9. หลอกด่า

ทันทีที่ขึ้นมานั่งบนรถตู้แบนรนด์หรู อันดาก็ชูนิ้วโป้งสองข้างให้กับชนกันต์ พร้อมกับส่งยิ้มกว้างให้ เขาเก่งมาก จับใจเธอได้อยู่หมัด

ชนกันต์ทำไม่สนใจ ปกติไม่เคยมีใครกล้าชมเขาด้วยท่าทางมาก่อน ก็คงจะมีแค่เธอคนเดียว ผู้หญิงที่ผ่านๆ มา มักจะชมเขาด้วยคำพูดแสนหวาน

'คุณกันต์เก่งจังเลยค่ะ'

'คุณกันต์นี่ทั้งหล่อ ทั้งเก่ง ฉันประทับใจคุณจริงๆ ค่ะ'

'คุณกันต์สมาร์ตจังเลย ถ้าเราคบกันจริงๆ ได้ก็ดีสิคะ'

จะบอกว่าคำพูดเหล่านั้นเขาฟังจนเอียน บางคนอาจจะพูดจากใจ บางคนอาจจะแค่เสแสร้งเยินยอ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจหรอก ก็แค่คำพูดที่เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา และทุกคนก็มักจะได้รับใบหน้านิ่งเฉยของเขาเป็นการตอบแทนอยู่เสมอ ผิดกับอันดา ที่เขาเผลอมอบรอยยิ้มออกไปให้โดยไม่ทันตั้งตัว รู้ตัวอีกทีก็รีบหุบยิ้ม แล้วมองเธอด้วยท่าทีเฉยเมย คิดๆ ดูแล้ว อย่างไรซะอันดากับเขาก็ไม่คู่ควรกัน ฐานะต่างกัน นิสัยเธอก็ไม่ได้อ่อนโยนเชื่อฟังสักเท่าไหร่ อย่างมากหากถูกใจจริงๆ เขาคงแค่คบกับเธอผ่านๆ จนเบื่อ จากนั้นต่างคนก็ต่างแยกย้าย

"เจอไอ้คุณพิเชษฐ์นั่นว่าเลว ใช้จุดอ่อนของคุณบีบบังคับคุณ แต่เจอคุณนี่กลับยิ่งกว่า หาจุดอ่อนที่ไม่มีใครสู้ได้ มาข่ม คะแนนความดีให้สิบ ความโหดร้ายให้ร้อยสิบเลย" อันดาบอกเขาด้วยท่าทีตื่นเต้น ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ก็เห็นนิ่งๆ

"นี่คงไม่ได้หลอกด่าผมอยู่ใช่ไหม ว่าผมตรงๆ เลยก็ได้"

คนถูกถามหัวเราะไม่ปิดบัง

"ฉันเปล่าพูดนะ คนเราก็ต้องมีทั้งด้านดีด้านร้าย เพื่อใช้ให้ถูกคน ถูกสถานการณ์ ฉันเข้าใจคุณค่ะ"

...นี่เป็นครั้งแรก ที่มีคนพูดว่าเข้าใจเขา ก่อนหน้านี้มีแต่คนบอกว่าเขานั้นเข้าใจยาก แม้แต่เลขาของเขายังเคยบอกเลย

"คุณอันดาเป็นคนแรกเลยนะครับที่พูดคำนี้" นาวินแทรกขึ้น มุมปากทั้งสองข้างยกสูงขึ้น

"คำไหนคะ" เธอไม่เห็นว่าจะมีคำไหนที่ดูพิเศษเลยสักนิด เลยไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงคำไหน

"ก็ที่บอกว่าเข้าใจคุณกันต์ไงครับ ขนาดผมทำงานมากับเขามาตั้งเจ็ดแปดปี ผมยังไม่เข้าใจเลย เดี๋ยวใจดี เดี๋ยวดุ บางครั้งก็แอบปรับอารมณ์ไม่ทันเหมือนกัน" เลขาหนุ่มบอก พร้อมกับหัวเราะน้อยๆ

"แล้วอยากเข้าถึงอารมณ์การถูกไล่ลงจากรถตอนนี้เลยไหมล่ะ" คนเป็นนายถาม ใบหน้ายียวน เดี๋ยวนี้ช่างกล้านินทาต่อหน้านะ ...นาวิน

"ขอโทษครับ ผมก็แค่ลืมตัวไปหน่อย" เขายิ้มแห้งๆ บอกเสียงอ่อน ก่อนจะหันหน้าไปมองถนนเงียบๆ ดังเดิม

"บอสคะ ยังไงก็ต้องขอบคุณบอสมากๆ เลยนะคะ ที่ทำเพื่อผู้หญิงตัวน้อยๆ อย่างฉัน"

"ใครทำเพื่อเธอ?"

