บทที่ 4 แดดดี้?

"เด็กๆวันนี้อย่าดื้อนะลูก แม่ต้องออกไปซื้อยาบำรุงมาให้คุณปู่ทวด"

เจย์เดนและเจนนี่พยักหน้ารับหงึกหงัก เช้านี้ทุกอย่างเป็นไปอย่างเรียบร้อย ปรีชา นาธาน และน้ำตาล ต่างออกไปทำงานและไปข้างนอกกันหมด ทำให้วันนี้ทั้งวันคฤหาสน์หลังใหญ่เงียบเชียบ มีเพียงเธอและลูก และคุณปู่อย่างสิระที่อยู่ด้านบน

"มัมมี๊เดินทางปลอดนะครับ"

"ดูแลตัวเองดีๆนะคะ"

"เดี๋ยวแม่รีบกลับนะจ้ะ"

เธอลูบหัวลูกชายและลูกสาว ขับรถออกจากบ้านโดยมีเด็กน้อยทั้งสองยืนโบกมือบ้ายบายข้างๆประภา

"คุณหนู ไปเล่นที่สวนรอไหมคะ เดี๋ยวป้าไปทำขนมเค้กให้"

เด็กน้อยตอบตกลงทันใด เมื่อประภาเข้าไปจัดการขนมในครัว เด็กน้อยทั้งสองคนก็รีบไปเปลี่ยนชุดทันที โค้ดสีน้ำตาลอ่อนตัวยาวถูกสวมทับเสื้อผ้าปกติ เด็กน้อยหยิบแว่นตามาใส่คนละอัน และไม่ลืมที่จะเปิดกล่องเล็กๆที่มีรูปของผู้เป็นแม่และเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา

"ไปกันเถอะเจน"

หนุ่มน้อยขยับแว่นตา หันมองน้องสาวอย่างจริงจัง

"ไปกันเจย์"

"พี่เดม พรุ่งนี้ไปงานประมูลของไดม่อนพาเลซกันนะคะ น้ำตาลมีของที่อยากได้เยอะแยะเลย"

มือเล็กกอดลำแขนหนาของคู่หมั้นหนุ่มอย่างเดมไว้อย่างออดอ้อน เข้าปีที่ห้าแล้วที่ทั้งสองคนมีสถานะเป็นคู่หมั้น เป็นที่รู้กันทั้งเมือง ความเหมาะสมทั้งสองครอบครัว หน้าตา ฐานะ เป็นที่เลื่องลือกันไปทั่ว

"พี่มีงานต้องทำ"

เสียงเรียบๆบวกกับการจดจ่อหน้าจอไอแพด ทำให้น่ำตาเบะปากเล็กน้อย แต่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ ตลอดห้าปีที่หมั้นหมายกันมา เดมมักเป็นคนเฉยชากับทุกสิ่ง ไม่ว่าน้ำตาลจะพูดหรือทำอะไร เขาก็ยอมไปเสียหมด หรือไม่ก็แค่บอกปัดเสียงเรียบแบบครั้งนี้

"อ้อจริงสิ เจนิวากลับมาแล้วนะคะ ไม่น่าเชื่อว่าจะยังมีหน้ากลับมา ทั้งๆที่ทำให้ครอบครัวต้องขายหน้าไปขนาดนั้น"

มือที่กำลังเลื่อนดูงานชะงัก เจนิวากลับมาแล้วงั้นหรอ ตลอดห้าปีที่เธอจากไป ข่าวคราวหรือการติดต่อของเธอก็หายไปด้วย เหมือนกับว่าการมีอยู่ของเธอไม่ใช่เรื่องจริง

"กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่" 

เดมถามเสียงเรียบ

"น่าจะสามสี่วันแล้วมั้งคะ แต่พึ่งโผล่หัวมาบ้านเมื่อวาน ไม่รู้ไปเสเพลนอนกับคนแปลกหน้ามาอีกรึเปล่า แหวะ!"

น้ำตาลที่เผลอพูดจาไม่ดีจนสายตาคมเหลือบมองเป็นเชิงไม่ชอบใจ ก็รีบซบหัวไปบนไหล่หนาอย่างเอาใจ

"ก็จริงหนิคะ ไอ้เด็กไม่มีพ่อสองคนนั่นก็ด้วย น่าสงสารจริงๆ ดันมาเกิดกับคนแบบเจนิวา คงได้เลือดกันมาเต็มๆ"

"สองคน?"

