بيت / LGBTQ+ / ด้วยรักและวิญญาณ / ตอนที่ 10  ฤทธิ์เดช ผีเนื้อทอง

مشاركة

ตอนที่ 10  ฤทธิ์เดช ผีเนื้อทอง

last update تاريخ النشر: 2025-08-14 13:39:03

ตอนที่ 10  ฤทธิ์เดช ผีเนื้อทอง

กลางเรือนไม้หลังใหญ่ คนร้อนใจมีเรื่องอยากมาขอให้หมอเสน่ห์ช่วยนั้นมากขึ้นทุกวัน บางคนนั้นถึงขนาดล่องเรือมาไกลข้ามวันข้ามคืน ด้วยเพราะได้ยินกิตติศัพท์อาคมกล้าและเรื่องราวอิทธิปาฏิหาริย์ของวิญญาณผีเนื้อทอง แต่ก็มิใช่เพียงคนที่มานั้นจะเป็นพวกใจซื่อ เจตนาบริสุทธิ์เท่านั้นดอก เพราะบางพวกบางคนก็มาเพื่อประลองวิชาอาคมถมไป

“หากมึงมาเพื่อจะลองวิชากับกู มึงกลับไปเสียเถิดอย่าเสียเวลาเลย” หมอคุ้มพูดโพล่งขึ้นมาท่ามกลางชาวบ้านนับสิบคนที่ได้แต่นั่งมองหน้ากันตาปริบๆ เพราะไม่รู้ว่าหมอเสน่ห์นั้นเจรจากับผู้ใด

“กูได้ยินมาหนาหูนักว่าหมอคุ้มมีวิชาดี อีกทั้งยังมี...ผีเนื้อทอง” หมอผีสายอาคมเล่นของดำยืนอยู่กลางเรือน หากแต่ไม่มีผู้ใดมองเห็นเพราะเป็นการถอดกายใช้กระแสจิตคุยกัน

“กูมีผีเนื้อทองแล้วอย่างไร เนื้อทองนั้นมันเป็นลูกของกู ทั้งยามเป็น ยามตาย ต่อให้มันเป็นอสุรกายผีตายโหง อย่างไรเสียมันก็เป็นสายเลือดกู”

“แฮ่” เสียงคำรามต่ำของวิญญาณเฮี้ยนสั่นขวัญทุกคนบนเรือนจนหน้าซีด หน้าเจื่อนไปตามๆกัน

“นั่นหรือ...ผีเนื้อทอง”

อาจารย์เวทย์เครายาวแหงนคอมองเลยขึ้นไปบนหิ้งไม้สูงเกือบติดหลังคา อสุรกายหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวนั่งยองจ้องมองลงมาไม่มีทีท่าหวาดกลัว เกรงบารมีหมอผีไร้นาม ข้างหมอผีผู้มาเยือนถึงเรือนนั้นติดฝ่าตีนเห็นมีร่างดำนั่งยองโยกตัวโงนเงนอยู่ไปมา พริบตาเดียวเงาดำขยายยืดตัวสูง เปลี่ยนสภาพกลายร่างเป็นอสุรกายผีตัวใหญ่ แยกเขี้ยวทำท่าขู่ข่มขวัญผีเจ้าเรือนที่นั่งจ้องมองมันตาแป๋วจากหิ้งสูง

“ฮึ มึงคิดว่าโหงพราย วิญญาณโจรจัญไร จะต่อกรกับเนื้อทองลูกกูได้กระนั้นหรือ” หมอคุ้มหัวเราะหึ หึ อยู่ในลำคอ

“มาลองวัดอาคมกันดูปะไร”

ตึง ตึง เสียงเหมือนมีใครถอนเอาต้นตาลใหญ่มาฟาดหลังคาเรือนอยู่ตึงๆ ชาวบ้านที่มานั่งรอกระถดตัวคลานถอยไปนั่งกอดกันอยู่ติดฝาเรือนด้านหนึ่ง ไอ้ครั้นนั่งอยู่ด้านข้างคอยชำเลืองตามองอาจารย์และสังเกตท่าที ถึงมันจะเรียนวิชาจากหมอคุ้มมามากอยู่ แต่มันยังไม่เก่งขนาดมีฌานรู้หูทิพย์ ตาทิพย์ นอกจากการมองเห็นผีเท่านั้น

