บทที่ 15 เด็กหนอเด็ก

บทที่ 15 เด็กหนอเด็ก

“บ้าจริง! อะไรเนี่ย แพรจ๋า ปวดหัวจัง”

เสียงหวานพร่าอย่างคนเพิ่งตื่นนอน ทั้งปวดหัวแฮงก์เหล้ายกมือขึ้นกุมขมับ

“อื้อ แพรเอาอะไรมาทับพลอย หนักจัง”

ดวงตากลมหวานซึ้งยังไม่ทันลืมตาควานมือเปะปะไปตามลำตัวหาสาเหตุจนเจอลำแขนใหญ่อุ่นจัด

เอะ! นี่อะไร!!

ตากลมลืมโพลงทันควันพลิกหน้ากลับไปด้านข้างแล้วสะดุ้งเมื่อเกือบชนเข้ากับจมูกของอัคคีที่เกยอยู่บนไหล่

“พี่เพลิง!!”

“อือ ตื่นแล้วเหรอ นอนต่ออีกหน่อยก็ได้ครับ วันนี้วันอาทิตย์”

นอนต่อ!! วันอาทิตย์!!

อุณากรรณตกตะลึงทวนวลีที่อัคคีแนะนำในใจทะลึ่งตัวลุกพรวดจากฟูกจนผ้าห่มร่นไปกองบั้นเอว มองไปรอบห้องแสงสลัวยามสายลอดผ้าม่านหนาหนัก เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำจนเกือบหนาว

“อืม ไม่นอนต่อล่ะ”

หน้าหวานเหลียวกลับไปมองคนตัวโตยังนอนกอดเอวเธอไว้แน่นแถมขยับซุกหน้าไปด้านหลังเริ่มซุกไซไปทั่วเนื้อนุ่มนิ่ม

สมองยังไม่กลับมาเป็นปกติ หัวยังปวดจนแทบระเบิดยกมือคลึงขมับด้านซ้าย ภาพตัดค่อย ๆ สลับเข้ามาทีละภาพ

เมื่อคืนครั้งสุดท้ายพวกเธอย้ายโต๊ะออกมาด้านนอกตรงห้องโต๊ะพูล ภาพคนร่างสูงเดินขึ้นบันได จากนั้นเธอก็ไปหลบตรงผู้ชายรูปหล่อ แล้วยังไงต่อ ทำไมมันดำมืดไปเลย

“ปวดหัวใช่ไหม อืม ตัวมีแต่กลิ่นเหล้า”

เสียงทุ้มพร่าอย่างคนเพิ่งตื่นนอนทำให้อุณากรรณเอี้ยวหน้าไปมองอีกครั้ง อัคคีผงกศีรษะขึ้นจากแผ่นหลังไปนอนบนหมอนปรือตาคมกล้ามองกวาดไปทั่ว มือใหญ่ยังลูบแผ่นหลังบอบบางแผ่วเบาช้า ๆ

“ทำไมแพรกลับมากับพี่เพลิงได้คะ แล้วนี่ที่ไหน? แล้ว ว้าย! ชุดแพร? พี่เพลิง!!”

มือเล็กรีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาปิดคลุมร่างบอบบางเกือบเปลือย มีเพียงบราปีกนกและกางเกงชั้นในสีดำตัวจิ๋วเท่านั้นที่พอปิดได้บ้างซึ่งน้อยนิดมาก

“ชุดเหม็นเหล้า พี่ก็เลยถอดใส่ตะกร้าไปแล้ว”

“พี่เพลิงทำแบบนี้ได้ไง แพรกับพี่เพลิงไม่ได้เป็นอะไรกัน! แล้วนี่ นี่ได้ล่วงเกินแพรหรือเปล่า”

คำถามปนต่อว่ามาเป็นชุดเมื่อสติของอุณากรรณเริ่มกลับคืนมา เธอเหลือบมองไปรอบห้องกว้างเรียบง่ายสีควันบุหรี่

“ไม่เห็นเป็นอะไรเลย อีกหน่อยก็เป็นแล้ว อันที่จริงถ้าเลน่าไม่เมาเหล้าหลับไปก่อน พี่ว่าเราคงได้เป็นอะไร ๆ กันไปแล้วล่ะครับ”

ควับ!

