หย่ารักพ่อหม้ายลูกติด

บทนำ

มีใครบางคนเคยกล่าวเอาไว้ว่า "ปีกปลอม ๆ ไม่มีวันบินได้จริง" ดูเหมือนว่ามันจะเป็นความจริงอย่างที่ว่า ในที่สุดก็ต้องยอมรับว่าที่ตรงนี้ไม่ใช่ของเธออีกต่อไปแล้ว ต่อให้พยายามมากแค่ไหนสุดท้ายก็สูญเปล่า...

.

.

"ขอบคุณนะคะที่เข้ามาช่วยฉันรับหน้าคนพวกนั้น" หญิงสาวหันหน้ามาพูดประโยคนี้กับผู้รับบทสารถีด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความดีใจปะปนกับรอยยิ้มที่เปื้อนใบหน้าหวานอยู่ตลอดเวลาตั้งแต่ขึ้นมานั่งที่เบาะข้างของรถคันนี้

"ถ้าเธอรู้ว่าไปที่นั่นแล้วต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ ฉันถามจริง ๆ นะว่าเธอจะไปทำไม หาเรื่องใส่ตัวเองชัด ๆ เลย" ชายหนุ่มพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างมาก และนั่นทำให้หญิงสาวรู้ตัวว่ากำลังสร้างปัญหาให้อีกคน

"ฉัน...ขอโทษนะคะ" เธอว่าเช่นนั้นพร้อมหันไปมองถนนหนทางเบื้องหน้าที่ค่อย ๆ มืดลงเรื่อย ๆ และไร้ซึ่งบ้านคนที่สองข้างทาง

"พูดแค่นี้ก็น้ำตาคลออีกแล้วนะ เธอไม่รู้ตัวบ้างเหรอว่าที่เธอเป็นแบบนี้มันน่ารำคาญมากแค่ไหนน่ะ" คนตัวสูงละสายตาจากถนนหันมามองหญิงสาวที่ด้านข้างเล็กน้อยก่อนจะเห็นว่าใบหน้าเธอกำลังมีน้ำสีใสไหลออกมาจากดวงตากลมโต มองเพียงแค่เสี้ยวเดียวเท่านั้นก็รีบหันไปมองทางต่อเพราะว่ารู้สึกไม่ชอบน้ำตาของหญิงสาวที่อะไรนิดหน่อยก็ร้องไห้เช่นนี้

"ฉันไม่ได้ตั้งใจ อึก! ฉันขอโทษค่ะ" ความหวังในตอนแรกของหญิงสาวนั้นพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี ทั้งที่เมื่อชั่วโมงก่อนเธอกำลังยกยิ้มมีความสุขที่เห็นว่าสามีปฏิบัติตัวดีกับเธอต่อหน้าผู้คนมากมาย หากแต่ตอนนี้มันกลับไม่ใช่เลย ดูเหมือนที่เขาทำทั้งหมดมันเป็นเพียงแค่การแสดงตบตาของเมืองน่านก็เท่านั้น

"เลิกทำตัวน่าสงสารสักทีได้ไหม ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอเลยสักนิด เธอทำตัวเองทั้งนั้น" คนตัวสูงตวาดลั่นทำเอาหญิงสาวหายใจผิดจังหวะ "ถ้าเธอไม่ไปที่แบบนั้นมันก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอก เมื่อครั้งที่แล้วที่เธอไปก็ลากเอาฉันให้เขาไปเดือดร้อนกับเธอด้วย ที่ผ่านมามันไม่ได้สอนอะไรเธอเลยอย่างนั้นเหรอ"

"อึก! แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้ หื้อออ" หญิงสาวกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่เพราะด้วยปริมาณแอลกอฮอล์ในกระแสเลือดมีมากเกินกว่าที่เธอจะควบคุมสติและอารมณ์เอาไว้ได้ ความน้อยเนื้อต่ำใจที่ได้รับเมื่อช่วงที่ผ่านมาตีขึ้นมาจุอยู่ที่ขอบตาทั้งสองจนมันร้อนผ่าวก่อนจะกลั่นและระบายความผิดหวังออกมาในคราบของน้ำตาสีใส

เอี๊ยด!