บนหลังคาเรือน วิญญาณสองดวงยืนประจันหน้ากันตั้งท่าพร้อมต่อสู้ ศัตรูข้ามถิ่นกระโจนเข้าใส่หวังสำแดงเดชเวทมนตร์ หากแต่วิญญาณน้อยขยายร่างกางกรงเล็บคว้าคอโหงพราย ผีเลี้ยงหมอไสยเวทย์แล้วจับฉีกกระชากแยกร่าง แยกหัวของมันออกจากกัน ประหนึ่งวิญญาณผีร้ายตนนั้นเป็นเพียงหุ่นปั้น หุ่นฟาง บอบบางไร้เวทมนตร์คุ้มกัน

วี๊ดดด ตึง ครึ่มมมม เรือนไม้สั่นไหวคล้ายมาคนโยกเสาเรือน ชาวบ้านตวัดผ้าขึ้นมาคลุมโปงมุดหัวเข้าไปสุมนั่งสั่นกอดกันไม่แยกหญิง ไม่แยกชายเพราะความกลัว

แกรก  แกรก  แกรก

“มึง...เนื้อทอง” หมอเวทย์ไร้ชื่อชี้นิ้ว มองขึ้นไปบนหิ้งไม้ เห็นอสุรกายเนื้อทองนั่งหักกระดูกผีที่ตนเลี้ยงไว้ไม่ต่างจากหักฟืนก่อไฟ

“แฮ่” ยิ้มสยองแสยะเหยียดจากริมฝีปากแดง พร้อมโยนเศษกระดูกผีตายโหงลงไปกลางเรือนคืนให้เจ้าของวิชา

“เนื้อทอง กูไม่ปล่อยมึงไปแน่” หมอไสยเวทย์หลับตา ทำท่าพนมมือขึ้นมากลางอก เหมือนกำลังจะอ้าปากท่องบ่นมนต์คาถา

ฟึ่บ วิญญาณร้ายหายตัววับลงมายืนประจันหน้าอยู่ต่อหน้าหมอผีต่างเมือง ดวงตาก่ำแดงถลนเลื่อนเข้าไปใกล้ ไอเย็นจากผีร้ายทำให้หมอผีตบะอ่อนคิดจะถอนจิตคืนร่างเดิม

ฉึก กรงเล็บแข็งยื่นยาวกะซวกทะลวงล้วงหาย จมเข้าไปในส่วนท้องของหมอผี ก่อนจะบดขยี้เครื่องในกระเพาะไส้ จนแหลกเหลว ดวงตาสีขาวขุ่นว่างเปล่าเอียงคอมองชายแก่ตรงหน้า เหมือนยามมองนก มองกาเท่านั้น เนื้อทองอสุรกายน้อยหันไปสบตากับหมอเสน่ห์ผู้เป็นพ่อพร้อมกับยิ้มแยกเขี้ยวอย่างร่าเริง ราวกับจะอวดให้พ่อเห็นว่าตนสามารถปกป้องตนเองและคนบนเรือนได้

“เก่งมาก เนื้อทองลูกพ่อ”

“แฮ่” เมื่อได้รับคำชมผีน้อยแสยะยิ้มยิงเขี้ยวน่าเกลียด จากนั้นใช้มืออีกข้างแหวกอกซ้ำขยำบีบเครื่องในภายในจนไม่เหลือชิ้นดี

อีกด้านของร่างหยาบหมอผีทะนงว่าตนเก่งนั่งกระอักเลือดออกมาจากทั้งปาก ทั้งจมูกล้มหงายนอนตายอยู่คาเรือน ชาวบ้านชาวเรือนทั้งใกล้ไกลแว่วยินเสียงหวีดหวิวกรีดร้องลอยมากับสายลม ต่างรู้ดีว่านั่นคือเสียงร้องของผีเนื้อทองจากเรือนหมอคุ้มไม่ผิดตัวแน่ 

“วันนี้วันพระ พ่อจะให้เอ็งไปเที่ยวเล่นได้หนึ่งวัน” หมอคุ้มวางมือลูบลงบนหัวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนนอนเอนกายหนุนหัวอยู่บนตักของตน

