ตอนที่ 5  คำพ่อ

ตอนที่ 5  คำพ่อ

บริเวณริมรั้วไม้อันเป็นขอบอาณาเขตเรือนหมอเสน่ห์ เช้านี้ไร้เงาคนที่บอกว่าจะทำขนมมาใส่บาตร ดวงตาฉงนของเด็กวัดหนุ่มรุ่นกระทงเงยมองเลยขึ้นไปบนชานเรือนอันเงียบสงัดแต่ไม่เห็นเงาผู้ใด ก่อนหลวงตาจะพาเดินพ้นโค้ง ใบหน้าคมยังเหลียวกลับไปมองหน้าต่างบนเรือนไม้ยกใต้ถุนสูงเห็นมันปิดสนิทเงียบเชียบ

“ไอ้ทอง พ่อมึงบอกให้ไปเตรียมโอ่งน้ำมนต์” ไอ้ครั้นเปิดประตูเข้ามายืนถอนหายใจมองร่างงองุ้มนั่งกอดเข่าซุกอยู่ตรงมุมห้อง

“อือ” มือบางถอดสลักกลอนหน้าต่างแล้วผลักมันให้เปิดกว้างรับแสงจันทร์ในคืนเพ็ญ ใบหน้าเศร้าแหงนมองข้ามยอดไม้นั้นไปเห็นพระจันทร์ดวงใหญ่ลอยเด่นอยู่เพียงเดียวดาย มือนุ่มลูบไล้หลังมือ ข้อแขน ไปจนถึงเนื้อตัวซึ่งเต็มไปด้วยรอยแส้จากนั้นหันหลังกลับเดินลับไปเตรียมสิ่งที่พ่อบอก

ไอ้ครั้นขยับก้าวถอยหลังแล้วเดินออกมายืนพะว้าพะวังอยู่ชานเรือนด้านหน้า มันอยู่รับใช้ช่วยงานหมอคุ้มมานานหลายปี ได้มีโอกาสเรียนวิชา คุณไสยหลายคาถา ถึงจะยังไม่เก่งกล้าเท่าอาจารย์ แต่มันก็พอรับรู้ได้ว่ามีบางอย่างเกี่ยวกับเนื้อทองผิดปกติไม่เหมือนคนทั่วไป ติดแค่มันไม่รู้ว่าไอ้ความรู้สึกแปลกๆ ที่มันรู้สึกนั้นเกิดขึ้นจากอะไรกันแน่

เนื้อทองจัดการผลัดผ้าแล้วเดินไปยังด้านหลังเรือน เพื่อชำระล้างคราบเหงื่อฟอกตัวถูไคล จนมั่นใจว่าร่างกายนี้สะอาดหมดจด จากนั้นหนุ่มน้อยเปลี่ยนผลัดเป็นนุ่งขาว ห่มขาว เดินหายเข้าไปยังประตูไม้ ซึ่งกั้นไว้สำหรับทำพิธี ชุบตัวลงนะเนื้อทอง

“เจ็ดปี เจ็ดเดือน เจ็ดวัน นะเนื้อทอง นี้จะฝังลงไปในเลือดเนื้อและวิญญาณของเอ็ง”

เทียนชัยสีแดงนับร้อยเล่ม ปักอยู่ทั่วทุกมุมเรือนเสียงท่องบ่นบริกรรมคาถาดังลอดมาจากบานประตูทึบ ไอ้ครั้นวางหูแนบสนิทติดไปกับประตู คิ้วหนากระตุกเข้าหากันเหมือนพยายามเงี่ยหูฟังให้ถนัดว่าคาถาที่หลุดลอยดังมาเป็นคาถาบทใดแน่ ใต้ถุนเรือนไม้ยกสูงมีร่องกระดานอันไม่สนิทดวงตาคู่หนึ่งส่องมองไปยังร่างขาวผุดผ่องในโอ่งน้ำมนต์ ซึ่งกำลังนั่งหลับตาพนมมืออยู่อย่างตั้งใจ เบื้องหน้าไซร้ พานบายศรีตั้งมั่นพร้อมพานขันธ์เครื่องบูชา อีกทั้งตั่งวางขันน้ำมนต์แช่ว่านมหาเสน่ห์เก้าอย่างเตรียมพร้อมทุกขั้นพิธี

เมื่อเดือนเต็มลอยเด่นพาดตกทาบเงามากลางหน้าผาก หมอเสน่ห์อาคมแกร่งใช้นิ้วหัวแม่มือแตะแผ่นทองจากผอบทองเหลืองขึ้นมาทาบลงบนหน้าผากเล็กของลูกชาย จากนั้นท่องบ่นมนต์ขลังก่อนจะเป่าคาถาทับลงไป แผ่นทองคำเปลวสุกสว่างหายวับไปกับตา หมอคุ้มทำซ้ำๆ อยู่อย่างนี้ โดยขยับย้ายตำแหน่งในการแปะแผ่นทอง จนครบทั้งเก้าตำแหน่งมหามงคล อักขระสีทองเรืองรองส่องสว่างทะลุเนื้อ ทะลุหนัง เคลือบร่างงามให้ผ่องผาดแข่งกับแสงจันทร์ในคืนเพ็ญวันพระใหญ่

