บทที่ 17 ขอให้คุณพระคุ้มครอง

บทที่ 17 ขอให้คุณพระคุ้มครอง

ผ่าง!!

“แพร แพร!! แย่แล้ว!!”

“อะไรกันพลอย เอะอะอะไร?”

บุษบาชะงักมือจากทอดไข่เจียวในห้องครัวเล็กชะโงกหน้าออกมามองเห็นอุณากรรณกระแทกประตูปิดอย่างแรง แล้วโยนกระเป๋าไปยังโซฟาก่อนจะรีบแจ้นมาหาเธอในครัว

“พ่อให้กลับบ้าน!”

“ก็กลับสิ”

บุษบาค่อยคลายใจ ลงมือจัดการพลิกไข่เจียวหางตาเห็นน้องสาวฝาแฝดสวมเสื้อเชิ้ตผู้ชายตัวใหญ่คลุมต้นขา ผมกระเซอะกระเซิง

“จะบ้าเหรอ กลับได้ยังไง กลับไปความก็แตกน่ะสิ”

“ก็ไม่เห็นเป็นไร”

“แพร!! พ่อให้กลับไปคุยเรื่องงานแต่ง แล้วมันก็ไม่ใช่งานแต่งพลอยนะ งานแต่แพรต่างหาก”

ปัก!!

บุษบากระแทกตะหลิวเข้ากับกระทะบนเตาไฟ สะบัดหน้าไปทางฝาแฝดคนน้อง

“อย่าลืมสิ พี่เพลิงไม่ได้ขอแพรแต่งงานนะ เขาขอพลอยแต่งงานต่างหาก”

“บ้าเหรอแพร ก็พี่เพลิงไม่รู้นี่นา พี่เพลิงคิดว่าพลอยเป็นแพร”

“โอ้ย!! พลอย ทีเรื่องอื่นฉลาดหลักแหลม ทำไมเรื่องนี้ถึงได้ซื่อบื้อขนาดนี้”

อุณากรรณยังไม่เข้าใจ เอียงหน้ามองพี่สาวที่ดูไม่อินังขังขอบตักไข่เจียวใส่จานแล้วเดินออกจากครัวไปยังห้องนั่งเล่นด้านนอกพร้อมกับเปิดโทรทัศน์

“แพร แต่ตอนนี้พี่เพลิงรออยู่ด้านล่างรอกลับไปพร้อมกัน”

“พลอยก็ไปสิ”

“ไม่ ไม่! แพรไม่เข้าใจเหรอว่าพ่อกับแม่ต้องรู้แน่ว่าเป็นพลอยไม่ใช่แพร”

“แล้วไง”

“แพร แพรจ๋า”

คราวนี้อุณากรรณใช้ลูกไม้ที่เธอมักทำเป็นประจำเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ ร่างเล็กคุกเข่าลงตรงหน้าพี่สาวฝาแฝดซบหน้าลงบนตักพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“แพรนะ แพร ถ้าพ่อจับได้ พลอยต้องโดนทำโทษแน่ ๆ อีกอย่างนี่มันเรื่องของแพรนะ พี่เพลิงเขาคิดว่าเป็นแพร”

“พลอย งั้นแพรกลับไปก็ปฏิเสธงานแต่งเลยนะ”

“อือ เอาเลย พลอยพูดกับพี่เพลิงจนไม่รู้จักยังไงแล้วนะว่าไม่แต่ง”

“แล้วพลอยจะให้แพรทำยังไง”

“แพรก็กลับบ้านไปกับพี่เพลิงก่อน นะ นะ อย่าให้พี่เพลิงจับได้นะว่าคนละคน”

บุษบาก้มลงมองน้องสาวที่นั่งคุกเข่าเงยหน้ามองตาปรอย สายตาหวานเหลือบเห็นคอเสื้อเปิดอ้าออก

“พลอย นั่นรอยอะไร!”

มือเล็กรีบกุมคอเสื้อหน้าตาตื่นตระหนกแต่ไม่ทันพี่สาวเอื้อมมือออกมาจับคอเสื้อเปิดออก

“นี่มัน คิสมาร์กงั้นเหรอ นี่พลอยกับพี่เพลิงไปถึงไหนกันแล้ว”

“เปล่า ๆ ไม่ถึงไหน แพร ยัง ยัง ไม่ได้ทำอะไรเกินขอบเขต”

น้ำเสียงอ่อนลงจนเบาเกือบกระซิบ บุษบาใช้สายตาดุดันมองน้องสาว

“ขอบเขตของพี่เพลิงกับพลอยคือตรงไหนล่ะ เฮ้อ! แล้วนี่จะให้กลับไปพร้อมพี่เพลิง ถามหน่อยนะพลอย ถ้าพี่เพลิงจูบแพรเพราะคิดว่าเป็นพลอยล่ะ พลอยจะทำยังไง พลอยรู้สึกอะไรไหม”

