บทที่ 14 รู้ตัวบ้างไหมเด็กดื้อ

บทที่ 14 รู้ตัวบ้างไหมเด็กดื้อ

ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ร่างระหงเดินไม่ตรงทาง หัวสมองมึนงงแต่ยังพอฉุกคิดได้เมื่อมองไปทางร่างสูงใหญ่ หน้าหวานตาฉ่ำเยิ้มเริ่มโกรธขึ้นมาจึงเดินไปทางกลุ่มชายรูปหล่อเร็วขึ้น

ในเมื่อพี่เพลิงอยากจะรู้นักว่าเธอทำอะไรบ้าง เธอก็จะทำให้ดู

“เฮ้! เล่นด้วยได้ไหมคะ”

ชายกลุ่มดังกล่าวเงยหน้าขึ้นแปลกใจ แต่พอเห็นเป็นสาวสวยจัดจึงยิ้มกว้าง

“ได้สิครับ เล่นเป็นหรือเปล่าเนี่ย”

“ไม่เป็นเลยค่ะ สอนหน่อยสิคะ”

มือเท้าโต๊ะพูลไว้กันล้มส่งน้ำเสียงหวานอ้อนเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปใกล้อีก ชายรูปหล่อได้ทีจึงดันสาวร่างโปร่งไปทางโต๊ะโดยยืนซ้อนหลัง

“นี่ จับไม้แบบนี้นะครับ ใช่ ขออนุญาตจับมือนะครับ”

“ได้สิค่ะ”

อุณากรรณส่งยิ้มหวานทำทีเล่นไม่เป็น ปล่อยให้ชายหนุ่มรูปหล่อทาบมือลงมาบนมือเล็กเรียวแล้วโน้มตัวคร่อมเธอไว้ด้านหลัง

ร่างเล็กจับไม้คิวมือขวา มือซ้ายทาบตั้งนิ้วสามเหลี่ยมบนพื้นกำมะหยี่สีแดงด้านหน้า ลำตัวแอ่นโค้งโดยชายรูปหล่อกระซิบอยู่ข้างหูใช้ตัวใหญ่โตคร่อมเธอไว้

“แบบนี้ครับ”

โป๊ก!

เสียงไม้คิวกระทบลูกพลูกระเด้งไปชนขอบโต๊ะก่อนจะเด้งไปชนลูก

“อ้อ แบบนี้นี่เอง ลองอีกครั้งนะคะ”

แต่ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะทาบมืออีกครั้ง ร่างสูงโปร่งของอุณากรรณก็โดนคว้าเอวดึงจนลอยขึ้นไปอีกทางจนร่างปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของอัคคี

“ขอโทษด้วยนะครับที่คู่หมั้นผมรบกวน”

“ปล่อยแพรนะ!!”

“ไม่ กลับบ้านได้แล้ว”

“ไม่ แพรยังไม่กลับ”

ติซ่ากับนุ้ยตาโตยืนนิ่งเมื่อมองบอสใหญ่คว้าเอวของเพื่อนใหม่ขึ้นลอยหวืดจากพื้นเข้าสู่อ้อมอก แล้วฉกพาออกไปทันทีโดยที่อุณากรรณไม่ทันได้ร่ำลาเพื่อน

ปัง!!

“โอ้ย!! เบา ๆ หน่อยสิ เจ็บนะ”

อุณากรรณร้องลั่นเมื่อมือใหญ่ผลักเธอเข้าไปในรถแล้วจึงค่อยเอาร่างใหญ่โตตามเข้าไปเบียดจนร่างเล็กกว่าต้องถัดตัวไปตามเบาะรถ ด้วยฤทธิ์ของเหล้ารสแรงทำให้ร่างเอียงจนเกือบนอนซบไปกับเบาะแต่ยังใช้มือยันไว้ได้

“พี่เพลิง ทำแพรเจ็บ”

เสียงบ่นอ้อแอ้ของคนเมาไม่ได้ทำให้อัคคีอารมณ์ดีขึ้น ซ้ำร้ายหนักกว่าเดิม

เขาทั้งเหนื่อยและหงุดหงิด เมื่อลงจากเครื่องบินก็ได้รับสายโทรศัพท์จากบอดี้การ์ดที่จ้างไว้คอยดูแลห่าง ๆ ว่าสาวสวยด้านข้างออกเที่ยวกลางคืนพร้อมกับเพื่อนใหม่ พนักงานในสำนักงาน

อัคคีกระชากดึงปมเนคไทลงแล้วปลดกระดุมเสื้อลงอีกสองเม็ดคลายความอึดอัดและระบายอารมณ์โกรธ ชายตามองคนข้าง ๆ ที่เงียบเสียงลงไปแล้ว ร่างบอบบางในชุดเดรสรัดสีดำเว้าลึก แม้ว่าจะมีเสื้อคลุมปิดไว้แต่ยังดูโป๊ในสายตาของเขา

“ไหนพี่เพลิงบอกจะกลับวันจันทร์”

