใจคนร่างเล็กเริ่มหงุดหงิดดึงมือกลับแต่มิคาอิลยังขืนไว้

“ทำความสะอาดเสร็จไปห้องพยาบาลสะก่อน ฉีดยาบาดทะยักแล้วค่อยกลับมาทำงานต่อ”

“ไม่น่าเป็นอะไรนะคะ แค่มีดปอกผลไม้เท่านั้น”

มิคาอิลจ้องหน้านิ่ง มือยังกำฝ่ามือเธอไว้จำได้ว่าเมื่อสามเดือนก่อนยังนุ่มกว่านี้ คิ้วเข้มขมวดคิด หรือว่าแค่ทำงานในห้องนิด ๆ หน่อย ๆ ถึงกับทำให้มือของบุษบาหยาบกร้านขึ้น

เขาปล่อยมือหยิบแลปทอปขึ้นมาบนโต๊ะ ไม่ใส่ใจคนด้านหน้าอีกจนบุษบายืนเก้อสักพักจึงขยับตัวออกจากระเบียงเข้าไปทำความสะอาดห้อง

บอสหนุ่มแม้ตามองตารางตัวเลขบนหน้าจอแต่ใจกลับนึกไพล่ไปถึงสาวร่างระหง เขาพยายามใจแข็งอดกลั้น แต่ไม่รู้ว่าความอดทนนี้จะสิ้นสุดลงวันไหน ยิ่งให้เธอมาอยู่ใกล้เห็นกันเกือบตลอดเวลายิ่งกลายเป็นความทรมาน กายแกร่งคับแน่นจนเขาต้องขยับตัวบ่อย ๆ โดยที่สาวตัวต้นเหตุไม่รู้เรื่องสักนิด