เมื่อแว่วเสียงไก่ขันรับอรุณแรกของวันใหม่ ดวงตาสดใสเปิดขึ้นพร้อมกับร่างบางขยับยืนลุกขึ้นจากโอ่งน้ำมนต์ หยิบผ้าใหม่เคียนเอวพันกาย ก้มลงหมอบกราบเบื้องหน้าหมอเสน่ห์ผู้เป็นพ่อ มือต่อยกพานบายศรีเปิดออกก่อนจะกราบลงบนจรดหน้าผากติดหลังเท้า

“พ่อ”

“เนื้อทอง เอ็งจำคำพ่อนะ ถึงพ่อจะดุด่า เฆี่ยนตีเอ็งอย่างไร แต่เชื่อเถิดว่า ไม่มีใครรักและหวังดีต่อเอ็งเท่าพ่อคนนี้อีกแล้ว”

“เนื้อทอง”

“พี่พรเทพ” แววตาหม่นสดใสขึ้นในทันใดเมื่อเหลียวหน้าไปเห็นชายที่ตนรักมายืนเกาะรั้วบ้าน ส่งยิ้มมาให้หลังจากถูกพ่อลงโทษขังให้อยู่แต่บนเรือนนานถึงกึ่งเดือนไม่มีโอกาสได้พบหน้ากัน

“พี่พรเทพมาทำไมหรือ” เด็กหนุ่มเหลียวหันหลังกลับไปทางเรือนตัว หวาดกลัวระแวงพ่อจะเดินออกมาเห็น

“พี่ก็มาหาทองไง ทองเป็นอะไร เจ็บไข้ไม่สบายหรือเปล่า พี่ไม่เห็นทองทำบุญที่วัดเลย”

“เอ่อ ทองไม่ได้เป็นอะไร แต่พ่อไม่ให้ทองออกไปข้างนอก”

“พ่อทองนี่ก็แปลก ทำไมต้องดุขนาดนี้ด้วย”

“ถึงพ่อจะดุ แต่ทองก็รักพ่อนะ”

“ช่างเถิด จริงสิวันพระใหญ่ที่จะถึง ที่วัดมีงานบุญกฐินนะทอง งานบุญใหญ่ปีหนึ่งมีแค่หนเดียว หนึ่งวัดจัดได้คราวเดียวเท่านั้น ทองอย่าลืมล่ะ”

“จ้ะ รอให้พอใจดีอีกหน่อย ทองจะไปขออนุญาตพ่ออีกที”

“จริงสิทอง วันนี้พี่มีขนมมาฝากทองด้วยนะ” มือหนาเลื่อนลงไปดึงห่อผ้าสะอาดออกมาจากชายพก เปิดออกด้านในเป็นขนมเสน่ห์จันทร์ลูกบิดเบี้ยวแตกหักอยู่ภายในห่อผ้า

“ขนมหรือ”

“เอ่อ พี่แย่งมาได้เท่านี้ ที่เหลือคนอื่นเอาไปกินเสียหมดแล้ว” เด็กวัดรูปงามยิ้มออกมาก่อนจะยื่นขนมมงคลอันมีความหมายให้เด็กน้อยตรงหน้า

"แต่ถ้าทองกิน พ่อจะโกรธ"

“อ้าปากเร็ว”

“พี่เทพ...”

คำสอน คำห้ามของพ่อดังก้องอยู่เต็มสองหู แต่เสียงกระซิบจากห้วงแห่งความรู้สึกในส่วนลึกว่าใจรัก มันดังสะท้อนสลับอยู่เต็มหัวใจไม่แพ้กัน เนื้อทองทำได้แค่ยืนมองขนมสีทองสดใสทั้งน้ำตา แต่ไม่กล้าอ้าปากรับสิ่งที่เด็กวัดใจดีหยิบยื่นให้

“ทำไมหรือ ทองรังเกียจขนมก้นบาตรของพี่หรือ”

“เปล่าจ้ะ ทองไม่ได้รังเกียจ แต่ว่าพ่อ...”

