8. รื้อฟื้น

"คุณกันต์พอครับ พอได้แล้วครับ" นาวินรีบวิ่งเข้าไปห้าม จนตัวเองโดนลูกหลง ชนกันต์ถึงหยุดได้ หลังจากหยุด เขาก็ดึงชายเสื้อสูทจัดระเบียบให้ชุดเข้าที่ ไม่ให้ดูยับยู่ยี่จากการฟัดหน้าไอ้คนหื่นกามคนนั้น ไม่รู้ชายหนุ่มเก็บกดอารมณ์โกรธไว้ภายใต้รอยยิ้มเมื่อครู่ขนาดไหน ถึงได้ระบายความโกรธออกมาได้มากมายเหมือนสติหลุดขนาดนี้

อันดานิ่งอึ้งเหมือนจะอ้าปากเหวอเล็กน้อยด้วยความตกใจกับภาพตรงหน้า ก่อนหน้านี้หล่อนคิดในแง่ลบกับเขา แต่ตอนนี้ความคิดกลับเปลี่ยนเป็นชื่นชม และขอโทษในสิ่งที่ตนเคยคิดว่าเขาเป็นคนเลวคนหนึ่ง

"ไม่คิดจะห้ามผมหน่อยเหรอ ถ้าผมต่อยคนตายขึ้นมาจะทำยังไง" ชนกันต์เอ่ยถามเรียกสติหล่อน เมื่อหันมาเห็นคนที่กำลังอ้าปากเหวออยู่เพราะอาการตกใจ

"คะ... คุณมีสติ ใจเย็นๆ นะคะ ความจริง เตะต่อยแบบนี้ฉันจัดการให้ก็ได้ ...ชุดคุณยับหมดเลย" เธอบอกทันทีที่ตั้งสติได้ ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา

คนฟังกระตุกยิ้ม นึกขำที่เธอยังมีกะจิตกะใจมาห่วงชุดของเขาอีก แทนที่จะห้าม กลับมาคิดจะทำแทน ผู้หญิงคนนี้นี่มันจริงๆ เลย แตกต่างกับผู้หญิงที่ผ่านมาแต่ละคนของเขาอย่างสิ้นเชิง

"พวกแก!!! พวกแกทำฉัน อย่าหวังว่าฉันจะเซ็นสัญญาทำธุรกิจกับแก ไอ้พวกโง่ โง่แบบแก ชาตินี้ไม่มีวันได้ขึ้นเป็นประธานบริษัทหรอก!!!" คนเจ็บที่ก่อนหน้านี้นอนฟุบอยู่บนพื้น ใช้ความพยายามอย่างหนักในการเงยหน้ามาตะโกนด่าเสียงดังลั่น เจ็บ และมีอาการผวาเพียงแค่เห็นชนกันต์ขยับมือเล็กน้อย ด่าไปทั้งๆ ที่ ก็ยังกล้าๆ กลัวๆ อยู่ ....กลัวเขาจะมาซ้ำ

"คุณพิเชษฐ์หยุดเถอะครับ คุณกันต์ยำคุณขนาดนี้แปลว่าเหลืออด ถ้าเขาจะเตะคุณต่อให้สลบ ผมก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้วนะ" นาวินปรามคนเจ็บ แต่ยังทำปากดี เขาทำงานกับชนกันต์มาเจ็ดปีแล้ว ตั้งแต่เรียนจบ รู้จักนิสัยของผู้เป็นนายดี

พิเชษฐ์ยอมเก็บปากนิ่งเงียบตัวสั่นเทาด้วยความกลัว

"เอาล่ะๆ คุยธุรกิจกันต่อดีกว่า" ชนกันต์เอ่ยบอกอย่างอารมณ์ดี หลังจากได้ระบายความอัดอั้นที่เก็บสะสมมาตั้งแต่เริ่มทานข้าวด้วยกันไปแล้ว ก่อนจะกลับไปนั่งที่เก้าอี้ของตัวเอง แล้วส่งสายตาบอกเลขาหนุ่มว่าให้ลากตัวเขาขึ้นมานั่งบนโต๊ะตามเดิม

