เข้าสู่ระบบดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 36“ได้เลยครับ พี่จะรีบบึ่งรถไปซื้อให้ทราย ซื้อโหลนึงเลยเพื่อความชัวร์” ปรินทร์กอดภรรยาแน่น หอมแก้มหลายครั้งติดกัน “ท้องนี้พี่ไม่เกี่ยงนะ ไม่ต้องเครียด หญิงหรือชายก็ได้ พี่ไม่ซีเพราะลูกคือลูกของเรา”จะว่าไปตอนพราวฟ้าท้องไตรฉัตร ปรินทร์กับครอบครัวไม่ได้กดดันพราวฟ้า ไม่ต้องการให้เธอเครียดเพราะความเครียดอาจส่งผลต่อร่างกายแม่และลูกได้ ทายาทที่ออกมาลืมตาดูโลกไม่ว่าเป็นเพศไหน พวกเขาก็ยินดีและเต็มใจเลี้ยง“เผื่อใจไว้สักนิดก็ดีนะคะ เผื่อไม่ท้อง” ประจำเดือนพราวฟ้าขาดไปหนึ่งสัปดาห์ และมีอาการเวียนหัวมาสองวันแล้ว ทว่าก็ยังไม่แน่ใจว่า ตั้งครรภ์หรือไม่ จึงให้สามีไปซื้อเครื่องตรวจครรภ์มาตรวจเพื่อความแน่ใจ หากท้องก็เท่ากับว่า เป็นของขวัญปีใหม่ที่มีค่ามากที่สุด“พี่ว่า ไปตรวจที่โรงพยาบาลเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียว พี่ใจร้อน”“ตามใจพี่โดมค่ะ”“งั้นพี่อุ้มทรายนะ พี่กลัวว่าทรายจะเดินสะดุดก้อนหิน ไม่เพียงแค่ทรายเจ็บตัว ลูกอาจได้รับอันตรายไปด้วย ขี่หลังพี่ดีกว่า ถ้าพี่สะดุดล้ม ตัวพี่จะได้รับตัวทรายไว้ รับรองทรายกับลูกปลอดภัยครับ”“ค่ะพี่โดม” ปรินทร์อุ้มพราวฟ้าลงจากตัก ก่อนนั่
ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 35 นิสัยเดิมๆ อรุณทำกับที่นี่ไม่ได้ ขึ้นเสียงกับใครไม่ได้ ดุด่าดูถูกเหยียดหยามก็ไม่ได้อีก หากทำนางจะถูกทำร้ายร่างกาย ตบบ้าง ตีบ้าง ทุบบ้าง นางถึงได้รู้ว่า การถูกกดขี่ ไม่มีปากมีเสียงเป็นอย่างไร และนึกถึงพราวฟ้าที่ถูกตนกระทำมาร่วมสามปีอย่างรู้สึกผิด การปรับตัว ปรับสภาพจิตใจที่ต้องทำให้ได้จึงเริ่มขึ้น นานหลายเดือนกว่าอรุณจะทำได้ และมองเห็นความผิดของตนเอง สำนึกผิดในเรื่องที่ทำลงไป ดังคำพูดที่ว่า ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา อรุณตระหนักถึงความผิดพลาดทั้งความคิดและการกระทำ นางจึงออกมาพบปรินทร์และครอบครัวหลังจากเข้าไปอยู่ในเรือนจำหกเดือน “แม่ขอบใจทรายมากนะที่ยกโทษให้แม่” นางน้ำตาไหลขณะเอ่ยประโยคนี้ ซาบซึ้งใจในความดีของลูกสะใภ้ ที่นางมองไม่เห็นค่า “ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ พวกเราลืมเรื่องเก่าๆ ไปแล้ว คุณแม่ออกจากที่นี่เมื่อไหร่ เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะคะ คุณแม่จะได้มาช่วยทรายเลี้ยงหลานด้วย” พราวฟ้าไม่ถือโทษโกรธแม่สามี เพราะคิดว่า การที่อรุณติดในสถานที่แห่งนี้ ถือว่านางได้รับโทษ ได้รับบทเรียนแล้ว มื้อเช้าขณะมาอยู่ไร่พันลภ ปรินทร์รั
ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 34 “อย่างกับวะ...” เสียงเขายังไม่ทันพูดจบประโยค เสียงหวานเชิงสั่งดังขัด “พี่พีทจ่ายเงินค่าสระผมให้หยกด้วยนะ หยกจะไปรอนอกร้าน พี่จ่ายเงินเสร็จเราจะได้ไปหาอะไรกินกัน หยกหิวจะแย่อยู่แล้ว” แม่เจ้าประคุณพูดจบก็ลุกเดินออกไปจากร้าน พันลภจะทำอะไรได้ นอกจากเดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ของร้าน “ไปพี่พีท ไปกินปิ้งย่างกัน หยกอยากกิน” ประภาวรรณบอกร่างสูงใหญ่ที่เดินออกมาจากร้าน “ไปกินที่บ้านก็ได้ พี่จะโทรบอกให้ดวงทำกับข้าวไว้รอ” “ไม่เอา จะกินปิ้งย่าง” ประภาวรรณติดเอาแต่ใจตัวเอง “ทำไม ไปกินกับน้องมันเป็นอะไร จะตายหรือไง แค่กินปิ้งย่างไม่ถึงสี่สิบนาทีเอง จะเสียเวลาอะไรหนักหนา นัดใครไว้ล่ะ” เธอหน้างอใส่ มองเขาด้วยสายตาน้อยใจ ซึ่งพันลภแพ้สายตาแบบนี้ของประภาวรรณ “เออๆ ไปก็ได้ พอใจหรือยัง” “พอใจแล้วค่ะ ไปค่ะ หยกหิว”เธอยิ้มร่า ควงแขนพันลภที่ถอนหายใจเบาๆ ขัดใจก็งอน ตามใจมากก็เคยตัว ไม่ตามใจเลยก็หาว่าไม่รักน้อง พันลภนึกสงสัยแล้วว่า ประภาวรรณอยู่กับยุรนันท์เป็นเช่นไร เอาแต่ใจสุดเหวี่ยงหรือไม่ แต่ที่แน่ๆ กลับ
ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 33สามปีต่อมา ณ ไร่พันลภ เป็นประจำทุกปีที่สามครอบครัวจะมาร่วมงานปีใหม่ ในแต่ละปีจะผลัดกันเป็นเจ้าภาพ ปีก่อนโน้นเป็นคิวของปรินทร์ที่จัดในไร่พราวฟ้า ปีต่อมาเจ้าภาพคือยุรนันท์ ปีนี้เป็นคิวของพันลภ สถานที่จัดงานเป็นที่ไหนไม่ได้นอกจากไร่พันลภ ครอบครัวปรินทร์กับครอบครัวยุรนันท์เดินทางมาพร้อมกัน ขาดเพียงประภาวรรณที่เดินทางมาทีหลัง ความที่ตามมาทีหลังนี้เอง ทำให้พันลภต้องเดือดร้อนมารับเธอที่สนามบิน “สวัสดีค่ะพี่พีทสุดหล่อ” ประภาวรรณทักทายคนหล่อหน้าตาบอกบุญไม่รับ “ทำหน้าให้มันดีกว่านี้ไม่ได้เหรอ มารับสาวสวยแถมยังนิสัยดีที่สุดในสามโลกทั้งที แต่ไหงทำหน้าอย่างกับตูดลิง” “แล้วเคยเห็นหรือไงตูดลิง ถึงได้รู้ว่า หน้าพี่เหมือนตูดมัน” พันลภย้อน “เคยเห็นสิ ไม่เคยเห็นจะพูดได้ไง” ประภาวรรณเถียงกลับ “ก็ตูดลิงก็เหมือนหน้าพี่พีทตอนนี้ไง พี่พีทลองไปส่องกระจกสิ พี่พีทก็จะได้เห็นตูดลิง” พันลภถึงกับกรอกตาบน หน่ายใจกับคนชอบเถียง เถียงกลับเสียจนบางครั้งเขาไปไม่เป็น และบางครั้งคร้านโต้เถียง ปล่อยให้เธอเป็นผู้ชนะก็บ่อย “แทนที่
ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 32สายใจนิ่งเงียบ มองหน้าสามีและลูกสาว ก่อนหันหน้าไปยังยุรนันท์ “ข้อเสนออะไร ถ้าไม่คุ้มฉันไม่สนใจนะ” สายใจยังคิดว่า ตนอยู่เหนือกว่า เพราะอย่างไรเสียปรียาพรไม่มีวันทอดทิ้งหรือไม่ใส่ใจตนแน่นอน “คุ้มไม่คุ้มผมไม่สนใจ เพราะถ้าหากคุณไม่รับข้อเสนอของผม ผมจะเอาคลิปตอนที่คุณกับอุ๋มทำร้ายอุ้มไปแจ้งความ และแจ้งข้อหาบุกรุกด้วย และผมจะไม่ให้อุ้มยอมความหรือผมไม่สนใจคำขอร้องของอุ้ม จะดำเนินคดีกับคุณและอุ๋มให้ถึงที่สุด แล้วคราวหน้าอย่าพูดทำนองว่าเป็นต่อผมอีก เพราะคุณไม่มีวันเป็นอย่างนั้นได้” ยุรนันท์เสียงเย็นเยียบ หน้าตาบึ้งตึง เขาใช้วิธีเดียวกันกับที่ประภาวรรณขู่สองแม่ลูก ที่รู้เพราะน้องสาวโทรมารายงาน ซึ่งแผนนี้ได้ผลสายใจไม่กล้าพูดตอบโต้ “แล้วข้อเสนอของพี่เฮิร์ปคืออะไร” ปรียารัตน์ถาม “พวกคุณต้องย้ายออกไปจากบ้านหลังนี้ ไปอยู่ที่ที่ผมจัดไว้ให้ ผมจะลงทุนแฟรนไชร์ร้านกาแฟให้ จัดการทุกอย่างแม้กระทั่งลูกจ้าง คุณจะมีรายได้ส่วนนี้เลี้ยงตัวเองและครอบครัว แต่ถ้าทำชิปหายผมก็ช่วยอะไรไม่ได้ แนะแนวทางให้อย่างนี้แล้ว ไม่สนใจ ไม่ใส่ใจก็เรื่องของคุณ ผมบอกไว
ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 311 ปีต่อมา ชีวิตคู่ระหว่างยุรนันท์กับปรียาพรเป็นไปอย่างราบรื่นและมีความสุข ความหวังของนวลผ่องเรื่องอยากได้เหลนเป็นจริงแล้ว ตอนนี้หลานสะใภ้คนโปรดตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือนแล้ว อีกเพียงสองเดือนกว่าทายาทคนแรกของตระกูลฉัตรเกษมศักดิ์ก็จะลืมตาดูโลก มาให้นางอุ้มชูเลี้ยงดู เรื่องนี้นำพาความดีใจมาให้ทุกคนในครอบครัว นวลผ่องทำตามวาจามอบเงินให้รียาพรยี่สิบล้าน รื่นฤดีให้อีกสิบห้าล้านและเครื่องเพชรชุดใหญ่ ประภาวรรณซื้อกระเป๋าแบรนด์หรูที่สั่งทำเป็นพิเศษราคาเกือบสามล้านให้พี่สะใภ้ ส่วนสามีสุดหล่อเปย์หนักสุด เงินที่เขาให้คือห้าสิบล้าน รวมถึงที่ดินย่านสุขุวิทอีกหนึ่งผืน ราคาไม่ต้องพูดถึงหลักร้อยล้าน ปรียาพรมีความสุขมากขึ้น เพราะนอกจากจะได้รับการเอาอกเอาใจจากครอบครัวสามี ที่รักเธอราวกับว่าเป็นสายเลือดเดียวกัน วันๆ เธอแทบไม่ต้องทำอะไร กิน นอน และออกกำลังกายเพราะตั้งใจว่า จะคลอดลูกด้วยวิธีธรรมชาติ เป็นความโชคดีอย่างหนึ่งของเธอคือ หญิงสาวไม่มีอาการแพ้ท้อง แต่กินเก่งมาก “อ้วนแล้ว น้ำหนักขึ้นตั้งสิบกว่าโล กว่าจะคลอดคงพุ่งไปถึงยี่สิบโล คลอดลูกออกมาเ







