9.สัมผัสปราศจากหัวใจ (1)

นิชาดาถูกบังคับจูบอีกครั้ง แม้จะบอกว่าไม่ฝืนใจ แต่ธีรดนย์ก็จูบเธออย่างถือสิทธิ์ที่จ่ายเงินค่าตัวของเธอแล้วเช่นเดิม หญิงสาวจำต้องเปิดปากรับด้วยปลายนิ้วแกร่งออกแรงกดข้างแก้ม ลิ้นร้อนรุกเร้าเกี่ยวกระหวัดอย่างเร่งรีบทำเอาหายใจหายคอไม่ทันต้องร้องประท้วงอึกอัก แต่ชายหนุ่มก็เพียงเปลี่ยนเป็นจูบซับกลีบปากทั้งบนล่างแทน

มือหนาที่ค่อยเคลื่อนเข้ามาด้านในเคล้าคลึงกระชับอกอวบล้นสลับไปมาสองข้าง สะกิดวนเวียนปลายยอดที่เบ่งบานรับแรงเร้าอย่างพอใจ ขณะที่อีกมือลูบต่ำลงเรื่อยๆ

นิชาดามัวยุ่งกับการห้ามมือที่วุ่นวายกับหน้าอกตน พร้อมอาการวูบวาบที่รุมเร้าทั่วทั้งกาย รู้ตัวอีกครั้งความอุ่นของมือหนาก็ครอบครองเหนือสัดส่วนบอบบาง

“อ๊ะ หยะ...อย่า”

มือหนากุมเคล้นย้ำอย่างไม่ยอมห่าง ตั้งใจปลุกปั่นร่างกายที่ยังแข็งขืนให้โอนอ่อน แม้จะรู้ว่าใจหญิงสาวยังไม่ยินยอม ทว่าเขาจะทำให้ร่างกายอีกฝ่ายตอบสนองและเสร็จสมจนเธอไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกตัวเองให้จงได้ ธีรดนย์มั่นใจในฝีมือของตัวเอง แม้จะเป็นการรวบรัดอยู่สักหน่อย ทว่าสุดท้ายแล้วสาวเจ้าจะต้องชื่นชอบการปรนเปรอของตนอย่างแน่นอน

ปลายนิ้วแกร่งบดคลึงส่งผลให้ร่างทั้งร่างของเธออ่อนปวกเปียก อารมณ์ที่ไม่ค่อยมั่นคงนักแตกกระเจิง นิชาดาครางแผ่วอย่างห้ามเสียงตัวเองไม่อยู่ แล้วก็ได้ยินเสียงกระซิบชิดใบหู

“เป็นไง ถูกใจหรือเปล่า อยากให้ต่อแล้วใช่ใหม”

จบคำถามเข้าข้างตัวเองขั้นสุด ริมฝีปากได้รูปก็งับที่ใบหูแล้วไล้ด้วยปลายลิ้น และหญิงสาวก็ส่งเสียงในลำคอดังขึ้นกว่าเดิมราวกับชายหนุ่มเพิ่งปลุกบางอย่างในกายเธอให้ลุกโชน รับรู้ถึงรอยชื้นไล้ไปมาจนเลื่อนมายังซอกคอเธอ อาการหวิวซ่านแผ่ไปทั่วทรวงจนถึงช่องท้อง

เธอไม่ต้องการให้อีกฝ่ายแตะต้องตน แต่กลับมือไม้อ่อน ร่างกายราวควบคุมไม่ได้อีกแล้ว อยากผลักอกกว้างทว่าเหมือนหามือตนเองไม่เจอทั้งที่วางเกาะบ่าหนา

“ไม่”

เสียงหวานพึมพำแผ่วเบาอย่างพยายามบอกความคิดของตน

“มือชั้นนี้แล้ว เธอฟินทั้งคืนแน่นอน”

“อี๋...เลิกพูดบ้าๆ ได้ไหม”

“อยากให้ทำแล้วสินะ”

“คนบ้า”

“หึๆๆ”

พร้อมหัวเราะในลำคอนิ้วแกร่งเคลื่อนผ่านซับในชิ้นบางล่วงล้ำอย่างไม่รีรอ โดยที่นิชาดาไม่ทันรู้ตัวก็ต้องร้องห้ามพลางสะดุ้งเฮือก

