EP2 | เกลียด

บทที่2

"นั่งที่เก้าอี้ดีกว่าครับแม่" ภัทรพลจับที่แขนของมารดา หากทว่าเปรมสุดายังไม่ทันได้นั่ง ร่างเล็กของแสนรักก็ปรากฎขึ้นมองสองแม่ลูกอย่างเกลียดชัง

"ไม่ต้องสาระแนมานั่ง!" หล่อนเสียงกร้าวจนทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียว บางคนก็มองเฉย ๆ บางคนก็ซุบซิบนินทา "ออกไปให้พ้นงานศพแม่ฉัน"

"หนูจ้ะ เราแค่อยากมาร่วมงานศพของคุณสุภาวดีเท่านั้น"

"ทำไม? อยากจะมาเยาะเย้ยถากถาง หรือจะมาแสดงตัวเป็นเมียของพ่ออีกคน ผู้หญิงร่านอย่างคุณคงจะอยากจะเปิดตัวมากสินะ ถึงได้มางานศพของแม่ฉัน"

"เราแค่อยากมาร่วมไว้อาลัยเท่านั้นนะคะ"

"ไม่ต้องมาไว้อาลัย ในเมื่อคุณเป็นคนทำให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้" 

"ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ"

"มั่นใจเหรอ คำพูดกับการกระทำมันช่างสวนทางกันจังเลยนะ"

"พอเถอะแสนรัก"

"พ่ออยากจะเปิดตัวมันมากสินะ ถึงได้ให้มันมาเหยียบงานศพแม่ พ่อรู้ไหมว่าหนูโคตรจะเกลียดมัน หนูเกลียดพวกมันที่สุด"

"แสนรัก"

"ออกไปจากงานของแม่ฉัน! ไม่ต้องมาแสดงว่าตัวเองเป็นคนดี อยากมาร่วมไว้อาลัย ในเมื่อผู้หญิงอย่างเธอมีส่วนทำให้แม่ฉันตาย ฮึก" หญิงสาวปาดน้ำตามองเปรมสุดาด้วยความเกลียดระคนเจ็บแค้น "ทำไม? จะมาแสดงตัวอยากมาเยาะเย้ยฉันใช่ไหม?"

"เราแค่อยากมางานศพแม่เธอเท่านั้น ไม่ได้มีความคิดอกุศลแบบนั้นหรอก"

"ถ้าไม่ต้องการมาเยาะเย้ยมาแสดงตัวว่าแม่แกเป็นเมียน้อยพ่อฉัน ก็ไม่ต้องสาระแนมา ฉันไม่ต้องการ!" 

"แต่ฉันต้องการมางานศพน้าวดี"

"ฮือ ๆ ไอ้สารเลว!" มือเล็กกระหน่ำเข้าทุบที่อกภัทรพลรัว ๆ

"แสนรัก!" ทินกรเข้าไปดึงลูกสาวออกมา "พลพาแม่ไปนั่งตรงนั้นก็ได้ลูก"

"ครับพ่อ" ชายหนุ่มพยักหน้า แต่กลับสร้างความไม่พอใจให้กับหญิงสาว

"พ่อเหรอ?" หญิงสาวเหยียดยิ้มสมเพช "แกไม่มีสิทธิ์เรียกพ่อฉันว่าพ่อ แกมันก็แค่ลูกติดแม่แกมา แกมันก็เป็นแค่ลูกเมียน้อย ลูกกาฝากที่คอยอยากสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่น"

"ฉันกับแม่ต้องดีใจไหม? กับคำพูดของเธอ" เขาเสียงราบเรียบไม่ได้สะทกสะท้านกับสิ่งที่หญิงสาวพูด แสนรักกรีดร้องดังลั่นหยิบอะไรที่ใกล้มือได้ปาเปรมสุดา สายตาพลันไปเห็นพวงรีดที่ภัทรพลกับแม่เอามาร่วมอาลัย หล่อนก็หยิบเขวี้ยงใส่ทำให้ชายหนุ่มต้องเอาตัวบังมารดาเอาไว้  เปรมสุดาเห็นท่าไม่ดีเลยขอตัวกลับก่อน โดยมีภัทรพลกลับไปด้วย

"พอเถอะแสนรัก หยุดทำแบบนี้สักที"

"ถ้าพ่ออยากให้แสนรักพอ พ่อก็เลิกยุ่งกับพวกมันสิ เลิกยุ่งกับพวกมันได้ยินไหม? พ่อเลิกยุ่งกับพวกมันสิ ฮือ ๆ" 

"....."

