ดุจกรงเถื่อน

ภายในห้องที่มีเพียงแสงจากโคมไฟ เสียงการเคลื่อนไหวร่างกายสุดเร่าร้อนพร้อมเสียงหอบหายใจแรงจากร่างสูงใหญ่ และเสียงครางระส่ำจากคนใต้ร่างสอดประสานเป็นระยะ ต่างก็ตกอยู่ในอารมณ์คุกรุ่นแห่งความใคร่ที่โรมรันกันราวสมรภูมิรบ

เหงื่อกาฬท่วมร่างสูงใหญ่ซึ่งค้ำอยู่ด้านบนทั้งที่แอร์เย็นฉ่ำ ครู่หนึ่งร่างอวบอิ่มที่ฟุบคว่ำหน้าก็ถูกรั้งสองแขนขึ้นให้ลุกนั่งคุกเข่า แรงกระชั้นจากด้านหลังรุนแรงทำเอาหญิงสาวสะท้านตามทั้งกาย

ขณะที่ต่างก็กำลังทะยานขึ้นเพื่อคว้าความสุขเสียงหนึ่งก็ดังขัดจังหวะ

“ฉิบ...”

ชายหนุ่มสบถเสียงเข้มเครียดด้วยความหงุดหงิด ยังไม่ยอมรับโทรศัพท์ ทว่ากดร่างอวบอิ่มลงจับสะโพกหนั่นแน่นส่งแรงเน้นหนักจนร่างสาวหมอบแนบที่นอนกระทั่งตนใกล้ไปถึงจุดหมายก็เคลื่อนออกมาจัดการตนเองจนหมดสิ้นพร้อมกัดฟันคำรามในลำคอ

เครื่องป้องกันถูกโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี พร้อมร่างสูงใหญ่ซึ่งมีมัดกล้ามกำยำก้าวลงเตียงด้วยอารมณ์ฉุนจัด คว้ามือถือเครื่องบางของตนที่ส่งเสียงอยู่ในกระเป๋ากางเกงและแทบจะหล่นออกมาเพราะถูกจับสะบัดทิ้งลวกๆ เมื่อเกือบหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้มากดรับ

“มันใช่เวลาไหมวะไหมเต้ย”

เสียงเข้มกัดฟันเอ่ยดุดัน

“ขอโทษครับนาย”

“มึงโดนตีนแน่”

คนถูกขัดจังหวะยังคงเข่นเขี้ยว

“ว่ามา ถ้าเรื่องไม่เป็นเรื่องเจอคูณสอง”

“เอ่อ...”

เสียงกลืนน้ำลายมาจากปลายสาย ขณะเดียวกันเจ้าของร่างสูงใหญ่ก็เดินไปคว้าเสื้อคลุมในตู้ออกไปยืนยังระเบียงด้านนอก เมื่อปลายหางตาเห็นว่าร่างอวบอิ่มเปลือยเปล่าบนเตียงขยับจะก้าวลงมาหาตน บอกให้รู้ว่าต้องการอยู่ตามลำพัง

“เพื่อนเก่านายพยายามติดต่อนายครับ เบอร์เก่าของนายเลิกใช้แล้วก็เลยโทรหาผม”

“มึงพูดชื่อเลยได้ไหม อารัมภบทอยู่ได้”

“คุณเมฆ”

“ไอ้ห่านั่นกูไม่นับเป็นเพื่อน”

ผู้เป็นนายแทบตวาดใส่มือถือ

“คุณเมฆบอกว่ามีเรื่องขอร้องนาย เรื่องด่วน...”

ลูกน้องคนสนิทพยายามอธิบายแม้จะรู้ว่าอารมณ์ของนายตนขุ่นจัดแล้ว ทว่ากลับถูกตัดสายทันที

มือหนาทุบลงบนราวระเบียงอย่างหงุดหงิดพร้อมเอ่ยอาฆาต

“ไอ้เวร เสือกโทรมาได้ เจอหน้าโดนแน่มึง”

ยังไม่ทันเอ่ยจบ เสียงมือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง เห็นเบอร์ลูกน้องคนสนิทชายหนุ่มก็ไม่คิดรับ กำลังจะหมุนตัวหันกลับเข้าห้องก็มีข้อความเข้ามาจึงเหลือบมองทั้งที่ไม่อยากอ่านนัก

‘ถ้าอยากเอาคืนคุณเดชให้ติดต่อกลับ คุณเมฆบอกมาแบบนี้ครับนาย’

อีกฝ่ายน่าจะใช้การพูดส่งข้อความฟรี เพราะส่งมาทันทีเมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมรับสาย และมันก็หยุดเท้าของชายหนุ่มได้

‘เอาคืนลุงเดชงั้นเหรอ’

ดวงตาคู่คมดุทอดมองไปยังวิวมุมสูงของเหมืองหลวงที่แสงสียามค่ำคืนดูน่าตื่นตาใจ มุมปากได้รูปขยับเหยียดหยัน

‘ไอ้เมฆ ริทำตัวเป็นหมาสองราง เพราะรู้ว่ากูงัดข้อกับลุงอยู่ตลอดไม่มีวันนับญาติ อยากรู้เหมือนกันว่ามึงจะคาบข่าวอะไรมาขายกู’

======

เรื่องที่สองมาแล้วค่า เรื่องนี้นางเอกน่าสงสารมากๆ แต่อย่าเพิ่งเกลียดพระเอกนะคะ ^-^"

ฝากติดตามเรื่องราวต่อไปด้วยนะคะ