ตอนที่เจนิวาจากไป เขาไปช้าแค่ก้าวเดียว รู้ตัวอีกทีเธอก็หายไปจากคฤหาสน์วัฒณพานิชอย่างไร้ร่องรอย ด้วยข่าวการท้องแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย หรือเธอแต่งงานใหม่จนมีลูกอีกคนงั้นหรอ

"ค่ะ เด็กแฝดน่ะค่ะ น้ำตาลทนมองหน้าสามแม่ลูกพวกนี้ไม่ได้ เลยต้องออกมาหาพี่ เหอะ ไม่รู้จะกลับมาทำไม อยากจะใช้ข้ออ้างดูแลปู่มาให้ลูกได้สมบัติล่ะสิไม่ว่า"

น้ำตาลค่อนแขวะอย่างรังเกียจ ตั้งแต่จำความได้ เจนิวาก็เหม่อนกันนางร้ายในละครหลังข่าวที่แย่งทุกอย่างไปจากเธอ น้ำตาลทำได้แค่เป็นคนที่ต้องหลบซ่อนอยู่ในปีกเล็กๆของคฤหาสน์วัฒณพานิช ต่างกับเจนิวาที่ได้รับความรัก ความเอาใจใส่ อิสระ และชื่อเสียงของคุณหนูประจำตระกูลวัฒณพานิชอย่างออกหน้าออกตา ดีที่ปรีชาผู้เป็นพ่อยังรักและเอาใจใส่เธอ พี่ชาย และแม่มากกว่าให้ความสำคัญสองแม่ลูกนั่น

"งานประมูล เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปรับ"

"เย้! รักพี่เดมที่สุดเลย"

หน้าสวยซบลงบนอกหนาด้วยยิ้มกว้างอย่างพอใจ เห็นทีการเลือกซื้อชุดเดรสสำหรับงานประมูลเพชร เธอคงจะน้อยหน้าใครไม่ได้ เพราะคู่หมั้นเป็นถึงหนุ่มหล่อผู้เพรียบพร้อมจากตระกูลใหญ่ 'พัฒชรเดโช' ที่รวยเป็นอันดับ 3 ของประเทศที่ใครๆก็นับหน้าถือตา

อีกอย่าง เธอจะได้ให้นังคนชั้นต่ำอย่างเจนิวสได้เห็น ว่าระหว่างเธอและแม่เลี้ยงเกี่ยวที่ท้องป่องไร้พ่อไร้ราคาแบบนั้น ยังเอามาเทียบกับเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ

"เคยเห็นผู้ชายคนนี้ไหมครับ"

มือเล็กชูภาพใบเดียวที่มีอยู่ ถามคนตางทางด้วยสีหน้าจริงจัง 

"คนนี้หรอจ้ะเด็กดี"

หญิงมีอายุเพ่งมองชายในภาพ ก่อนจะพยักหน้า เพราะทั้งเมืองไม่มีใครที่ไม่รู้จักชายหนุ่มในภาพ

"ชื่อคุณเดม บ้านอยู่มุมถนนถัดไปนั่นเอง ว่าแต่มากันสองคนหรอจ้ะ อันตรายนะลูก ป้าไปส่งไหม"

พิจารณาเด็กสองคนที่แต่งตัวด้วยเสื้อโค้ทวีน้ำตาลอ่อนและแว่นดำราคาแพง ที่หน้าคล้ายกันราวกับแกะต่างกันแค่เพศ ก็กลัวว่าจะอันตรายเกินไปหากปล่อยให้เดินกันตามลำพัง

"ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ ไปเถอะเจย์"

"อื้ม"

เด็กน้อยทั้งสองเดินตรงไปตามจุดหมาย ผู้คนตามทางก็มองกันอย่างนึกเอ็นดูพลางเป็นห่วง เจย์เดนและเจนนี่เดินไปสักพัก ก็พบกันคฤหาสน์หลังใหญ่ที่อยู่มุมสุดของซอย

"นี่ต้องเป็นบ้านแดดดี๊แน่เลยเจน"

เด็กน้อยพยักหน้า ยังไม่ทันที่จะได้หาวิธีเข้าไปได้ รถคันหรูก็ขับเข้ามาใกล้ ประตูบานใหญ่ก็เลื่อนเปิดออกช้าๆ

เด็กน้อยทั่งสองมองตามรถสีดำขลับตาวาว ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้กันและกัน วิ่งเตาะแตะผ่านประตูเข้าไปทันที

เดมที่พึ่งกลับมาจากบริษัท ลงจากรถด้วยความเหนื่อยล้า ยังไม่ทันที่ขสจะก้าวเข้าไปในบ้าน เสียงเล็กๆที่ประสานกันก็ดังขึ้นเรียกความสนใจ

"แดดดี้!/แดดดี้!"