อุณากรรณตวัดใบหน้ากลับมา ใบหน้าหล่อของอัคคีอย่างคนเพิ่งตื่นนอน ผมดกดำยุ่งเหยิงส่งให้หน้าดูอ่อนลงอีกสองสามปี ทรวงอกแน่นกล้ามเนื้อเปลือยจนเห็นเนื้อสีเข้มเป็นลอน ไรขนไม่มากนักเรียบเป็นแถวไล่ลงลับหายไปใต้ผ้าห่ม

“มองพี่แบบนี้ ระวังนะเด็กดี”

“มอง? แพรเปล่ามอง”

อุณากรรณขึ้นเสียงสูงแหลมเมื่อโดนจับได้รีบหันหน้ากลับไปอีกทางแล้วดึงผ้าห่มขึ้นหนีบไว้ใต้รักแร้

“แพรจะลุกไปอาบน้ำแล้ว พี่เพลิงใส่อะไรนอนหรือเปล่า”

รอยยิ้มกว้างแทนคำตอบทำให้หน้าหวานแดงซ่านเป็นลูกตำลึง คว้าหมอนด้านหลังของตัวเองโยนให้คนตัวโตหน้าทะเล้น

“เอานี่ปิดไว้ก่อนแล้วกันค่ะ!! กันอุจาดตา”

มือเล็กกระชากผ้าห่มอย่างแรงแต่ยังไม่หลุดเพราะชายร่างโตยังดึงไว้ไม่ปล่อย ยิ้มยั่วหัวเราะชอบใจดึงยื้อกระทั่งเห็นหน้าหวานเริ่มเอาจริงเอาจังแดงก่ำกรุ่นโกรธ จึงยอมผละมือออกปล่อยให้คนตัวเล็กลุกออกจากเตียง

“ไปผิดทางแล้วครับ เลี้ยวซ้ายทะลุห้องแต่งตัวไปก่อน”

อัคคียังยิ้มกว้างเมื่อมองหญิงสาวพันผ้าห่มเป็นหมีตัวโตเดินเปะปะไปทางประตูทางออกห้องนอน อุณากรรณเม้มปากแน่นที่โดนแกล้ง ยกชายผ้าห่มแล้วจ้ำเท้าตรงไปยังห้องแต่งตัว มองหาเสื้อคลุมและผ้าเช็ดตัว

“พี่เพลิงไม่มีผืนใหม่เหรอคะ”

เสียงหวานตะโกนออกมาจากห้องแต่งตัวทำให้อัคคีต้องลุกจากเตียงโดยที่ไม่ลืมคว้าหมอนใบใหญ่มาด้วย

“อยู่ในตู้ครับ”

“ว้าย! พี่เพลิง!”

อุณากรรณรีบหันหน้าหนีเมื่ออัคคีเดินเข้ามาในห้องมีหมอนใบใหญ่ปิดตรงกลางไว้ เดินดุ่มตรงไปยังตู้เสื้อผ้ามุมสุด ด้านหน้ามีหมอนปิดไว้แต่พอเดินเลยร่างโปร่งบางไปกลายเปลือยเปล่าจนสาวร่างเล็กกว่ามองตากลมโตดั่งกวางเบิกกว้าง

ก้นขาวสอบเป็นลูกลอยเด่นตรงหน้าขณะที่อัคคีเปิดตู้หยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ยื่นส่งให้ อุณากรรณมือเล็กสั่นเล็กน้อยหน้ายังแดงซ่านอ้าปากค้างไม่รู้ตัว

“เป็นอะไร แอบดูก้นพี่เหรอครับ”

“พี่เพลิง หยุดพูดนะ!”

อุณากรรณคราวนี้หน้าแดงกว่าเดิมสะท้านอายหนักที่โดนจับได้ พูดเสียงเข้มจนอัคคีอยากจะแกล้งอีกแต่สงสารเด็ก

“ห้องน้ำอยู่ทางนี้ครับ เดี๋ยวพี่รอรับผ้าห่มให้”

อัคคีเปิดประตูห้องน้ำออกกว้างยืนรอด้านหน้า แต่ดูท่าคนตัวเล็กไม่แน่ใจกลัวว่าเขาจะแกล้งอีก

“ไม่แกล้งแล้ว เร็ว ไม่งั้นได้โดยแกล้งอีกแน่”

อุณากรรณซอยเท้าเข้าไปในห้องน้ำปิดประตู ชายร่างสูงจึงเดินไปหยิบเสื้อคลุมผ้าขนหนูสีขาวมาสวม จังหวะที่ประตูเปิดออกอีกครั้งแล้วมือเล็กก็ยื่นแต่ผ้าห่มออกมา

“พี่เพลิงคะ ผ้าห่มค่ะ”

อัคคีคว้าข้อมือไว้ทันทีแกล้งยื้ออีกรอบจนได้ยินเสียงขัดใจอยู่ในห้องน้ำจึงยอมปล่อย

ปัง!