คนถูกถามฉีกยิ้มให้กว้างขึ้น

"แหม! ก็เห็นๆ อยู่ ว่าคุณทำเพื่อปกป้องฉัน"

"ผมทำเพื่อธุรกิจของผม คุณไม่ต้องคิดมากเกินไป"

คนฟังอมยิ้ม ....ใครจะเชื่อ 

…ความจริงเขาก็เป็นคนดีคนหนึ่ง ทำไมต้องแสดงออกว่าตัวเองเห็นแก่ตัว ทั้งๆ ที่ความจริงนั้นไม่ใช่เลย

หลายเดือนต่อมาอันดาเป็นงานมากขึ้น เธอทำงานหลายอย่างแทนนาวินได้แล้ว เหมือนตอนนี้เธอจะใช้เวลาไปกับการทำงานเป็นเลขาเป็นส่วนใหญ่ ไม่ได้ทำงานเป็นคู่ควงเลยแม้แต่วันเดียว เพราะช่วงเดือนที่ผ่านมาชนกันต์ไม่ได้ออกงานสังคมใดๆ เลย ด้วยเหตุที่ว่าทำงานยุ่งจนไม่ว่างไป จนเธอลืมไปแล้ว 

ว่าเขาจ้างเธอมาทำงานในตำแหน่งอะไรกันแน่

อันดาทำงานเลขาอย่างขะมักเขม้น แต่เหมือนจะตั้งใจทำงานเกินไปหน่อย จึงทำให้คนในบริษัทมองว่าเธอนั้นเป็นเลขาคนที่สองของชนกันต์จริงๆ ไม่ได้มีอะไรเกินเลย อีกทั้งแม้อันดาเธอจะเป็นคนสวย แต่ถ้าเทียบกับอดีตคนควงของรองประธานหนุ่มมือขวาของท่านประธานบริษัทอย่างชนกันต์แล้ว ก็นับว่ายังห่างชั้นอีกมาก เพราะผู้หญิงเหล่านั้นผ่านมีดหมอ ผ่านการฉีดหน้าฉีดสีผิวมาให้ขาวใส มองในระยะร้อยเมตรยังเห็นออร่าความงาม และความโดดเด่นเลย

แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าคนธรรมดา สวยธรรมชาติ ไร้การแต่งแต้มอย่างอันดา หากไปทำบ้างก็คงจะสวยโดดเด่นกว่าคนเหล่านั้นหลายเท่า เหมือนกับนาวิน และชนกันต์ ที่ตอนนี้กำลังมองร่างระหงที่ยืนมองมาที่เขาด้วยชุดราตรีสีชมพูอ่อนระยิบระยับ ทรงคล้องคอ แหวกหลังลึกจนเกือบจะถึงสะโพก ผมยาวถูกเกล้าขึ้น ปล่อยปอยผมลอนด้านหน้าซ้ายขวารับกับชุด และ ใบหน้าของเธอที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแบรนด์เนมราคาแพง ที่ชนกันต์ออกเงินจ้างช่างแต่งหน้าระดับมืออาชีพที่ค่าตัวแพงลิบลิ่วมาเพื่อแต่งหน้า ให้เธอในวันนี้ เพราะคืนนี้มีงานประมูลสินค้าการกุศล ที่เขาต้องการคนควงไปด้วย เนื่องจากคืนนี้ ชงโค แม่เลี้ยงของเขาเป็นเจ้าภาพจัดงานหากไม่ไปร่วมด้วย งานก็คงจะราบรื่นเกินไปหน่อย อีกอย่างได้ยินว่ามีงานศิลปะชิ้นหนึ่งที่จะถูกประมูลด้วย และผลงานชิ้นนั้นมันก็เป็นสิ่งที่เขาต้องการมากๆ

"สวยเกินคาดไปมาก" นาวินบอกตาค้าง เขาไม่คิดว่าเธอจะสวยได้มากขนาดนี้ ปกติอาจจะเพราะไม่ได้แต่งหน้า หน้าตาของเธอจึงดูสวยแบบธรรมดา พอแต่งด้วยช่างระดับมืออาชีพแบบนี้ ทำให้ดูสวยขึ้นหลายพันเท่า เหมือนเป็นคนละคนกันไปเลย

ชนกันต์ยังจ้องใบหน้าสวยตาไม่กะพริบ เขารู้ว่าเธอสวย แต่ไม่เคยคิดว่าพอขัดสีฉวีวรรณ แต่งหน้า แต่งตัว แล้วจะสวยมากมายหลายล้านโลกขนาดนี้....

"เอ่อ... สวยจริงเหรอคะ ฉันรู้สึกไม่ค่อยชินเล่ยค่ะ" อันดาถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก ปกติเธอไม่เคยแต่ตัวโป๊ และแต่งหน้าแต่งตัวจัดเต็มขนาดนี้มาก่อน

"สวย" เป็นคำตอบที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้ยินมันออกมาจากปากของชนกันต์ แม้แต่ตัวคนพูดเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะพูดมันออกมา

อันดาอมยิ้มน้อยๆ ไม่รู้ทำไมเธอถึงได้รู้สึกเขินอาย เมื่อได้ยินคำชมจากปากของเขา ตอนแรกเธอนึกว่าจะได้ยินคำว่า ไปส่องกระจกดูก็คงจะรู้แล้วมั้งซะอีก