“ขอบคุณจ้ะพ่อ” ดวงตากลมโตใสซื่อดั่งลูกกวางน้อยเงยหน้าขึ้นมาช้อนมองผู้เป็นพ่อ จากนั้นวิญญาณน่าเอ็นดูหายวับไปจากสายตา

“จะไม่เป็นไรแน่หรือพ่อครู” ไอ้ครั้นคลานขยับเข้ามาพร้อมยกน้ำร้อน น้ำชามาให้อาจารย์

“แม้นเมื่อยามเนื้อทองมันคืนร่างเดิม ถึงกายละเอียดของมันนี้จะไม่มีอิทธิฤทธิ์แก่กล้าดังร่างอสุรกายของมัน แต่ด้วยกำลังบุญ กำลังบารมีที่มันทำ มันสร้างของมันมา ก็เพียงพอให้มันเอาตัวรอดได้ อีกอย่างด้ายแดงที่ข้าผูกไว้จะปกป้องมันเอง”

“พ่อครู แล้วไอ้พวกที่ฆ่าเนื้อทอง พ่อครูตามรอยมันไม่พบเลยหรือ นี่ผ่านมาหลายปีแล้ว”

“ข้าเจอเพียงรอยอาคมของมันติดอยู่บนดวงวิญญาณของเนื้อทอง แต่บางเบาจนตามหาตัวคนใช้ไม่ได้ ดูทีไอ้คนที่ลงมือมันคงเก่งกาจมิใช่น้อย ไม่เช่นนั้นมีหรือคนแก่อาคมเหยียบเข้ามาในเขตนี้แล้วข้าจะไม่รู้”

“ข้าเคยถามเนื้อทองว่าเห็นหน้ามันหรือไม่ น่าแปลกเหลือเกินที่เนื้อทองกลับจำพวกมันไม่ได้เลยแม้แต่น้อย”

“มันคงรู้ว่ากูจะต้องเรียกวิญญาณเนื้อทองกลับคืนมาแน่ มันจึงใช้มนต์บดรูป บังกาย ดับหู ปิดตาเนื้อทองไว้ ทำให้จดจำใบหน้าและวาระสุดท้ายของตัวเองไม่ได้” ดวงตาแข็งเหลียวมองไปยังตะปูสะกดวิญญาณซึ่งได้มาจากศพลูกชาย หมอคุ้มเก็บเอาไว้เพื่อใช้เป็นเบาะแสทางไสยเวทย์สืบหาตัวคนร้าย

“เฮ้อ.... แล้วอย่างนี้ เราจะตามพวกมันเจอได้อย่างไร” ไอ้ครั้นชักขาขึ้นมานั่งชันเข่า วางคางเกยลงไปมองไปยังเสาเรือนไม้อันเคยมีร่างเนื้อทองผู้อาภัพคอยนั่งแลบลิ้นปลิ้นตาหยอกเล่นกับมันมาตั้งแต่เล็ก

ภุมมเทวาตัวน้อยในร่างงาม วิ่งกระโดดดีใจไปตามที่ต่างๆ อย่างที่ใจปรารถนา ด้วยกำลังบุญที่ได้สั่งสมมาจากการใส่บาตร ถือศีล ทุกวันพระ ทำให้อสุรกายน้อยได้รับอิสระ พ้นจากสภาพอันน่าสังเวชชั่วคราวในช่วงคืนวันพระ มิจำเป็นต้องตกอยู่ใต้อาณัติของศาสตร์มืด มนต์ดำต่ำช้า

“เนื้อทอง”

“หือ” ร่างงามของภุมมเทวาตัวน้อยหันไปตามเสียงเรียกอันเคยคุ้น

“ใช่เนื้อทองจริงๆ ใช่หรือไม่” เด็กวัดหน้าซื่อยืนยิ้มด้วยความดีใจ เมื่อได้เห็นคนที่ตนเฝ้าระลึกหา

“พี่รุ่ง” เด็กน้อยกระโดดไปข้างหน้าส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม

ศาลาริมน้ำข้างวัดเคยเป็นที่ซึ่งเนื้อทองแอบเอาขนมมาฝากเด็กวัดน่าสงสารคนนี้อยู่เสมอ บัดนี้แม้เป็นการพบเจอกันในอัตภาพใหม่แต่รอยยิ้มสดใสของเนื้อทองยังคงเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เว้นเสียแต่รูปกายนั้นมิใช่เนื้อทองผู้พิกลพิการแขนขาหักงอเดินตัวเอียงขาเป๋หลังงุ้มอย่างเดิมแล้ว

“เนื้อทองของพี่ ได้เห็นทองสุขสบายอย่างนี้พี่ดีใจเหลือเกิน” ดวงตาชื่นชมมองสำรวจไปทั่วร่างอันงดงาม

“ขอบคุณพี่รุ่งมากนะ ทองได้รับบุญที่พี่อุทิศให้ทองทุกวันเลย ดูสิทองมีกำไลใส่แล้ว” เด็กน้อยยื่นแขนออกไปอวดกำไลแขนแสนสวยอันได้มาจากการได้รับบุญหนุนให้ นอกจากสภาพร่างกายที่ละเอียดสวยงามมากกว่าเดิม เสื้อผ้าอาภรณ์ต่างล้วนเนื้อละเอียดประณีตขึ้นตามกำลังบุญที่เพิ่มพูน

“อย่างนั้นหรือ ดีเหลือเกิน”

“แต่ทองไม่มีขนมมาฝากพี่รุ่งเลย น่าเสียดายจัง...ขนมหวาน ของเซ่นผี พี่รุ่งก็กินไม่ได้เสียด้วย”

“เจ้าไม่ต้องเอาอะไรมาฝากพี่หรอก ทองให้พี่มามากแล้ว ตอนนี้สิ่งที่พี่อยากได้จากทอง มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น”

“อะไรหรือ พี่รุ่งอยากได้อะไรลองบอกทองมาสิ ถ้าหากทองช่วยได้ทองจะหามาให้พี่”

“พี่อยากให้ทองเป็นอิสระเสียที พี่ไม่อยากให้ทองต้องถูกจองจำอย่างนี้ต่อไป” สายตามองต่ำไปยังข้อเท้าบาง ร่างขาวสว่างมีแสงสีนวลตัดกับด้ายแดงซึ่งมัดพันข้อเท้าไว้

“แต่ทองอยากอยู่กับพ่อ”

“ทอง...เนื้อทองของพี่ พี่รู้ว่าทองรักพ่อมาก แต่การทำอย่างนี้ มันจะเป็นเวรเป็นกรรมติดตัวทองไปเรื่อยๆ เชื่อพี่เถอะนะ พี่รัก...พี่หวังดีกับทองนะ” มือหยาบประคองกายละเอียดนั้นขยับเข้ามาหา ลูบฝ่ามือลงบนแก้มสีขาวนวลอย่างเอ็นดู

“พี่ไม่อยากเห็นทองต้องเจ็บปวด ไม่อยากเห็นทองกลับไปอยู่ในร่างพิกลพิการน่าเกลียด มีแต่คนชังนั้นแล้ว”

“พี่รุ่งรู้หรือ พี่รุ่งเห็นร่างแท้ของเนื้อทองหรือ” ภุมมเทวาน้อยเอียงคอหันไปถาม เพราะที่ผ่านมาตนรู้เพียงว่าพ่อใช้คาถาพรางตาครอบร่างให้ และจะไม่มีผู้ใดสามารถมองเห็นร่างแท้อันแฝงไว้ เว้นเสียจากคนคนนั้นจะเป็นผู้คงวิชาอาคมระดับเดียวกับพ่อ หรือมีหูทิพย์ ตาทิพย์เท่านั้น

“พี่...ไม่เห็นหรอก พี่ก็มาเห็นพร้อมพวกชาวบ้าน วันที่.....วันที่อุ้มทองขึ้นกองฟอนนั่นแหละ ครั้งนั้นยังประหลาดใจกันเหลือเกิน ไม่มีคนเชื่อและไม่มั่นใจว่าใช่เนื้อทองของพี่หรือเปล่า จนหลวงตามายืนยันว่าเป็นร่างของเนื้อทองแน่ๆ” ดวงตาเศร้าหลุบต่ำจากนั้นยกมือขึ้นมาลูบหัววิญญาณน้อยผู้น่าสงสาร