“ฉันเจ็บ”

ขาเรียวขยับอย่างต่อต้านและรู้สึกน่าอายจนเกร็งไปทั้งตัว

“ออกไป”

คิ้วเข้มขมวดกับความแน่นหนึบที่มากเกินไปหากเขาก็ยังไม่หยุดรุกปลายนิ้ว ทว่าอีกฝ่ายกลับยิ่งร้องดังขึ้นทำให้ธีรดนย์ชะงัก ในหัวขาวโพลนไปชั่วขณะ

‘น้องไอ้เมฆยังซิงหรือวะ’

จากที่กำลังหลงมัวเมากับผิวเนื้อนุ่มละมุนหอมกรุ่น ทั้งอกอวบน่าซุกไซ้ราวถูกกดสวิตช์หยุด เข้าใจทันใดว่าทำไมหญิงสาวจึงดูกลัวเกินกว่าเหตุ และยังฝืนต้านแม้ร่างกายจะอ่อนระทวย ชนิดที่หากเขารุกจริงจังเจ้าตัวไม่มีทางรอด ทว่าทำแบบนั้นเขาก็จะทำให้นิชาดามีบาดแผลใหญ่

ชายหนุ่มหยุดทุกสิ่งอย่าง แต่ร่างสูงใหญ่ยังค้ำอยู่เหนือคนตัวเล็กกว่า สบตากับดวงตาคู่กลมโตราวกวางน้อยตื่นภัยพลางครุ่นคิดเคร่งเครียด เขาไม่เคยให้ตัณหาครอบงำจิตใจจนถึงขั้นทำร้ายผู้หญิงมาก่อน กับนิชาดาถือว่าบังคับเธออย่างที่ไม่เคยทำกับใครนับแต่จูบแรกเพราะคิดว่าตนต้องได้ แต่ถึงขั้นปลุกปล้ำนั้นไม่เคยคิดแม้แต่น้อย

‘ฉันจะถูกข่มขืน’

คำนั้นของนิชาดาราวตีแสกหน้าเขา ธีรดนย์จึงพูดต่อหน้ายายของตนไปว่าเธอคือคนที่เขาจะแต่งงานด้วย แม้แปลกใจตัวเองที่แทบไม่เสียเวลาคิดด้วยซ้ำ ทั้งที่ไม่ได้ใส่ใจข้อเสนอของนภณต์นัก คิดแค่ว่ารับน้องอีกฝ่ายมาเป็นคู่นอนก็เพียงพอแล้ว

ในตอนแรกธีรดนย์เข้าใจว่าหญิงสาวน่าจะเคยผ่านอะไรมาบ้าง ไม่อย่างนั้นพี่ชายมีหรือจะเอ่ยปากขายน้องสาวให้เขา แต่ที่เจ้าตัวต่อต้านเพราะเขาเป็นคนห่าม ดิบเถื่อน หยาบคาย ไม่ได้ทำตัวดูดีสมฐานะเจ้าของไร่ และเชื่อว่าหากได้สัมผัสเล้าโลมแล้วหญิงสาวก็จะหันมาร่วมมือตามสัญชาตญาณ และติดใจเหมือนผู้หญิงทุกคน ต่อไปก็จะเป็นฝ่ายเรียกร้องจากเขาเอง

กระนั้นยิ่งปลุกเร้ามากเท่าไรก็ยิ่งประจักษ์ชัดว่าตนคิดผิด มาถึงขั้นก้ำเกินแล้วอย่างนี้ยิ่งรู้สึกราวเขากำลังก่อการร้ายอย่างมหันต์ ธีรดนย์ถอนหายใจยาว แนบหน้าลงไปใกล้ดวงหน้าสวยหวานอย่างหนักใจ

“รู้ใช่ไหม ว่าตอนนี้ฉันอาการหนัก”

เสียงเข้มต่ำกระซิบข้างหู ขณะนิชาดาที่นอนนิ่งขึงไม่กล้าขยับงุนงงกับการเปลี่ยนไปกะทันหันของชายหนุ่มเช่นกัน แล้วก็สะดุ้งนิดๆ เพราะเขาจูบแก้มเธอหนักๆ

“ฉันไม่ทำอะไรแล้ว...”

