8.ตัวปัญหา (1)

ความรู้สึกสั่นเบาๆ เป็นช่วงๆ ตรงเอวจุดที่สอดโทรศัพท์เครื่องบางไว้ทำให้ศศิรับรู้ว่าคงมีคนส่งข้อความมาหา เพราะเธอปิดเสียงโทรศัพท์แต่เปิดอินเทอร์เน็ตเอาไว้ตลอด

“แป้งเดี๋ยวศศิมานะ ขอไปอ่านข้อความแป๊บ”

“จ้า ตามสบาย ข้างหน้าตอนนี้ไม่ค่อยมีคนเท่าไร”

เมื่อปภาภรโบกมือให้อย่างไม่คิดมาก หญิงสาวจึงหันหลังเดินกลับเข้าไปด้านในแล้วล้วงโทรศัพท์ออกมากดเปิดอ่านข้อความจากวาสิฐี สิ่งที่เห็นทำให้คิ้วเรียวสวยขมวดยุ่ง ร่องรอยความไม่สบายใจฉายขึ้นมาบนดวงหน้างดงาม

พี่นิดหน่อยยังตามตอแยเธอไม่เลิก ถึงกับถามหาเธอกับวาสิฐีอีกด้วย ศศิขอยกเลิกสัญญากับกองประกวดที่เซ็นว่าต้องทำงานภายใต้กองประกวดสามปีหลังจากได้ตำแหน่งไปแล้ว และจ่ายค่าปรับไปแล้วด้วยเพราะพี่นิดหน่อยดึงตัวเธอออกมา บอกว่าจะดูแลเอง หญิงสาววางใจอีกฝ่ายเพราะส่งเธอเข้าประกวดพร้อมทั้งเป็นสปอนเซอร์ให้ทุกอย่าง

เมื่อเธอตัดสินใจไม่ทำงานกับอีกฝ่ายก็จ่ายค่าเสียหายแถมค่าเสียเวลาตามที่ถูกเรียกร้องไปแล้ว ทว่าพี่นิดหน่อยก็ยังตามไม่เลิกเพราะไปตกลงกับลูกค้าเอาไว้หลายคนก่อนหน้าที่เธอจะบอกว่าไม่ทำในสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ

ครั้งที่โดนหลอกไปนั้นเธอได้วาสิฐีช่วยเพราะสาวรุ่นน้องทำงานอยู่ใกล้ๆ โรงแรมนั้นพอดี จึงมารับเธอที่แอบหลบออกมาหลังบอกไปว่าจะเข้าห้องน้ำก่อนจะต้องขึ้นห้อง แต่ก็มีคนเห็นจนเป็นข่าวอยู่ดี

“ถึงที่นี่จะอนุญาตให้พกโทรศัพท์ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะมานั่งแชตเมาท์เล่นตอนทำงานได้นะศศิ อย่าลืมสิว่าตัวเองเองยังไม่ผ่านโปร หรือคิดว่าเป็นคนโปรดของใครงั้นเหรอ ถึงได้ละเลยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เพราะยังไงก็ต้องผ่านทดลองงานอยู่แล้ว”

“เปล่าค่ะ”

ศศิลดโทรศัพท์ลงเงยหน้ามองคนที่ร่ายยาวเสียงแข็ง ก่อนจะตอบกลับด้วยสีหน้านิ่ง ทำให้คนเป็นหัวหน้าตาขวางหน้าบึ้งยิ่งขึ้นกว่าเดิม ร่างอวบอิ่มในชุดสูทกระโปรงตัวสวยก้าวผ่านประตูเข้ามาในออฟฟิศของพนักงานหลังเคาน์เตอร์

“การกระทำของเธอมันฟ้องชัดว่าไม่สนใจกฎระเบียบ หรือเกรงใจเพื่อนร่วมงานด้วยกันเลย กินแรงเพื่อนแล้วฉันก็เห็นกับตาแบบนี้ ยังจะมาปฏิเสธอีก”

“ฉันแค่เข้ามาอ่านข้อความแป๊บเดียว ไม่ได้แชตเล่น ยังไม่ได้ตอบกลับด้วยซ้ำคุณก็เข้ามาพอดี”