นาวินได้ยินคำนั้นออกมาจากปากเจ้านายก็อมยิ้ม ก่อนจะขออนุญาตเดินออกไปข้างนอก เขาคิดว่าเจ้านายคงอยากใช้เวลาอยู่กับคนที่ตอนนี้เรียกว่า 'คู่ควง' ที่เขาเพิ่งเติมให้ว่า 'ที่เจ้านายสนใจ' สองต่อสองมากกว่า การมีเขาอยู่ด้วย

"คุณนาวิน จะออกไปทำไมคะ" อันดาเอ่ยถาม ขณะที่เขายังเดินไม่ถึงประตู

"ผมรู้สึกเวียนหัวน่ะครับ ก็เลยว่าจะไปสูดอากาศข้างนอกหน่อย" เขาโกหก ก่อนจะส่งยิ้มให้

"งั้นคุณก็กลับบ้านเลยก็ได้นะ" ชนกันต์บอก กลัวว่าเขาป่วยขึ้นมา พรุ่งนี้จะทำงานไม่ไหวเอา อีกทั้งคิดว่าไปกับอันดาสองคนก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร โดยที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราว ว่าที่เลขาหนุ่มทำแบบนี้นั้นเหตุผลคืออะไร

นาวินส่งยิ้มให้ผู้เป็นนาย ก่อนจะตอบตกลง แล้วเดินออกจากห้องลองชุดขนาดใหญ่ ที่มีห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ มีผ้าเป็นม่านเลื่อนเปิดปิดเพื่อเปลี่ยนชุดอยู่ด้านในอีกห้อง

"ไม่มีคุณนาวินอยู่ ไม่รู้ว่าฉันจะเผลอทำตัวเงอะๆ งะๆ หรือเปล่านะคะ" อันดาบอกยิ้มๆ ตามที่คิด

ยิ่งเธอยิ้มก็ยิ่งน่ามอง...

"ก็มีฉัน อยู่ข้างๆ เธอตลอดงาน จะกังวลอะไรอีก" ชนกันต์บอก พร้อมกับลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินไปหาอันดา แล้วยกมือขึ้นมาทาบท้องน้อย เพื่อให้เธอควงแขน

หญิงสาวหัวเราะ นึกขัน

"ให้ฉันควงตั้งแต่ตอนนี้เลยเหรอคะ ค่อยควงตอนอยู่หน้างาน ไม่ก็ตอนเดินลงจากรถก็คงไม่สาย ไม่มีใครรู้หรอกค่ะว่าเรากำลังหลอกพวกเขาอยู่"

"เธอใส่ส้นสูงแต่งตัวแบบนี้ ฉันกลัวหน้าจะคะมำตั้งแต่ก่อนยังไม่ขึ้นรถ พาไปออกงานทั้งๆ ที่เลือดท่วมหน้าคงไม่ดี ก็เลยจะช่วย" เขาบอก ก่อนจะลดมือลง รู้สึกเก้อๆ เหมือนกัน ที่ทำแบบนั้นออกไป แล้วถูกเธอพูดปฏิเสธออกมาแบบนี้ด้วย ....เธอพูดก็ถูก เขาจะรีบควงหล่อนไปไหนเนี่ย

อันดายิ้มกว้าง ก่อนจะถือวิสาสะขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะคล้องแขนเธอกับแขนของเขาไว้

คนถูกคล้องแขนก้มมองหน้าเธอ ด้วยความสงสัยในพฤติกรรม เมื่อกี้ยังบอกว่าเขารีบ แต่นี่เธอ... คล้องแขนเขา โดยไม่ขออนุญาตสักคำ แล้วดูใบหน้าที่ยิ้มแป้นแล้นที่มองมานั่นอีก ...ทำตัวน่ารักแบบนี้ให้ใครดูกัน

"หน้าขมำไปคงไม่ดี" เธอบอก เมื่อเห็นเขามองมา ....จะว่าไป วันนี้เขาก็ดูหล่อเป็นพิเศษ ปกติเห็นเขาใส่สูทผูกไท เซ็ททรงผมเสยแสกข้าง แม้ปกติจะดูหล่ออยู่แล้วทุกวัน แต่วันนี้นั้นดูหล่อขึ้นกว่าเดิมอีก  คงเพราะเซ็ทผมต่างจากทุกวัน เป็นทรงแสกข้างยกโคน ถูกโรลม้วนผมทำให้เป็นคลื่น แหวกให้เห็นหน้าผากไม่มาก เรียกว่าทรงฮิตเกาหลีเลยก็ว่าได้ ซึ่งพอมันกลายเป็นส่วนหนึ่งบนร่างกายของเขา กลับดูเหมาะกับหนุ่มหล่อผิวขาวไม่จัด หน้าตาคมเข้มอย่างเขาซะเหลือเกิน ....เขาน่าจะทำผมทรงนี้ทุกวัน จะได้ดูไม่ดุมากด้วย

"งั้นก็จับไว้แน่นๆ" ชายหนุ่มบอกยิ้มๆ

 ...พอยิ้มไปแล้วก็นึกถามตัวเองในใจ ว่าจะยิ้มทำไมเนี่ย?