تسجيل الدخولลูกหว้า ถูกเพื่อนร่วมรุ่นมอมเหล้าจนเมาก่อนจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่บนเตียงกับผู้ชายคนหนึ่ง เธอร้องลั่นด้วยความตกใจจนคนทั้งบ้านเข้ามาดูและเห็นภาพทั้งหมด หลังจากนั้นทั้งสองก็ถูกจับแต่งงานกันแต่ เมืองน่าน ผู้เป็นเจ้าบ่าวกลับไม่เต็มใจและยังหาว่าเธอตั้งใจจะจับเขาเพราะหวังรวยทางลัด ชีวิตพลิกผันจากสาวแบงค์ฯ ธรรมดา ๆ ต้องกลายมาเป็นเจ้าสาวบ้านไร่ที่ไม่คุ้นเคย แถมยังต้องมาเลี้ยงลูกติดจากสามีอีก ถูกเขาใช้งานหนักแทบทุกวันและยังพูดจาใจร้ายใส่ตลอด แต่เธอก็ไปไหนไม่ได้เพราะพ่อกับแม่ก็เอาเงินเขามาเพื่อไปใช้หนี้ที่บ้านจริง ๆ ลูกหว้าจำใจอยู่ราวคนชดใช้หนี้สินสอดไปวัน ๆ จนกว่าเมืองน่านจะพอใจ มีเพียงแค่ลูกเลี้ยงเท่านั้นที่มาทำให้เธอยิ้มได้และมีเหตุผลจะอยู่ที่ไร่นี้ต่อ "รูปร่างบอบบางแบบนี้จะเอาไปทำอะไรได้ อุตส่าห์วางแผนจับฉันจนได้แต่งเข้ามาเป็นเจ้าสาวบ้านไร่แล้วคิดว่าจะอยู่แบบสบาย ๆ งั้นเหรอ อย่าฝันหวานไปหน่อยเลย ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอจะทนได้สักกี่น้ำ"
عرض المزيدบทส่งท้ายเวลาลาวอาทิตย์กว่ากว่าที่พ่อเลี้ยงเมืองน่านไม่ได้กลับไปนอนที่ไร่ของตัวเอง มีเพียงแค่กลับไปเอาเสื้อผ้าของเจ้าเด็กน้อยลูกชายสุดที่รักของเขามาก็เท่านั้น ทำเอาคนงานต่างพูดไปกันว่าเจ้านายของพวกเขาสิ้นลายแล้วจริงๆ"กลับมาแล้วครับบบ" เสียงคนพ่อพูดขึ้นนำมาก่อน"น้องเพิร์ธก็กลับมาแล้วครับบบบ" ตามมาด้วยเสียงคนลูกเจื้อยแจ้วตามหลัง"กลับมาแล้วพี่น่านก็มาช่วยว่าขอดเกล็ดปลาหน่อยค่ะ" ไม่ทันให้ชายหนุ่มได้นั่งพักแม้เสี้ยววินาที ภรรยาคนเก่งคนดีของเขาก็เริ่มใช้งานแบบดุดันไม่เกรงใจใครเสียแล้ว"ครับ ๆ แม่เลี้ยงลูกหว้า" แต่ดูเหมือนเมืองน่านจะชินกับมันเสียแล้วคนตัวสูงทำงานตามภรรยาสั่งเขาแทบจะทุกอย่างก่อนจะนั่งกินข้าวและเตรียมตัวเข้านอนเหมือนทุกวันที่ผ่านมา เพียงแต่ช่วงนี้เขาไม่ค่อยได้นอนกับลูกชายแล้วเพราะมีคนแย่งตัวไปนอนกอดแทบทุกคืน"ทำอะไรอยู่เหรอคะ" ร่างเล็กบางเดินเข้ามาในห้องนอนก่อนจะเห็นว่าคนเป็นสามีนั้นกำลังนั่งขีด ๆ เขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดอยู่"ตรวจบัญชีเงินเดือนคนงานอยู่น่ะ" คนฟังก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าถึงแม้อีกคนจะมาอยู่ที่บ้านหลังนี้กับเธอแต่เขาก็ยังมีงานในไร่ต้องทำอยู่"พี่น่านไม่กลับไร่
