Se connecter
Report
"ผมไม่อยากเป็นฆาตกรนะ" ชายหนุ่มอายุยี่สิบสองปีดันถูกส่งตัวเข้ามาเป็นพระเอกในนิยายคลั่งรักซาดิสม์ซะได้ ไม่รู้แหละส่งเขามาอย่างไม่เต็มใจใครจะไปยอมทำตามเนื้อเรื่อง!!!
Voir plusChapitre 1
บทที่ 1 ผมได้ไปต่างโลก
The moment my feet left the edge, the world fell silent.
There was only wind.
And peace.
For one fragile heartbeat, I was free.
Like a bird.
Then something slammed into me from behind.
Arms. Hard. Unforgiving. The impact hurled me sideways instead of down. Wood splintered. Something inside me cracked. Darkness rushed in and I welcomed it. … “Open. Your. Eyes.” The voice was quiet, slow, deliberate. It forced its way through bone and blood. An Alpha command. Pain detonated through me as air tore back into my lungs. My body convulsed against my will. I tried to sink back into the quiet—to finish what I had started. “You were NEVER given permission to die.” Power wrapped around the words like chains. My eyes snapped open. We were beyond the pack’s borders. The air felt colder. Wilder. Untouched by law or duty. For one second, I had belonged to nothing. And he had dragged me back. He loomed above me, fury carved into every sharp angle of his face. His breathing was controlled, his posture dominant - absolute. If anyone were watching from the cliffs, they would see an Alpha asserting ownership. His jaw tightened, irritated at being forced to deal with something that should have already been resolved. I had complicated his plans. “Drink.” His wrist pressed my mouth. The metallic scent hit first. I tried to clamp my lips shut. But Alpha commands do not ask. They take. My mouth opened against my will and his blood burned down my throat, spreading heat through my chest. A cruel gift. He would not even grant me the mercy of dying on my own terms. And I understood - even my death did not belong to me. --- But there had been a time when I belonged to myself. When I was strong. When the future was bright. --- “Again.” Dust rose around us in the training ring. The sun burned hot above the clearing. Darius circled me slowly. Three years older. Broad shoulders. Already fully shifted. “You’re quick,” he said with a smirk. “But you’re still smaller.” “Then don’t miss.”He lunged first.
I stepped into him instead. My forearm deflected his strike. My knee drove into his thigh. He staggered—just enough. I twisted, hooked his leg, and sent him crashing to the ground. Before he could recover, I pinned him hard, forearm at his throat. “Yield.” A breathless second passed. Then he tapped the dirt twice. The ring exploded with cheers. Darius laughed as I released him and pulled him back to his feet.“You fight like an Alpha.” he said
“No,” my father’s voice cut through the noise. He stepped forward, pride undisguised. “She fights like mine.” Applause thundered again. Dust clung to my skin. Blood marked my lip. But I had never felt more certain of who I was. --- Later that same week, four of us stood around a strategy table—future leaders of the strongest neighboring packs. Maps. Markers. Borders. Two alliances broken. One supply chain severed. Only one king still standing. Mine. The visiting Alphas exchanged measured looks before nodding once. Respect. My father’s hand rested briefly on my shoulder. “Well played.” That alone was enough. --- That night, the pack celebrated me. Torches flared high with a great bonfire at the center. Drums echoed through the clearing.Genuine smiles and applauses welcomed me when I appeared.
Warriors clasped my shoulders with rough affection. Elders blessed me with warm smiles. Children tugged at my sleeves, demanding to know what kind of trick I pulled to win against those big boys.
And I?
I laughed a lot. I danced to my heart. I let myself sink in the love of my pack and my family.
My once braided red hair was now freely let down to my waist. Flowers were still tucked randomly in there. Red fires from the torches were dancing in my green eyes. Ashes marked my cheeks as a symbol of the blessings I had recieved that night.
I stood at the center of my pack — exactly where I belonged. --- When the noise softened, my parents called me inside. My mother held a small parchment. On it, two intertwined crowns wrapped in climbing vines. “A gift” she said in a soft voice. “It represents the balance between power and wisdom. Between strength and restraint.” “And sacrifice,” my father added.The vines were elegant. The thorns subtle.
“I love it,” I said.
My mother’s smile was warm. She stepped closer, her fingers brushing lightly over my chest.
“Above your heart?” She murmured. “Where true power belongs?”
I did not hesitate.
“Perfect.”
For a fleeting second, something flickered in her eyes.
“My little girl,” she whispered, pulling me into her arms. “You are growing so fast.”
My father joined us, wrapping both of us in his embrace.
And my brother? He took just a second before forcing himself in. Laugh erupted again.
Love had always been the foundation of our family.
