บทที่ 16 พี่ยังไม่พอเลย

บทที่ 16 พี่ยังไม่พอเลย

อุณากรรณมองหาห้องส่วนตัวสำหรับโทรศัพท์ มองไปมองมาจึงเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว

“พลอย!”

“แพร พลอยขอโทษไม่ได้ติดต่อกลับ เมื่อคืนเมามากไปหน่อย”

“แล้วทำไมถึงไปค้างห้องพี่เพลิงได้”

“แพรรู้ได้ยังไงว่าเป็นพี่เพลิง”

“โธ่ ก็จำเสียงได้ไง ตกลงมันยังไงกันแน่”

“ไม่มีอะไร๊!!”

“แล้วทำไมต้องเสียงสูง”

“อย่าคิดมากสิ เราแค่เมาแล้วพี่เพลิงเลยพามานอนพักก่อน แค่นั้น ไม่มีอะไรทั้งนั้น”

“เอาล่ะ ๆ แก้ตัวไปแพรก็ไม่เชื่อหรอก แล้วนี่จะกลับกี่โมง”

“ยังไม่รู้เลย พี่เพลิงจะให้อยู่ด้วยทั้งวัน เดี๋ยวก่อนกลับเราจะส่งข้อความไปหานะ”

“โอเค ดูแลตัวเองดี ๆ ล่ะ พี่เพลิงไม่ใช่ผู้ชายที่พลอยจะจูงจมูกได้เหมือนคนอื่นนะ”

“รู้แล้วจ้า แค่นี้นะบาย”

ฟู่!!

ลอบพ่นลมหายใจหลังจากวางสายพี่สาวฝาแฝด มองประตูห้องแต่งตัวครุ่นคิดหาวิธีทำให้อัคคีพาไปส่งบ้าน

“พี่เพลิงคะ”

อัคคีเอียงเบือนหน้าออกมาจากรายการกีฬาในจอโทรทัศน์เมื่อได้ยินเสียงหวานนุ่มเรียกแผ่วเบา

“ครับ”

ภาพที่เห็นยิ่งทำให้ทรวงอกชายหนุ่มแน่นขนัดจนต้องยืดกายขยับตัว อุณากรรณในชุดเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่คลุมปิดต้นขา ผมที่สระเพิ่งแห้งแต่ยังไม่มากดูยุ่งเหยิง ทำสีหน้าขัดเขินเมื่อเห็นว่าสายตาเขากวาดไล้ไปทั่วร่าง

“พี่เพลิงไม่ออกไปไหนเหรอคะวันนี้”

“วันนี้วันอาทิตย์ มานั่งนี่สิครับ”

มือใหญ่ตบลงบนโซฟาข้างตัว อุณากรรณลังเลใจครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ภาพชายวัยสามสิบสองกำลังอยู่ช่วงวัยฉกรรจ์ เสื้อยืดสีขาวตึงไปกับกล้ามเนื้อ ลำแขนใหญ่พาดบนพนักโซฟา ผมที่เปียกชื้นเมื่อครู่แห้งแล้วดูนุ่มสลวย กรามครึ้มด้วยไรเคราไล่ยาวจรดข้างใบหู ดวงตาเข้มล้ำลึกขึ้นเมื่ออุณากรรณขยับเดินไปใกล้

แย่แล้วพลอย พี่เพลิงหล่อชะมัด!

ใจสาวน้อยเต้นรัวไม่เป็นส่ำจนต้องใช้มือยกขึ้นกำเสื้อเชิ้ตไว้ใกล้ตรงทรวงอก เรียกความสนใจดวงตาคมกล้าให้ตวัดไปมองมือเล็ก กระทั่งอุณากรรณเข้าไปใกล้ในระยะเอื้อมถึงอัคคีจึงคว้าข้อมือดึงจนร่างเล็กหย่อนร่างลงนั่งบนโซฟาข้างกัน

“มีอะไรหรือเปล่า วันนี้อยากไปไหนเหรอครับ”

“เออ แพรอยากกลับห้อง แพรต้องซักผ้า”

“ซักผ้า?”

“ช่ะ ใช่ค่ะ ซักผ้า ถึงเวลาต้องซักผ้าแล้วค่ะ ไม่งั้นไม่มีชุดใส่ไปทำงาน”

“งั้นพี่ซื้อให้ใหม่ก็ได้ แล้วค่อยซักวันหลัง วันนี้อยู่เป็นเพื่อนพี่ก่อน”

“...”