เปรี๊ยะ! แส้หางกระเบนสะบัดลงบนน่องเรียว เสียงเนื้อบางแตกสนั่นลั่นดังเปี๊ยะเต็มสองหู ร่างคดทรุดลงไปขดตัว งอแขน งอขา หลบอาญาจากแส้อาคมของคนเป็นพ่อ

“พ่อหมอทำอะไร หยุดนะ อย่าตีทอง” ร่างสูงพุ่งเข้าไปใช้ร่างกายแทนเกราะกำบังหันหลังให้แส้เส้นใหญ่ ท่อนแขนท่อนขาโอบรัดร่างเล็กพิกลพิการนั้นไว้เต็มอ้อมแขน

“มึงปล่อยลูกกูเดี๋ยวนี้” หางกระเบนคมฟาดลงไปซ้ำๆ เมื่อเห็นไอ้หนุ่มนั้นกอดรัดร่างลูกชายไว้แนบแน่น

“ไม่ปล่อย ถ้าจะตีก็ตีข้า แต่ห้ามตีเนื้อทองเด็ดขาด”

“มึงคิดจะลองดีกับกูรึ”

“พ่อ อย่าตีพี่เทพ พ่อ...ขอโทษ ทองไม่กินแล้ว พ่ออย่าตีนะ” แขนสั้นกระดูกคดยื่นออกมาพยายามจับแส้นั้นไว้เพราะรู้ดีว่ากำลังมือของคนเป็นพ่อนั้นมากนัก หากปล่อยให้ฟาดลงมาหนักมือเช่นนี้มีแต่คนรักจะเจ็บตัวจนถึงตาย

“มึงขึ้นเรือนไปเดี๋ยวนี้เนื้อทอง”

“ขึ้นแล้ว ขึ้นแล้ว พ่ออย่าตีพี่พรเทพ” มือน้อยๆ ยึดแส้คมกำเอาไว้แน่น น้ำตาหยดโตร่วงเผาะไหลลงมาอาบแก้ม เหลียวมองร่องรอยบาดแผลจากการถูกเฆี่ยนบนร่างกายชายที่ตนรัก แล้วรู้สึกปวดร้าวเจ็บราวกับโดนเฆี่ยนเสียเอง

“พ่ออย่าตีพี่เทพนะ”

“ทองปล่อยเร็ว พี่ไม่เป็นอะไร” มือนุ่มพยายามแกะนิ้วหยาบจากการยึดกำหางกระเบนคม เลือดข้นฉาบอาบไหลจนเต็มฝ่ามือ

“พ่อ...”

“ขึ้นเรือน ไปสิ!” หมอคุ้มดึงแส้กลับ พร้อมกับกระชากคอไอ้หนุ่มเด็กวัดที่นั่งกอดรัดร่างลูกชายลากออกมาโยนห่างไปทางลานดิน ก่อนจะหันมาชี้นิ้วร้องสั่งให้เนื้อทองกลับขึ้นเรือน

“ขึ้นเรือนไปเถิดทอง ไม่ต้องห่วงพี่”

เด็กน้อยละล้าละลัง มองใบหน้าบึ้งตึงของพ่อสลับกับหน้าซีดของคนรัก จากนั้นขยับลุกขึ้นเดินกลับขึ้นไปบนเรือนนั่งยองร้องไห้แอบมองชายหนุ่มผ่านรอยแยกของฝาเรือน เพราะอยากดูให้แน่ใจว่าพ่อจะไม่ลงโทษเฆี่ยนตีพรเทพอีก

“เมื่อไหร่มึงจะจำหือ ไอ้ทอง ว่าห้ามรับของจากคนอื่น กูเห็นมึงโดนพ่อตีตั้งกี่ครั้งแล้ว ไม่เข็ด ไม่หลาบ ไม่จำสักที”

“พี่พรเทพเขาหวังดีแค่เอาขนมมาให้” เสียงซื่อตอบกลับไปในทันที

“มึงเห็นเขาใจดี มึงก็ตีความว่าเขาเป็นคนดีหรือ ระวังเถอะมึง วันไหนเจอเขาเอายาสั่งเล่นของใส่มาให้ กูจะไม่ช่วยพ่อหมอแก้ของให้มึงดอกนะ” ไอ้ครั้นเบะปากยืนกอดอกมองหลังงุ้มเสื้อสีหม่นมีรอยเลือดซึมออกมาเป็นริ้วยาว

“พี่เทพไม่ทำอย่างนั้นหรอก”

“เฮอะ มึงมันรั้นนัก หนนี้กูไม่ต้มประคบให้มึงหรอกนะ กูจะปล่อยให้มึงนอนร้องไห้ครางหงิงๆ อยู่อย่างนั้นแหละ” ไอ้ครั้นสะบัดตีนเตะตูดเล็กอย่างหัวเสียแล้วเดินทิ้งไป

“มึงมาทำไม” เสียงเข้มสะบัดห้วนตามองลงไปยังร่องรอยเส้นแส้ซึ่งมีเลือดไหลซิบซึมออกมาจากแขนขาของเด็กวัดสกุลสูง

“ข้ามาหาเนื้อทอง มาด้วยเจตนาดีไม่เคยคิดร้าย”

“ไม่ต้องมาหามัน ถ้ามึงเจตนาดีจริง อย่าเจอกับลูกกูอีก” ใบหน้าถมึงทึงสะบัดทำท่าจะเดินกลับขึ้นเรือน หากแต่มีมือหนึ่งคว้าดึงข้อเท้าไว้

“พ่อหมอ ข้าไม่เคยมีจิตคิดอกุศลกับเนื้อทองแม้แต่น้อย ทั้งหมดทั้งสิ้นนี้ คือความรัก ความเอ็นดูจากใจแท้ๆ ไม่มีสิ่งใดเคลือบแคลงแอบแฝงเลย”

“ถ้ามึงหวังดีกับเนื้อทองมันจริงๆ ก็อย่ามาเจอมันอีก”

“ทำไม...”

“เพราะมึง...จะเอาความฉิบหายมาให้ลูกกู”

เมื่อเห็นพ่อเดินกลับขึ้นเรือน เนื้อทองคลานไปหมอบรออยู่ตรงกลางชานบ้าน หลังมือยกขึ้นมาปาดน้ำตาทิ้งเพราะคิดว่าพ่อคงตามขึ้นมาตีซ้ำเหมือนอย่างเคย หากแต่หนนี้หมอคุ้มเพียงยืนเฉย แล้วเดินเลยไปนั่งลงบนอาสน์ฌานของตน เนื้อทองหันไปมองสบตากับไอ้ครั้นศิษย์เอกแล้วคลานเข้าไปนั่งพับเพียบอยู่เบื้องหน้า

“เนื้อทองถ้าเอ็งยังเห็นพ่อ เป็นพ่อของเอ็งอยู่ อย่าได้ไปคบหากับไอ้หนุ่มนั่น”

“ทำไมล่ะพ่อ พี่พรเทพเป็นคนไม่ดีหรือ”

“ต่อให้มันเป็นคนดี พ่อก็จะไม่ให้มันเข้าใกล้เอ็ง”

บนฟูกนอนเด็กหนุ่มวัยสิบห้านั่งอยู่หน้ากระจก มองเงาสะท้อนใบหน้าอันงดงามของตนเอง นิ้วเรียวไล้สัมผัสไปตามเนื้อตัวอันมีร่องรอยการลงอาญาความผิดจากผู้เป็นพ่อ จากนั้นโอบกอดท่อนแขนเรียบเรียวงามดุจงาช้าง ระลึกถึงอ้อมกอดของชายหนุ่มซึ่งพุ่งเข้ามาปกป้องตนไว้เมื่อช่วงเย็น

“ถ้าพี่เห็นตัวจริงร่างแท้ของเนื้อทองอย่างนี้ พี่จะยังใจดีกับเนื้อทองเหมือนอย่างเดิมหรือไม่หนอ” เสียงหวานรำพันถามเงาตัวเองในกระจก

“มีอะไร” แม้ดวงตายังปิดสนิทแต่หมอคุ้มก็รู้ด้วยฌานหูทิพย์ ตาทิพย์ว่าคนที่กำลังคลานเข้ามาหาเบื้องหน้านั้นคือใคร

“พ่อ ทองอยากไปทำบุญกฐิน ทองขอไปได้มั้ย” เปลือกตาคล้ำเปิดออกช้าๆ มองต่ำไปเบื้องหน้าเห็นลูกชายในร่างแท้ ใบหน้างดงามสะอาดหมดจด กิริยาอาการแช่มช้อยอ่อนหวานชวนมอง ซ้ำยังมีจิตใจใสซื่อดั่งทารก ลูกตาดำกลมโตรับกับขนตางอนช้อนมองเว้าวอนน่าสงสาร 

“เอาไว้ถ้าเอ็งทำตัวดี ถึงวันบุญแล้วค่อยมาคุยกัน ไปนอนได้แล้ว”

“จ้ะ”

ลูกชายถอยหลังคลานต่ำ เดินกลับหายเข้าไปในห้องอย่างว่าง่าย คนเป็นพ่อเอื้อมหยิบแผ่นกระดานชนวนเก่า ด้านบนมีร่องรอยขีดเขียนอักษรโบราณเป็นฤกษ์ยามตกฟากเวลาเกิดดับของบุตรชายเพียงคนเดียว ก่อนจะถอนหายใจยาว มองผ่านไปยังประตูห้องนอนลูกชายแล้วทิ้งน้ำตาไหลลงมาหยดหนึ่ง

“เนื้อทองลูกพ่อ”

*** โอ๊ยยยย ลูกทอง  แม่หายใจไม่สะดวกเลยลูก   นอกจากหาตัว #ใครฆ่าเนื้อทอง  ตอนนี้ใครคือพระเอกกกกกกกก. ... ฉับฉนไปหมดแล้ว