อุณากรรณรีบปิดประตูห้องน้ำทันที มองไปรอบห้องน้ำกว้างกว่าคอนโดมิเนียมปกติทั่วไป มีอ่างอาบน้ำตั้งอยู่มุมห้องกระจกบานยาวใหญ่มองเห็นวิวของแม่น้ำเจ้าพระยา

หน้ากระจกโล่งไม่มีอะไรจึงเปิดตู้ด้านข้าง มีเครื่องอาบน้ำและของสำหรับผู้ชายแต่ไม่มาก ไม่มีของใช้ผู้หญิง

เดินกลับมาอีกครั้งหน้ากระจกแล้วถอดเสื้อคลุม สำรวจลำตัวและร่างกาย ไร้ร่องรอยใด ๆ ดูท่าว่าอัคคีคงพูดจริงไม่ได้ล่วงเกินอะไร ผ่อนลมหายใจคลายใจออกมา

เฮ้อ! แต่เมื่อคืนไม่รู้ว่าเรามีเรื่องโป๊ะหรือเปล่านะ แล้วติซ่ากับนุ้ยเห็นพี่เพลิงไหม!!

ส่วนอัคคีหลังจากสาวน้อยเข้าห้องน้ำจึงหยิบบุหรี่ออกไปจุดสูบฆ่าเวลานอกระเบียง ยามสายของเมืองหลวงในวันหยุดทำให้เสียงรถน้อยกว่าทุกวัน

กริ๊ง!!

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้อัคคีดับบุหรี่แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง มองหาต้นเสียงจึงรู้ว่ามาจากกระเป๋าสีดำหรูของอุณากรรณ เหลือบตามองประตูห้องน้ำ แว่วเสียงน้ำยังดังคงไม่เสร็จง่าย ๆ จึงถือวิสาสะเปิดกระเป๋าหยิบขึ้นมาดู

พี่สาว

ชื่อที่บันทึกไว้เป็นพี่สาว อัคคีปัดรับทันที

“สวัสดีครับ ครับ ได้ยินเสียงผมไหมครับ”

ปลายทางเงียบสนิทจนอัคคีต้องดึงโทรศัพท์ออกห่างเพื่อดู ปรากฏว่าปลายสายวางหูไปแล้ว

พี่เพลิง!

บุษบาอุทานในใจเมื่อได้ยินเสียงคนที่มารับโทรศัพท์คืออัคคี เธอตื่นมาตอนเช้ายังไม่เห็นอุณากรรณกลับคอนโดมิเนียมจึงรีบโทรศัพท์หา แต่เสียงที่เธอได้ยินกลับกลายเป็นชายหนุ่มว่าที่เจ้าบ่าว

ทำยังไงดี พี่เพลิงจะรู้ไหม?

ด้วยความกลัวบุษบาจึงรีบวางสายทันทีก่อนจะหน้านิ่วเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืน น้องสาวฝาแฝดไปค้างที่ห้องพี่เพลิงได้ยังไง และมีอะไรเกิดขึ้นกับคนทั้งคู่หรือเปล่า

หน้าหวานกัดริมฝีปากขบคิดด้วยความเคยชิน ซึ่งเป็นนิสัยที่แตกต่างจากอุณากรรณ บุษบาเดินไปเดินมาสองสามรอบมองโทรศัพท์ตลอดเวลาเผื่อว่าอุณากรรณจะโทรกลับมาหาอีกรอบ แต่ไร้วี่แวว

พลอย เป็นอะไรหรือเปล่า?

กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นอบอวลทั่วห้องเมื่ออุณากรรณเดินออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่สีเข้มและกางเกงบ็อกเซอร์ ซึ่งเป็นชุดเดียวที่ดูแล้วใส่ได้มากที่สุด มือยังสางผมที่เปียกชื้นจากการชำระล้างเพราะกลิ่นบุหรี่จากผับเมื่อคืน

มองไปทางเคาน์เตอร์ครัวสมัยใหม่สุดมุมห้องที่ออกแบบมาสำหรับคอนโดมิเนียม คนร่างโตยังเดินไปเดินมาด้านหลังหยิบโน้นนี่

อัคคีอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่แล้ว ผมยังเปียกชื้นเช่นเดียวกับเธอ ร่างบางเดินตรงเข้าไปหา

“พี่เพลิงทำอะไรคะหอมจัง”

หน้าคมเข้มเงยขึ้นมองอุณากรรณในชุดของเขาจึงยิ้มพอใจ

“นั่งสิ เอากาแฟไหมคนดี”

“ดีค่ะ”

ตอนนี้อุณากรรณเริ่มชินเสียแล้วที่อัคคีมักเรียกเธอคนดีหรือพูดจาไพเราะ เพราะฟังไปแล้วก็เสนาะหูดีทั้งยังทำให้ใจชุ่มชื้นขึ้นมา