เสียงบ่นยังดังลอดออกมาแต่เริ่มเบาเสียงลง แม้ว่าอุณากรรณไม่หันกลับไปมองคนข้าง ๆ แต่เธอรู้ว่าเขากำลังจ้องมองเธออยู่ด้วยสายตาดั่งเพชรฆาต

ไม่มีเสียงตอบจากคนด้านข้าง ภายในรถมีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเสียงดนตรีคลอเบา ๆ จากวิทยุด้านหน้าคนขับ

อุณากรรณนั่งพิงพนักขดเท้าขึ้นมาจากพื้นเพราะความเย็นของเครื่องปรับอากาศ ใช้ลำแขนกอดท่อนขาไว้เอียงหน้าไปทางชายหนุ่มลูกเสี้ยวที่หันหน้าไปมองถนนแทนแล้ว

“พี่เพลิงให้คนตามแพรใช่ไหมคะ”

“ฮึ”

มีแค่เสียงพ่นลมหายใจของชายร่างโตเป็นคำตอบ เขายังไม่ยอมหันกลับมามองเพราะใจยังกรุ่นโกรธไม่หาย

ตอนเห็นไอ้หนุ่มคนนั้นโอบด้านหลังอุณากรรณ เขาเกือบกระโจนเข้าไปต่อยหน้าไอ้หมอนั่นแล้ว ความหึงหวงแล่นลามไปทั่วตัว

“แล้วตอนนี้พี่เพลิงโกรธแพร”

เสียงอ่อนลงอีกของอุณากรรณทำให้อัคคีเอี้ยวหน้าไปมอง ดวงตาที่ปกติกลมโตตอนนี้หรี่ปรือใกล้จะหลับ แต่ยังจ้องมองเขาอยู่ อุณากรรณเอื้อมมือออกไปแตะแขนเสื้อแล้วดึงรั้งเบา ๆ

“พี่เพลิงโกรธแพรไม่ได้นะคะ พี่เพลิงเป็นคนผิด”

คิ้วเข้มโก่งขึ้นเมื่อได้ยิน เขามองสาวน้อยตรงหน้าที่ดวงตาปรือลงอีกและเอียงตัวลงมาทางเขากระทั่งหน้าผากเล็กชนเข้ากับต้นแขนอัคคี

“อืม พลอยหนาวจัง พี่เพลิงโกรธพลอยไม่ได้นะ”

 อัคคีถอนหายใจเอื้อมมือออกไปโอบคนตัวเล็กเข้ามาชิดหน้าอก ให้ใบหน้าหวานซึ้งพิงอกแกร่งไว้ เมื่อร่างที่หนาวเย็นเจอความอบอุ่นจึงรีบโผเข้าหา ใช้ลำแขนโอบรัดไว้แน่นแล้วซบหน้าลง ขดตัวจนชิดกายชาย

“พี่เพลิงหอมจัง อืม พลอยง่วง”

หน้าแกร่งก้มมองศีรษะที่เอียงลงทีละนิดและในที่สุดก็นอนหนุนตักกว้างแทนที่จะซบอก พร้อมกับเสียงกรนเบา ๆ

“หลับไปแล้วเด็กดื้อ ชุมพลไปคอนโด”

“ครับบอส”

รถยนต์แล่นผ่านถนนย่านธุรกิจแล้ววกออกไปอีกฟากของแม่น้ำเจ้าพระยา คืนนี้เป็นอีกคืนของเมืองหลวงที่รถรายังขวักไขว่ เมืองนี้ไม่เคยหลับใหล ขาเองก็เช่นกัน คงอีกนานกว่าจะข่มตาหลับลงได้เมื่อมีหญิงสาวอยู่ในอ้อมกอดในคืนนี้

อุณากรรณเป็นคนรูปร่างสูงโปร่งแต่ไม่เป็นปัญหาสำหรับอัคคี แม้ว่าเขาต้องอุ้มเธอลงจากรถเพื่อขึ้นไปชั้นบนห้องพักคอนโดมิเนียมริมแม่น้ำเจ้าพระยา อัคคีมองตัวเองในกระจกขณะขึ้นลิฟต์ ยิ้มหัวเราะมุมปากคนเดียว ก้มลงมองสาวสวยที่ยังหลับในอ้อมแขน

ตามปกติผู้หญิงที่กลับมาคอนโดมิเนียมกับเขา ไม่มีใครนอนหลับด้วยเหล้ารสแรงมาก่อน ส่วนใหญ่มักยืนเบียดล้วงควักตั้งแต่อยู่ในรถด้วยซ้ำ

ถ้าใครมาเห็นเขาตอนนี้ นายอัคคี ภิชญ์ภัทรโสภา กำลังขึ้นห้องกับหญิงสาวที่นอนหลับไปแล้วในอ้อมกอด คงได้พากันหัวเราะ

ร่างสูงใหญ่ด้วยส่วนสูงเกือบสองร้อยเมตรทำให้ร่างในอ้อมแขนถูกอุ้มลอยสูง คล้ายกับว่าเด็กดื้อรู้สึกหวาดกลัวจึงขดตัวเอามือโอบลำคอเขาแต่โดยดีแม้ว่าจะเมาจนคอพับ

ติ๊ง!

