EP3 | มาอยู่ด้วย

บทที่3

"กินข้าวเสร็จไปกินบิงซูกัน" 

"ถ้าร้านติดโรงเรียนฉันไม่ไปกินนะไม่อร่อย"

"งั้นเราไปกินเจ้าใหม่กันไหม? ร้านอยู่ติดมอ.ที่พวกญาติๆฉันเรียนอยู่"

"อืม ก็ดีนะ" พันดาวพยักหน้า "แกต้องไปกินกับพวกฉันนะ แกจะได้ไม่จัมปลักกับความทุกข์เกินไป"

"อืม"

"กินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวเย็นชืดหมด"

"ว่าแต่กูได้ยินข่าวแว่วๆมา มึงจะไปเที่ยวเกาะต้องห้ามเหรอวะชมพูสิริน" พันดาวเอ่ยแล้วตักอาหารเข้าปาก

"อื้อ พ่อคริสให้กูไปดูงานกับน้องชาย"

"ไอ้ครอสน่ะเหรอ?"

"ใช่ พ่ออยากให้กูกับน้องศึกษางานเอาไว้ ธุรกิจของตระกูลพวกกูต้องสืบทอด"

"แหม่ พ่อมึงนี่ก็ใจร้อนอยากให้ลูกเป็นงานจริง ๆ เลย"

"อื้อ พ่อกูก็แบบนี้แหละ"

"มึงไม่ไปใช่ไหม ปกติเห็นไม่ชอบไปเกาะนั่น"

"กูอยากไป!"

"เอ้า!"

"เพราะพ่อชาตรีก็ไป"

"อิห่า กูก็นึกว่าสนใจคนอื่นไปแล้ว นี่มึงยังอยากกินตับพ่อชาตรีมึงอีกเหรอ? เพื่อนพ่อเลยนะมึง แก่แล้วไม่มีเเรงเย็.ดมึงหรอก"

"อิห่า มึงก็พูดไป พ่อชาตรียังหล่อยังหนุ่ม หยุดจาบจ้วงพ่อกู มึงแดกข้าวได้แล้ว" ชมพูสิรินค้อนพันดาว "กินเยอะๆนะแสนรัก"

"อื้อ" แสนรักพยักหน้าแล้วตักอาหารเข้าปาก รสชาติอาหารอร่อยมาก หากทว่าหล่อนกลับไม่ได้รู้สึกอยากจะกลืนมันลงคอเลยแม้แต่น้อย 

พอทานอาหารเสร็จแสนรักกับเพื่อนก็นั่งรถไปที่ร้านบิงซูร้านใหม่ที่หล่อนกับเพื่อนต้องการจะไป โดยมีสารถีหนุ่มนามว่าออสตินเป็นคนขับรถให้

"พี่ออสติน ขับไปจอดที่หน้าร้านเลยนะคะ"

"ครับคุณหนู" ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วขับรถอย่างระมัดระวัง จนกระทั่งไปถึงร้านที่ต้องการ แสนรักลงจากรถเพื่อเข้าไปร้าน แต่ไม่ทันที่จะก้าวเข้าไป เสียงเบรกรถดังสนั่นพร้อมกับเสียงรถชนกับอะไรบางอย่างดังขึ้น

"ว้าย! รถชนคน" เสียงกรีดร้องดังขึ้นทำให้หญิงสาวหันไปมอง ร่างบอบบางสะพายกระเป๋าผ้าสีขาวเปรอะเปื้อนเลือดสีแดงสดไหลทะลักจากศีรษะทุยเล็ก ที่นอนจมกองเลือดอยู่ไม่ไกลจากเธอ

สองเท้าก้าวเข้าไปหมายจะช่วย แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้เห็นคนที่นอนอยู่ที่พื้นเป็นใคร

"โทรเรียกรถพยาบาลสิแสนรัก" พันดาวกรีดร้องวิ่งเข้าไปครอง ส่วนชมพูสิรินรีบสั่งลูกน้องไปขวางรถคู่กรณีเอาไว้ 

"...."

"แสนรัก..."

"...." ไม่ หล่อนจะไม่ช่วยเด็ดขาด ใครจะช่วยก็ช่วย แต่หล่อนไม่ช่วยแน่นอน ผู้หญิงสารเลวคนนี้มีส่วนทำให้แม่เธอต้องเจ็บปวด มันก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ ที่จะต้องเจอหรือมีจุดจบแบบนี้

'เธอใจดำปล่อยให้คน ๆ หนึ่งตายไปต่อหน้าเลยเหรอแสนรัก' 

'มันก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ?'