“You will shine,” my mother whispered.I believed her.
And in that perfect moment, I believed it would always be enough.
Dernier chapitre
เกิดใหม่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของตัวร้าย(คลั่งรัก) บทที่ 20 เนื้อเรื่องไม่คงเดิม
“จะ จ๊างงงง!! เอาป้ายมาสิเชส” โจลี่สั่งให้เพื่อนซี้แน่นปึกยืนหันหลังพร้อมยกป้ายกระดาษหนาเท่าฟิวเจอร์บอร์ดขึ้นสูงเหนือหัว “ดูและฟังให้ดีนะคะน้อง ๆ นิทานที่พวกเราห้อง F ได้ก็คืออออ คือออออ” เด็กสาวลากเสียงยาวให้น้องมอหนึ่งทั้งหลายรู้สึกลุ้นระทึกกันอย่างสนุกสนาน น้ำเสียงร่าเริงดังขึ้น “นิทานที่พวกเราได้คือ….. สโนว์ ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ดค่ะ!! รีบตบมือกันเร็วเข้า!!” สิ้นสุดเสียงโจลี่ เชสทำการกลับป้ายเฉลยชื่อ ทีมซัพพอร์ตมอหกห้อง F ต่างช่วยกันส่งเสียงร้องเชียร์อย่างไม่มีใครยอมใคร บรรยากาศของรุ่นพี่ห้อง F ทำให้เหล่ารุ่นน้องที่น
Dernière mise à jour : 2024-12-09เกิดใหม่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของตัวร้าย(คลั่งรัก) บทที่ 19 บทละครจากนิทาน
เมื่อทำการจับฉลากเป็นคู่ในกล่องสุ่มเรียบร้อยแล้ว ครูอันให้นักเรียนที่อาสาตัวช่วยละครจบของรุ่นพี่เข้าไปรวมตัวกันที่หอประชุม แถวในหอประชุมจะถูกแบ่งแยกไปตามห้องที่แต่ละคู่จับสุ่มได้ โดยมีตัวแทนของพวกรุ่นพี่ห้อง S-F ยืนเรียงแถวหน้ากระดานเว้นระยะห่างหนึ่งช่วงแขน ให้พวกน้อง ๆ ที่จับฉลากได้ห้องไหนเข้ามายืนต่อแถวตอนห้องนั้น ใช้เวลาไม่นานนักเรียนอาสาของทุกห้องก็เดินเข้ามาเรียงแถวในหอประชุมกันจนครบ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยประธานนักเรียนชั้นมอห้าเดินขึ้นไปบนเวทียืนตรงแท่นโพเดียมก่อนจะทำการเทสเสียงไมค์แล้วเริ่มพูดเปิด “ฮัลโหล ๆ สวัสดีครับเพื่อน ๆ พี่ ๆ ทั้งหลาย ผมมีชื่อว่า อเล็กซ์ เป็นประธานนักเรียนที่จะเข้ามาช่วยประสานงานให้พวกรุ่นพี่มอหกและน้องมอหนึ่งร่วมใจทำงานกันเป็นหนึ่งเดียวนะครับ อย่างที่ทุกคนรู้กันดีโรงเรียน………” ครั้งอเล็กซ์เริ่มอธิบายเกี่ยวกับงานส่งจบ นักเรียนบางส่วนล้วนฟังบ้างไม่ฟังบ้าง อีเลนซึ่งยืนต่อแถวอยู่ห้อง F รู้สึกลำบากใจกับสายตาของเฮนรี่ ซึ่งมองมาจากแถวข้างหน้าตน “ไง ไม่เจอกันนานเลยนะครับ เคียร์น”
Dernière mise à jour : 2024-12-07เกิดใหม่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของตัวร้าย(คลั่งรัก) บทที่ 18 ละครจบของโรงเรียน
“ไปไหนมา เย็นปานนี้ทำไมไม่รีบกลับบ้าน!!” ผู้เป็นพ่อยืนเท้าเอวใบหน้าเคร่งขรึมน้ำเสียงจริงจังเปี่ยมอำนาจ เอ่ยถามลูกชายของตนที่นาน ๆ ทีจะเจอครั้งหนึ่ง พ่อของอีเลนเป็นทนายความชื่อดังวัน ๆ มีแต่งานสารพัดปัญหาเข้ามารุมล้อมไม่หยุด ทั้งต้องออกไปทำเรื่องว่าการให้พรรคการเมืองชื่อดัง ทั้งต้องขึ้นศาลให้ครอบครัวมหาเศรษฐี วันหนึ่งแทบไม่ได้หยุดพักอยู่บ้านดี ๆ เลยสักหน “พ่อกลับมาบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ” เด็กชายเอ่ยถามคนได้ชื่อว่าเป็นพ่อตนตอนนี้ เขารู้สึกเกร็งนิดหน่อยเพราะไม่คุ้นเคยกับคนตรงหน้ามาก่อน แถมอีกฝ่ายยังมีท่าทางน่ากลัวทำให้รู้สึกชวนคุยด้วยลำบาก เขาเผลอบีบมือที่กุมเคียร์นไว้แน่นอย
