EP4 | บ้านหลังเดียวกัน

บทที่4

แสนรักกำมือแน่นข่มอารมณ์โกรธสุดฤทธิ์ แม่หล่อนเสียยังไม่ครบร้อยวัน พ่อก็เอาเมียน้อยกับลูกมาอยู่ในบ้านหลังเดียวกับเธอ พ่อนี่ก็ชั่งกระไร ไม่เคยสนใจความรู้สึกของเธอเลย คิดจะเอาใครมาอยู่ที่บ้านก็ได้ ไม่เคยถามความสมัครใจของเธอเลยแม้แต่น้อย

ไม่เคยถามว่าหล่อนต้องการสองแม่ลูกนี่ไหม ไม่เคยถามว่าหล่อนต้องการอะไรใจไม่ต้องการอะไร ไม่เคยถามว่าหล่อนเจ็บปวดไหมกับสิ่งที่ท่านทำ

"หนูไม่ยอม!" เธอแผดเสียงดังลั่น มองพ่อด้วยความเสียใจ สิ่งที่เธอกลัวว่าจะเกิดในสักวันมันได้เกิดขึ้นแล้ว ในที่สุดพ่อก็รับพวกมันเข้ามา "หนูไม่ยอมให้พวกมันมาอยู่"

"น้าเปรมถูกรถชน"

"มันก็เรื่องของมันนิ่คะ!" แสนรักเอ่ยอย่างไร้หัวใจ ไม่ได้รู้สึกเห็นอกเห็นใจอะไรทั้งนั้น รู้แต่ว่าบ้านหลังนี้เป็นพื้นที่ของเธอ ทำไมเธอจะต้องยอมให้พวกมันมาอยู่ในบ้านหลังนี้ด้วย

"พ่อปล่อยปละละเลยน้าเปรมกับพี่พลมามากพอแล้ว พ่อต้องการให้พี่พลกับแม่มาอยู่ที่นี่"

"หนูไม่ยอม!" หญิงสาวแผดเสียงร้องดังลั่น มือเล็กกำแน่นจนมันสั่นระริกระบายความโกรธที่มันอัดแน่นในอก สองแม่ลูกยืนนิ่ง แต่หากว่าสายตาของผู้หญิงคนนั้นกลับเจือปนความรู้สึกผิด แม้จะพยายามมองแบบอคติแล้ว สายตานั้นกลับทำให้แสนรักรู้สึกแบบนั้น

จะมารู้สึกผิดอะไร ในเมื่ออยากเป็นเมียพ่อเสียเต็มประดา  ส่วนผู้ชายคนนั้นยืนนิ่ง นัยน์ตาสีหน้าไร้ความรู้สึก คงจะคิดหาหนทางสินะ ว่าจะสูบเลือดสูบเนื้อพ่อเธอด้วยวิธีไหน หึ 

"นั่นมันเป็นปัญหาของลูก เพราะต่อให้ลูกไม่อยากให้น้าเปรมกับพี่พลมาอยู่ที่บ้าน พ่อก็จะไม่ให้สองคนนั้นไปอยู่ไหนทั้งนั้น บ้านหลังนี้เป็นบ้านของพ่อ พ่อจะให้ใครอยู่ก็ได้"

"สุดท้ายพ่อก็จะเอาพวกมันมาแทนแม่แทนหนู"

"ไม่มีใครแทนใครทั้งนั้นแสนรัก พ่อแค่อยากให้น้าเขามาอยู่แล้วพ่อจะได้ดูแลน้าเขาได้เต็มที่ ที่ผ่านมาน้าลำบากมามากแล้ว"

"คงจะลำบากมากสินะ ถึงขนาดยอมอ้าขาให้พ่อแลกความสุขสบาย ผู้หญิงร้ายกาจที่ชอบสร้างความร้าวฉานให้คนอื่น"

"แสนรัก"

"พ่อไม่เคยถามหนูเลยว่าหนูเต็มใจกับเรื่องนี้ไหม?" น้ำตาเม็ดใสหลั่งไหลออกมา หัวใจเต็มไปด้วยความเจ็บแค้นชิงชัง 

