บทที่ 5 นางมารร้าย

"ฮึก!"

เสียงสะอื้นของเด็กน้อยที่มุมห้องหลังผ่านไปห้านาทีดังก้องอยู่ในห้องนอนใหญ่ เจนิวามองลูกชายที่ยืนหันหลังเข้ามุมพบางถอนหายใจ เด็กเพียงสี่ขวบ ใจกล้าออกไปกันตามลำพัง แถมยังออกไปตาหาพ่อ นี่มันจะเกินไปแล้ว

"มัมมี๊ ให้เจย์พอเถอะนะคะ"

เด็กหญิงกอดมือแม่ หันมองพี่ชายฝาแฝดด้วยความสงสาร

"เจย์เดนมานี่"

และด้วยเสียงร้องสะอื้นของลูกชายและการขอร้องของลูกสาว สุดท้ายคนเป็นแม่อย่างเธอก็ใจอ่อนอยู่วันยังค่ำ เด็กน้อยยืนสะอื้น ก้มหน้าไม่สบตาแม่แม้แต่น้อย

"เจนนี่ไปยืน"

เด็กทั้งสองเบะปาก นานๆ ทีจะโดนแม่ดุ เพราะโดยปกติแล้วเจนิาาต้องออกไปทำงาน เวลาส่วนใหญ่จึงอยู่ที่บ้านกันตามลำพัง โอกาสที่จะโดนดุจึงแทบจะไม่มี

"รู้รึเปล่าว่าทำผิดอะไร"

แฝดสองก้อนพยักหน้า

"เจนนี่พูดก่อน"

"เราออกไปไม่บอกมัมมี๊"

เจนิวาถอนหายใจ หันมองลูกชายที่เช็ดน้ำตาป้อยๆ อย่างน่าสงสาร

"เจย์เดนล่ะ"

"เจย์ไม่มีมารยาทกับคุณลุง"

เธอถอนหายใจ อย่างน้อยเจ้าแฝดทั้งสองคนก็รู้เรื่อง โดยเฉพาะเจย์เดนที่พูดไปแบบนั้นต่อหน้าเดม หากน้ำตาลได้ยินเข้าปัญหาก็จะตามมาเป็นพรวน กลัวว่าพอคลาดสายตาลูกๆ จะเป็นอันตราย

"แล้วทำไมถึงได้ออกไปแบบนั้น"

เจย์เดนยื่นภาพใบหนึ่งให้เธอ จนเจนิวาชะงัก เธอหยิบภาพใบนั้นมาไว้ในมือด้วยหัวใจที่ปวดหนึบเล็กน้อย

"เจย์กับเจนเห็นภาพนี้ เลยคิดว่าคุณลุงสุดหล่อเป็นปะป๊า เราขอโทษครับมัมมี๊"

"เราขอโทษค่ะ ยกโทษให้เราด้วยนะคะ"

เสียงสั่นๆ ของเด็กแฝดและน้ำตาที่ไหลลงอาบแก้มนิ่ม ไม่รู้ว่าเกิดจากความรู้ผิด หรือความคิดถึงพ่อที่ไม่เคยเห็นหน้าตั้งแต่แรกกันแน่

"มานี่มาลูกมา"

สามแม่ลูกสวมกอดกันแน่น ยิ่งลูกน้อยทั้งสองสะอื้นในอ้อมแขนอย่างน่าสงสาร ก็ยิ่งพาให้ความเจ็บปวดคนเป็นแม่อย่างเธอมากขึ้นเป็นเท่าตัว....

 

โต๊ะอาหารเย็นของบ้านวัฒนพานิชเต็มไปด้วยบรรยากาศเงรยบเชียบ เมื่อต่างคนต่างกินอาหารโดยที่ไม่แม้แต่จะแลหางตามองกัน

"คุณพ่อคะ พรุ่งนี้งานประมูล เดี๋ยวพี่เดมจะมารับหนูนะคะ"

น้ำตาลยกยิ้ม แจ้งปรีชาจนผู้เป็พ่อพอใจ การที่ลูกสาวได้ควงคู่กับผู้ชายระดับนั้นถือว่าเป็นความโชคดีที่สุดแล้ว 

"ดี แต่งตัวให้สวยๆ ล่ะ พี่เค้าจะได้พาออกหน้าออกตาได้เต็มที่หน่อย"

นาธานขำเบาๆ เหลือบตามองน้องสาวอย่างน้ำตาลหัวจรดเท้า

"มันก็สวยได้แค่นี้ล่ะครับ ดีแค่ไหนแล้วที่เดมมันกล้าควงออกงาน"

"ไอ้พี่นาธาน!"