ชายหนุ่มตีรถเข้าข้างทางเพราะว่าทนเสียงร้องไห้ของอีกคนไม่ไหว เขาไม่ชอบที่จะได้ยินอะไรแบบนี้จึงอยากที่จะคุยกับอีกคนให้รู้เรื่องเสียก่อน

"น่ารำคาญฉิบ ลงจากรถไปเลยไป! ถ้ายังไม่หุบปากก็เดินกลับไปก็แล้วกัน!" เสียงตะคอกดังลั่นห้องโดยสารรถยนต์ของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวผวาเพราะตกใจ

"ฉันขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณเดือดร้อนจริง ๆ นะคะ" ร่างเล็กบางหันมาหาคนด้านข้างด้วยความรู้สึกผิดอย่างที่สุด แต่เธอทำอะไรไม่ได้จริงๆ

"ก็เพราะว่าเธอเป็นแบบนี้ไงฉันถึงได้เกลียดเธอขนาดนี้ ทุกอย่างมันก็เป็นเพราะเธอคนเดียวเลย" ชายหนุ่มที่มีทั้งน้ำโหและอคติในเรื่องของวันวานพูดสิ่งที่คิดขึ้นมาอย่างหมดเปลือก

"อึก! หื้อออ ฉันขอโทษ" คนตัวเล็กไม่มีอะไรจะพูดนอกเสียจากประโยคขอโทษเดิม ๆ ซ้ำ ๆ ทำเอาอีกคนหมดความอดทน

"เธอแม่ง! ฉันไม่น่าแต่งงานกับคนอย่างเธอเลยจริงๆ" ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้นมือเรียวก็ยื่นมือไปจับที่ประตูรถก่อนเปิดมันออกและลงจากรถไปทันที

"นี่! ลูกหว้าเธอจะเดินไปไหน! อย่ามาทำตัวเอาแต่ใจนะ ถ้าเธอไม่กลับมาฉันจะไม่รอเธอแล้วจริง ๆ ด้วย" เสียงเข้มตะโกนเรียกคนที่ลงไปเดินอย่างหัวเสีย ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าลงไปเดินจริง ๆ

รถยนต์ยังเคลื่อนตัวออกไปข้างหน้าช้า ๆ ก็เพราะว่าเขาเลือกที่จะขับตีขนาบไปกับหญิงสาวผู้เอาแต่ใจหวังให้อีกคนกลับขึ้นมาบนรถจะได้ตรงกลับบ้านกันเสียที ถ้าดูเหมือนหญิงสาวจะไม่ได้คิดแบบเดียวกับเขา

"อึก! หื้อออ"  เสียงร้องไห้ของเธอยังดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณ ก็เพราะว่าตรงนี้มันค่อนข้างเปลี่ยวและมืด ไม่มีแม้กระทั่งไฟข้างทางและบ้านคน

"ได้! ถ้าเธอขึ้นรถก็ตามใจ งั้นก็เดินกลับไปให้ถึงไร่ก็แล้วกัน" พูดจบขาแข็งแกร่งก็เหยียบคันเร่งรถยนต์คันหรูพุ่งทะยานไปด้านหน้าด้วยความเร็วเต็มสมรรถนะของเครื่องยนต์ โดยไม่สนใจเลยว่าหญิงสาวผู้ที่อยู่ด้านหลังนั้นจะเป็นอย่างไรต่อไป

"คุณเมืองน่าน! พี่น่านคะ!! หว้าขอโทษ กลับมาก่อนนะคะ อึก! หื้ออออ" เสียงหวานตะโกนร้องลั่นเมื่อเห็นว่าอีกคนขับรถหนีเธอออกไปแล้ว

เมื่อเห็นเช่นนั้นก็เพิ่งมานึกเสียใจในการกระทำที่ไร้สติของเธอ รู้ทั้งรู้ว่าไม่ได้เป็นคนโปรดไม่ได้เป็นผู้ที่มีสิทธิ์จะเลือกทำอะไรได้ด้วยตัวเอง รู้ทั้งรู้แต่เธอกลับยังเอาแต่ใจกับคนคนนั้น เพียงหวังแค่จะมีสักเสี้ยวความคิดของสามีที่ไม่ได้รักจะเห็นเธอมีตัวตนบ้าง

"หื้ออออ" เสียงร้องร้องไห้ดังลั่นอีกครั้งและครั้งนี้มันหนักกว่าที่ผ่านมา ร่างเล็กบางนั่งลงที่ข้างทางกอดเข่าและร้องไห้อยู่เช่นนั้นเนิ่นนานพอสมควร กระทั่งความเสียใจละลอกนี้สงบลงจึงเริ่มมีสติ

สายตาบวมแดงเคลือบน้ำตามองไปรอบ ๆ กายมันช่างมืดมิดไร้แสงไฟ เธอกลับเห็นเพียงต้นไม้และดงหญ้าข้างทางยิ่งพาให้ใจวูบโหวง ตรงนี้ที่เธออยู่นั้นไม่มีสัญญาณของสิ่งมีชีวิตสักนิด

จากที่ร้องไห้หนัก ๆ เมื่อครู่ก็เงียบลงถนัดตาเพราะว่าเริ่มหวาดกลัวในบรรยากาศตรงนี้ สองขาเรียวก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคงเพราะเธอไม่มีทางเลือกก็ต้องเดินกลับไปถึงบ้านให้เร็วที่สุด

หากแต่ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าเพราะยิ่งเดินก็ยิ่งรู้สึกราวกับมีใครหรืออะไรบางอย่างตามมาข้างหลัง และแน่นอนว่าเธอไม่กล้าหันไปมองมันสักนิด

ตึก ตึก ตึก!

