ตอนที่ 6  ชิงวิชา

ตอนที่ 6  ชิงวิชา

“ไอ้ครั้น พ่อล่ะ”

“พ่อมึงเข้าฌานไปแล้ว”

“แต่วันพรุ่งโน้นมิใช่หรือ ถึงจะเป็นวันพระใหญ่ ทำไมพ่อถึงได้เข้าฌานไวนัก”

“กูไม่รู้ดอก รู้แค่พ่อหมอสั่งไว้ ห้ามมึงลงจากเรือนเด็ดขาด จนกว่าพ่อหมอจะออกมาจากฌาน” ไอ้ครั้นวางกระทงเซ่นเลือดผีลงไปริมรั้วกระถินพร้อมทั้งปักธูปกำใหญ่ลงไปบนดินแข็ง ปากบ่นท่องมนต์เลี้ยงผีตามหน้าที่ของมัน

“พ่อบอกหรือเปล่าจะออกมาเมื่อไหร่”

“กูไม่รู้หรอก มึงเองเถิดขึ้นเรือนไป ประเดี๋ยวก็โดนฟาดหลังขาดเข้าอีก กูขี้เกียจยืนสมน้ำหน้ามึง ไป...” ไอ้ครั้นยกตีนขึ้นมาเตะตูดเนื้อทองไล่ให้ขึ้นเรือน

เด็กน้อยใจกุศลมานั่งเฝ้าอยู่ปากประตูห้องของผู้เป็นพ่อ ด้วยความหวังว่าพ่อจะออกจากฌานมาเอ่ยปากอนุญาตให้ตนไปบุญได้ในวันพระใหญ่ หัวอกหัวใจร้อนรุ่มจนนั่งไม่เป็นสุข เพราะรู้ว่าเมื่อพ่อเข้าฌานลึกลงไปอย่างนี้จะถอดจิตตัดสิ้นซึ่งโลกภายนอก ต่อให้ฟ้าถล่ม แผ่นดินทลาย พายุพัดมาหอบร่างไป หากไม่ถอนจิตกลับคืนกายหยาบเสียแล้ว เรียกเท่าไหร่พ่อก็ไม่ได้ยิน อย่างนี้ทุกคราวเมื่อพ่อเข้าฌานถอดจิต ไอ้ครั้นจำต้องมาคอยนั่งเฝ้าป้องกันคนคิดไม่ซื่อมาทำร้ายกายหยาบของอาจารย์ไว้ให้ปลอดภัย เพราะมีให้เห็นอยู่บ่อยๆ คนเก่งกล้ามีวิชาถอดจิตหายไปนานๆ กลับมาเสือคาบร่างไปกินบ้าง โจรมาปาดคอทิ้งเสียบ้าง 

“ดึกป่านนี้มึงไม่ไปนอนหรือไง”

“ทองอยากรอพ่อ”

“ไม่ไปทำบุญปีเดียวเท่านั้น มันไม่ถึงกับตายหรอก แต่ถ้ามึงไม่เชื่อพ่อ ระวังเถิดมึงจะถูกพ่อตีตายไอ้ทอง”

“กูตายสักคน มึงไม่ดีใจหรือ จะได้ไม่ต้องคอยทำลูกประคบ ต้มยาให้กูอย่างไร” เนื้อทองยกเข่าขึ้นมาชันข้าง หันไปมองค้อนให้ไอ้ครั้นเพื่อนเล่นเพื่อนหัว แถมยังเป็นลูกศิษย์หมอเสน่ห์คนเดียวกัน ต่างหน่อยก็เพราะไอ้ครั้นมันเป็นเด็กกำพร้า ส่วนตนนั้นคือลูกในไส้ของพ่อ

“แล้วถ้ามึงตาย ใครจะคอยต้มข้าว ทำขนมมาให้กูกับพ่อมึงกิน”