อัคคีเดินไปตามโถงบนชั้นเกือบบนสุดของคอนโดมิเนียม ทั้งชั้นนี้ห้องพักเพียงสี่ห้องเท่านั้น ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเจ้าของกิจการระดับมหาเศรษฐีเมืองไทย

เขาก้มลงแตะคีย์การ์ดทุลักทุเลเล็กน้อยแต่ยังพอทำได้ เปิดประตูเข้าไปในห้องพักแล้วจัดแจงพาร่างสาวน้อยไปนอนยังเตียงเสียก่อนจึงค่อยลุกขึ้นไปเปิดไฟ

เสียงสว่างสีเหลืองอ่อนจากโคมหัวเตียงทำให้ใบหน้าหวานซึ้งเป็นเงาสีทอง ร่างสูงขยับเข้าไปนั่งใกล้ขอบเตียงยกมือขึ้นปัดผมออกจากใบหน้าหวาน

“ถอดเสื้อก่อนนะ แล้วค่อยนอนคนดี”

“อื้อ อย่า มา ยุ่งนะ”

เสียงอู้อี้ทั้งมือเล็กปัดมือใหญ่ให้พ้นลำตัว เมื่ออัคคีพยายามปล้ำกับเสื้อคลุม

“ดื้อมากนะเรา”

“อื้อ ปล่อยสิ”

“ถอดเสื้อคลุมแล้ว ถอดรองเท้าก่อนนะ”

อัคคีนั่งขอบเตียงจับท่อนขาเรียวขึ้นพาดตักแล้วค่อยบรรจงปลดสายไขว้ รองเท้าราคาแพงเวลาสวมใส่สวยงาม แต่ตอนถอดช่างยากเย็น เขาพยายามหาตะขออยู่สักพักจึงเห็นว่าซ่อนอยู่พอถอดได้หนึ่งข้าง สาวร่างโปร่งก็พลิกตัวใช้เท้าอีกข้างที่ยังสวมรองเท้าอยู่ยันแผ่นหลังของอัคคีอย่างแรง

“โอ้ย!”

“อื้อ บอกว่าจะนอน”

เขาเกือบหน้าคว่ำเมื่อเท้าเล็กยันรองเท้าส้นสูงอย่างแรง เอี้ยวหน้าไปดูอุณากรรณพลิกตัวนอนคว่ำไปแล้ว กระโปรงชุดเดรสรัดรูปร่นขึ้นจนถึงโค่นต้นขา เปิดเปลือยท่อนขาเรียวขาว

“นี่หลับจริงหรือเปล่า หรือว่ายั่วกัน ฮื้อ?”

อัคคีวางมือบนต้นขาลูบขึ้นไปเรื่อย ๆ

“พลอยจะนอนนะคะ อื้อ ปล่อยให้พลอยนอนเถอะ”

น้ำเสียงอู้อี้บนหมอนแต่อัคคีได้ยินชัดเจน ‘พลอย’ อัคคีชะโงกหน้าไปใกล้ยังเห็นดวงตาปิดสนิท

“นี่รู้ตัวบ้างไหมเด็กดื้อ ว่าพูดอะไรออกมา”

สาวบนเตียงเงียบไม่มีเสียงตอบอะไร ซ้ำยังพลิกตัวอีกครั้งนอนตะแคงไปหัวเตียงขยับขาไขว้ขึ้นหนึ่งข้างจนกระโปรงรั้งขึ้นอีก อัคคีมองทุกอิริยาบทพลางลอบกลืนน้ำลาย

“ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่น เราคงไม่รอดแน่อุณากรรณ”

เสียงเข้มขึ้นขณะเริ่มถอดรองเท้าอีกข้าง จากนั้นจึงรูดซิบด้านหลังชุดเดรสค่อยเลื่อนมา

“บ้าฉิบ นี่ใส่แค่ปีกนก”

คนร่างโตชะโงกตัวดึงชุดออกจนหมด ร่างขาวโพลนท่ามกลางแสงสีเหลืองนวล ผมสยายคลุมกลางหลังปิดบางส่วน บราปีกนกแทบไม่ปกปิดอะไรได้เลย ตาคมกล้าทอแสงล้ำลึกมองเนินอกอวบอิ่มพุ่งเต่งตึง ความปรารถนาทะยานสูงจนอัคคีต้องสะกดกลั้นเงยหน้าขึ้นสูง

“ให้ตายเด็กดื้อ อย่าให้มีครั้งหน้านะ จะไม่ยอมปล่อยแน่”

เขากระชากผ้าห่มออกจากเตียงแล้วรีบคลุมปิดลำตัวตลอดทั้งร่างก่อนจะหยิบชุดและรองเท้าเดินออกไปทางห้องแต่งตัว

คืนนี้คงต้องอาศัยน้ำเย็น เย็นจัด ๆ เลยไอ้เพลิง