นาวินทำตามคำสั่ง พยุงพิเชษฐ์ขึ้นมานั่ง ก่อนที่ตัวเองจะอ้อมไปนั่งที่เดิม แล้วยกมือขึ้นมาโบกขยับขึ้นลงให้อันดานั่งด้วยอีกคน

พิเชษฐ์ก้มหน้า เดาทางรองประธานหนุ่มวัยสามสิบคนนี้ไม่ออกจริงๆ เดี๋ยวก็ทำเหมือนยอม เดี๋ยวก็ทำฉุนเฉียว เตะต่อยตนไม่ยั้งจนเลือดท่วมตัว จู่ๆ ก็เปลี่ยนมาส่งยิ้มอารมณ์ดีให้ แล้วยังจะมีอารมณ์มาคุยกับตนต่ออีก

.... คนบ้าที่ไหนจะมีอารมณ์คุย ทั้งๆ ที่เพิ่งโดนทำให้เจ็บ นี่ถ้าไม่ใช่ว่ากลัวโดนตีจนตาย คนอย่างไอ้พิเชษฐ์ไม่มีทางยอมนั่งคุยต่อแน่ๆ และถึงอย่างไร ต่อให้จะขอโทษ กราบเท้าอ้อนวอน คนอย่างไอ้พิเชษฐ์คนนี้ก็จะไม่มีวันยอมเซ็นยินยอมทำการค้าด้วยแน่ๆ ....!!!

"อยากทานต่อให้เสร็จ ค่อยคุยไหมครับ ...คุณพิเชษฐ์" รองประธานหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเนิบช้า พร้อมกับเอียงคอเล็กน้อย เลิกคิ้วสูง มุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ แสดงออกอย่างชัดเจนว่ากำลัง .... กวนประสาทคนตรงหน้าอยู่

อันดามองท่าทีของชนกันต์อย่างเงียบๆ เพราะเดาทางไม่ออกว่าเขากำลังจะทำอะไร แต่ก็นึกชื่นชม เขาดูกร้าวใจสุดๆ ดูสง่า ไม่เกรงกลัวใคร ดูเหนือกว่าไอ้คุณพิเชษฐ์นั่นอยู่มากโข ท่าทางกวนประสาทนั่นของเขา ที่เธอไม่เคยได้เห็นมาก่อน มันก็ทำให้เธอรู้สึกหัวใจเต้นแรง อยากจะกรี๊ดให้ท่าทางแบดบอยของเขานั้นซะเหลือเกิน แต่ก็ต้องเก็บอาการให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทำได้เพียงนึกชื่นชม และกรีดร้องอยู่ในใจเท่านั้น

"ผะ... ผมจะรีบกลับบ้าน" พิเชษฐ์บอกน้ำเสียงติดขัด

"งั้นก็คุยงานกันเลยก็ได้ครับคุณพิเชษฐ์ จะได้ไม่เสียเวลาคุณ คุณเป็นลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทผมซะด้วยสิ" ชนกันต์บอกก่อนจะยกไวน์ขึ้นจิบ แล้ววางแก้วไว้ดังเดิม

"คะ... คุณก็ยังรู้ แต่ทำกับผมแบบนี้ ต่อให้วันนี้ผมต้องตาย เราสองบริษัทก็ร่วมงานกันไม่ได้อีก!" พิเชษฐ์รวบรวมความกล้าพูดมันออกมา โดยที่สายตาจับจ้องไปที่แก้วน้ำที่ชนกันต์เพิ่งวางไว้ ไม่กล้าสบตากับเขาตรงๆ

"ถ้าคุณไม่เซ็นสัญญาวันนี้ คุณได้ตาย สมใจอยากแน่!" ชนกันต์กระแทกเสียงบอก เขาเปลี่ยนจากการเป็นคนแสนดี เจ้าเล่ห์ ไปเป็นคนที่ดูดุดัน โหดร้าย สายตาที่ดูไม่มีอะไรเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยว จนคนคอยมองเหตุการณ์เงียบๆ อย่างอันดาเผลอสะดุ้งตกใจ กับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขา

"นะ... นะ... นี่... นี่คุณจะ ฆะ... ฆ่า ผมจริงๆ เหรอ?" พิเชษฐ์ถามเสียงตะกุกตะกัก เขากลัวจนไม่สามารถข่มความกลัวนี้ได้อีกต่อไปแล้ว