ใบหน้าคมหันมองตามเสียงจากทางด้านหลัง เด็กแฝดชายหญิงกำลังวิ่งหน้าตั้งมาทางนี้ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกกอดขาสองข้างเอาไว้แน่น

"พวกเธอเป็นใคร"

คิ้วหนาขมวดมุ่น เขานั่งยองลูบหัวเด็กทั้งสองและถามเสียงเรียบด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าใครปล่อยลูกหลานมาวิ่งเล่นลำพังแบบนี้

"พวกเราเป็นเบบี๋ของแดดดี้ไงครับ"

เด็กชายโพล่งขึ้น

"ใช่ค่ะ ต่อไปมัมมี๊จะได้ไม่เหงาสักที"

คำพูดของเด็กหญิงยิ่งทำให้เดมงุนงง นี่มันลูกเต้าเหล่ากอใครกันล่ะเนี่ย ถึงได้เที่ยวเรียกคนอื่นว่าพ่อไปทั่วแบบนี้

"เจย์! เจน!"

ทั้งสามหันไปมองด้านหลัง ก่อนนัยน์ตาคมของเดมจะเบิกกว้าง

"มัมมี๊!"

เด็กทั้งสองร้องประสานเสียง วิ่งโผไปกอดผู้เป็นแม่ด้วยรอยยิ้มกว้าง

"เจนิวา?"

เดมยืนขึ้นช้าๆ เขามองหญิงสาวที่ปรากฎตัวตรงหน้านิ่งค้าง แม้จะผ่านไปถึงห้าปี แต่ใบหน้าของเธอยังเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่นิดเดียว

"พี่เดม"

นัยน์ตาสวยสั่นคลอน แต่ก็แค่แป๊ปเดียว แทนที่เธอจะสนใจชายตรงหน้าที่ไม่ได้พบกันมาหลายปี เธอก้มลงมองลูกชายและลูกสาวด้วยนัยน์ตาที่แดงก่ำ

"แม่บอกว่ายังไง!"

เสียงดุดังขึ้นจนเด็กน้อยทั้งสองสะดุ้ง ปล่อยมือจากเธอด้วยความกลัว

"ถอดแว่นออกเดี๋ยวนี้"

เสียงเย็นๆจากผู้เป็นแม่ ทำให้เด็กน้อยรีบถอดแว่นตาออกทันที

"อยากโดนลงโทษใช่ไหม เจย์เดน เจนนี่!"

"มัมมี๊"

เจย์เดนเรียกเธอเสียงอ่อยพร้อมกับเบะปาก

"ทำผิดแล้วยังจะร้องไห้อีก ทำไมถึงไม่ฟังที่แม่บอก!"

อารมณ์ของเธออ่อนไหวเป็นอย่างมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอดุลูกรุนแรงขนาดนี้ หากเธอไม่ตามจีพีเอสมา หรือมาช้ากว่านี้ ลูกๆของเธอก็ไม่รู้จะเป็นตายร้ายดียังไง

"ฮืออออ!"

เจนนี่ปล่อยโฮเสียงดัง ยกมือขึ้นขยี้ตาที่น้ำตาไหลเป็นทาง จนเจย์เดนที่พยายามอดกลั้นก็ถึงกับน้ำตาไหลตาม

"ฮึก!"

เด็กน้อยสะอื้นอย่างน่าสงสาร จนเดมที่พึ่งรู้สึกตัวก็รีบก้าวเข้ามาทันที

"ใจเย็นๆก่อนเถอะ เด็กกลัวหมดแล้ว"

เขานั่งยองลงกับพื้น ควักลูกอมรสหวานออกมาจากกระเป๋า และยื่นให้เดฌกน้อยทั้งสองคนละเม็ด

"ลุงให้ครับ"

เจย์เดนค่อยๆยื่นอุ้งมือน้อยไปรับมาไว้ในมือ ตามด้วยเจนนี่ที่หยุดร้องไห้และแกะลูกอมใส่ปาก มือหนาวางลงบนหัวเล็ก และลูบเบาๆด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะยืนขึ้นเต็มความสูง