อุณากรรณพลันแหงนหน้าตั้งบ่ามองพี่สาวฝาแฝด ดวงตาหวานซึ้งเบิกกว้างเมื่อได้ยินบุษบาเอ่ยออกมา ใจกระหวัดถึงเรื่องวันนี้ทั้งวัน ชายร่างสูงคลอเคลียเธอไม่ห่าง ทั้งหยอดคำหวานตลอดเวลาจนใจของสาวน้อยอย่างเธอใจบางไปหมดแล้ว

แต่พอนึกภาพว่าอัคคีจะทำอย่างที่ทำวันนี้กับบุษบา ท้องไส้กลับปั่นป่วนไปหมด ทั้งยังแน่นหน้าอกอย่างบอกไม่ถูก ไม่เข้าใจความรู้สึกนี้ว่ามันคืออะไร

“แพรก็หลบเลี่ยงเอาสิ แกล้งค้างที่บ้านไปเลยจะได้ไม่มีโอกาสอยู่กันสองต่อสอง”

บุษบาถอนหายใจเหนื่อยหน่ายพลางลุกขึ้น ในที่สุดเธอก็ใจอ่อนกับอุณากรรณตามเคย แม้ว่าตัวอุณากรรณมีบุคลิกกระโดกกระเดก กล้าได้กล้าเสีย ดูห้าวคล้ายผู้ชาย แต่ถ้าพูดถึงความเข้มแข็งกลายเป็นว่าบุษบามีมากกว่าเสียอีก

“ก็ได้ แพรจะยอมไปสักครั้ง แต่พลอยต้องรีบเคลียร์ปัญหานี้ให้เร็วที่สุดนะ วันนี้แพรจะพูดกับพ่อว่าแพรจะไม่แต่งงานกับพี่เพลิง ส่วนพลอยมีหน้าที่จัดการพี่เพลิงเอง ตกลงไหม”

อุณากรรณค่อยยิ้มออกมาได้กระโดดผลุงจากพื้นเข้าไปหอมแก้มบุษบาสองฟอด

“ได้เลยแพร แพรน่ารักที่สุด”

“พอ ๆ แพรไปแต่งตัวก่อน”

“อย่าให้พี่เพลิงจับได้นะ”

บุษบาเหลียวกลับมามองอุณากรรณพลางส่ายหน้าอีกครั้ง จะให้ไม่จับได้ยังไง ในเมื่ออุณากรรณทำให้อัคคีจับได้ไปแล้ว

“สวัสดีค่ะพี่เพลิง”

อัคคีมองหญิงสาวที่เข้ามานั่งในรถพร้อมกับยกมือไหว้เรียบร้อย ใบหน้าหวานซึ้งยังเป็นคนเดิมแต่เขารู้ว่าไม่ใช่ คิ้วเข้มขมวดยุ่งเล็กน้อยแล้วคลายออก หน้าบึ้งฉับพลันเมื่อนึกถึงคนตัวเล็กที่หนีหน้าไม่ยอมไปพูดเรื่องงานแต่ง

นี่คงให้พี่สาวมาสวมแทน

หน้าแกร่งเพียงพยักหน้ารับไหว้แล้วหันหน้าไปให้สัญญาณกับคนขับรถ ระหว่างทางจากในเมืองไปบ้านนนทบุรีไม่มีใครพูดอะไรแม้แต่อัคคีเอง เขากำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดและอารมณ์โกรธที่กรุ่นขึ้นมาภายใน และเริ่มทวีมากขึ้นเมื่อรถเลี้ยวจอดเข้าสู่ตัวบ้าน

บุษบานั่งเกร็งไปตลอดทาง เหลือบมองชายด้านข้างเป็นระยะ ๆ แต่เขาไม่มีทีท่าอะไรนอกจากนั่งหน้าบึ้งตึง ดูดุดันกว่าทุกครั้ง

พลอย! ทำไมต้องให้แพรมาทำอะไรแบบนี้ด้วย

รถหรูคันใหญ่เลี้ยวเข้าตัวบ้านสองชั้นหลังขนาดมหึมาริมแม่น้ำเจ้าพระยา

“ลงมาเถอะ”

เสียงเข้มต่ำเอ่ยขึ้นเมื่อเขาเปิดประตูรถให้บุษบา สีหน้าไม่ได้ดีขึ้นจากในรถ ซ้ำร้ายยิ่งดุดันกว่าเดิมเมื่อลุงประกายและป้าพิศดุจดาวลงมาจากหน้าบ้าน

“มากันแล้ว”

อัคคีเดินนำเข้าบ้านไม่แวะทักทายประกายและพิศดุจดาวปล่อยให้บุษบายืนไหว้คนเดียวหน้าเจื่อน

“ไอ้เพลิง! ไอ้ลูกคนนี้ มา ๆ ลูกหนูแพรเข้าบ้าน พ่อกับแม่เรามารอนานแล้ว”

“ค่ะ”

อัคคีพยายามข่มอารมณ์ยิ่งเดินเข้าบ้านเห็นคุณอาทั้งสองนั่งรอหน้าตาแจ่มใสยิ่งทำให้เขาขุ่นมัวนึกไพล่ไปถึงคนร่างเล็กคงกำลังนั่งหัวเราะอยู่บนคอนโดมิเนียม