"ไม่ใช่ผมหรอกที่จะทำให้คุณตาย แต่เป็นความจริงต่างหากที่จะฆ่าคุณให้ตาย"

"ผะ... ผมไม่เข้าใจ"

"คุณคิดว่าคุณคนเดียวเหรอ ที่รู้เรื่องราวของครอบครัวผม คุณไม่คิด ว่าผมก็รู้เรื่องราวของคุณเหมือนกันหรือไง คนอย่างผมไม่เคยทำธุรกิจ โดยไม่รู้เขารู้เรามาก่อนหรอกนะ" 

"ผะ... ผมไม่มีอะไรต้องปิดบัง ไม่มีความลับอะไรทั้งนั้น คุณอย่ามาใส่ร้ายผม" พิเชษฐ์บอกน้ำเสียงหวาดหวั่น ก้มหน้ามองตักของตัวเอง สองมือก็ถูกันไปมาอย่างคนที่กำลังวิตกกังวลอะไรบางอย่างอยู่

"ฮึ! แน่ใจเหรอ?"

คนถูกถามพยักหน้าช้าๆ บางทีรองประธานหนุ่มคนนี้อาจจะไม่รู้อะไรเลย แต่กำลังพยายามเล่นแง่ ล้วงความลับตนอยู่ก็เป็นได้ ....ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร ท่องไว้ๆ

"คุณพิเชษฐ์ ก่อนจะตอบอะไรน่ะ คิดดีๆ โกหกนานๆ ก็คงจะลืมไปแล้ว ว่าความจริงเป็นอย่างไร เอาล่ะ... ผมจะรื้อฟื้นให้ก็แล้วกัน"

คนถูกเรียกชื่อเงยหน้าขึ้นมาสบตาแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าหลบสายตาต่อ

...หรือเขาจะรู้จริงๆ แต่เรื่องนี้เป็นความลับที่แม้แต่คนใกล้ชิดของเขายังไม่รู้ รองประธานหนุ่มคนนี้จะรู้ได้อย่างไรกัน

"คุณเหมือนจะเป็นคนโสด แต่ก็ไม่โสด ได้ตำแหน่งหนึ่งในผู้บริหารมาทั้งๆ ที่ไม่มีหุ้นอยู่ในมือแม้แต่ตัวเดียว แต่ที่ได้ตำแหน่งมานั้น ก็ไม่ใช่เพราะความสามารถทางการทำงาน แต่เป็นความสามารถอย่างอื่นมากกว่า" ชนกันต์บอก ก่อนจะกระตุกยิ้ม แล้วพูดต่อ "คุณเป็นชู้กับคุณสาวิตรี ภรรยาของคุณอนุภณ ประธานบริษัทของคุณ คุณขอให้เธอไปขอตำแหน่งกับสามีของเธอเอง คุณอนุภณตอนแรกก็ไม่ยอม คุณก็เลยหาวิธีเข้าหาคุณกินรี เมียน้อยคุณอนุภณอีกคน เพื่อที่เธอจะได้ช่วยสนับสนุนอีกแรง คุณกินรีก็บังเอิญเล่นด้วยกับคุณ คุณกับเธอก็ไปแอบลักกินขโมยกิน สลับกินบ้านใหญ่บ้าง บ้านน้อยบ้าง แล้วแต่ว่าคุณอนุภณอยู่บ้านไหน คุณก็จะไปอยู่อีกบ้าน ให้ผู้หญิงทั้งสองคนช่วยสนับสนุนคุณจนคุณอนุภณคล้อยตามเมียทั้งสอง ทำให้คุณได้ขึ้นมาเป็นผู้บริหาร"

พิเชษฐ์ได้ฟังก็อึ้งไปครู่ใหญ่ ไม่คิดว่ารองประธาน PNSP จะรู้ความลับที่ไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้ของตนเข้าจริงๆ