“มึงก็ไปกินในกระทงผีนั่นสิ” เนื้อทองพยักหน้าไปทางกระจาดวางเครื่องเซ่น

“เอาไว้มึงตายเมื่อใด กูจะทำกระทงเครื่องไหว้ชุดใหญ่ให้มึงทีเดียว ไป...ไปนอน ไม่ต้องรอพ่อมึงหรอก เข้าฌานลึกอย่างนี้อีกสักสองสามวันโน่นแหละกว่าจะถอนออกมาได้ แล้วมึงอย่าได้แอบหนีไปเที่ยวเล่นนะไอ้ทอง คราวนี้พ่อมึงเอาตายแน่”

แก๊ง แก๊ง แก๊ง เสียงระฆังจากวัดซึ่งอยู่ห่างไกลออกไปดังเข้ามาในโสตประสาทปลุกให้เนื้อทองซึ่งมีจิตผูกพันอยากไปทำบุญใหญ่ลุกขึ้นมาจากที่นอน เด็กน้อยวัยสิบห้าขยับลุกขึ้นมาพับผ้าจัดหมอนเรียบร้อยแล้วเดินออกมาชะโงกหน้า เห็นไอ้ครั้นนั่งหลับสัปหงกอยู่หน้าห้องของคนเป็นพ่อ เนื้อทองจึงเลี่ยงออกมาล้างหน้าล้างตาบ้วนปากสีฟัน จากนั้นต้มข้าวเตรียมสำรับเอาไว้เผื่อให้ทั้งไอ้ครั้นและพ่อกิน แม้ไม่รู้ว่าพ่อจะออกจากฌานเมื่อใด

“เนื้อทอง” นอกรั้วบ้านพรเทพเด็กวัดรูปงามวันนี้อยู่ในชุดผ้าใหม่สีสวยสดใสสมกับเป็นลูกท่านขุนร่ำรวยมีฐานะ

“พี่พรเทพ มาทำไมหรือ” เนื้อทองเดินไปเกาะรั้วยืนคุยกับชายหนุ่ม

“มารับทองไง ไปวัดกัน”

“ทองไปไม่ได้หรอก พ่อยังไม่อนุญาต”

“เฮ้อ แต่ว่าวันนี้วันพระใหญ่ ทุกปีพ่อก็ให้ทองไปไม่เคยขาดงานบุญนี่”

“ทองต้องขออนุญาตพ่อก่อน พ่อสั่งไว้ห้ามออกจากเรือน” เด็กน้อยก้มหน้าซ่อนสายตาเศร้าเพราะทุกปีเรื่องงานบุญ งานบวช สร้างโบสถ์ สร้างวิหาร ศาลา หากเนื้อทองรู้ข่าวเมื่อใดไม่มีสักครั้งที่จะนิ่งดูดายไม่ร่วมบุญกับชาวบ้าน 

“ไปแค่เดี๋ยวเดียว พ่อหมอคงไม่ว่าอะไรหรอก ทุกปีพ่อหมอก็ให้ทองไปได้นี่”

“แต่พ่อบอกว่าให้รอพ่อก่อน...”

“ไปเถอะ เดี๋ยวไม่ทันถวายผ้ากฐิน...”

เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีนข้ามรั้วเข้ามาแล้วฉุดแขนเล็กให้วิ่งตาม เนื้อทองสะบัดคอเหลียวหลังกลับไปมองเรือนแล้วรู้สึกใจหายวาบเพราะรู้ว่าถ้าหากพ่อออกจากฌานเมื่อใด แล้วรู้ว่าตนเองแอบหนีออกมา คงไม่แคล้วโดนเฆี่ยนอีกเหมือนเคย แต่มือนุ่มซึ่งจับจูงตนอยู่เบื้องหน้าก็คัดค้านต่อรองว่าไปเพียงชั่วครู่และเป็นธุระงานบุญ ไม่ได้หนีเที่ยวไปทำสิ่งไม่ดี อีกทั้งทุกปีพ่อก็อนุญาตไม่เคยให้ตนขาดงานกุศล หนนี้พ่อคงไม่ห้ามเช่นกัน

เด็กหนุ่มอ่อนวัยสองคนเดินจูงมือกันมาจนถึงทางเปลี่ยว ฝีเท้าเบาของคนตัวเล็กชะงักกึก หยุดลงเมื่อเดินผ่านมาถึงป่าหว้าทางลัดที่จะตัดไปวัดใกล้ที่สุด ไอเย็นประหลาดแผ่คลุมร่างบางให้รู้สึกหนาวยะเยือกขึ้นมา ดวงตาประสาซื่อแต่พอรู้เรื่องอาคมมนต์ขลังกวาดมองไปโดยรอบอย่างหวาดระแวง

“มีอะไรหรือทอง”

“ไม่รู้สิ ทองหนาวแปลกๆ” มือเล็กดึงกลับมาลูบเนื้อตัว ความรู้สึกหวิวไหวในใจประหลาด

“สงสัยลมหนาวจะมาแล้ว จริงสิทองรอพี่ตรงนี้ประเดี๋ยวนะ”

“พี่พรเทพจะไปไหนหรือ” เนื้อทองคว้าข้อมือนั้นไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินทิ้งไป

“ไปทำบุญ จะไม่มีดอกไม้ของหอมได้อย่างไร พี่จะไปเก็บดอกบัวมาให้ทองยืนรอพี่ก่อนนะ”

ลูกท่านขุนในชุดผ้าไหมใหม่ผละเดินจากไป ทิ้งให้เด็กน้อยยืนอยู่กลางทางสามแพร่งด้านหนึ่งเป็นป่าต้นหว้าหนาทึบ อีกฟากคือป่าหวายรกชัฏ เสียงอีการ้องทักกระตุกไหล่บางถึงขนาดก้าวเท้าเดินถอยหลัง

“เนื้อทอง...”

“หือ” เสียงหวานรับคำขานก่อนที่ฟ้าสว่างเบื้องหน้าจะมืดสนิท กลิ่นคาวเลือดติดมากับผ้าหยาบผืนใหญ่ถูกใครบางคนโยนลงมาคลุมหัว

โพะ โพะ ท่อนหนาดใหญ่ทุบลงไปบนท้ายทอยเล็กผ่านผ้าถุงเปื้อนเลือดระดูสาว สำหรับไล่อาคมทำมนต์ขลังให้เสื่อม ร่างพิการทรุดเข่าปักลงไปบนพื้นนอนเกร็งสั่นร่างด้วยความเจ็บปวด คาถาบังตาซึ่งถูกอาคมคนเป็นพ่อครอบไว้เริ่มเสื่อมเคลื่อนคล้อย เห็นรูปรอยเรือนร่างแตกต่างของคนพิการอัปลักษณ์สลับไปมากับร่างของเด็กหนุ่มร่างงาม กำลังดิ้นพล่านๆ นอนกระตุกอยู่ใต้ผ้าถุงคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

ปึก!

“อ๊ากกกกกกก”

หมุดเหล็กขนาดเล็กเท่าตะปูตอกโลงผี ถูกปักลงไปบนกลางกระหม่อมบาง ร่างเล็กดิ้นพล่านดีดแขนดีดขาทุรนทุราย ฝ่าตีนหยาบใหญ่สีดำเปื้อนขี้โคลนย่ำกระทืบเหยียบลงไปบนข้อเท้าเสียงกระดูกหักดังกร๊อบ พร้อมเสียงร้องโหยหวนชวนสังเวช ตะปูสะกดผีอีกสองดอกปักทะลุเสียบเข้าไปในรูหูสองข้างของร่างเนื้อทองที่ยังคงรับรู้ได้ทุกความเจ็บปวดทรมาน เลือดข้นทะลักล้นออกมาจากทวารทั้งเก้า คือหู ตา จมูก ปาก ทวารหนัก ทวารเบา ดวงตาสองข้างพร่ามัวเพราะเลือดคั่ง เหลือกมองพยายามเพ่งหน้าคนใจคอโหดเหี้ยมอำมหิต รับรู้ถึงวาระสุดท้ายในชีวิตที่ของตัวเอง

“อ๊ากกกกกกก” เสียงร้องอันโหยหวนชวนสยดสยองก้องไปทั่วทางสามแพร่งอันเปลี่ยวร้าง

ร่างขาวคืนสภาพกลับสู่ร่างเนื้อทองน้องน้อยผู้อาภัพ ดวงตาซื่อก่ำแดงล้นทั้งหยดน้ำ หยดเลือดเปื้อนเปรอะ ผิวกายผ่องพรรณสว่างขาวราวแสงจันทร์ถูกกรีดด้วยมีดหมอ สะกดด้วยมนต์อาคมหมอผีทุกขั้นพิธีอันผ่านไปอย่างทารุณ อักขระสีแดงอันแฝงในเลือดเนื้อสว่างวาบลอยคว้างเคลื่อนหายย้ายจากร่างกายของเนื้อทองผู้อาภัพ กลับคืนสู่แผ่นเนื้อ ผืนหนังอันถูกถลกลอกออกไปไม่ต่างจากหนังวัวหนังควาย โหดร้ายทารุณกว่าเมื่อเจ้าของแผ่นหนังนั้นยังคงมีลมหายใจรับรู้ได้ทุกการกระทำระยำชั่วของคนใจบาปหยาบช้า 

“ฮึ นะเนื้อทอง...เป็นของกูแล้ว”

“พ่อ...” ลูกชายหมอเสน่ห์เรียกหาพ่อผู้เป็นที่พึ่งหนึ่งเดียว ใบหน้าแดงฉานคว่ำตะแคงติดอยู่กับพื้นดิน ตาเหลือกมองค้างหันกลับไปมองทางเดินกลับบ้าน กว่าจะสำนึกรู้ในคำสั่ง คำสอน ข้อห้ามของพ่อ ว่าเพราะเหตุใดพ่อจึงเป็นห่วงตนเองนักหนามันก็สายเกินไปเสียแล้ว

“พ่อ...”

โพะ! เสียงเหมือนคนถือพร้ามาเฉาะมะพร้าวดังอยู่กลางทางสามแพร่ง กะโหลกขาวถูกทุบแตกก่อนจะแยกเอาหน้าผากเล็กออกจากร่างไร้วิญญาณเพื่อนำกลับไปทำของขลัง กลิ่นคาวเลือดลอยฟุ้งคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ท้องฟ้าอันสดใสในวันพระใหญ่ ฉับพลันถูกเมฆทึบเคลื่อนมาคลุมจนมืดสนิท เสียงฝีเท้าหนักๆ เหมือนมีวัว มีควาย หรือกองทัพใหญ่เคลื่อนมาดังแซ่กๆ ลั่นไปทั่วป่ารอบด้าน เสียงหวีดหวิวกรีดร้องโหยหวนชวนขนหัวลุกดังระงมจนแม้คนมีอาคมยังผวา

“ครบหรือยังวะ” 

“ได้กระดูกมันครบแล้ว”

ร่างสูงใหญ่ของคนสามคนผละลุกขึ้นจากซากศพอันน่าเวทนา ก่อนจะวิ่งหายไปในดงหวาย ทิ้งร่างไร้วิญญาณของเด็กน้อยนอนเปลือยกายไร้อาภรณ์และไร้ซึ่งผืนหนังปกคลุมร่างกาย ดวงตาสองข้างเหลือกถลน เบิกค้างกระดูกหน้าผากถูกเจาะหายไปเป็นรูโหว่ มีเพียงผ้านุ่งโจงกระเบนสีขาวฉ่ำเลือดอันผู้คนคุ้นตาเท่านั้นที่บอกได้ว่าศพน้อยที่นอนตายอย่างอนาถนี่คือผู้ใด

“ว๊ากกกกก หลวงพ่อช่วยด้วยมีคนตาย” ชายคนหนึ่งวิ่งผ่ากลางขึ้นไปบนศาลางานบุญกฐิน 

"อะไรของเอ็ง ใครเป็นอะไร ใครตาย"

“ไอ้ทอง...ไอ้ทอง เนื้อทองลูกหมอคุ้มถูกฆ่าตายอยู่ท้ายวัด...”

“เผามาสามวัน สามคืนแล้วนะหลวงพ่อ เอายังไงกันดี ไม้ซีก ไม้ซุงจะทำฟืนหมดทั้งหมู่บ้านแล้ว” ชาวบ้านร่วมยี่สิบคนยืนกอดกันตัวกลมมองร่างบนกองฟอนด้วยความหวาดกลัว 

“มันคงรอพ่อมัน มึงให้คนไปตามอีกที ถามไอ้ครั้นว่าหมอคุ้มออกจากฌานหรือยัง”

ภิกษุชราถอนหายใจรู้สึกสังเวชในชะตาของเนื้อทอง เด็กน้อยที่ตนเห็นมาตั้งแต่ยังเล็กๆ แม้รูปกายภายนอกจะพิกลพิการ แต่เนื้อแท้นั้นจิตใจงดงามน่าเอ็นดู พ้นมาสามวันทางการและชาวบ้านยังสืบหาไม่ได้ว่าใครกันหนอช่างใจร้ายเข่นฆ่าเนื้อทองได้อย่างโหดเหี้ยมทารุณเช่นนี้ ศพผีหรือนอกจากจะไม่เน่า ไม่เปื่อย ไม่ขึ้นอืดแล้ว เผาอย่างไรมันก็ไม่มีไหม้ไฟเลยแม้แต่ปลายเส้นผม

“เอามันไปฝัง รอพ่อมันก่อน”

ชาวบ้านหลายสิบคนลงแรงขุดหลุมเอาผีเนื้อทองลงไปนอนใต้ดิน แต่เพียงคล้อยหลังจากทุกคนเดินพ้นชายป่าช้าฝังผีไปเท่านั้น เหล่าบรรดาหมอผีต่างเมืองก็ตรงเข้าไปรุมทึ้งแย่งดึงเนื้อหนังเลาะกระดูกชิ้นเล็กชิ้นน้อย เพื่อต้องการนำกลับไปใช้สอยทำของ ลงอาคมเพราะถือว่าร่างของเนื้อทองนี้เป็นร่างวิเศษเพราะผ่านการปลุกเสกลงอาคมมาอย่างดีแล้วจากผู้เป็นพ่อ

ในฝั่งคนเล่นของต่างรู้ดี ว่าการตายอย่างนี้ต้องมีเหตุ เพราะการลอกเนื้อ ลอกหนังเจาะกะโหลกไปทั้งที่คนยังไม่ตายสนิทเป็นการถอนวิชาอาคมจากเจ้าของเดิม  ยิ่งเมื่อเห็นร่องรอยอาคมเก่าซึ่งถูกพรากไป หมอพระ หมอผี ใจหยาบทั้งหลายก็ยิ่งรู้ว่าร่างเนื้อทองนี้ไม่ใช่ผีธรรมดา

“พ่อ ออกมาจากฌานเถิด....ไอ้ทองมันตายแล้ว” ไอ้ครั้นนั่งร้องไห้เหมือนคนใกล้ตายอยู่ตรงธรณีประตูห้อง มือหนึ่งกำแส้หางกระเบนแน่น ใช้ฟาดลงโทษตัวเองซ้ำๆ จนแขนขามีแต่ริ้วเลือดรอยเฆี่ยนตี

“มึงหนีกูไปจนได้ไอ้ทอง กูบอกมึงแล้วว่าอย่าไป...ทำไมมึงไม่ฟังกู” ไอ้ครั้นนั่งหันไปมองเสาเรือนใหญ่ซึ่งเป็นที่นั่งประจำของเนื้อทอง

ภายในห้องมืดสำหรับเข้าฌาน เปลือกตาคล้ำขยับเปิดขึ้นพร้อมกับน้ำตาหยดหนึ่งหล่นลงมา หมอเสน่ห์ฌานแก่กล้ารับรู้ข่าวการตายของลูกชายผ่านพรายกระซิบในทันทีที่ถอนเอาจิตกลับคืนสู่ร่างเดิม

“ทำไมเอ็งไม่เชื่อฟังพ่อ เนื้อทอง”

****เนื้อทองของแม่....ใจแม่เจ็บไปหมดแล้วลูก  อิพรเทพ อิเวรตะไล มึงมาพาน้องไปทำไม  .... น้องอยู่บ้านก็ดีอยู่แล้ว