ตอนที่ 4   วันพระ

ตอนที่ 4   วันพระ

เนื้อทองหนุ่มน้อยผู้อาภัพเพราะถูกผู้เป็นพ่อครอบอาคมบดบังร่างงามเอาไว้ เดินเลาะไปตามชายทุ่ง ชื่นชมกับสิ่งสวยงามตามวัยอันสดใส เท้าเล็กเดินลัดเรื่อยไปและไม่ลืมที่จะหลบเลี่ยงการพบปะพูดคุยกับผู้อื่น หนึ่งในเหตุผลนั้นเพราะเนื้อทองไม่อยากให้ใครพูดจาถากถางว่ารูปชั่วอัปลักษณ์

“เจ้าตัวน้อยขึ้นมาทำอะไรบนนี้ เดี๋ยวก็โดนคนอื่นเหยียบตายเสียก่อนหรอก” อุ้งมือเล็กช้อนลงไปในแอ่งน้ำขังบนคันนา ปลาตัวเล็กว่ายวนไปวนมาหาทางออกไม่ได้ ถูกอุ้มยกขึ้นมาไว้ในอุ้งมือก่อนจะนำไปปล่อยลงในนาข้าวใกล้ๆ กัน

“อย่าหนีขึ้นมาซนบนนี้อีกนะ”

“ใครซนหรือเนื้อทอง” พรเทพเดินมาเห็นเด็กน้อยนั่งยองพูดกับลูกครอกแล้วอดเอ็นดูไม่ได้

“พี่พรเทพ ลูกปลาน่ะ ไม่รู้มันขึ้นมายังไง ทองกลัวมันโดนเขาเหยียบตาย” เนื้อทองขยับลุกขึ้นยืนยื่นนิ้วชี้กลับลงไปในนาข้าว

“วันนี้วันพระนี่นะ ช่วยชีวิตสัตว์ ถือเป็นการให้ทานอย่างหนึ่ง ใจดีเหลือเกินนะเนื้อทอง” ฝ่ามือหยาบวางลูบบนเรือนผมเส้นกระด้างสากมือ

“เนื้อทองใจดีหรือ”

“ใจดีสิ เนื้อทองเจ้าเด็กดี คนดีของพี่” แก้มปุปะฉีกยิ้มกว้าง นัยน์ตาเป็นประกายเมื่อได้รับคำชม

“พ้นเพลแล้วหรือ พี่พรเทพมิต้องไปอ่านเขียนกับหลวงตาหรือวันนี้”

“วันนี้ไม่ต้อง เนื้อทองเล่าจะไปไหน”

“ทองไม่ได้จะไปไหน วันนี้วันพระพ่อให้ออกมาเที่ยวเล่นได้ ทองแค่ออกมาเดินเล่นเรื่อยเปื่อยเฉยๆ เบื่อ อยู่แต่ในบ้านไม่มีเพื่อนเล่น” เด็กน้อยก้มหน้าหลบสายตาคนอายุมากกว่าไม่อยากขยับหนี เพราะรู้สึกยินดีกับท่าทีลูบหัวอย่างอ่อนโยนนั้น ตั้งแต่จำความได้เนื้อทองเจ้าน้องน้อยผู้ไร้แม่ ขาดความเอ็นดูจากพ่อไม่เคยได้รับไม่เคยสัมผัสรับรู้ถึงความอ่อนโยนจากผู้ใดเลย นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนมองข้ามรูปร่างอันไม่งามเห็นเนื้อแท้ของจิตใจตน

“ถ้าอย่างนั้น ไปเดินตลาดกับพี่ดีหรือเปล่า”

“ไปตลาดหรือ” หน้าอัปลักษณ์ช้อนสายตาขึ้นไปมองคนที่ตนแอบชื่นชอบชื่นชมมานาน ไม่คาดฝันว่าพรเทพจะเอ่ยปากชวน

“ใช่ เนื้อทองไปกับพี่สิ”

“จ้ะ” ยิ้มสดใสคลี่ออกมาจากริมฝีปากหนาแหว่งโหว่น่าเกลียดอวดฟันเหลืองซี่ห่าง

เท้าแปกระโดดเดินตามหลังร่างสูงนั้นไปอย่างอารมณ์ดี บางครั้งบางทีเด็กหนุ่มวัยสิบแปดจึงหันมายิ้มให้กับความน่ารักสดใสของเด็กชายวัยอ่อนกว่า เจ้าของรูปร่างไม่งดงามแต่จิตใจอ่อนละมุน เสียงฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีของเด็กน้อยทำให้พรเทพยิ้มกว้าง