อุณากรรณถูกดึงไปนั่งใกล้จนต้องใช้มือยันต้นขาแกร่งในกางเกงยีนส์ไว้ รู้สึกถึงลมหายใจร้อนเป่าอยู่บนเส้นผม

“ทำไมต้องซื้อใหม่ด้วยค่ะ แค่กลับไปซักเอง”

“งั้นพี่อนุญาตให้ใส่อะไรไปทำงานก็ได้พรุ่งนี้ ดีไหมคะ”

“พี่เพลิง! นั้นมันที่ทำงานนะคะ จะให้แพรใส่ชุดนอนไปได้ยังไง แพรเหลือแต่ชุดนอนแล้วนะ”

“อืม นั้นสิ ชุดนอนควรใส่แต่ในห้องนอนจริงไหม”

เสียงพร่าทุ้มกระหึ่มในทรวงอกตรงใบหน้าหวานซบลงพอดี จินตนาการชุดนอนบางใสเดินไปเดินมาในห้องนอนยิ่งทำให้กายที่สงบไปแล้วตื่นขึ้นอีกครั้ง

“พี่เพลิงคิดอะไรอยู่! คิดไม่ดีกับแพรหรือเปล่า”

“ฮื้อ พี่จะคิดไม่ดีได้ยังไง พี่คิดดีตลอดเวลาเลยครับ อีกสามเดือนพี่คงลงแดงตายแน่ ๆ”

“สามเดือน?”

อุณากรรณขยับตัวออกเงยหน้ามองหน้าคมเข้มที่ยิ้มพราวไปถึงดวงตา

“ก็งานแต่งงานไง พี่จะรอไหวหรือเปล่าไม่รู้ เลน่าน่ากินไปทั้งตัวแบบนี้”

แบบนี้ของอัคคีคือการรั้งเอวสาวน้อยเข้าไปใกล้โน้มหน้าลงหอมแก้มฟอดใหญ่

“ใครบอกว่าแพรตกลงจะแต่งงานด้วย”

“อืม หอมจัง อย่าขยับหนีพี่สิครับ พี่กำลังชื่นใจอยู่นะ อืม ทั้งหอมทั้งนุ่ม”

“พี่เพลิง ฟังที่แพรพูดอยู่หรือเปล่า ปล่อยก่อน”

“ฟังอยู่ครับ อืม ปากจะหวานด้วยไหมคนดี ขอพี่จูบหน่อยนะ ไม่เจอหลายวันคิดถึงจัง”

“อื้อ พี่เพลิง นี่จะเปลี่ยนเรื่อง อื้อ อือ”

มือใหญ่กำเอวเล็กคอดกิ่วแน่นยามประกบริมฝีปากเข้ากับปากบางสวยเย้ายวน ขยับไล้ทีละนิดจนเริ่มหนักหน่วงบดแน่น

“เปิดปากให้พี่สิครับ พี่อยากสอดลิ้นเข้าไป”

“อือ เดี๋ยวก่อนสิ อื้อ อือ อา”

เพียงเปิดปากห้ามอัคคีจึงได้จังหวะใช้อีกมือจับปลายคางไว้แล้วฉกลิ้นเข้าสู่โพรงปากเพื่อกวาดไล้เกี่ยวกระหวัด เสียงร้องห้ามอืออาในลำคอของคนร่างเล็ก อุณากรรณคว้าข้อมือของคนร่างโตที่กำลังข่มเหงเธอไว้แน่น

ลิ้นร้อนลวกบังคับให้ลิ้นเล็กของอุณากรรณต้องตอบสนอง เธอแอ่นร่างไปตามแรงบด ยอมรับทุกสิ่งที่อัคคีส่งมาให้ อารมณ์พิศวาสปรารถนาแรงกล้าจนตัวเธอหน่วงหนักหน้าท้อง ความรู้สึกแปลกประหลาดหลั่งไหลลงสู่เบื้องล่าง

เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมตั้งแต่เมื่อไรอุณากรรณเองไม่แน่ใจ รู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อสัมผัสมือสากระคายกอบช้อนใต้ฐานทรวงขึ้นพร้อมปากหนาหนักลงลิ้นสัมผัสตุ่มบนเล็ก ๆ ยอดถันที่เธอไม่เคยรับรู้เลยว่ามันจะมีชีวิตชีวาได้ขนาดนี้