“อ๋อ อย่างนั้นหรือ จริงสิ...พี่รุ่งเจอพี่พรเทพบ้างหรือเปล่า ทองตามหาพี่พรเทพมานานมากแล้ว หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอเลย”

“พรเทพหรือ...มันตามพ่อแม่กลับเรือนไป ตั้งแต่งานบุญกฐินปีนั้น แล้วพี่ก็ไม่ได้เจอพรเทพอีกเลย”

“แล้วพี่พรเทพ ไม่กลับมาที่วัดบ้างหรือ”

“ไม่ได้กลับมาเลย มันคงไม่กลับมาหรอก ชีวิตลูกท่านขุนสุขสบายออกปานนั้น จะมาทนลำบากเป็นเด็กวัดต่อทำไม”

“แต่ทองคิดถึงพี่พรเทพ จะไปหาหรือก็ไม่ได้...” นิ้วเล็กเอื้อมลงไปสะกิดด้ายแดงตรงข้อเท้า

“ทองจะคิดถึงมันทำไม ทองไม่โกรธมันหรือ”

“ทำไมทองต้องโกรธพี่เทพเล่า”

“ก็...เพราะมันไปคร่าทองออกมาจากเรือนมิใช่หรือ ทองถึงต้องมาตายอย่างนั้น”

“วันนั้นทองออกมากับพี่พรเทพหรือ?” หน้าซื่อเอียงข้างอย่างสงสัย

“...!...!....!....”

*** เอาล่ะสิ เอาล่ะสิ มันชักจะมีอะไรแปลกๆ  อีกแล้วหนา....ตอนนี้ผู้ต้องสงสัยเยอะเต็มไปหมด  แยกไม่ออกแล้ว ใครหวังดี  #ใครฆ่าเนื้อทอง  

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • ด้วยรักและวิญญาณ   ตอนที่ 45  มีความสุขด้วยกันนะ (จบ)

    ตอนที่ 45 มีความสุขด้วยกันนะ (จบ)“พี่คณิณ ไม่กลับบ้านหรือครับ” เนื้อทองนั่งเอียงคอมองพรเทพพร้อมตั้งคำถามมาจากบนเตียง เมื่อพรเทพวางสายจากพี่รหัสเรียบร้อยแล้ว“เห็นบอกว่าจะนอนค้างกับดอกเตอร์กานต์น่ะ”“พี่คณิณบอกว่าดอกเตอร์กานต์ทำของใส่ ทำให้พี่คณิณคิดถึงดอกเตอร์ไม่หยุดเลย”“คณิณบอกทองอย่างนั้นหรือ” พรเทพขยับลงมานั่งลงลนเตียงนอนของนักศึกษาที่เขาไปขออนุญาตคุณปู่คุณย่าให้เข้ามาพักอยู่ที่บ้านของเขาแทนการออกไปเช่าหอพักข้างนอก“ครับ พี่คณิณบอกว่าคิดถึงดอกเตอร์กานต์มาก คิดถึงจนกินไม่ได้ นอนไม่หลับ ก็เลยต้องไปหาดอกเตอร์กานต์จะให้ดอกเตอร์กานต์ถอนคุณไสยให้”“อย่างนั้นหรือ” พรเทพพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ แล้วหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงนุ่มซึ่งมีนักศึกษาปีหนึ่งหน้าตาน่ารัก น่าเอ็นดู นั่งแก้มชมพูมองเขาตาแป๋ว“คณิณเริ่มโตเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ”“พี่เทพหมายความว่า...พี่คณิณกับดอกเตอร์กานต์”“ดอกเตอร์กานต์น่ะ แต่ไหนแต่ไรมาเป็นคนค่อน

