บทที่ 4

เค็นเนธแอบลอบมองลีโอโนราขณะที่เธอรวบรวมอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย เขาค่อนข้างแปลกใจกับความเจริญอาหารของเธอเมื่อเทียบกับรูปร่างที่ดูอ้อนแอ้นอ้อนแอนขนาดนั้น

ชายหนุ่มสังเกตเห็นว่าเธอชอบของหวานเป็นพิเศษ โดยเฉพาะพุดดิ้งที่เธอซื้อติดมือมาด้วย ทั้งที่ส่วนตัวเขาไม่ใช่พวกพิสมัยของหวานเท่าไหร่นัก ทว่าในเมื่อลีโอโนราอุตส่าห์ซื้อมาเผื่อเขา ชายหนุ่มก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะลิ้มลองมัน

หัวใจของเขาพองโตอย่างประหลาดตอนที่เธอซื้ออาหารกลางวันมาให้ แม้สำหรับลีโอโนรามันอาจจะเป็นแค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ตามหน้าที่ แต่สำหรับเค็นเนธแล้ว มันมีความหมายต่อเขามากทีเดียว

เมื่อความรู้สึกมันเอ่อล้นจนเกินต้านทาน เขาจึงเอ่ยปากชวนคุย "จะว่าไป ลีโอโนรา... เธอทำงานที่นี่มานานแค่ไหนแล้วนะ?"

"สี่เดือนค่ะคุณไวท์ พอเรียนจบฉันก็เข้าทำงานที่บริษัทของคุณทันทีเลยค่ะ ตอนเรียนก็ฝึกงานที่นี่เหมือนกัน" เธอตอบ

เค็นเนธแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว "เห็นว่าเรียนจบด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเลยไม่ใช่เหรอ?"

เลขาสาวก้มหน้าลง ผิวแก้มขึ้นสีระเรื่อด้วยความขัดเขินอย่างเห็นได้ชัด "ค่ะคุณไวท์"

"ว้าว เธอ นี่เก่งชะมัด! โชคดีจริงที่ผมได้เธอมาอยู่ในทีม—เอ่อ ผมหมายถึง โชคดีของเธอต่างหากที่ได้มาทำงานที่นี่! ตั้งใจทำงานต่อไปล่ะ แล้วผมจะเมคชัวร์เรื่องขึ้นเงินเดือนให้เธอเอง บริษัทอื่นจะได้ไม่มีโอกาสมาฉกตัวเธอไป" เขาให้คำมั่นสัญญา

ลีโอโนราบกมือปฏิเสธอย่างถ่อมตัว "อุ๊ย ไม่เป็นไรหอกค่ะคุณไวท์ เงินเดือนที่ฉันได้รับตอนนี้ก็ถือว่าเยอะมากแล้วสำหรับเด็กจบใหม่"

"ทำไมล่ะ? ไม่อยากได้เงินเพิ่มหรือไง? เธอน่ะคู่ควรกับมันจะตายไป!" เขาคะยั้นคะยอ

พอได้ยินแบบนั้นเธอจึงรีบเปลี่ยนท่าทีทันควัน "โอ้ ถ้าอย่างนั้นอยากได้ค่ะคุณไวท์!"

เค็นเนธระเบิดหัวเราะเสียงดังลั่น ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่ง โดยเฉพาะเวลาที่เขาอยู่กับผู้หญิง "ถามจริง เธออายุเท่าไหร่แล้วนะ?"

"ยี่สิบสี่ค่ะ" เธอตอบเสียงเบา

เค็นเนธรู้สึกขัดเขินขึ้นมานิดๆ เมื่อตระหนักได้ถึงช่องว่างระหว่างวัยที่ห่างกันถึงหกปี—เพราะตอนนี้เขาอายุสามสิบแล้ว

ยิ่งได้พูดคุยกันมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกสนใจในตัวลีโอโนรามากขึ้นเท่านั้น

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่พวกเขาได้บทสนทนากันอย่างจริงจังแบบนี้ เพราะปกติแล้วเธอมักจะเว้นระยะห่างกับเขาเสมอ ลีโอโนราเป็นคนฉลาดและมีทัศนคติที่ลึกซึ้งมีสาระ

เค็นเนธคอยแอบชำเลืองมองเธอเป็นระยะขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับอาหาร

พอเธอคิดว่าเขาไม่ได้มอง คำข้าวของเธอก็จะเริ่มคำโตขึ้นเรื่อยๆ เขาอยากจะขำออกมาดังๆ แต่ก็ต้องกุมสติกลั้นเอาไว้ ดูเหมือนเธอจะเอ็นจอยกับของหวานมาก ศีรษะเล็กๆ ผงกขึ้นลงเบาๆ อย่างเป็นสุขในทุกครั้งที่ตักพุดดิ้งเข้าปาก

เค็นเนธรู้สึกว่าภาพตรงหน้านั้นมันช่างน่าเอ็นดู... น่ารักเป็นบ้าเลย

"คุณไวท์คะ ฉันขอตัวออกไปข้างนอกก่อนนะคะ นี่ก็ใกล้จะบ่ายสามแล้ว และคุณมีนัดประชุมกับคุณแอน วาเลอร์ ค่ะ"

ทว่าตอนที่เธอกำลังจะลุกขึ้นยืน เขากลับเอ่ยปากรั้งไว้ "ยกเลิกไปซะ ผมไม่มีอารมณ์ เอาตรงๆ นะ ให้ผมก้มหน้าก้มตาคุยกับเธอ ยังดีกว่าต้องไปรับมือกับผู้หญิงคนนั้นตั้งเยอะ"

ลีโอโนราไม่ได้ขำด้วย และเค็นเนธก็เริ่มรู้สึกหน้าแตกกับมุกแป้กของตัวเอง มุกนี้เขาอาจจะรุกหนักจนน่าเกลียดไปหน่อย

"แต่คุณไวท์คะ คุณวาเลอร์อาจจะโมโหใส่ฉันได้นะคะ..." เธอลังเล

"หาทางจัดการเอาเองละกัน ยังไงก็ยกเลิกไปเลย" เขาตัดบท

"คะ... ค่ะคุณไวท์" เธอรับคำ แม้จะยังรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจนัก

ลีโอโนราเดินเลี่ยงออกไปเพื่อโทรศัพท์หาแอน และเค็นเนธก็รู้ดีว่าเธอคงไม่พ้นต้องโดนยัยนั่นแผดเสียงด่าเปิงแน่ๆ แต่เขาสนที่ไหนล่ะ? เขาแค่อยากใช้เวลาอยู่กับเธอให้นานกว่านี้อีกหน่อย วันนี้เขาไม่อยากเห็นหน้าผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น... นอกจากลีโอโนรา

เมื่อกลับมาอยู่คนเดียวในห้อง เค็นเนธก็ไม่อาจหยุดคิดถึงลีโอโนราได้เลย เธอเป็นคู่สนทนาที่ดีมาก ทั้งฉลาดและมีมิติน่าค้นหา พวกเขาคุยกันได้ไม่นาน แต่เขากลับรู้สึกเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างฉุดรั้งเขาให้เข้าหาเธอ

ทว่า แววตาของเธอมันฟ้องชัดเจนว่าเธอเห็นเขาเป็นเพียงเจ้านายเท่านั้น แม้ว่าเขาจะพยายามหยอดคำหวานหรือรุกใส่เธอแบบเนียนๆ แล้วก็ตาม

ความจริงข้อนั้นยิ่งจุดชนวนความอยากเอาชนะในตัวเขา ด้านมืดในหัวเริ่มวางแผนการชั่วร้าย—เขาอยากจะทำให้ลีโอโนราตกหลุมรักเขาให้ได้

ชายหนุ่มยิ้มกริ่มกับความคิดนั้น ทว่ารอยยิ้มกลับเหือดหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อความกังวลเริ่มคืบคลานเข้ามา

ถ้าเกิดเขาบุ่มบ่ามรุกหนักเกินไปจนเธอเตลิดหนีไปล่ะ? ลีโอโนราเป็นบุคลากรที่มีค่ามาก และบริษัทไหนๆ ก็พร้อมจะอ้าแขนตะครุบตัวเธอไปทันทีหากเธอร่อนใบลาออก