ยอดเล็กสีชมพูอ่อนชูไหวเต่งตึงจนแข็งชัน เขาหยอกเย้าขบเม้มพรมจูบไปทั่วทรวงอก แว่วเสียงครางพึมพำไม่ขาดปากจากคนตัวโต

“พี่เพลิงคะ อือ อา”

อุณากรรณช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ร่างอ่อนเปลี้ยจนทิ้งตัวลง อัคคีดันลงจนแผ่นหลังบอบบางของคนร่างเล็กกว่ากระทบหนังนุ่มของโซฟา

หน้าแกร่งขยับขึ้นวกพรมจูบไปถึงลาดไหล่พร้อมใช้มือดึงรั้งเสื้อเชิ้ตลงตามริมฝีปากร้อนดั่งเปลวเพลิง

อกชายหนุ่มแน่นด้วยไฟปรารถนา ต้องการครอบครองเป็นเจ้าของ ต้นแขนขาวนุ่มใต้ริมฝีปากหนา ทั้งหอมและนวลเนียน เขาดึงเสื้อเชิ้ตออกพร้อมพรมจูบไปกระทั่งถึงข้อมือลงสู่กลางฝ่ามือ แตะลิ้นเลียปลายนิ้วทีละนิ้ว

“พี่เพลิงคะ แพร เราต้องหยุดนะคะ”

“เรียกตัวเองว่าเลน่าสิครับ อืม อีกนิดนะ พี่ยังไม่พอเลย”

“แต่ อา อ่า เรา พี่เพลิง!!”

อุณากรรณร้องลั่นหากแต่แอ่นร่างรับเมื่อหน้าเข้มเคลื่อนลงกลางทรวงอก ขบเม้มยอดเล็กส่งแรงขึ้นจนเจ็บแต่ให้ความรู้สึกดี ด้านล่างกำลังหน่วงหนึบมากขึ้นจนรับรู้ถึงบางอย่างไหลออกมาจากเนินสาว

อัคคีค่อยใช้ลิ้นลากลงจากเนินทรวงสู่หน้าท้องแบนราบ กลิ่นอิสตรีหอมโรยรินจนเขามึนรสพิศวาสที่พุ่งทาะยานขึ้น ออกแรงขบเม้มเอวคอดจนกายสาวสะดุ้ง เสียงครางหวานใสทำให้เขารู้ว่าอุณากรรณเองกำลังจมดิ่งสู่แรงปรารถนาเช่นเดียวกัน

เขาเคลื่อนกายอีกครั้งชะโงกเหนือร่างสาวเสื้อเชิ้ตหลุดรุ่ยออกเกือบครึ่งเปิดเนินทรวงทั้งสองข้าง มือใหญ่คลึงเคล้นหนักมือโน้มใบหน้าลงจูบบดเคล้าปิดเสียงร้องเล็กกลืนลงลำคอพร้อมกับเสียงครางทุ้มของอัคคีเอง

มือเลื่อนลงชายกางเกงบ็อกเซอร์ลูบขึ้นโค่นต้นขาเนียนนุ่มมือ รั้งขากางเกงขึ้นกระทั่งปลายนิ้วสัมผัสสามเหลี่ยมเล็กตรงกลาง

“อืม พี่เพลิง อืม อย่านะคะ หยุดก่อน อือ”

ปากหนาเคลื่อนพรมซอกคอดูดเม้ม อุณากรรณจับข้อมือใหญ่ไว้ดึงไม่ให้เขาล่วงล้ำเข้าไปในกางเกงมากกว่านี้ แต่แรงของหญิงสาวน้อยนิดมากนักเมื่อเทียบกับชายสูงใหญ่ด้านบน

อัคคีครางทุ้มตรงซอกคอเมื่อปลายนิ้วสัมผัสความอ่อนนุ่มตรงรอยแยกใจกลางความสาว

“คนดี อีกนิดนะครับ นิดเดียวนะ”

ปากปลอบประโลมทั้งตะล่อมทั้งพรมจูบไปทั่วเนินทรวงอกอวบ ยอดถันเล็กเปียกแฉะทั้งสองข้างจากแรงดูดดึงทั้งขึ้นรอยแดงเป็นจ้ำ

เข่าของคนด้านบนแทรกเข้ามาตรงกลางรั้งต้นขาเรียวยาวของอุณากรรณให้เปิดออก เขาขยับใช้เท้ายันพื้นไว้หนึ่งข้างแล้วดันบังคับให้ขาของเธอตั้งขึ้น