“เนื้อทอง...” พรเทพหันมาเห็นว่าคนหลังงุ้มนั้นหายไปไม่ได้เดินตามมา เมื่อชะเง้อคอมองหาเห็นว่าบุตรชายหมอเสน่ห์กำลังยืนทำท่าลังเลมองเครื่องเงินอย่างอาวรณ์

“กำไลเงิน ทองชอบหรือ” น้ำเสียงละมุนเอ่ยถามทันที

“อือ มันสวยดี”

“ชอบอันไหน เนื้อทองเลือกดูสิ พี่จะซื้อให้”

“พี่พรเทพจะซื้อให้เนื้อทองหรือ”

“ใช่ อันนี้ดีหรือเปล่า สวยเหมาะกับทองของพี่” มือหนาหยิบกำไลเงินลายดอกพิกุลขึ้นมายื่นไปต่อหน้าบุตรชายหมอเสน่ห์

“แต่ทองรับไว้ไม่ได้หรอก พ่อบอกไม่ให้รับของคนอื่น” ดวงตาเศร้ามองกำไลนั้นอย่างเสียดาย หาใช่เพราะเนื้อทองยากจนไร้เบี้ย ไร้อัฐจะซื้อหา แต่เพราะเสียดายที่ไม่อาจสวมใส่กำไลจากชายที่ตนพะวงรักได้ เรื่องข้อห้าม ข้อปฏิบัติในเรือนหมอผี หาใช่ว่าเนื้อทองจะไม่รู้ แม้เห็นอยู่เต็มตาว่ากำไลนี้ ซื้อหามามิได้ผ่านการปลุกเสกลงอาคมมนต์ขลัง แต่ถึงอย่างนั้นดวงตาดุของพ่อก็ตามมาหลอกหลอนจนไม่กล้ารับไว้

“อย่างนั้นก็อย่าให้พ่อรู้สิ”

“ไม่เอาหรอก พ่อรู้ เดี๋ยวพ่อตี” ดวงหน้าเศร้าก้มต่ำก่อนจะสะบัดตัวเดินหนีออกมาให้ห่างร้านขายกำไลเงิน เพราะกลัวใจตัวเองจะโอนอ่อนผ่อนรับของจากคนที่ตัวเองแอบรัก

“ถ้าอย่างนั้น กำไลดอกไม้นี่รับได้หรือไม่ พี่ให้เจ้านะเนื้อทอง”

"สวยจัง"

"กำไลเงิน เจ้ามิอาจรับไว้ เช่นนั้นกำไลดอกหญ้านี่เจ้าคงไม่ปฏิเสธพี่หรอกนะ"

ดอกหญ้าจากริมทางถูกเด็ดขึ้นมาพันสลับเป็นวงใหญ่พอให้ข้อมือปูนกระดูกงอคล้องใส่ต่างกำไลเงิน ดวงตาเหล่เหลือบมองลงไปตรงข้อมือเล็กแล้วยิ้มอย่างตื้นตัน มืออีกข้างประคองกำไลดอกหญ้านั้นขึ้นมาทาบวางไว้กลางอก

“เนื้อทอง” เสียงทุ้มร้องเรียกก่อนที่นิ้วจะยื่นไปสะกิดไหล่เล็ก

“หือ”

“อ้าปากสิ” ใบหน้าหล่อคมคายส่งยิ้มหวานละมุน พร้อมทั้งยกขนมชิ้นเล็กยื่นมาให้

“แต่...”

“เจ้ามิต้องรับขนมจากมือพี่ก็ได้ อ้าปากสิ เดี๋ยวพี่ป้อนเจ้าเอง”

"พี่...." หยดน้ำตาใสดั่งน้ำค้างแก้ว รินออกมาจากดวงตาเหลืองเหล่น่าเกลียด ปากแหว่งเหยียดยิ้มน่าชังก่อนจะเม้มปากเข้าหากันแน่น ช่างใจในอาญาความผิด หากพ่อรู้เข้าเนื้อหนังบนร่างกายนี้คงเต็มไปด้วยรอยหวาย รอยแส้ แต่ชายตรงหน้าหรือนั้นคือคนที่ตนรักนักหนา ความอบอุ่นอ่อนโยนเช่นนี้สิบห้าปีผ่านมา เนื้อทองเพิ่งเคยได้รับมันเป็นครั้งแรกเท่านั้น