"แบบนี้... ถ้าคุณสาวิตรีรู้ ว่าคุณกินกับเมียน้อย ของสามีเธอ แล้วเมียน้อยก็รู้ว่าคุณก็กินกับคุณสาวิตรีเหมือนกัน คุณจะน่วมแค่ไหนกันนะ แล้วนี่ยิ่งถ้าคุณอนุภณรู้ ว่าคุณแอบกินเมียทั้งสองของเขาลับหลัง อะไรจะเกิดขึ้นกันล่ะเนี่ย...." ชนกันต์เอ่ยขึ้น กลอกตามองไปมา ด้วยรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ

"เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับคุณกันต์ แบบนี้ก็ตายอย่างเขียดน่ะสิ" นาวินพึมพำเบาๆ เขารู้ว่าเจ้านายมีสายสืบทางธุรกิจเยอะ จุดอ่อนของคู่ค้านั้นศึกษามาก่อนที่จะทำการค้าเสมอ แต่ปกติจะไม่ใช้ท่าไม้ตาย เอาจุดอ่อนมาข่มขู่ให้เซ็นสัญญา หากอีกฝ่ายไม่อยากร่วมงานจริงๆ อาจจะด้วยต้นทุน หรือเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน ชนกันต์ตัดสินใจใช้ไพ่ตาย ไพ่ประหารให้อีกฝ่ายต้องยอม อาจจะเพราะเหลืออดกับพฤติกรรมแย่ๆ ที่เขาทำ บวกกับลูกค้ารายนี้สำคัญกับเขามาก มีผลต่อการขึ้นเป็นประธานบริษัทในอนาคต ดังนั้น เขาจำต้องเปิดไพ่ตายใบนี้ออกมา

"คุณชนกันต์ครับ ผมขอโทษ ผมจะไม่ทำอีกแล้ว สัญญาผมก็จะเซ็น อภัยให้ผมนะครับ อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกให้ใครรู้เลย ทุกคนจะตายหมู่นะครับ ผม.... ผมกราบ กราบคุณก็ได้" พิเชษฐ์กล่าวขอโทษขอโพยอย่างร้อนรน พร้อมกับลุกจากเก้าอี้ ก้มไปกราบเท้าขอโทษรองประธานหนุ่มด้วยความกลัว

ชนะกันต์ยกยิ้มพอใจ ก่อนจะยกน้ำขึ้นดื่มช้าๆ วางแก้ว แล้วบอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"สัญญายังไม่ได้เซ็น"

"เซ็น เซ็นครับ ผมเซ็นให้คุณเดี๋ยวนี้ ขอแค่คุณไม่เอาเรื่องนี้ไปเปิดเผยให้ใครรู้ ผมจะยอมทำทุกอย่าง" เขาบอก ก่อนจะรีบขึ้นมานั่งบนโต๊ะ เซ็นเอกสารที่นาวินวางไว้ให้บนโต๊ะก่อนหน้านี้

"ก็แค่นี้" ชนกันต์บอก ก่อนจะลุกขึ้นยืน ดึงชายเสื้อจัดระเบียบอีกรอบ ก่อนจะเดินเข้ามาตบบ่าของพิเชษฐ์ที่นั่งก้มหน้า น้ำตาอาบสองแก้มอยู่

"ไปโรงพยาบาล ดูแลตัวเองดีๆ สงบปากสงบคำ อย่าหาเรื่องฉุดผู้หญิงไปทั่วอย่างที่ทำอยู่อีก เรื่องระยำๆ ของคุณ ผมไม่ยุ่ง เพราะวันหนึ่งคุณก็จะเปิดเผยตัวคุณเอง ถ้ายังไม่รู้จักพอ หยุดอยู่เพียงเท่านี้จะดีกว่า คุณยังมีโอกาสกลับตัวกลับใจเป็นคนใหม่" พูดจบ ก็หันไปบอกกับอันดา และนาวิน

"กลับกันเถอะ"

คนถูกชวนให้กลับลุกขึ้นยืน ก่อนจะสาวเท้าก้าวตามเจ้านายหนุ่มไปเงียบๆ

อันดานึกสงสารพิเชษฐ์อยู่เหมือนกัน แต่สิ่งที่เขาทำก็เลวทรามเหลือเกิน อย่างที่ชนะกันต์บอก หยุดตอนนี้ยังทัน หากไม่ยอมหยุด อะไรจะเกิดก็ต้องปล่อยให้เกิด ให้เขารับกรรมที่ทำไปเถอะ…