ยังไม่ทันที่ศึกขนาดย่อมจะเริ่มขึ้น เด็กหญิงก็ถามด้วยความสงสัย

"น้าน้ำตาลจะไปไหนหรอคะ ถึงต้องแต่งตัวสวยๆ"

ทุกคนบนโต๊ะหันมามองเด็กน้อยอย่างเจนนี่ ส่วนน้ำตาลก็ยกยิ้มเยาะ มองแม่พี่สาวต่างแม่ที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะพาลูกๆ ไปงานสังคม เพราะจะเป็นการเปิดโอกาสให้คนที่ไม่รู้จัก ได้ซุบซิบนินทาถึงความน่าอับอายของหล่อน

"ไปงานเลี้ยง ตายจริง แม่ของพวกเธอคงพาไปไม่ได้หรอก งานนี้มันงานคนมีหน้ามีตา แม่เธอไม่มีปัญญาหรอกจ้ะ"

นาธานและปรีชาขำเบาๆ ไม่ได้ใส่ใจเด็กทั้งสองที่ทำหน้าหงอยเลยแม้แต่นิดเดียว ส่วนคนเป็นแม่ที่หันมามองลูกน้อยทั้งสองก็เริ่มมีน้ำโหขึ้นมานิดๆ

"งานประมูลทั้งที คุณหนูคนโตของตระกูลวัฒนพานิช จะพลาดการกลับมาเปิดตัวได้ยังไงคะ"

ทั้งสามหันมามองเธออย่างไม่เชื่อหู โดยเฉพาะปรีชาที่ค่อยๆ กำตะเกียบแน่นขึ้น

"แกว่าไงนะ"

"ก็ตามที่พูดค่ะ เย็นพรุ่งนี้หนูจะพาลูกๆ ไปงาน จะได้ทำความรู้จักญาติๆ"

"ไปให้เขาขำวัฒนพานิชที่มีคนอย่างแกกับอีเด็กสองคนนี้งั้นหรอ"

คิ้วสวยของน้ำตาลขมวดมุ่น หากเป็นแบบนั้นเพื่อนๆ หรือคนรู้จักจะมองเธอยังไง ที่มีคนในครอบครัวมีชื่อเสียงเสื่อมเสีย ทำให้เธอต้องพลอยแปดเปื้อนไปด้วยแบบนี้

นาธานแค่นหัวเราะ ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะพูดจริง เพราะถ้าเป็นแบบนั้นทั้งเขา น้ำตาลและปรีชาคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

"ผู้หญิงชั้นต่ำแบบแก กล้าดียังไงมาทำให้พวกเราขายหน้าแบบนี้วะ"

เจนิวาหันมามองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม 

"ปิดหูสิจ้ะเด็กดี"

เด็กน้อยทั้งสองว่าง่าย ยกมือขึ้นปิดหูแน่นอย่างรู้งาน นัยน์ตาสวยตวัดมองพี่ชายต่างแม่ วาดยิ้มร้ายที่ไม่มีใครเคยเห็นออกมาได้อย่างน่าเกรงขามจนทุกคนบนโต๊ะถึงกับชะงัก

"ลำพังสันดานชอบทำตัวเป็นเศษดินเศษกรวดแบบนาย ถือดียังไงมาชี้หน้าด่าคนอื่น ไอ้คนเหลือเดน"

คนโดนด่าหายใจแรงด้วยความโกรธ นี่เป็นครั้งแรกที่น้องสาวต่างแม่ตรงหน้า กล้าจิกกัดเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว ปรีชาหรี่ตา พิจารณาท่าทีลูกสาวคนโตอย่างไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก

"แกว่ายังไงนะ"