  • ด้วยรักและวิญญาณ   ตอนที่ 44  โดนของ

    ตอนที่ 44 โดนของตั้งแต่กลับมากรุงเทพ คณิณรับรู้ได้ถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไป สิ่งแรกเลยที่ขวางหู ขวางตาทำให้ระดับน้ำตาลในเลือดของเขาสูงขึ้นและกระบอกตาร้อนผ่าวๆ นั่นคือพี่ชายกับน้องรหัสที่ขยันเติมความหวานใส่กันจนเขาแทบไม่อยากอยู่ใกล้ ตั้งแต่เด็กจนโตแม้คณิณจะรู้ว่าพี่ชายนั้นเป็นคนสุภาพอ่อนโยนและเอาใจใส่คนรอบข้างอยู่เสมอก็จริง แต่ไม่คิดว่าจะเป็นพวกคลั่งรักเด็กขนาดนี้เพราะเพียงเขาหันหลังให้เผลอหน่อยเป็นไม่ได้สองคนนี้แอบเอาแก้มมาชนกัน ป้อนขนม ป้อนน้ำให้ จนคณิณต้องทำใจยอมรับให้สิ่งเหล่านี้กลายเป็นเรื่องปกติในชีวิต ส่วนสิ่งที่สองที่คณิณรู้สึกร้อนรุ่มกลุ้มใจจนทำให้ตัวเองไม่มีความสุขคือตัวเขาเองที่รู้สึกจิตใจมันไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่“พี่คณิณเป็นอะไร” เนื้อทองซึ่งนั่งมองไอ้อาการกระสับกระส่ายกับถอนหายใจทิ้งดังเฮือกๆ ของพี่รหัส ทุกสองสามนาทีคณิณจะถอนหายใจทิ้งแรงๆ ออกมาครั้งหนึ่งแล้วก็นั่งไม่ติดเก้าอี้ อาการหลุกหลิกๆ ดูร้อนรนจนผิดปกติ“ไม่รู้สิ พี่ว่า...พี่โดนของ”“หือ พี่คณิณโดนของอีกแล้วหรือ ไปกินอะไรของใคร

  • ด้วยรักและวิญญาณ   ตอนที่ 43  นอนด้วยกัน

    ตอนที่ 43 นอนด้วยกัน“ดื้อแบบนี้...แสดงว่าของยังออกไม่หมด” ดอกเตอร์หนุ่มซึ่งนอนคร่อมอยู่ด้านบนอมยิ้มพูด พรางใช้ข้อนิ้วเกลี่ยลงมาบนแก้มขาวของน้องชายเพื่อน“ฮะ อะไรนะครับ” คณิณเอียงแก้มขยับห่างออกมาแต่ฝ่ามืออีกข้างของดอกเตอร์กานต์กางกั้นพร้อมทั้งดันคร่อมข้อศอกล็อกต้นคอนั้นให้นอนอยู่นิ่งๆ“เดี๋ยวพี่เอาของออกให้”สัมผัสนุ่มหยุ่นๆ กดประทับลงมาบนกลีบปาก เรี่ยวแรงแขนขาของคนหนุ่มเหมือนจะถูกดอกเตอร์ผู้เป็นเพื่อนของพี่ชายสูบหายออกไปจากตัว คณิณนอนนิ่งไม่กล้าขยับเพราะยังสับสนอยู่ว่าไอ้ที่แขนขากำลังสั่นเกร็งอยู่นี่ มันเกิดจากฤทธิ์ยาที่หมอให้มา หรือว่าเกิดจาก “ของ” ที่ดอกเตอร์กานต์บอกว่ายังไม่หมด“คุณ...” คำถามและประโยคต่างๆ ที่เรียบเรียงอยู่ในหัว หลุดออกมาจากปากได้เพียงคำเรียกขานสั้นๆ เพราะนอกเหนือจากนั้นมันถูกดูดกลืนหายไปจากคนที่โตกว่า“นอนนิ่งๆ นะครับ” เสียงกระซิบเบาๆ เล่นทำเอาคณิณไม่กล้าขยับ“นี่..”“อย่าดื้อสิ”&ldq