"แล้วทำไมแล้วทำไมพี่ไม่บอกหว้าล่ะ อีกอย่างมือถือพี่ก็ปิดเครื่องด้วยหว้าติดต่อพี่ไปเป็นชั่วโมงชั่วโมง" "พี่รีบไปหน่อยก็เลยทำพี่รีบไปหน่อยก็เลยทำมือถือตกอยู่ที่บ้านน่ะ แบตหมดไปตอนไหนก็ไม่รู้เพิ่งจะมาชาร์จเมื่อเช้านี้เอง" ชายหนุ่มอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้กับเธอได้ฟัง หวังเพียงแค่ลูกว่าเข้าใจก็เท่านั้น"แล้วตอนนี้... คุณขวัญตาเป็นยังไงบ้างเหรอคะ" หญิงสาวถามถึงผู้หญิงคนนั้นด้วยความอยากรู้ วันนี้ก็นับเป็นวันที่เจ็ดแล้วอีกคนจะอยู่หรือจะไปแม้ว่าเธอจะเก็บของย้ายออกจากไร่เจ้าเมืองมาแล้วแต่เธอก็ยังอยากรู้ข่าวคราวอยู่ดี"ที่จริงเธอแกล้งน่ะ" หญิงสาวหันมามองหน้าชายหนุ่มที่พูดคำนี้ออกมายังไม่เข้าใจ"หมายความว่ายังไงเหรอคะ""ความจริงแล้วเธอไม่ได้ตกบันไดจริง ๆ หรอกเธอแค่อยากให้พี่ไปไม่ทันแล้วทำให้เราทะเลาะกันน่ะ" ก็ไม่ใช่ว่าเขาใส่ร้ายอีกคนแต่อย่างใดเพียงแค่พูดความจริงเท่านั้นเอง"พี่รู้ได้ยังไงคะไปปรักปรำคุณขวัญตาเธอหรือเปล่า" ลูกหว้าเอ่ยถามก็เรียกการถอนหายใจแรง ๆ จากคนข้าง ๆ มาครั้งหนึ่ง"ขวัญตาทำกับเราขนาดนี้แล้วนะลูกหว้า เธอยังจะแก้ตัวแทนเขาอีกเหรอ" หญิงสาวเงียบไม่พูดอะไรเพราะเธอก็คิดแบบนั้นอย
..หลังจากขับรถวนหาที่จอดหน้าตลาดอยู่พักหนึ่งสุดท้ายแล้วเมืองน่านก็ได้ที่พร้อมเดินลงมาตามหาผู้เป็นภรรยาที่หนีออกจากบ้านไปของตัวเอง"พ่อน่านครับ แม่ว่าอยู่ที่ไหนเหรอน้องเพิร์ธเริ่มจะคิดถึงแม่ว่าแล้ว" สายตาของหนึ่งชายหนึ่งเด็กสอดส่องไปตามทางเดินที่คิดว่าลูกหว้าจะอยู่แถวนั้น แต่ก็ยังคงไร้วี่แวว"เดี๋ยวเราลองเดินหาดูก่อนนะครับ" เมืองน่านเพิ่งจะรู้ว่าภรรยาของเขาเป็นคนที่ใจแข็งพอสมควร ยามที่โกรธกันมือถือก็ปิดเครื่องหนีได้ผู้คนในตลาดวันนี้ไม่ได้มีมากมายอะไรนักในที่สุดเมืองน่านก็เห็นแผ่นหลังของคนที่เขากำลังตามหาอยู่"จริงเหรอ ฮ่า ๆ ๆ""มันไม่ได้เลยนะแบบนั้นน่ะ"แต่ภาพตรงหน้าที่เขาเห็นนั้นมันทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บปวดหัวใจมากเหลือเกิน ก็เพราะว่าหญิงสาวผู้เป็นที่รักของเขายามที่อยู่อยู่กับผู้อื่นกลับหัวเราะดูท่าจะมีความสุขมากกว่าตอนอยู่กับเขาเสียอีกไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิงเขาทำให้มีวูบหนึ่งที่รู้สึกว่าลูกหว้ากับแบงก์ชายคนนั้นดูเหมาะสมกันอย่างที่เพื่อนร่วมรุ่นของเธอบอกจริงๆรอยยิ้มที่เขารักษาเอาไว้ไม่ได้บางทีอาจต้องให้คนอื่นเป็นคนรักษาให้ เช่นนั้นแล้วเมืองน่านก็รู้สึกว่าตัวเองไม่มีหน้าจะไปหาลูกหว้