เสียงเย็นของนาธานถามย้ำ หากแต่เจนิวากลับขำในลำคอเบาๆ เขาคิดหรือว่าการกดเสียงต่ำ และจ้องตาเขม็งเหมือนอยากจะฆ่ากันให้ตายตรงนี้ จะทำให้เธอหวาดกลัวจนต้องรีบขอโทษขอโพย ขอให้เขาไม่เอาเรื่องเหมือนเมื่อห้าปีก่อน

"ลูกเมียน้อยที่ถือดีคิดว่าตัวเองวิเศษวิโส จนหน้าด้านคิดว่าเป็นคนสำคัญของบ้าน วันนึงระวังจะโดนเขี่ยออกจากกองมรดกเป็นหนูตกกระป๋องเอานะ"

ปัง!

เสียงตบโต๊ะจากผู้เป็นพ่อดังขึ้น พร้อมกับที่นาธานยืนขึ้นด้วยความโกรธถึงสุดขีด เหล่าสาวใช้ต่างพากันกลืนน้ำลาย นี่เป็นครั้งแรกที่คุณหนูใหญ่กล้าโดดลงกองเพลิงกองนี้ หากเป็นเมื่อห้าปีก่อนคงจะนั่งเช็ดน้ำตาป้อยๆ จนพวกเธอต้องปลอบใจอยู่นานสองนาน

"นาธานเป็นพี่แก แล้วกานดาตอนนี้ก็เป็นแม่แก!"

ริมฝีปากสวยยิ้มเยาะ ขนาดกานดาแม่เลี้ยงของเธอไปเที่ยว พ่อของเธอยังปกป้องออกนอกหน้า แต่พอเป็นแม่ของเธอ จะอยู่หรือตายก็ไม่เคยเอ่ยปากปกป้องเลยสักครั้ง

"แม่หนูมีคนเดียว ตายเพราะตรอมใจที่ผัวมีเมียน้อยไปแล้วด้วย ถ้าอยากเป็นแม่หนูนัก ก็ให้เมียน้อยพ่อตายตามแม่ไปสิ!"

"เจนิวา!!!"

ปรีชาตะคอกด้วยใบหน้าแดงและสั่น มองลูกสาวด้วยความโกรธถึงขีดสุด ในโต๊ะอาหารค่ำวันนี้อารมณ์รุนแรงและพลุ่งพล่านเกินกว่าที่เด็กน้อยสองคนที่ปิดหูอยู่จะรับไหว เจนิวาที่โกนธจนตัวสั่นไม่ต่างกันค่อยๆ หายใจ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ประภา

"ป้าภาพาเด็กๆ ขึ้นไปบนห้องเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูตามไป"

ประภาพยักหน้ารับด้วยความตื่นตกใจ นัยน์ตาสวยเรียบนิ่งมองตามหลังลูกน้อยทั้งสอง ก่อนจะต้องสะดุดกับร่างคุ้นตาของใครบางคนที่ยืนนิ่ง มองเธออย่างสับสนอยู่ ไม่รู้ว่าเดมนั้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่การที่เขาได้รับรู้ตัวตนที่เปลี่ยนไปของเธอไม่ได้ส่งผลอะไรสักนิด

นัยน์ตาสวยแข็งกร้าวหันมามองพ่อ พี่ชาย และน้องสาวต่างแม่ด้วยความเกลียดชัง เมื่อโยนหินมาให้เธอ เธอก็จะโยนกลับให้แรงกว่าเดิม ความแค้นที่เธอคิดจะปล่อยวางลง คงไม่ได้อีกต่อไปแล้ว สิ่งใดที่กานดา นาธาน และน้ำตาล รวมถึงปรีชาผู้เป็นพ่อ ทำให้เธอและแม่ต้องพบเจอ ขโมยชีวิตและความสุขไปจากเธอและแม่ เจนิวาจะเอาคืนทั้งหมด ทำให้พวกเขารู้ว่านรกที่เธอต้องพบเจอ มันหน้าตาน่าสะอิดสะเอียนและน่ารังเกียจมากแค่ไหน

"กอดขาคุณปู่ไว้ให้ดีๆ นะคะ ไม่งั้นโดนหนูลากลงนรกไม่ได้ผุดได้เกิด ไม่รู้ด้วยนะ"