เขามองใบหน้าสวยที่หลบเขาเล็กน้อย เธอไม่แม้แต่จะสบตาเขาด้วยซ้ำ 

"กลับมาแล้วหรอ"

เธอพยักหน้า 

"ค่ะ คุณสบายดีนะคะ"

เดมชะงัก กับสรรพนามที่ดูห่างเหินจากริมฝีปากเล็ก เวลาห้าปี เธอกับเขาก็กลายเป็นคนที่แทบไม่รู้จักกันอย่างนั้นสินะ

"พี่สบายดี สบายดีไหม"

"สบายดีค่ะ เจย์เดน เจนนี่ ไหว้คุณลุงเค้าสิลูก คุณลุงเดม แฟนน้าน้ำตาล"

ประโยคของเธอทำให้เดมชะงักอีกครั้ง เพราะเขาไม่รู้จะปฏิเสธหรือแสดงท่าทางยังไงกับสิ่งที่เธอพูดออกมา เด็กน้อยทั้งสองหันมองหน้ากันด้วยความงุนงง 

"แดดดี๊จะเป็นแฟนน้าน้ำตาลได้ไงครับ ในเมื่อแดดดี๊เป็นแฟนมัมมี๊"

เจนนิวาตาโตกับคำพูดของลูกชาย ส่วนเดมก็เลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างสงสัย

"เจย์เดน! กลับบ้านไปโดนเข้ามุมสิบนาที"

เด็กน้อยหน้างอ เดินหนีเธอขึ้นรถ ตามด้วยเจนนี่ที่เดินตามไปติดๆ แต่เด็กน้อยไม่ลืมที่จะหันมาโบกมือบ๊ายบายคุณลุงหนุ่มด้วยรอยยิ้ม

"บ๊ายบายครับตัวเล็ก"

เขาโบกมือตอบด้วยรอยยิ้มเช่นกัน รู้สึกเอ็นดูเด็กน้อยทั้งสองมากอย่างบอกไม่ถูก หน้าตาจิ้มลิ้ม พูดจาเป็นต่อยหอย นิสัยขี้ง้องอนก็อย่างหนึ่ง แต่ความรู้สึกบางอย่างนั้นต่างออกไปจากเด็กคนอื่นที่เคยพบเจออย่างสิ้นเชิง

"ขอโทษด้วยนะคะ ไม่รู้เด็กๆไปเอาความคิดไร้สาระพวกนี้มาได้ยังไง"

"ไม่เป็นไร พี่ไม่ถือ"

ทั้งๆที่เธอขีดเส้นความสนิทชิดเชื้อไปขนาดนี้ เขาก็ยังจะแทนตัวเองว่าพี่อย่างรู้จักมักคุ้น ทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจนิดๆ

"งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ"

"เดี๋ยว"

เขารั้งเธอด้วยการคว้าข้อมือเล็ก จนเธอต้องหันมามองด้วยความตกใจ ทั้งสองต่างฝ่ายต่างชักมือกลับอย่างลืมตัว

"โทษที พี่แค่จะถามว่างานประมูลเพชร จะพาลูกๆไปด้วยรึเปล่า เดี๋ยวพี่ไปรับ"

ดูเหมือนจะไม่ใช่กงการอะไรของเขาที่ต้องมาวุ่นวายกับเธอและลูก เพราะคนที่เขาควรใส่ใจคือน้ำตาล คู่หมั้นที่จะจูงมือกันเข้าประตูวิวาในเวลาอันใกล้ๆ ยิ่งเดมเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่ ปัญหาก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น เธอมาเพราะดูแลปู่ เธอก็จะทำตามนั้น จะไม่สร้างปัญหาเพิ่มอีก

"ไม่รู้สิคะ ถ้าคุณพ่ออนุญาตให้พาเด็กๆไปทำลายชื่อเสียงของตระกูล ก็อาจจะได้ไป ขอตัวนะคะ"

แผ่นหลังของเจนิวาที่ผ่านไปห้าปีเป็นความรู้สึกคุ้นเคยอย่างแน่นอน หากแต่การแสดงออก คำพูดประชดประชันเหน็บแนม หรือแม้แต่สายตาที่มองมาอย่างเหินห่าง และเย็นชาขึ้นกำลังบอกว่า เธอไม่ใช่เด็กสาวผู้สดใสในบางครั้ง น่าสงสารในบางที แสดงอารมณ์ความรู้สึกเด่นชัดบนใบหน้าอีกต่อไปแล้ว....