ตอนที่ 13 น้องเพิร์ธพาพ่อน่านมาง้อ ๆ แม่หว้าครับรถยนต์คันหรูแล่นด้วยความเร็วระดับหนึ่งเพื่อหวังจะกลับไปที่บ้านของตัวเองให้ไวที่สุด กระทั่งมาจอดอยู่ที่หน้าบ้านพักคนงานก็รีบวิ่งลงมาทั้งอย่างนั้นก่อนจะเปิดประตูเพื่อหาหญิงสาวที่เขาพูดจาไม่ดีใส่เมื่อคืน"ทำไม..." จากตอนแรกที่มาด้วยรอยยิ้มมันกลับหายไปเมื่อพบกับความว่างเปล่าของบ้านพักหลังนี้"พ่อเลี้ยงมาหาใครเหรอครับ" คนงานคนหนึ่งเดินมาถามผู้เป็นเจ้านายที่ดูท่ารีบร้อนไปไหนก็ไม่รู้"แม่เลี้ยงล่ะ แม่เลี้ยงไปไหน" หันมาหาคนงานพร้อมถามด้วยความร้อนหล่นอย่างที่สุด ตอนนี้เขามีความคิดบางอย่างเล่นเข้ามาในหัวเพียงแต่กลัวเหลือเกินว่ามันจะเป็นความจริง"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันเหมือนกันครับ เห็นเก็บข้าวเก็บของแล้วก็มีคนมารับออกไปตั้งแต่เช้าแล้วครับ" คนฟังแทบใจสลายลูกหว้าคงโกรธเขามากแน่ ๆ ถึงได้เก็บข้าวของแล้วออกไปจากที่นี่แบบนี้ไม่รอช้าคนตัวสูงรีบวิ่งเข้าไปหาลูกชายตัวเองที่น่าจะอยู่กับแม่นมเวียนและพาอีกคนขึ้นรถมาอย่างงง ๆ"เพราะถ้าพาน้องเพิร์ธไปไหนเหรอครับ พาน้องเพิร์ธไปเที่ยวเหรอ" เด็กน้อยไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเอ่ยถามขึ้นขณะที่มองไปยังทางเบื้องหน้าด้วยความเ
ตอนที่ 11 แม่แท้ ๆ ของน้องเพิร์ธเสียงของหญิงสาวเรียกความสนใจของคนทั้งสามได้เป็นอย่างดี ทุกคนหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยความสงสัย"ขวัญตา" ชายหนุ่มเอ่ยเอ่ยเรียกผู้มาใหม่ด้วยชื่อของเธอ และนั่นก็เป็นชื่อเดียวกันกับที่ลูกหว้าได้ยินมาจากลำดวนว่าเจ้าของชื่อนั้นเป็นแม่แท้ ๆ ของน้องเพิร์ธ"พี่น่าน" เธอส่งรอยยิ้
สอนแม่ลูกช่วยกันจับพ่อเลี้ยงเมืองน่านพลิกตัวเพราะว่าจะเช็ดตัวเพื่อลดอุณหภูมิของร่างกายที่สูงขึ้นของอีกคน กระทั่งว่าความเย็นจากน้ำในผ้าเช็ดตัวจะไปทำลายการนอนของเขา"อื้ออ""พ่อน่านอย่าดื้อนะครับ เดี๋ยวไม่หายนะคุณหมอฉีดก้นเอานะครับ" เด็กน้อยพูดออกไปไร้เดียงสาทำให้หญิงสาวผู้เป็นแม่เลี้ยงหลุดขำออกมา หา
ตอนที่ 10 น้องเพิร์ธง้อ ๆ แม่หว้า"ลูกหว้า" ชายตัวสูงที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้เอ่ยเรียกคนที่กำลังเก็บข้าวเก็บของอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล เพราะว่าหลังจากที่คุณหมอมาตรวจอาการแล้วก็เห็นว่าสมควรให้เขากลับไปพักฟื้นที่บ้านได้"คะ มีอะไรเหรอคะ" เธอถามทั้งที่ยังไม่มองหน้านั่นก็เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนั้นยังทำ
เขาถามด้วยน้ำเสียงหวานราวกับขอร้องซึ่งมันแตกต่างจากตอนที่อีกคนพยายามบีบบังคับเธอมากเหลือเกิน และแน่นอนมันทำให้เธอกำลังรู้สึกราวใจอ่อน "ยังจำข้อแม้อีกข้อที่พี่บอกไว้ได้ไหม"นั่นคงหมายถึงในตอนที่หญิงสาวไปขอกู้เงินจำนวนสองล้านกับเขาเป็นแน่ ไอ้ที่บอกว่าถ้าคิดออกแล้วจะบอกแต่ก็ยังไม่ได้บอกเธอเลยตั้งแต่วั

