'แต่นั้นคนทั้งคนเลยนะ'

ความคิดบางอย่างในหัวกำลังโต้เถียงกัน แสนรักเอามือที่กำลังสั่นเทาของตัวเองมาประสานกันเอาไว้แน่น หน้าซีดตัวสั่น ไม่อาจจะเก็บอาการเอาไว้ได้

"อีแสนรักมันช็อคไปแล้ว เดี๋ยวกูโทรเอง" ชมพูสิรินหยิบโทรศัพท์มากดโทรออกเพื่อเรียกรถพยาบาล ในขณะที่แสนรักยืนนิ่ง ราวกับเป็นหิน ท่ามกลางหมอและพยาบาลที่ลงจากรถแอมบูแลนซ์มาช่วยเหลือคนเจ็บ

"แม่ครับ" น้ำเสียงเข้มดังขึ้นแล้วรีบขึ้นไปบนรถ เขามองเธอเล็กน้อยก่อนจะหันไปสนใจคนเจ็บที่นอนบนเตียงรถพยาบาล ผู้ชายคนนั้นน่าจะมาด้วยกันแหละ ถึงได้มาที่เกิดเหตุเร็วขนาดนี้

"หวังว่าผู้หญิงคนนั้นจะรอดนะ" ชมพูสิรินพูดขึ้น ในขณะที่แสนรักมองตามรถคันนั้นจนลับตา

++++++

งานศพของแม่ผ่านลุล่วงไปด้วยดี แสนรักคลายทุกข์เรื่องของมารดาก็กลับไปเรียนหนังสือตามปกติ กระดูกของแม่ถูกใส่ในโกฐอัฐิ รูปแต่งงานของแม่รอยยิ้มของแม่ รูปของแม่ คลิป ภาพต่าง ๆ เป็นสิ่งที่เธอได้ดูต่างหน้าเวลาที่คิดถึง 

แม้จะผ่านมาสองเดือนแล้ว  ความเจ็บปวดยังคงฝังลึกและกรีดหัวใจทุก ๆ วัน แม้มันจะคลายลงบ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ทุกข์ 

เเสนรักเรียนอยู่ชั้นม.หกที่โรงเรียนมัธยมชื่อดังแถวบางบัวทอง เกรดเฉลี่ยดีทุกปี ชีวิตที่ผ่านมามีแต่ความสุขจนกระทั่งรู้ว่าพ่อมีเมียน้อย ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับแม่สั่นคลอน และความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับพ่อก็เช่นกัน

"อะภิวาทะนะสีลิสสะ นิจจัง วุฑฒาปะจายิโน จัตตาโร ธัมมา วัฑฒันติ  อายุ วัณโณ สุขัง พะลังฯ" 

แสนรักประนมมือไหว้รับพรจากพระภิกษุสงฆ์ที่มาใส่บาตรในตอนเช้า จากนั้นก็กรวดน้ำส่งบุญกุศลไปถึงมารดาผู้ลาลับ ให้ท่านมารับกุศลผลบุญที่หล่อนทำให้ และได้แต่หวังว่าชีวิตของเธอจะมีความสุข ไม่ต้องเจอเรื่องร้าย ๆ ดั่งเช่นที่ผ่านมา

"คุณหนูของอิ่มน่ารักที่สุดเลยค่ะ ตื่นมาทำบุญให้คุณวดีทุกเช้าเลย"

"เฮ้อ ตอนที่แม่อยู่ หนูน่าจะทำดีทำทุกอย่างให้แม่มากกว่านี้ ตอนนี้ท่านไม่อยู่แล้ว หนูกลับเสียดายวันเวลาที่ท่านเคยอยู่กับหนูค่ะป้าอิ่ม"

"แต่เท่าที่ป้าเห็น คุณหนูของป้าก็เก่งและน่ารักกับคุณแม่มาตลอดเลยนะคะ คุณหนูทำดีที่สุดเเล้วค่ะ ถ้าคุณวดีมองอยู่คงดีใจที่คุณหนูคิดได้แบบนี้"

"ค่ะ"

"วันนี้วันเสาร์ คุณหนูอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ?"

"อะไรก็ได้ค่ะ" เธอยิ้มเจื่อน ๆ ให้ป้าอิ่มก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน บิดาของเธอกดโทรศัพท์พอเห็นแสนรักเดินเข้าไปท่านก็เอาโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อ

"แสนรักพ่อมีเรื่องจะคุยด้วย" หญิงสาวไม่ได้พูดอะไร เเต่เลือกที่จะเดินขึ้นบ้านไป เธอไม่อยากจะพูดอะไร ตั้งแต่เกิดเรื่องผู้หญิงคนนั้นโดนรถชน พ่อก็หายไปบ่อย ๆ และปล่อยเธออยู่ที่บ้านหลังใหญ่กับพวกคนใช้

 พอประตูปิดลงน้ำตาเม็ดใสก็หลั่งไหลออกมา แสนรักนอนลงบนเตียงอย่างหมดแรง  บ้านหลังใหญ่ที่อาศัยอยู่มันกลับอ้างว้าง มีเพียงห้องนอนที่อยู่มาตั้งแต่เด็ก เป็นเซฟโซนให้เธอได้อุ่นใจ

แสนรักผล็อยหลับไปจนเกือบเที่ยง เธอต้องตื่นจากห้วงนิทรา  เพราะประตูห้องถูกเคาะด้วยฝีมือของป้าอิ่มที่เรียกเธอไปกินข้าว หญิงสาวเดินลงบันไดมาก็เจอพ่อให้คนลากกระเป๋าหลายใบเข้ามาในบ้าน

"ป้าอิ่มคะ ใครจะมาบ้านเราคะ?" แสนรักขมวดคิ้วก่อนจะต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นสองแม่ลูกที่เธอเกลียดชังเข้าไส้เดินเข้ามาในบ้าน 

"เอ่อ...."

"แสนรักพ่อจะให้น้าเปรมสุดากับภัทรพลมาอยู่กับเรานะ"