  • ด้วยรักและวิญญาณ   ตอนที่  42 เพื่อนพี่ชาย

    ตอนที่ 42 เพื่อนพี่ชาย“เนื้อทอง” พรเทพคลี่ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจเมื่อเห็นคนที่ตนนั่งเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงนานถึงสามวันสามคืนฟื้นขึ้นมาได้ ด้านหลังเยื้องห่างออกไปคือคุณปู่คุณย่า หลวงตาแก่น พร้อมด้วยพราหมณ์ชุดขาวซึ่งเนื้อทองเจอในภาพฝัน“พี่เทพ หลวงตา...นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ”“พี่กับหลวงตากลับมาจากบิณฑบาต พี่ยอดวิ่งมาบอกว่า ทองกับคณิณหายไปในป่าช้า ทั้งพระ ทั้งเณร ชาวบ้านช่วยกันออกตามหาทั้งวันทั้งคืนก็ไม่เจอ โชคดีได้พราหมณ์บุญเมตตา ท่านแวะมาเยี่ยม มาหาหลวงตาพอดี เลยบอกให้คนช่วยกันขุดศพในป่าช้าขึ้นมา ถึงเจอเนื้อทองกับคณิณถูกฝังรวมอยู่กับศพพวกนั้นด้วย” พรเทพเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟัง"ทองกับพี่คณิณ ถูกฝังอยู่ในหลุมศพอย่างนั้นหรือครับ"“หมดเคราะห์แล้วนะเนื้อทอง ต่อแต่นี้ไปไม่มีใครมาทำร้าย ทำลายเจ้าได้อีกแล้ว” พราหมณ์เฒ่าผมขาวสะอาดสะอ้านยิ้มน้อยๆ พยักหน้าให้ เนื้อทองมองไปยังย่ามขาวแล้วเงยหน้าขึ้นไปสบตาพราหมณ์ท่านนั้นแล้วก้มลงกราบท่านอยู่บนเตียงผู้ป่วยอีกครั้ง"พราหมณ์บุญ นา

  • ด้วยรักและวิญญาณ   ตอนที่ 41 อโหสิกรรม

    ตอนที่ 41 อโหสิกรรม"แม่ช่วยด้วย" เสียงของไอ้รุ่งร้องโหยหวนออกมาอย่างน่าเวทนา ดวงตาเหลือกเหล่มองหาแม่ผู้เป็นที่พึ่งหนึ่งเดียวของมัน"ปล่อยลูกกู...ปล่อยลูกกู""มึงสองแม่ลูก สมควรตายแล้ว" ไอ้ทองเลาะมีดปลายแหลมกรีดลึกลงไปท่ามกลางความมืดดำของความทรงจำอันย้อนลึกถอยหลังไปไกลหลายชาติ หลายภพ เสียงร่ำไห้จากดวงใจของคนที่ได้ชื่อว่าแม่ แม้ลูกของตัวจะชั่วช้าสามานย์สักเพียงใด แต่อย่างไรเสียนั่นก็ถือว่าเป็นเลือดจากอก ตาประสานตาสองมือแม่ลูกที่พยายามไขว่คว้าเข้าหากัน ก่อนที่ชะตาชีวิตของไอ้รุ่งนั้นจะขาดสะบั้นดับหายไปก่อนที่มันจะได้สัมผัสความรัก ความห่วงใยจากแม่เป็นครั้งสุดท้าย หยดน้ำตาแห่งความขลาดกลัวรั่วไหลออกมาเป็นสายเลือดครืด แผ่นหนังเนื้อมนุษย์ลงอักขระสักยันต์เมตตามหามงคลทั่วทุกรูขุมขนถูกไอ้ทองถลกลอกออกมาอย่างง่ายดายถือชูขึ้นมา นังบัวล้มตัวลงไปนอนเกลือกกลิ้งดิ้นพล่านๆ เรียกหาลูกชายของมัน พร้อมทั้งตีอกชกหัวตัวเอง กรีดร้องราวกับคนบ้า สองมือคว้ามีด คว้าดาบพยายามเข่นฆ่าคร่าเอาชีวิตคนที่ฆ่าลูกชายมัน หากแต่มันไม่อาจทำได้อย่างใจเ