เธอเกือบจะโล่งอกไปแล้วหากไม่มีประโยคต่อมา

“แต่แค่ครั้งนี้นะ”

ร่างอรชรแข็งทื่อ ทั้งเรือนร่างหนาหนักยังบดเบียดลงมาแม้จะอยู่ด้านนอก พลางริมฝีปากได้รูปก็ไต่มากดจูบเหนือกลีบปากราวกับจะกลืนกินปากของเธอแทนนานครู่หนึ่งจึงถอนจูบ

“ยังไงเธอก็เป็นคนของฉัน เตรียมใจไว้ให้พร้อม”

บอกแล้วเขาก็ผละจากร่างน่าปรารถนาเลี่ยงเข้าห้องน้ำเพื่อสงบสติอารมณ์ตัวเอง แต่ไม่เอ่ยให้นิชาดาได้ใจว่าตนให้เวลาจนกว่าเธอจะพร้อม ในใจยังเชื่อมั่นว่าจะสามารถหาโอกาสใกล้ชิดจนอีกฝ่ายสมยอมได้ในอีกไม่นาน

นิชาดาพลิกตัวไปอีกด้าน ห่อร่างของตนด้วยผ้าห่มราวจะช่วยป้องกันได้หากชายหนุ่มเปลี่ยนใจ งอเข่ากอดตัวเองขณะรับรู้การเคลื่อนไหวยวบยาบเล็กน้อยก่อนจะได้ยินเสียงประตูกับน้ำทำให้รู้ว่าเขาคงเข้าห้องน้ำไปแล้ว

สิ่งที่เพิ่งผ่านไปทำให้เธอกลัวจนตัวสั่น รู้สึกเหมือนตัวเองหยุดหายใจไปชั่วอึดใจกับสัมผัสเอาแต่ใจนั้น ชายหนุ่มแตะต้องเธออย่างไม่ให้เกียรติเพราะเห็นว่าเป็นลูกหนี้ ทั้งที่บอกว่าให้เวลาก็ยังพยายามปลุกเร้า และมันก็ต้องเกิดขึ้นจริงๆ ในสักวัน หรือไม่ก็คงเร็วๆ นี้ ด้วยแววตาคมเข้มนั้นฉายชัดถึงความต้องการ เมื่อครู่เธอก็ถูกกดดันจากกายแกร่งอันแสนน่ากลัวจากร่างสูงใหญ่ที่จงใจบดเบียดให้รับรู้

เธอไม่อยากอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องหวาดหวั่นตลอดเวลาเช่นนี้ ไม่อยากเป็นที่รองรับความต้องการของใครอย่างน่าอดสู เขานึกจะกอดจูบลูบไล้เมื่อไร อยากร่วมรักเมื่อไรก็ได้

เธอจะทำใจยอมรับสัมผัสจากคนแปลกหน้า สัมผัสที่ปราศจากหัวใจได้อย่างไร เป็นนางบำเรอปรนเปรอร่างกายตนให้เจ้าหนี้โดยปราศความรัก เธอต้องทนฝืนทำให้ได้ใช่ไหม

น้ำตาที่ซึมออกมาถูกกะพริบตาไล่ให้จางหายลงไป ไม่อยากให้ชายหนุ่มมาเห็นแล้วค่อนว่าเธอเล่นบทสาวน้อยไร้เดียงสาอีก และแม้อยากรีบใส่เสื้อผ้าแต่กลับอ่อนแรงจนไม่อยากขยับตัว นิชาดาจึงนอนนิ่งอยู่อย่างนั้นราวไร้ความรู้สึก กระทั่งได้ยินเสียงเข้มดังขึ้น

“ไปอาบน้ำซะ ฉันจะโทรไปสั่งให้คนเอาอาหารที่บ้านใหญ่มาส่ง”

======

หมอกยังรอดอยู่ อย่าเพิ่งเคืองกันน้า ขอเวลาหมอกอีกนิดนึงนะคะ ยังทำใจไม่ได้เพราะรู้สึกดีด้วย แถมนายดนย์ยังแปลกหน้า แล้วก็ดูน่ากลัวอีก ^-^"