“คนดี รู้สึกไหม พี่เจ็บหนึบร้าวจนทั่วเลย”

เสียงทุ้มพร่าขณะโยกแก่นกายโป่งพองตรงกลางเนินสาว แม้ว่าอุณากรรณจะยังสวมกางเกงบ็อกเซอร์ แต่เนื้อผ้าแสนบางจนเธอสัมผัสถึงความแกร่งร้อนนูนใหญ่

สะโพกสอบเริ่มคลึงเป็นจังหวะเบา ๆ โน้มหน้าลงจูบอีกครั้งเพื่อกลืนเสียงร้องห้ามของอุณากรรณ

มือใหญ่ช้อนใต้ข้อพับหัวเข่าเธอดันขึ้นเพื่อกดแรง อัคคีปวดร้าวใต้กางเกงยีนส์ ความแกร่งพองจนดันแน่น แม้ว่าจะเจ็บปวดแต่เขายังอดทนไม่ปลดปล่อยเอ็นร้อนออกมา ทำเพียงโยกคลึงให้อุณากรรณได้รู้สึกและคุ้นเคยต่อสัมผัสเขา

“อืม พี่เพลิง อา อ่า”

อุณากรรณไม่อาจห้ามเสียงครางหวาน เบือนหน้าหนีปากหนาร้อนเพื่อปลดปล่อยเสียงยามแก่นกายคลึงแรงขึ้น

“พี่อยากจะเข้าข้างในคนดี แต่เราต้องรอใช่ไหม อืม จับสิ”

อุณากรรณสะดุ้งเมื่ออัคคีนำมือเธอไปวางบนกายแกร่ง เธอเหลือบตาขึ้นมองสีหน้าคมเข้ม เขาหลับตาแน่นยามมือเล็กของเธอขยับลูบเบา ๆ

“คงต้องหยุดก่อนคนดี ไม่งั้นพี่แย่แน่”

เป็นอัคคีเองที่ดึงมือของเธอออกเมื่ออุณากรรณเริ่มจับแรงขึ้นเพราะความอยากรู้อยากเห็น ศีรษะเล็กเงยแหงนยามคนร่างโตด้านบนบดริมฝีปากลงมาอีกครั้ง ตวัดล้อลิ้นเล็กดูดดื่มก่อนจะผละออก

“มานี่ครับ มานั่งนิ่ง ๆ สงบอารมณ์กันก่อน”

เขาลุกผละออกจากกายสาวแล้วดึงข้อมือให้คนร่างเล็กลุกขึ้นมานั่งข้าง ๆ จากนั้นโอบเธอไว้แนบทรวงอก

“รู้หรือยังว่าเย็นนี้ลุงพฤกษ์ให้เลน่ากลับบ้าน”

อุณากรรณส่ายหน้าตรงอกแกร่ง ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นกลัวว่าอัคคีจะเห็นสีหน้าตกใจของเธอ

“ไม่ค่ะ กลับไปทำไมคะ”

“ต้องไปคุยรายละเอียดเรื่องงานแต่ง ไปพร้อมพี่เลยนะ”

“ม่ะ ไม่คะ ไม่เป็นไร เลน่าขอกลับเองค่ะ”

“ทำไมไม่ไปพร้อมกันเลยล่ะครับ”

อุณากรรณก้มหน้านิ่ง มือใหญ่ยังลูบต้นแขนกลมกลึงแผ่วเบา เธอรู้สึกได้เลยว่าดวงตาคมจับจ้องเธอนิ่งอยู่เช่นกัน

“ก็เลน่าต้องแวะคอนโดมิเนียมเปลี่ยนเสื้อผ้าอีก”

“พี่รอได้”

“ไม่!! เออ ไม่ใช่ค่ะ ไม่ต้องรอ พี่เพลิงไปก่อนเลย เดี๋ยวเลน่าตามไป”

“ไปพร้อมกัน จะไปยุ่งยากทำไม เดี๋ยวพี่รออยู่ในรถระหว่างที่เลน่าขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”

อุณากรรณกังวลใจจนต้องซบหน้าปิดบังสายตาซอกแซกของคนร่างโต ตอนนี้เธออยากจะโทรศัพท์หาบุษบา

แพร! ทำยังไงดี แพร!

คนร่างเล็กนั่งนิ่งขึงไปสักพักจนอัคคีต้องกลั้นหัวเราะ เขาอยากจะรู้ว่าเย็นนี้ เด็กดื้อของเขาจะทำยังไง