“พี่ได้ขนมมาชิ้นหนึ่ง เห็นเด็กวัดคนอื่นบอกว่ามันอร่อย พี่เลยเอามาให้เจ้า”

“ให้ทองหรือ....” เด็กน้อยสะอื้นสะอึกตื้นตันใจ ดวงตาแสนซื่อมองขนมในมือนั้นราวกับมันคืออัญมณีมีค่า

“ใช่ พี่ตั้งใจเอามาให้ทอง อ้าปากเร็ว”

ขนมทองเอกชิ้นน้อยถูกป้อนใส่เข้าไปในปากเล็ก ฟันห่างขยับเคี้ยวขนมหวานรสชาติหอมอร่อยกลืนล่วงผ่านเข้าไปในลำคอทั้งน้ำตา ชายหนุ่มเบื้องหน้าวางมือลูบผมปลอบประโลมเด็กน้อยผู้กลัวในความผิด

“อร่อยมั้ย”

“อือ”

“เอาไว้พี่มีของอร่อยๆ พี่จะเอามาฝากทองอีกนะ”

“อือ” ความตื้นตันบีบคั้นเค้นหัวใจจนมิอาจเอ่ยคำใดออกมาได้

“ไม่เอา ไม่ต้องร้องไห้นะ เนื้อทองของพี่” ท่อนแขนใหญ่โอบเอาเด็กน้อยผู้น่าสงสารเข้าไปสวมกอดพร้อมทั้งพูดปลอบโยนด้วยถ้อยคำหวานหูนุ่มนวล

“พรเทพ หลวงตาให้มาตามกลับวัด” รุ่งเด็กวัดหน้าใหม่เดินออกมาจากหลังพุ่มไม้ใหญ่สีหน้าตึงเหมือนไม่พอใจ

“อย่างนั้นหรือ” คนทั้งสองผละถอยห่างออกจากกัน

“อือ รีบไปประเดี๋ยวจะโดนเอ็ดเอา”

“พี่เทพรีบไปหาหลวงตาเถิด ทองจะกลับบ้านแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นเดินกลับบ้านดีๆ นะทอง”

“เดี๋ยวข้าไปส่งทองให้ เอ็งรีบกลับไปสิ” รุ่งหันหน้าไปมองเด็กวัดฐานะลูกท่านขุนก่อนจะหันมามองหน้าลูกหมอเสน่ห์

“ถ้าอย่างนั้น ข้าฝากให้เอ็งช่วยไปส่งเนื้อทองที่เรือนด้วย”

“ทองกลับเองก็ได้ พี่รุ่งไม่ต้องไปส่งทองหรอก” เด็กน้อยมองสลับไปมาระหว่างเด็กหนุ่มโตกว่าสองคน

“มันใกล้ค่ำแล้ว ให้รุ่งไปส่งเถิดทอง หน้าน้ำงูเงี้ยวเขี้ยวขอ ตะขาบ แมงป่องหนีน้ำมีมากนักมันอันตรายพี่เป็นห่วง” ประโยคสั้นอันเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยทำให้หัวใจอันแห้งแล้งเหี่ยวเฉาของเด็กน้อยผู้อาภัพกลับชุ่มเย็น แม้เท้าแปเดินปัดโขยกเป๋ไปเบื้องหน้าหากทว่าใบหน้ายังคอยเหลียวหันหลังกลับไปมองเจ้าของกำไลดอกไม้จนกระทั่งร่างสูงใหญ่นั้นลับไปจากสายตา

“ทองชอบดอกไม้มากหรือ” เสียงพร่าเอ่ยถามขณะเดินนำไปบนคันดินแฉะ

“ชอบ ทุกวันทองต้องไปเตรียมดอกไม้ ของหอมทำพานขันธ์ให้พ่อ ก็เลยชอบ ทำไมหรือ”

“เปล่า พี่ถามไปอย่างนั้น”

“แล้วพี่รุ่งชอบอะไร ชอบกินขนมมั้ย”

“ขนมตาลที่ทองทำนะหรือ”

“อือ”

“อร่อยดี พี่กินแล้ว” ใบหน้าคมก้มมองต่ำมายังคนตัวเตี้ยที่เดินโยกไหล่ยักขึ้นยักลงเพราะขาพิการกับหลังงุ้มคดงอ

“อร่อยหรือ อย่างนั้นเดี๋ยวทองทำให้กินอีกนะ” เจ้าของขนมตาลยิ้มด้วยความปีติใจเมื่อได้ยินคนชมว่าฝีมือทำขนมของตนนั้นอร่อย

