ตอนที่ 14 จัดการเองได้

เมื่อดารินทร์ออกไปแล้ว ศศินที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ จนมาวินนั่งมองอยู่สักพัก ทั้งคู่เงียบไม่มีการสนทนาใด ๆ

"เกิดอะไรขึ้นวะ" มาวินเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน

"กูไม่รู้" ตั้งแต่เกิดมาดารินทร์ไม่เคยเมินเขา ไม่ว่าเขาจะว่าหรือเมินใส่สักกี่ครั้ง แต่ทำไมครั้งนี้เธอกลับเมินเขาได้ง่ายดาย

"แล้วทำไมน้องรินถึงพูดกับมึงแบบนั้น"

"เมื่อเช้ากูไปพูด ให้ดารินทร์หยุดยุ่งเรื่องนี้ เพราะกูไม่อยากให้เธอต้องมาเสี่ยงเพราะกู" ศศินเดินมานั่งบนเก้าอี้ที่ก่อนหน้านี้ดารินทร์นั่งอยู่

"เป็นห่วงน้องมันเหรอ"

ใช่เขาเป็นห่วงเธอ ที่ผ่านมาเธอเจ็บเพราะเขามาเยอะแล้ว เขาไม่อยากให้เธอต้องมาเสี่ยง

"เปล่า กูแค่ไม่อยากให้คนอื่นต้องมาเจ็บตัวเพราะกู เรื่องนี้กูจัดการเองได้" คำพูดกับความคิดมักสวนทางกันเสมอ

"มึงจัดการมานานแล้วไอ้ซัน แต่เรื่องไม่เคยคืบหน้า นี่หลักฐานเพิ่มเติมจากน้องริน"

มาวินส่งแผ่นเสียงให้ศศินดู เขามองมันอย่างแปลกใจ

"มันเป็นเสียงที่ถูกอัดขึ้นเมื่อวาน ขณะที่อยู่ในสวนผลไม้" มาวินมองไปยังศศินอีกครั้ง "กูว่าน้องรินกลับมาคราวนี้เธอดูแปลก ๆ เธอเก่งเกินนักข่าว"

"ยังไง"

"จากที่กูสัมผัส" ศศินขมวดคิ้วทันที " ไม่ใช่สัมผัสแบบนั้น มองกูตาแทบถลนนะมึง แล้วมาบอกไม่หวง"

มาวินเล่าเรื่องทั้งหมดให้ศศินฟังยกเว้นเรื่องในร้านกาแฟที่่เขารับปากว่าจะไม่บอกศศิน

"มึงช่วยอะไรกูอย่างสิ"

"ว่ามาถ้าช่วยได้จะช่วย"

"ช่วยกันดารินทร์ออกไป อย่าให้เธอมายุ่งเรื่องนี้ กูไม่ไว้ใจพวกนั้น"

"กูว่าน้องรินคงไม่ยุ่งกับมึงแล้วแหละ พูดออกมาขนาดนั้นแล้ว"

เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงคำพูดของดารินทร์เมื่อครู่ ทำไมเขาไม่รู้สึกดีใจ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงกระโดดโลดเต้นไปแล้ว แต่แบบนี้ก็ดีแล้ว เธอจะได้ปลอดภัย

"มึงเป็นอะไร ทำไมหน้าเศร้าจัง ไม่ดีใจเหรอน้องมันจะเลิกยุ่งวุ่นวายกับมึงแล้วนะ มึงต้องการให้เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ ยิ้มหน่อยสิวะเพื่อน"

มาวินรู้ดีว่าเพื่อนของเขาไม่ได้ดีใจ เขาแค่ตอกย้ำความรู้สึกไม่ดีใส่เพื่อนของเขา ทีเมื่อก่อนทำมาเป็นผลักไส พอเค้าจะไปจริง ๆ กลับนั่งหน้าเศร้า แม้เขาจะไม่รู้ว่าอาการของเพื่อนสนิทคืออะไร แต่ที่รู้คือความรู้สึกของศศินที่มีต่อดารินทร์ได้เปลี่ยนไปแล้ว

"เรื่องแต่งงานไปถึงไหนแล้ว"

เพราะเห็นช่วงนี้ศศินเงียบไป ส่วนเขาเองก็มีคดีให้ทำทุกวัน เลยไม่มีเวลาถามความคืบหน้าเรื่องงานแต่งจากเพื่อนของเขา

