บทนำ 2

เมื่อไปถึงเธอเห็นคนกำลังตลุมบอลกันอยู่ แต่สายตาเธอจับจ้องไปที่ผู้ชายตัวสูงผิวขาวที่กำลังล้มอยู่ที่พื้น และกำลังจะโดนผู้ชายอีกคนถีบซ้ำ เธอไม่รอช้าวิ่งเข้าไปกระโดดถีบผู้ชายคนนั้นจนเซ ก่อนจะรีบดึงศศินให้ลุกขึ้น

ศศินไม่สบอารมณ์นักเมื่อเห็นดารินทร์เข้ามาวุ่นวาย เขาสะบัดมือเธอออกก่อนจะผลักเธอออกไป

"ออกไป ไม่ต้องมายุ่ง"

"ไม่รินจะช่วยพี่ซัน"

"บอกว่าอย่ามายุ่ง!!"

ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังเถียงกัน ผู้ชายที่โดนดารินทร์ถีบเซไปเมื่อซักครู่ ถือไม้เข้ามากะจะฟาดไปที่คนทั้งสอง แต่ดารินทร์เหลือบไปเห็นพอดี เธอจึงผลักศศินออกไป ไม้ฟาดเข้ากลางหลังของดารินทร์ แต่ยังโชคดีที่เธอยังสะพายกระเป๋าเป้อยู่ ไม้จึงโดนกระเป๋าเป้เธอจัง ๆ จนเธอต้องแอ่นหลังเหยียดตรงเพราะแรงกระแทก

"ไอ้บ้า เล่นทีเผลอเหรอ เข้ามาสิ"

ดารินทร์หันไปตั้งการ์ดทันที จนศศินต้องรีบไปคว้าตัวไว้

"ปล่อยนะโว้ยไอ้พี่ซัน รินจะจัดการมัน หมาหมู่ไม่พอ หมาลอบกัดอีก แบบนี้พ่อเคยสอนไว้ว่าอย่าไปยอม มาสิๆพ่อฉันเป็นตำรวจ เดี๋ยวไปต่อกันที่โรงพัก เข้ามา!"

ดารินทร์ยังดิ้นไม่เลิก ด้วยความบ้าคลั่งของดารินทร์ชายหนุ่มที่ฟาดไม้โดนเธอจึงต้องทิ้งไม้ทันที ก่อนจะชวนพักพวกอีกสองสามคนถอยไป

"ไอ้เด็กบ้า! หยุด!!"

ศศินผลักเธอจนเซไปข้างหน้านิดหน่อย เธอหยุดแล้วหันมามอง เขาไม่เคยอ่อนโยนกับเธอเลยสักครั้ง มาช่วยขนาดนี้ ไม่เคยมีแม้แต่จะขอบคุณ

"น้องรินไม่น่าเข้ามายุ่งเลย จะจัดการมันได้อยู่แล้วเชียว"

มาวินเข้ามาโวยวายดารินทร์ทันที แต่สิ่งที่ดารินทร์เห็นก่อนหน้านี้คือพวกเขากำลังเสียท่าให้เด็กห้องสี่อยู่เพราะพวกนั้นหมาหมู่

มาวินเป็นเพื่อนสนิทของศศินที่ดารินทร์รู้จักและคุ้นเคยดี เขาชอบไปเที่ยวบ้านของศศินบ่อย ๆ ทำให้ได้เจอกับดารินทร์บ่อย ๆ เพราะดารินทร์ก็ชอบไปอยู่ที่บ้านของศศินเหมือนกัน

"แต่ที่รินเห็นนะ ฮึ...ไม่อยากจะพูด"

"เป็นไงมันเป็นไงน้องริน พวกพี่เท่ห์ใช่มั้ยล่ะ"

"เท่ห์กะผีสิ"

"แต่ตอนกระโดดถีบโคตรเท่ห์เลย" มาวินยกนิ้วโป้งให้ดารินทร์

"มันแน่อยู่แล้วล่ะ สาวน้อยดารินทร์ลูกพ่อแชมป์ซะอย่าง"

ดารินทร์เป็นลูกคนเดียว พ่อของเธอเป็นตำรวจ เธอจึงได้รับการถ่ายทอดวิชาการป้องกันตัวจากพ่อมาบ้าง ทำให้เธอกล้าไปซะหมด จนไม่กลัวอะไรเหมือนที่พวกผู้หญิงเขากลัว ๆ กัน ถ้าคนนอกมองอาจจะเห็นเธอเป็นผู้หญิงสวยใส และน่ารัก แต่ถ้าใครที่รู้จักและสนิทกันจะรู้ว่าเธอก็ผู้ชายแมน ๆ คนหนึ่งนี่เอง

"โม้เสร็จก็ตามมาละกัน ฉันจะกลับล่ะ"

ด้านศศินเมื่อพูดจบเขาก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันที ทิ้งให้ทั้งสองคนยืนมองกันแบบงง ๆ

"เอ้า ตามไปสิ เดี๋ยวมันก็ทิ้งหรอก พี่ไม่ไปส่งหรอกนะ จะไปรับสาวหน่อย"

มาวินที่รู้มาตลอดว่าดารินทร์ชอบเพื่อนของเขา ซึ่งเขาก็มองว่ามันดีหากเพื่อนของเขาชอบดารินทร์เหมือนกัน แต่กลับกันศศินแสดงออกอยู่ตลอดเวลาว่าไม่ชอบ และรำคาญเธอ จนทำให้มาวินแอบสงสารเธออยู่ไม่น้อย

"รอด้วยสิ...โอ้ย"

ในขณะที่วิ่งตามศศินไป เพราะกระเป๋าที่กระเตงอยู่ตรงหลัง ทำให้เธอรู้สึกเจ็บตรงไหล่โดยไม่ทราบสาเหตุ ก่อนจะทรุดลงนั่ง ศศินหยุดแล้วหันมามองก่อนจะเดินเข้าไปแล้วมองอย่าไม่ได้ใส่ใจนัก

"เป็นอะไรอีก"

"รินเจ็บตรงนี้"

เธอชี้ไปด้านหลังของเธอ ศศินที่มองตามก็เห็นเลือดซึมอยู่ตรงไหล่ของเธอ เขาก็พอจะเดาออกว่าคงจะเกิดจากโดนไม้ฟาดเมื่อกี้แน่ ๆ

"เอากระเป๋ามา"

ดารินทร์จึงส่งกระเป๋าให้เขาทันที และเมื่อรับกระเป๋าจาก ดารินทร์เขาก็เดินไปทันทีโดยไม่ได้สนใจดารินทร์สักนิด มือที่ค้างอยู่บนอากาศเพื่อรอให้เขาพยุงก็ต้องดึงกลับมาแล้วยันตัวเอง ค่อย ๆ ลุกขึ้น เพราะความปวดตรงไหล่ ถึงแม้จะปวด เธอก็จะต้องอดทน เพื่อให้เขาไม่ต้องรู้สึกรำคาญ แค่เขาถือกระเป๋าให้ก็รู้สึกดีจะแย่อยู่แล้ว การได้เดินตามแล้วมองแผ่นหลังกว้างนั้น เธอก็มีความสุขแล้ว...