หญิงสาวพูดความจริง เธอไม่ได้ทำผิดกฎระเบียบร้ายแรงอะไร เพราะที่นี่ไม่ได้ห้ามพนักงานเรื่องนี้ แต่ต้องรู้ว่าอะไรควรไม่ควร และอยู่ภายใต้การพิจารณาของหัวหน้า หากพฤติกรรมแย่จริงก็สามารถตักเตือนก่อนได้ ถ้าไม่รับฟังจึงค่อยเพิ่มบทลงโทษ

ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ทำงานที่นี่ อรอุมาเป็นคนเดียวที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่ค่อยชอบหน้าเธอ ทำอะไรก็มักถูกตำหนิอยู่เสมอ แรกๆ หญิงสาวยอมรับว่ากดดันเพราะเพิ่งเริ่มทำงาน แต่ปภาภรบอกว่าไม่ต้องคิดมาก

อีกฝ่ายไม่ถูกชะตาเพราะศศิสวยโดดเด่นเกินหน้าเกินตาตัวเอง ปภาภรเห็นมาหลายคนแล้ว แต่การรับคนขึ้นอยู่กับจารุพงษ์ ทว่านั่นยิ่งทำให้ศศิลำบากใจเพราะเท่ากับว่าการจะผ่านงานหรือไม่ ไม่ได้วัดที่ความสามารถของเธอ

“ที่นี่ที่ทำงาน ไม่ใช่เวทีนางงามที่ให้มายืนสวยโชว์เนื้อหนังไปวันๆ นะจ๊ะ อยู่ที่นี่ต้องใช้แรงงานแลกเงิน ไม่ใช่...ตัว”

“คุณอรคะ”

คนถูกว่าเกินจริงสวนขึ้นมาเสียงแข็ง ขณะที่ในใจก็นึกหวั่นเพราะเท่ากับว่าอรอุมารู้แล้วว่าเธอเป็นใคร ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไปพูดกับคนอื่นหรือไม่

ศศิทำใจไว้แล้วว่าต้องมีคนจำเธอได้ ถึงจะไม่ทุกคนก็ตาม เพราะไม่ใช่ทุกคนจะสนใจเรื่องนางงามหรือดารา ปภาภรเองก็ทักเธอตั้งแต่ช่วงแรกๆ แต่อีกฝ่ายไม่ได้ชอบเมาท์อะไร ไม่ได้รู้ข่าวคราวแย่ๆ ของเธอด้วยซ้ำ แค่จำได้ว่าเธอเคยได้ตำแหน่งรองนางงาม ส่วนคนอื่นๆ ยังไม่มีใครพูดขึ้นมา

“กรุณาอย่าพูดอะไรที่ไม่เกี่ยวกับงาน แล้วฉันก็พร้อมที่จะใช้แรงงานของตัวเองแลกเงินเสมอ ไม่อย่างนั้นคงไม่มาไกลถึงนี่”

“ศศิ คุณอรคะ”

ปภาภรได้ยินเสียงดังแว่วๆ ของเพื่อนกับหัวหน้าจึงเปิดประตูโผล่หน้าเข้ามาก่อนจะกระซิบ

“กำลังมีแขกตรงมาทางนี้ เสียงดังออกไปข้างนอกน่ะค่ะ”

บอกแค่นั้นแล้วก็ปิดประตูกลับไปเพื่อรอบริการแขก ทิ้งคนสองคนที่ยังมองกันนิ่งไว้ในห้องแสนเย็นเยียบ

“หึ...ขอให้เป็นอย่างที่พูดก็แล้วกันนะ ตอนนี้ออกไปช่วยเพื่อนเธอซะ แล้วพอเลิกงานก็เอาเอกสารทั้งหมดของอาทิตย์นี้ไปเข้าแฟ้มเก็บในห้องเอกสาร นี่ถือว่าเป็นการตักเตือนนะ ดีแค่ไหนที่ฉันไม่รายงานคุณพงษ์”

พูดจบร่างอวบอิ่มก็สะบัดหน้าเดินไปนั่งลงบนโต๊ะตรวจเอกสารที่ตนเองต้องเช็กในวันนี้ ส่วนคนโดนทำโทษแบบไร้เหตุผลก็รับคำเพียงสั้นๆ แล้วออกไปหน้าเคาน์เตอร์

อรอุมามองตามคนที่เธอคิดว่าเป็นตัวปัญหาอย่างขัดเคืองใจ

=====