เสียงหัวใจเต้นแรงสลับกับเสียงฝีเท้าที่ไม่รู้ว่าเป็นของเธอหรือของใครดังเข้ามาในโซนประสาทของหญิงสาวผู้โชคร้าย เธอพยายามจะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นหวังว่าจะเจอบ้านคนสักหลัง

คำอธิษฐานที่เป็นผลเมื่อเธอได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งมาจากทางด้านหลังพร้อมกับแสงไฟที่สาดส่องมาที่เธอ

"คุณคะ คุณ!!" หญิงสาวกระโดดโลดเต้นพร้อมโบกไม้โบกมือแสดงถึงความดีใจที่ในที่สุดก็เจอกับผู้คนเสียทีเธอจะได้ขอความช่วยเหลือให้เขาไปส่งที่ไร่

"อ้าว! ว่าไงจ๊ะน้องสาว กลางค่ำกลางคืนแบบนี้ทำไมมาเดินอยู่คนเดียวล่ะจ๊ะ" แต่ใครจะคิดว่าความหวังเมื่อครู่กลายเป็นความสิ้นหวังในเวลาต่อมา

"มะ ไม่มีอะไรค่ะ สามีของฉันรออยู่ข้างหน้าฉันไม่รบกวนพวกคุณแล้วค่ะ" พูดจบหญิงสาวก็หันหลังให้กับผู้ที่อยู่บนรถมอเตอร์ไซต์คันนั้นพร้อมกับรีบเร่งฝีเท้าเพื่อหนีภัยที่กำลังจะจะมาถึง

เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะโชคร้ายถึงเพียงนี้ เพราะว่าคนที่เธอเจอนั้นดูแล้วไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด นอกจากจะไม่ได้รับความช่วยเหลือแล้วอาจจะเกิดเหตุที่ไม่คาดคิดขึ้นมาอีกด้วย

"เดี๋ยวซิจ๊ะน้องสาวจะรีบไปไหนล่ะ ให้พี่ไปส่งดีกว่าน่า" เจ้าของรถมอเตอร์ไซต์คันนั้นไม่ได้มากันเพียงแค่คนเดียว ชายฉกรรจ์สองคนที่อยู่ในอาการค่อนข้างมึนเมาก้าวลงมาจากมอเตอร์ไซค์พร้อมทั้งจับที่ข้อมือของหญิงสาวอย่างถือวิสาสะ

"ปล่อยฉันนะ อย่ามายุ่งกับฉัน ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วยค่ะ!!" เสียงหวานตะโกนขึ้นไปทั่วแต่ก็ไม่ได้รับเสียงตอบรับจากใครเลยสักนิด นอกเสียจากชายฉกรรจ์สองคนที่อยู่ตรงนี้

"ตะโกนเรียกไปก็ไม่มีใครมาช่วยได้หรอก ตรงนี้ไม่มีบ้านคนอีกเป็นกิโลเลยล่ะ"

"มามะ มาสนุกกันเถอะน้องสาว"

ชายร่างกำยำสองคนจอดรถมอเตอร์ไซต์ไว้ที่ข้างทางก่อนช่วยกันดึงรั้งร่างเล็กบางของหญิงสาวผู้โชคร้ายไปที่ป่าละเมาะด้านข้าง

"อึก! หื้อออ อย่าทำอะไรฉันเลยนะจ๊ะฉันขอร้อง อึก! ฉันขอร้อง"  น้ำตาใสไหลอาบสองข้างแก้มอีกครั้งพร้อมด้วยมือเรียวพนมขึ้นพร้อมกับคำขอร้องที่ไม่อาจส่งไปถึงชายทั้งสอง

นอกจากที่คนพวกนั้นจะไม่สนใจคำขอร้องของเธอแล้วมือหยาบกร้านยังฉีกทึ้งเสื้อที่เธอใส่จนมันขาดเวิ่นแทบมองไม่ออกว่าเมื่อชั่วโมงก่อนมันเคยสวยเพียงไหนเมื่ออยู่บนร่างกายของเธอ

แรงของหญิงสาวไม่อาจขัดขืนหรือสู้ชายฉกรรจ์ถึงสองคนได้อยู่แล้วสุดท้ายคนตัวเล็กก็ทำได้เพียงแค่ร้องไห้ออกมาพร้อมภาวนาให้หลุดพ้นจากเหตุการณ์นี้ไปได้ก็เท่านั้น

"ช่วยด้วย หื้ออ ใครก็ได้ช่วยฉันที"