“พี่เพลิงทำอาหารเป็นด้วยเหรอคะ แพรทำไม่เป็นหรอก”

“เลน่าทำไม่เป็นก็ไม่เห็นเป็นอะไร พี่ทำให้ทานทุกวันเลยดีไหมครับ”

มือเล็กแสร้งหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบเสมองไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความอาย แต่ปิดไม่มิดเพราะพ่วงแก้มสีชมพูทั้งสองข้าง

“วันนี้วันอาทิตย์ นั่งเล่นอยู่ห้องพี่ไหมครับ”

“ฮื้อ แต่ว่า ไม่เหมาะหรือเปล่าคะ แพรว่ากลับดีกว่า”

“ไม่เหมาะยังไง อ้อ แล้วเมื่อไรจะเลิกเรียกตัวเองแพรเสียทีล่ะครับ”

“ทำไมคะ เรียกแพรก็ดีแล้ว”

อุณากรรณย้ำอีกครั้ง ที่จริงเธอเองก็ไม่อยากจะแทนตัวเองด้วยชื่อพี่สาวฝาแฝด แต่ถ้าเธอเริ่มเรียกด้วยชื่อตัวเอง เธอกลัวว่าสักวันหนึ่งเธอจะหลงวนอยู่ในความฝันนี้และคิดว่ามันเป็นเรื่องจริง ฉะนั้นการพูดชื่อพี่สาวไว้จะเสมือนเป็นเครื่องเตือนใจอยู่เสมอ

“ไม่เหมาะเพราะเรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่ควรอยู่ในห้องสองต่อสอง”

เสียงหวานย้ำออกโทนต่ำลงหยิบส้อมขึ้นมาจิบมะเขือเทศชิ้นเล็กเข้าปาก

“งั้นหมั้นไว้ก่อนเป็นไง”

“พูดเป็นเล่นนะพี่เพลิง”

“ไม่ พี่ไม่ได้พูดเล่นเลยนะครับ”

อุณากรรณขมวดคิ้วจ้องคนที่นั่งตรงข้าม อัคคีพูดเสร็จก็ลงมือทานมื้อเช้าปกติไม่ได้ดูมีท่าทีเดือดร้อน เธอเสียอีกที่กำลังนั่งไม่ติดที่

“อ้อ เกือบลืมไปเลย เมื่อตอนที่เลน่าอาบน้ำมีโทรศัพท์เข้ามานะครับ พี่เลยถือวิสาสะรับไปแล้ว แต่ไม่เห็นว่าปลายสายจะพูดอะไร แล้วก็วางสายไปครับ”

หน้าหวานซึ้งเงยหน้าขึ้นจากจานอาหารเช้าจ้องสบตาคมกล้าที่กึ่งยิ้มในที

“เห็นบันทึกชื่อไว้ว่าพี่สาว เลน่ามีพี่สาวอีกคนหรือครับ พี่ไม่ยักรู้”

เคร้ง!!

ส้อมตกลงจากมือกระทบจานเสียงดังจนอุณากรรณเองยังตกใจ

“ขอโทษค่ะ!”

อัคคีลอบแอบมองคนตรงหน้า สีหน้าเปลี่ยนสีทันควันดูลุกลี้ลุกลน

“ว่าไงครับ”

“คะ ว่าไง อะไรคะ”

อุณากรรณเงยหน้ามองสงสัย เธอมัวแต่คิดหาคำแก้ตัวกับบุษบาจนลืมคนตรงหน้าไปเสียสนิท

“พี่พูดว่าพี่สาวโทรมาหาเลน่า ไม่ยักรู้ว่าคุณลุงพฤกษ์มีลูกสาวคนโตอีกคน”

“ม่ะ ไม่มีค่ะ คงเป็นเพื่อนน่ะคะ แบบ คือ อายุมากกว่าแล้ว คงบันทึกไว้อย่างนั้นเองค่ะ”

เสียงแก้ตัวพัลวันพูดติด ๆ ขัด ๆ เบาจนอัคคีต้องลอบยิ้มอีกครั้ง

“พี่เพลิงคะ แพรขอตัวไปโทรศัพท์ก่อนนะคะ”

อัคคีมองตามร่างระหงซอยเท้ากลับไปยังห้องนอนเพื่อหยิบกระเป๋า จึงค่อยยิ้มกว้างออกมา อกแกร่งกระเพื่อมด้วยแรงหัวเราะ

เด็กหนอเด็ก จะลองดูสิว่าจะไปได้สักกี่น้ำกัน