‘โธ่โว้ย... ยกเลิกภารกิจเดี๋ยวนี้เลย!’ เขาคิดในใจ

เขาไม่ควรเอาความรู้สึกของเธอมาล้อเล่น—เธอสำคัญเกินกว่าจะทำแบบนั้น เกมรักหว่านเสน่ห์พวกนี้เขาควรเอาไปเล่นกับผู้หญิงคนอื่นจะดีกว่า ถึงจะคิดได้แบบนั้น แต่ลึกๆ ในใจเขากลับรู้สึกหน่วงและเสียดายอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อตารางนัดหมายถูกยกเลิกไปแล้ว เค็นเนธก็ไม่มีอะไรให้ทำ ชายหนุ่มทอดสายตามองผ่านผนังกระจกใสของห้องทำงาน เฝ้ามองผู้คนด้านนอกที่ขวักไขว่ไปมา โดยที่คนเหล่านั้นไม่มีทางมองเห็นเขาได้

แล้วสายตาของเขาก็เบนกลับมาจับจ้องที่ลีโอโนราอีกครั้ง ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของเธอช่างดูนุ่มนวลละมุนตาขณะที่กำลังง่วนเก็บข้าวของบนโต๊ะ

เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาห้าโมงครึ่ง—ได้เวลาเลิกงานแล้ว ชายหนุ่มรีบผุดลุกขึ้นและก้าวออกจากห้องทำงานทันที

"อ้าว ลีโอโนรา ทำไมเธอยังไม่กลับอีกละเนี่ย? นี่มันห้าโมงครึ่งแล้วนะ" เขาเอ่ยถาม ทำเป็นแสร้งประหลาดใจเต็มประดา

"กำลังเคลียร์งานส่วนสุดท้ายอยู่ค่ะ กำลังจะกลับแล้วค่ะคุณไวท์" เธอตอบกลับอย่างสุภาพ

เค็นเนธลอบขำอยู่ในใจ แน่นอนสิว่าเขารู้ว่าเธอกำลังจะกลับ—ก็เขาแอบนั่งจ้องเธอมาตั้งเป็นชั่วโมงแล้วนี่นา

"จังหวะดีเป๊ะเลย! กลับด้วยกันไหม? ผมกำลังจะกลับบ้านพอดี" เขาเสนอตัว

"โอ้ ไม่เป็นไรค่ะคุณไวท์ พอดีฉันมีธุระต้องไปที่อื่นต่อค่ะ" เธอปฏิเสธ

"ไปไหนล่ะ? เดี๋ยวผมไปส่ง" เค็นเนธยังคงตื๊อขัดเบาะ เริ่มรู้สึกขัดใจขึ้นมานิดๆ

เสน่ห์อันเหลือล้นของเขาดูท่าจะใช้ไม่ได้ผลกับลีโอโนราเอาเสียเลย ผิดกับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่คงจะรีบกระโดดขึ้นรถเขาตั้งแต่ยังไม่ทันชวนด้วยซ้ำ

"ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะคุณไวท์ มันน่าจะเป็นคนละทางกับบ้านของคุณนะคะ" ลีโอโนราอ้าง

"ที่ไหนล่ะ? ถ้าเธอไม่บอกแล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าเป็นคนละทางหรือเปล่า?" น้ำเสียงของเขาเริ่มติดหงุดหงิดขึ้นมาหน่อยๆ

"โรงพยาบาลเซนต์โรสค่ะ..." ลีโอโนราตอบอ้อมแอ้ม ท่าทางละอายใจเล็กน้อย

"เหมาะเจาะเลย! ผมมีธุระต้องไปทำแถวนั้นพอดี มาเถอะ เดี๋ยวผมขับไปส่งเอง" เขาบอก

ในใจของชายหนุ่มนึกสมเพชกับมุกตื๊ออันแสนทื่อของตัวเอง นี่เขาทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย? ไหนบอกว่าจะยกเลิกภารกิจไง? ลีโอโนราคือเขตต้องห้ามไม่ใช่หรือไง! แต่ร่างกายมันดันไม่รักดี คอยแต่จะพุ่งเข้าหาเธอท่าเดียวเลย

"จะดีเหรอคะคุณไวท์? ฉันเกรงใจจังเลยค่ะ..."

"ดีสิ ไปกันเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวรถจะติดซะก่อน" เขาเดินนำลิ่วไปทันที ไม่ยอมเปิดโอกาสให้เธอได้เอ่ยปากปฏิเสธเป็นรอบที่สอง