“ลำบากเปล่าๆ ไม่เป็นไรหรอก พี่รอกินข้าว ขนมจากก้นบาตรหลวงตาก็พอ”

“ไม่ลำบากสักนิด ทองต้องทำมาใส่บาตรทุกวันอยู่แล้ว เอาไว้วันพรุ่งนี้ทองจะทำเผื่อพี่รุ่งนะ”

“ขอบใจนะเนื้อทอง” มืออุ่นลูบลงบนกะโหลกโปนปุปะพร้อมยิ้มอบอุ่น เท้าสองคู่หยุดลงบนทางสองแพร่งก่อนถึงแยกต้นประดู่คู่ หลังคาเรือนหมอคุ้มห่างไปพอให้มองเห็น เนื้อทองจึงหันมากล่าวลาคนที่อาสาเดินมาส่ง

“ถึงเรือนแล้ว พี่รุ่งกลับเถิด”

“ถึงที่ไหนกัน เรือนทองอยู่โน่น”

“พี่รุ่ง ส่งทองตรงนี่แหละ เดี๋ยวพ่อเห็น ทองกลัวโดนพ่อตี” เล็บแข็งจิกลงบนปลายนิ้วตัวเองก่อนจะหันไปมองหลังคาเรือนอย่างหวาดระแวง

“ถ้าอย่างนั้น พี่ส่งตรงนี้ก็ได้ พี่ไม่อยากให้ทองของพี่ถูกตี พี่กลับก่อนนะ” แผ่นหลังกว้างเดินห่างหายไปบนถนนคด

เนื้อทองถอดกำไลดอกหญ้าออกมาจากข้อแขนแล้วเก็บซ่อนมันไว้ในชายพกโจงกระเบนเพราะกลัวถูกพ่อเอาไปเผาไฟทิ้ง เด็กน้อยกลัวความผิดยืนเกาะหัวกระไดเรือนอยู่นานจนแน่ใจว่าพ่อยังไม่ออกจากฌานกรรมฐานจึงแอบย่องขึ้นเรือน

“เนื้อทอง!” แส้หางกระเบนสะบัดใส่น่องเล็กจนเลือดซิบ แขนเรียวถูกกระชากเหวี่ยงร่างบอบบางของหนุ่มน้อยวัยสิบห้าปี ล้มลงไปนอนหมอบคว่ำหน้าพนมมือไหว้กราบอยู่ติดหลังตีนผู้เป็นพ่อ

“กลัวแล้ว พ่ออย่าตีทอง ทองเจ็บ” มือน้อยๆ เหนี่ยวข้อเท้าของคนเป็นพ่อร้องไห้โฮอย่างน่าสงสาร

“มึงกลัวกูแน่หรือ ถ้ามึงกลัวแล้วทำไมมึงยังกล้าขัดคำสั่งกู”

“ทองไม่ได้ทำอะไรเลย”

“มึงยังกล้าโกหกกูอีกหรือ” แส้ยาวขนาดสองวาสะบัดฟาดซ้ำลงไปบนแผ่นหลังบอบบาง

“พ่อ ทองกลัวแล้ว”

“หยิบมันออกมา ใครเอาอะไรให้มึง เอาออกมา”

“ไม่เอา พ่อ...พี่เขาให้ทอง”  มือเล็กกอดรัดผ้าคาดเอวเอาไว้แน่น หวงแหนกำไลน้อยไร้ราคา แต่มันมีค่าต่อหัวใจดวงเล็ก

“มึงจะตายก็เพราะไอ้พวกผู้ชายหลอกลวง มึงจำคำกูไว้เนื้อทอง เอามันออกมา”  มือหยาบกระชากดึงชายผ้านุ่งหลุดลุ่ยแย่งเอากำไลดอกหญ้าสีขาวออกไปโยนใส่กองไฟต่อหน้าต่อตาลูกชาย

“กูเคยบอกมึงกี่ครั้ง อย่ารับของจากคนอื่น”

“พ่อ ทองเจ็บ กลัวแล้วทองกลัวแล้ว” เสียงร้องไห้สลับกับเสียงแส้หวดขวับๆ ลงบนหลังอย่างไม่ยั้งมือ สามสี่ครั้งเสียงร้องไห้นั้นจึงเงียบไปเพราะคนที่ถูกลงทัณฑ์สลบหมดสติไปกลางเรือน

“ไอ้ครั้น มึงลากมันไปขังไว้ในห้อง ถ้ากูไม่อนุญาตห้ามมันลงจากเรือนเด็ดขาด”