"พ่อต้องเลิกยุ่งกับพวกมัน"

"...."

แสนรักร้องไห้ ยิ่งเห็นผู้เป็นพ่อนิ่งเงียบเธอก็ได้คำตอบของทุกอย่างแล้ว หญิงสาวปาดน้ำตาตัวเองแล้วหันหลังเดินไปนั่งหน้าโลงศพแม่เหมือนเดิม

หล่อนรู้ดีว่าหลังจากนี้สองแม่ลูกจะอยากแสดงตัวเป็นเมียพ่ออีกคน แสนรักไม่มีวันยอมให้นังผู้หญิงร่านกับลูกติดของมัน เข้ามาแทนที่แม่ของเธอ

****

แสนรักวางดอกไม้จันทน์ด้วยมือสั่นเทาเพื่อส่งแม่เป็นครั้งสุดท้าย น้ำตาเม็ดใสหลั่งไหลประจานความอ่อนแอ นับจากนี้หล่อนคงต้องสู้ต่อไป ได้แต่หวังว่าแม่ที่จากไปจะมองดูเธออยู่ใกล้ ๆ มองดูความสำเร็จในชีวิตของเธอ

  ตั้งแต่วันที่เมียน้อยของพ่อกับลูกมาที่งานวันนั้น ก็ไม่มาอีกเลย ส่วนพ่อของหล่อนท่านก็ทำหน้าที่ต้อนรับขับสู้ภายในงานศพ ทุกคนต่างแสดงความเสียใจ แต่แสนรักกลับรู้สึกว่าท่านไม่ได้เสียใจอย่างที่ควร

พ่อของเธออาจจะดีใจด้วยซ้ำที่แม่ของเธอจากไป ก็แหงล่ะ ท่านกับนังเมียน้องสารเลวคนนั้นจะได้เปิดตัวกันเต็มที่ ผู้หญิงคนนั้นเองก็อยากจะเปิดตัวเสียเต็มประดา รวมทั้งลูกของมันด้วย

ควันสีขาวลอยออกจากปล่อยไฟของเมรุ แสนรักร้องไห้ปริ่มจะขาดใจ กอดตัวเองเอาไว้ หลังจากนี้หล่อนจะพยายามเข้มแข็ง

"แกต้องสู้นะ" พันดาวเพื่อนของแสนรักกอดหล่อนแน่น ในขณะที่หญิงสาวกอดเพื่อนตอบแล้วร้องไห้ออกมา

"แกยังมีพวกเราสองคนนะ" ชมพูสิรินกอดเพื่อนทั้งสองเพื่อปลอบใจแสนรัก

"ขอบคุณนะ" คำขอบคุณถูกเปล่งออกมาจากหัวใจที่เจ็บช้ำ ในวันที่ชีวิตต้องสูญเสีย หล่อนก็ยังมีเพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ ทั้งสามคลายกอดกันแล้วสำรวจเนื้อตัวเพื่อนรัก

"ปะ ๆ ฉันจะพาแกไปกินข้าว ดูสิผอมลงไปเยอะเลย" 

"นั่นดิ แกต้องกินข้าว แกต้องกลับมาสดใสนะแสนรัก เลิกร้องไห้ แล้วสู้กันต่อไป"

"อื้อ" แสนรักพยักหน้า ชมพูสิรินเลยจับมือเพื่อนไปขึ้นรถ ส่วนเรื่องต่างๆที่ยังค้างคา ก็จะให้พ่อของแสนรักจัดการต่อไป 

อาหารราคาแพงถูกนำมาเสิร์ฟ แสนรักได้แต่มองมันนิ่ง ๆ ไม่ได้รู้สึกอยากทานอาหารที่เพื่อนพามาทานเลยสักนิด 

"อิห่า แดกเข้าไปเลย อย่าเอาแต่เศร้า" ชมพูสิรินเลื่อนจานอาหารที่ถูกนำมาเสิร์ฟไปให้

"แม่มันเพิ่งเสีย จะให้ดี๊ด๊าก็ไม่ใช่หรือเปล่าวะ?" พันดาวรีบแย้ง

"กูรู้ แต่กูก็เชื่อว่าอีแสนรักจะผ่านไปได้"

*****

อีหน้าจะเริ่มมันนะคะ นิยายเรื่องนี้ไม่ยาวมากนะคะ เพื่อไม่อยากยืดเนื้อเรื่อง