"พ่อขอโทษ แต่พ่อปล่อยให้น้าเปรมใช้ชีวิตแบบเดิมไม่ได้อีกแล้ว พ่อเป็นผัวพ่อก็ควรทำทุกอย่างให้มันดีกว่าเดิม" ผู้เป็นพ่อทำสีหน้าหนักใจ แสนรักร้องไห้เสียใจ ในที่สุดพ่อก็เห็นคนอื่นสำคัญกว่าเธอ สำคัญกว่าแม่ของเธอ

"ฮึก ตอนแม่อยู่ พ่อก็น่าจะพยายามทำทุกอย่างให้แม่บ้าง แม่พยายามทำทุกอย่างแทบตายพ่อกลับไม่สนใจ แต่ผู้หญิงคนนี้กับลูกของมัน พ่อกลับห่วงใย"

"พ่อก็ห่วงทุกคน ความผิดทุกอย่าง มันผิดที่พ่อเอง"

"ใช่พ่อผิด เป็นคนผิดทุกอย่าง รวมทั้งมันด้วย"

"แสนรัก"

"หนูไม่ให้มันมาอยู่ที่บ้านเรา"

"พ่อขอโทษนะแสนรัก แต่พ่อจะไม่ทำตามคำพูดหนูเด็ดขาด" สิ้นประโยคของบิดาแสนรักก็ร้องไห้โฮมองท่านอย่างเจ็บปวดใจ หันไปมองสองแม่ลูกด้วยความชิงชัง หล่อนผิดอะไร สองแม่ลูกถึงได้เอาแต่มาสร้างทุกข์ใจให้ 

"ฮึก! หนูผิดหวังที่ตัวพ่อที่สุด" แสนรักร้องไห้แล้ววิ่งขึ้นไปบนบ้าน เปรมสุดาได้แต่มองตามอย่างปวดใจ

"เปรมว่าเปรมกับลูกอยู่ที่เดิมแหละดีแล้วค่ะ"

"ไม่ ผมจะไม่ยอมเด็ดขาด ผมปล่อยปละละเลยคุณมามากพอแล้ว เพราะผมไม่ได้ดูแลคุณกับลูกเท่าที่ควร คุณถึงได้โดนรถชน กว่าผมจะรู้เรื่องอะไร ทุกอย่างก็เกือบจะสายไปแล้ว มันถึงเวลาแล้วที่คุณต้องรับได้รับสิ่งที่ควรได้รับ"

"แต่แสนรัก"

"ผมเชื่อว่าไม่นานแสนรักจะเข้าใจทุกอย่าง" แม้จะหนักใจ แต่ทินกรจะไม่ปล่อยให้เปรมสุดากับลูกใช้ชีวิตในแบบเดิมอีกแล้ว 

ร่างเล็กร้องไห้เอาหน้าซุกผ้าห่ม ในที่สุดสิ่งที่เธอกลัวมันก็ได้เกิดขึ้นแล้ว ในที่สุดสองแม่ลูกนั่นก็มาแทนที่เธอ แทนที่แม่เธอ แทนที่ทุกอย่างที่เคยเป็นของเธอ

ภัทรพลเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บบนห้อง เท้าใหญ่ชะงักหยุดยืนที่หน้าประตู เมื่อเสียงร้องไห้ของแสนรักดังเล็ดลอดออกมาราวกับจะปริ่มขาดใจ เขายืนนิ่งไปนานมองไปที่ประตูที่แง้มออกเพียงเล็กน้อย แต่ก็พอมองเห็นคนที่อยู่บนเตียงสีชมพูตัวสั่นเทาเพราะเเรงสะอื้น

 ชายหนุ่มถอนหายใจไล่ความหนักอึ้ง ก่อนจะลากกระเป๋าของตัวเองที่มีคนใช้ลากกระเป๋าอีกหลายใบตามมา 

++++อย่าเพิ่งดราม่ากับอะไรทุกอย่าง ทุกอย่างมีที่มาและที่ไปค่ะ