"ตั้งแต่วันนั้นก็ยังไม่ได้คุยกันเลย ช่วงนี้กูต้องไปต่างจังหวัดบ่อย ๆ ส่วนเอมมี่ก็มีงานละคร เวลาว่างไม่ค่อยตรงกันเท่าไหร"

หลัง ๆ มานี้เมื่อศศินจะคุยเรื่องแต่งงานกับพ่อของเอมมี่ก็โดนปฏิเสธการนัดหมายอยู่ตลอด จนดาราการณ์แม่ของเขาถามอยู่หลายครั้ง ว่าพ่อของเอมมี่ยินดียกลูกสาวให้เขาหรือเปล่า ทำไมถึงได้บ่ายเบี่ยงการพูดคุยอยู่อย่างนี้

"ยังรักกันดี?" มาวินถามพลางเลิกคิ้ว

"ก็เรื่อย ๆ" มองหน้ามาวิน "ถามทำไมวะ"

"งานแต่งไม่ต้องเชิญน้องรินนะ กูขอร้อง กูสงสารน้องมันว่ะ"

ศศินขมวดคิ้วทันที

"มึงจะสงสารทำไม มึงไม่ได้ยินที่ดารินทร์พูดเหรอ ถึงกูจะเชิญกูคิดว่าเธอก็คงไม่มาหรอก"

"มึงมองไม่ออกเหรอไอ้ซัน ว่าตอนนี้น้องรินคิดยังไงกับมึง" น้ำเสียงของมาวินดูจริงจัง

"นั่นมันนานมาแล้ว ตอนนี้คงจะมีแฟนไปแล้วมั้ง ผ่านมาเกือบสิบปีแล้วนี่"

"แล้วแต่มึงจะคิดนะ แต่กูยังเชื่อว่ารักแท้มีอยู่จริง อ้อ! น้องมันรู้ด้วยนะว่ามึงกำลังจะแต่งงาน"

คำพูดของมาวินทำให้ศศินใจสั่น เขาไม่คิดว่าเธอจะรู้ เพราะมีแค่เพื่อนสนิทไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ นั่นก็คือมาวิน

"จ้องหน้ากูทำไม"

เมื่อโดนจ้องหน้านาน ๆ มาวินก็อดไม่ได้ที่จะถามออกไป

"มึงเป็นคนบอกใช่มั้ย"

"อืม กูเองแหละที่บอก เพราะกูไม่อยากให้น้องต้องรอ กูสงสาร"

มาวินบอกตามความคิดจริง ๆ ของเขาในตอนนั้น เขาชื่นชมหัวใจของดารินทร์ เวลาเกือบสิบปีไม่สามารถทำให้ใจคนเปลี่ยนได้จริง ๆ เพราะดารินทร์พิสูจน์ให้เขาเห็นแล้วว่ารักแที่มีอยู่จริง

"มึงรู้อะไรมา บอกกูมาไอ้วิน"

คำพูดของมาวินเหมือนมีอะไรแอบแฝง จึงทำให้ศศินสงสัย และเขาจะต้องรู้ให้ได้

"กลับไปพักผ่อนเถอะมึง กูต้องทำงาน เดี๋ยวกูต้องไปสอบปากคำอีกกูจะรีบปิดคดี กูจะลาพักร้อนสักสามเดือน" มาวินเปลี่ยนเรื่อง เพราะเขาไม่อยากพูดให้เกิดความอึดอัดใจไปมากกว่านี้ ไม่ว่ายังไง ไม่นานเพื่อนของเขาก็ต้องแต่งงานกับคนรักอย่างเอมมี่อยู่ดี

"ลาออกไปเถอะ ถ้าจะลาขนาดนั้น"

"ถ้าแต่งงานเมื่อไหร่กูจะลาออกไปนอนเล่นที่บ้านเฉย ๆ ให้เมียเลี้ยง"

"เอาที่มึงสบายใจ กูไปแล้ว คุยกับมึงเสียเวลา"

"มีแต่มึงที่บ่น น้องรินไม่เห็นจะเคยบ่น" มาวินยังไม่เลิกแหย่

"คุยกันบ่อย"

มาวินไม่ตอบแต่ทำหน้าขิงใส่ จนศศินอยากจะลุกขึ้นเตะหน้าสักที ศศินหงุดหงิด ทำไมดารินทร์ชอบมาคุยกับเพื่อนหน้าหม้อของเขาด้วย กับเขาไม่เคยจะทักหา...