คิดเหรอว่าจะหลอกคนอย่างอัคคีได้สำเร็จ ถ้าชอบเล่นละครนัก ไอ้เพลิงคนนี้จะช่วยดันให้

“สวัสดีครับคุณอา”

อัคคียกมือไหว้นอบน้อม

“จ้าไหว้พระเถอะลูก”

อัคคีนั่งลงตรงข้ามกับคุณอาทั้งสองรอกระทั่งบุษบาและพ่อกับแม่ของเขาเดินเข้ามาจึงค่อยเข้าเรื่อง

“สรุปฤกษ์งานแต่งได้แล้วใช่ไหมครับ”

“ใช่จ้า ทางคุณประกายไปดูหมอมาแล้ว ฤกษ์เร็วสุดเดือนธันวาคม ก็ไม่ถึงสามเดือนดี เพียงแต่อาว่ามันเร็วไปหน่อยหรือเปล่าเพลิง”

รสาแม่ของบุษบาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลพลางมองหน้าลูกสาวคนโตที่ยังมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก แม้ว่าอาการหวาดกลัวอัคคีจะดูเหมือนลดลงจากแรกเริ่มก็ตาม

“ไม่หรอกครับ ช้าไปต่างหาก จริงไหมน้องแพร”

บุษบาสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ ๆ อัคคีวางมือใหญ่ลงบนมือเล็กของเธอ หน้าหวานเงยหน้ามองเขา สีหน้ายิ้มแย้มไปไม่ถึงดวงตาทำให้บุษบาต้องลอบกลืนน้ำลาย

“คะ ค่ะ”

เสียงหวานขานรับทั้งเบาและสั่นพร่า ร่างโปร่งบางสั่นเทาหวาดกลัว

“ที่จริง ผมอยากจะให้ทางคุณอาทั้งสองจัดการแทนแพรได้เลยครับ พวกชุดแต่งงาน การ์ดเชิญ ผมกับแพรจะไม่ไปแจกการ์ดด้วยตัวเอง คงต้องรบกวนคุณอาไปแทน”

“แต่ว่าตามปกติ บ่าวสาวควรไปแจกการ์ดให้กับคนสำคัญ ๆ นะเพลิง”

เสียงพิศดุจดาวรีบแทรกขึ้นบอกลูกชาย คิ้วเรียวขมวดมุ่น

“ผมไม่มีเวลาขนาดนั้นครับแม่ ส่วนแพรเองต้องอยู่ทำงานเช่นกัน ทางพ่อกับแม่แจกเองได้เลยครับ ส่วนแหวนหมั้นผมจะพาน้องแพรไปเลือกเอง”

“เพลิง พ่อว่าให้ลูกแพรเขามีส่วนร่วมหน่อยไม่ดีกว่าเหรอลูก งานแต่งงานเป็นครั้งเดียวในชีวิตนะลูก”

“น้องแพรว่าไงครับ อยากจะเลือกการ์ด พวกของชำร่วมเองไหม”

บุษบากลืนน้ำลายเอื้อก ตากลมโตดั่งกวางไม่อาจละออกจากหน้าคมเข้มดุดันของอัคคีได้ เขาสะกดเธอไว้จนบุษบาต้องพยักหน้ารับขานรับน้ำเสียงสั่นเครือ

“พะ แพร ตะ ตามใจพี่เพลิงค่ะ”

“ดีครับ เห็นไหมครับ ไม่ต้องกังวลไป น้องแพรเชื่อฟังผมอยู่แล้วครับ”

พฤกษ์และรสามองหน้าลูกสาว แล้วจึงค่อยมองหน้ากัน มีบางอย่างผิดปกติแต่พวกเขายังไม่ทราบว่ามันคืออะไร

“งั้นผมคงขอตัวกลับก่อนนะครับ ยังมีงานต้องรีบไปสะสาง น้องแพรวันนี้ค้างที่บ้านใช่ไหมครับ”

“คะ ค่ะ แพรค้างที่บ้านค่ะ”

บุษบารับคำอย่างมึนงง มือเปียกชื้นด้วยความกลัวเมื่ออัคคียังไม่ยอมปล่อย แล้วตอนนี้เขาบีบแรงขึ้นบังคับกลาย ๆ ให้เธอรับปาก

“เจอกันพรุ่งนี้ที่ทำงานนะครับ ผมขอตัวก่อนเลยครับคุณอาทั้งสอง สวัสดีครับ”

ทั้งหมดในห้องรับรองมองอัคคีที่ลากลับอย่างรีบร้อน พลางมองหน้ากันมีสีหน้ากังวล แต่ไม่มีใครกล้าพูดถึง มองบุษบาที่ยังนั่งหน้าซีดหวาดกลัว

มีเพียงบุษบาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่าทำไมเธอถึงหวาดกลัว ใจของพี่สาวคนโตนึกกระหวัดถึงน้องสาวฝาแฝด เธอรู้ว่าอัคคีรีบกลับไปทำไมจึงได้แต่นั่งกลัวแทนน้องสาวอยู่ตรงนั้นและช่วยสวดภาวนาขอให้คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองอุณากรรณทีเถิด