ชตรีญา

คืนนี้เป็นคืนแรกที่บ้านหลังนี้เหลือเพียง นรี กับ คุณเจ้านาย บรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไปมากอยู่เหมือนกัน แม้บ้านจะไม่เคยคึกครื้นรื่นเริงกันเป็นเนืองนิตย์แต่กลับไม่เคยรู้สึกว่า บ้านเงียบ และเหงา เท่านี้มาก่อน

ไร้เสียงเพลงบรรเลงลม ไร้กลิ่นหอมโชยฟุ้ง ไร้การเคลื่อนกายไหวผ้าพริ้วใด

นรีนึกสงสัยในความเป็นไปหลังจากนี้อีกมากมายหลายประการ ไม่ใช่แค่ว่าหล่อนจะต้องระหกระเหินไปจากบ้านนี้หรือไม่ แต่ได้คิดเป็นห่วงไปถึงคุณเจ้านายด้วยต่างหากว่า เธอจะใช้ชีวิตต่ออย่างไรเมื่อตัวคนเดียวอย่างจริงจังเช่นนี้แล้ว

เสียงลมดึกหวีดหวิวครวญหนักกว่าทุกราตรีที่ผ่านพ้น หากเป็นที่อื่น บรรยากาศเช่นนี้ ใครต่อใครคงหวั่นใจว่า ผีสางจะโผล่ผุดมาหยอกเย้าเร้าใจ แต่กับที่นี่ ซึ่งแสนเงียบแสนสงบมาแต่ไหนแต่ไร คงมองได้เพียงว่า เป็นปกติ เนื่องด้วยคนบนเรือนนั้น หลับใหลไปห้วงฝันเสียแล้วทั้งหมด

นรีจับเจ่ากอดเข่าอยู่บนเตียงนอนของตนอย่างเงียบๆ ในค่ำคืนที่ไร้ซุ่มเสียงจนน่ากลัวกว่าทุกที แม้คิดอยากจะแอบย่องไปหาคุณเจ้านาย แต่อีกใจกลับเชื่อฟังคำของเธอที่บอกว่า

'คืนนี้ไม่ต้องเฝ้า'

นรีทอดสายตามองออกนอกหน้าต่างบานแคบ แลไม่เห็นแสงใดในอาณาบริเวณบ้าน ไฟทุกดวงปิดสนิท รวมถึงห้องหล่อนกับห้องคุณเจ้านายก็ไม่มีการเปิดกระแสไฟให้เกิดความสว่างใด ทุกสิ่งมืดมิดจนใจโหวงเคว้งลอยคว้าง ความว่างเปล่ามวลบางเบาสืบเข้าใกล้หัวอกหล่อนมากขึ้นทุกที

หล่อนเลื่อนมือลูบจับไปตามเนื้อผ้าแพรปูนอนอันคุ้นเคย จนสะดุดเข้ากับหนังสือเล่มหนึ่ง จึงคว้าเอาหนังสือนั้นมากอดแนบอก ราวกับว่า ปกหนาและแผ่นกระดาษนับร้อยในอ้อมแขนจะพลันมีชีวิตขึ้นมาได้ด้วยสัมผัสอุ่นจากกายของผู้ที่กำลังหนาวเหน็บสุดใจ

หญิงสาวล้มตัวลงนอนมองพระจันทร์ที่อำพรางด้วยผืนเมฆบาง แล้วถอนหายใจหนักเฮือกหนึ่งเมื่อคิดว่า อาจต้องออกจากบ้านนี้ไปตามทางของตน ในครู่ต่อมา ครั้นหล่อนพลิกตัวนอนตะแคงมองรอบกายด้วยสายตาซึ่งชินความมืด ทุกซอกทุกมุมในห้องเล็กๆ ที่หล่อนซุกหัวนอนก็ดึงจิตหล่อนให้ระลึกถึงวันแรกที่ก้าวเข้ามาเหยียบอาณาเขตแสนสงบแห่งนี้…