Dernière mise à jour : 2024-12-03เกิดใหม่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของตัวร้าย(คลั่งรัก) บทที่ 17 จงเป็นคนแปลกที่เก่งกาจ
“เข้ามาสิ ฉันให้ขยะที่ยังไม่ถูกรีไซเคิลอย่างพวกนายเปิดก่อนเลย” เด็กแว่นพูดกวนโมโห ท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว ทำให้ชายหน้าโหดฉุนจัดหอบหายใจกระฟัดกระเฟียด โกรธจนหน้าแดงกำหมัดแน่น “เอาเลยลูกพี่ มันท้าทายอำนาจลูกพี่ครับ” “อัดไอ้เด็กไม่เจียมกะลาหัวมันเลยครับลูกพี่!!” “เป็นแค่ไอ้จ้อยอย่าปากดีนักนะไอ้ลูกหมานี่ เดี๋ยวโดนลูกพี่กูอัดยับอย่ากลับบ้านไปร้องไห้ฟ้องแม่นะมึง” เสียงกองเชียร์ดังกระหึ่มไปทั่ว เชาว์ยืนถือแว่นตาเพิร์ซ มองสถานการณ์ตอนนี้ด้วยสีหน้าซีดเผือด ใจเต้นระทึกไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ระแวงว่าเด็กตี๋ของตนจะถูกซ้อมยับ&n
Dernière mise à jour : 2024-12-03เกิดใหม่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของตัวร้าย(คลั่งรัก) บทที่ 16 ยืนอยู่เฉย ๆ ปัญหาก็เข้ามา
นักเรียนห้อง S ของโรงเรียนชื่อดังประจำจังหวัด ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้อยู่ห้องนี้ล้วนไม่ใช่เด็กธรรมดา บางคนสอบเข้ามาได้ด้วยคะแนนสูงสุดเกือบเต็มร้อยนับว่าเป็นเด็กอัจฉริยะ บางคนพ่อแ
เกิดใหม่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของตัวร้าย(คลั่งรัก) บทที่ 15 เปิดฉากการเรียนวันแรก
เริ่มวันใหม่กับการเป็นเด็กมัธยมต้นครั้งแรกเมื่อผ่านพ้นการเรียนปรับพื้นฐานมาเป็นเวลากว่าสองอาทิตย์ อีเลนคิดว่ามันก็ไม่ได้แย่มากที่มีเชาว์กับเพิร์ซเพิ่มเข้ามาในชีวิตประจำวัน แม้มันจะน่าปวดหัวมากแต่ก็สนุกดี ยิ่งได้เห็นสีหน้าซีดเซียวของครูอันผู้รับชะตากรรมแบบเดียวกั
เกิดใหม่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของตัวร้าย(คลั่งรัก) บทที่ 14 เรื่องน่าปวดหัว
หลังการสอบเข้าโรงเรียนชื่อดังประจำจังหวัดเสร็จ ต้องรอการประกาศคะแนนประมาณสองอาทิตย์ ไม่นานผลสอบได้ถูกจัดตั้งขึ้นบนบอร์ดกลางโดมของโรงเรียนชื่อดัง รายชื่อนักเรียนตั้งแต่ลำดับแรกจนถึงลำดับสุดท้ายถูกจัดเรียงตามคะแนนสอบจากมากไปน้อย “เคียร์น มีรายชื่อนายไหม”
เกิดใหม่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของตัวร้าย(คลั่งรัก) บทที่ 13 สองหนุ่มผู้คลั่งไคล้
สถานที่สอบของอีเลนอยู่ห้องท้ายสุดของทางเดิน ซึ่งเขาต้องลอบผ่านกลุ่มนักเรียนซึ่งยืนรุมล้อมบุคคลทั้งสองโดยไม่ให้เชาว์สังเกตเห็น ‘เฮ้ออ อยากจะบ้าตาย เราไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้เนี่ยถึงเจอแต่เรื่องแบบนี้!!’ เจ้าตัวบ่นกับตัวเองในใจ คนที่เขาไม่อยากเจอมากที่สุดคือเชาว์ แต่ยังโลกยังเหว
Vous vous intéresseriez aussi à
commentaires