  • ด้วยรักและวิญญาณ   ตอนที่ 40  ศิษย์ทรยศ

    ตอนที่ 40 ศิษย์ทรยศ“พ่อครูจะให้ข้ากับแม่ ช่วยขโมยตำรานะเนื้อทอง จากพ่อครูทองกระนั้นหรือ” ไอ้รุ่งนั่งอยู่ต่อหน้าหมอขาม บนพานมีเบี้ยถุงใหญ่วางไว้ล่อตา สองแม่ลูกผู้ละโมบโลภในเงินทองมองตากันไปมา“ข้าไม่ได้ต้องการคัมภีร์ของไอ้ทองดอก ข้าก็แค่อยากรู้ว่ามันร่ายมนตร์ใดใส่มึง”"ร่ายมนตร์ใส่ข้า...พ่อครูหมายความว่าอย่างไร""ฮึ มึงดูเอาเถิด ว่าไอ้ทอง...มันลวงมึงว่าอย่างไร"หมอขาม เป่าคาถาถอนมนต์ครอบร่างของไอ้รุ่งออก ทำให้นังบัวและไอ้รุ่งซึ่งหลงลำพองใจคิดว่าร่างกายของมันกลับมาเป็นปกติได้รู้ความจริงว่าแท้จริงแล้วมันยังคงอยู่ในร่างเดิมคือไอ้รุ่งผู้พิกลพิการ หน้าตาอัปลักษณ์ ผิวกายดำคล้ำหยาบกร้านน่ารังเกียจ นังบัวโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ยกตีนขึ้นมากระทืบกระดานไม้อยู่โครมๆ ไอ้รุ่งนั่นทุบกำปั้นตบฝ่ามือแป ลงไปบนหัวเข่าหงิกงอ ออกปากด่าทอสาปแช่งคนที่มันก้มกราบเรียกหาว่าเป็นพ่อครูอยู่นานปี ดวงตาถลนปูดโปนเนื่องจากโกรธแค้นเคืองให้พ่อครูทอง และรังเกียจในความอัปลักษณ์ซึ่งฉายส่องมาให้มันเห็นผ่านกระจกเงา“ไอ้ทอง

  • ด้วยรักและวิญญาณ   ตอนที่ 39 รอยกรรม

    ตอนที่ 39 รอยกรรม“พ่อหมอทอง จะช่วยให้ข้ารูปงามได้จริงหรือ” เด็กน้อยที่ต้องทนทุกข์อยู่กับร่างกายพิกลพิการน่าเกลียดมาตั้งแต่เกิด ดวงตาเป็นประกายสุกสว่างขึ้นมาในทันที เมื่อได้ฟังคำของหมอผีหนุ่ม“จริงสิ ข้าจะทำให้เอ็งเป็นที่รักของทุกคนที่พบหน้า ไม่ว่าใคร

  • ด้วยรักและวิญญาณ   ตอนที่ 35  สอนไม่จำ

    ตอนที่ 35 สอนไม่จำ“ว่ายังไง คณิณพอจำได้หรือเปล่าว่าวันนั้นเนื้อทองท่องบทสวดมนต์ หรือว่าบทสวดอะไร”คณิณทิ้งแผ่นหลังพักไปยังพนักเก้าอี้ ยกนิ้วชี้ขึ้นมาถูคิ้วตัวเอง หลับตานึกไปถึงคืนวันเกิดเหตุ เสียงบทสวดเหมือนภาษาเขมรรัวเหมือนแรปเปอร์นั้นมันดังคุ้นๆ เห

  • ด้วยรักและวิญญาณ   ตอนที่ 28  น้องพี่

    ตอนที่ 28 น้องพี่เนื้อทองนั่งมองจานใส่อาหารของตัวเองเพราะมันเต็มล้นไปด้วยหมูสามชั้นสไลด์ ปลาหมึกและกุ้งเผาแกะเปลือกพร้อมให้หยิบกินได้ โดยที่เนื้อทองไม่ต้องแกะให้เลอะมือ เนื่องจากมีหนุ่มๆ นั่งล้อมโต๊ะบริการให้ไม่เคยขาด แต่เนื้อทองกลับไม่กล้าหยิบอะไรจับใส่ปากแม้แต่อย่างเ

  • ด้วยรักและวิญญาณ   ตอนที่ 27   เพื่อนใหม่

    ตอนที่ 27 เพื่อนใหม่“ตกลงว่าจะไปเรียนต่อในกรุงเทพแน่หรือ”“ครับหลวงตา ทองมากราบหลวงตาเพราะว่าอาจจะไม่ค่อยได้กลับมาบ้านบ่อยๆ เห็นรุ่นพี่เขาบอกว่าเด็กปีหนึ่งกิจกรรมเยอะ”เนื้อทอง ทารกน้อยในวันนั้น หลังจากสูญเสียพ่

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status