บทที่ 9

บทที่ 9

แม้ทั่วทั้งร่างจะปวดเมื่อยราวกับถูกบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าพานเชียนก็ยังคงลืมตาขึ้นในยามรุ่งสาง

แสงอ่อนของอรุณแรกเล็ดลอดผ่านม่านบางทอดลงบนร่างของนางที่ยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงที่กว้างนุ่มและหรูหราสมฐานะขององค์ชายแต่สำหรับนาง มันไม่ต่างจากเครื่องย้ำเตือนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในค่ำคืนที่ผ่านมา ความปวดเมื่อยแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ตั้งแต่ปลายนิ้วไปจนถึงแผ่นหลัง

ทุกการขยับเหมือนถูกดึงรั้งเหมือนร่างกายไม่ใช่ของตนเองอีกต่อไป นางหลับตาลงอีกครั้งเพียงชั่วครู่ ไม่ใช่เพราะอยากพักแต่เพราะไม่อยากลุกขึ้นไม่อยากเผชิญ กับอีกหนึ่งวันที่ไม่ต่างจากเดิม แต่สุดท้ายนางก็ลืมตาขึ้นช้า ๆ

เหมือนคนที่ไม่มีสิทธิ์เลือกพานเชียนค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น ทุกคนต้องลุกไปทำงาน นางก็เช่นกันแม้จะเป็นถึงพระชายานางก็มีหน้าที่ที่ต้องทำ

แม้เพียงการนั่งก็ทำให้คิ้วบางขมวดแน่นความเจ็บแล่นขึ้นมาชัดเจนแต่ไม่มีเสียงคร่ำครวญไม่มีการบ่นไม่มีแม้แต่ลมหายใจหนักเพราะนางชินแล้วชินกับความเจ็บชินกับการต้องทนชินกับการลุกขึ้นทั้งที่ไม่อยากลุก

นางก้าวลงจากเตียงเท้าเปล่าแตะพื้นเย็นความเย็นนั้นแล่นขึ้นมาช่วยดึงสติให้กลับมาอยู่กับความจริง

บ่าวรับใช้รีบก้มศีรษะทันทีที่เห็นนางไม่มีใครกล้าเงยหน้าเพราะทุกคนรู้ดีว่าองค์ชายใช้ค่ำคืนเช่นไรกับพระชายาเอกผู้นี้ แม้จะมีชาติกำเนิดที่ไม่เหมาะสมกับตำแหน่ง แม้องค์ชายจะย้ำชาติกำเนิดนั่นให้พวกนางได้ยินบ่อยเพียงใด แต่พอตกดึกพระองค์กลับไม่เคยทิ้งพระชายาให้นอนเพียงลำพังเลยสักคืน

พานเชียนเพียงพยักหน้าเบา ๆก่อนจะเดินผ่านไปมุ่งตรงไปยังห้องครัวสถานที่ที่นางต้องไปทำหน้าที่ในทุกเช้า

ไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นในคืนก่อนหน้าห้องครัวยังไม่ทันคึกคักเตาไฟยังไม่ลุกโชนแต่พ่อครัวทุกคน ต่างยืนรอก้มหน้า เหมือนกำลังรอคำพิพากษาเพราะพวกเขารู้ดีว่าอาหารบนโต๊ะขององค์ชาย

ไม่ใช่เพียงเรื่องของรสชาติแต่เป็นเรื่องของ ผู้ลงมือทำ

พานเชียนเดินเข้าไปโดยไม่เอ่ยคำใดนางหยิบข้าวล้างตวงทุกการกระทำเป็นไปอย่างชำนาญเหมือนทำซ้ำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

น้ำถูกเทลงในหม้อไฟถูกจุด

เสียงเดือดเบา ๆ ดังขึ้น กลิ่นข้าวเริ่มลอยออกมาจาง ๆ โจ๊กข้าวฟ่างอาหารธรรมดาเรียบง่ายแต่กลับเป็นสิ่งที่องค์ชายจินหลงยอมรับ

หากไม่ใช่ฝีมือของนางอาหารจะไม่ถูกแตะต้องและคนที่ต้องรับผลไม่ใช่นางแต่เป็นเหล่าพ่อครัวที่ยืนก้มหน้าอยู่เบื้องหลัง

อดข้าวหนึ่งวันอาจไม่ใช่เรื่องใหญ่แต่ในตำหนักแห่งนี้มันคือการลงโทษที่ไม่มีใครอยากเผชิญ

พานเชียนคนโจ๊กไปเรื่อย ๆ สายตานิ่งว่างเปล่าเหมือนกำลังจ้องมองบางสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง

“พระชายา…”

เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นเบา ๆ สั่นเล็กน้อยนางชะงักมือแต่ไม่หันไปมอง

“มีสิ่งใดให้หม่อมฉันช่วยหรือไม่เพคะ”

พานเชียนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายศีรษะเบา ๆ

“ไม่ต้อง”

คำตอบสั้นเรียบไร้อารมณ์เหมือนทุกครั้งเพราะนางรู้ดีว่าสิ่งนี้ไม่มีใครช่วยได้ไม่ใช่เพราะมันยากแต่เพราะมันต้องเป็นนางเท่านั้น หากให้ชิมเทียบกับรสมือของพ่อครัว นางก็ว่าโจ๊กของนางเทียบไม่ได้ แต่เหตุใดเขาจึงทานแค่ฝีมือของนางเท่านั้น พานเชียนเคยคิดหาเหตุผลมารองรับ แต่สุดท้ายก็ทำเพียงตามที่องค์ชายสั่ง แค่ทำอาหารให้เขาสามมื้อต่อวันมิใช่เรื่องหนักหนา ดีเสียอีกที่นางยังมีอะไรทำที่ตำหนักแห่งนี้

โจ๊กเดือดได้ที่นางตักขึ้นใส่ถ้วยอย่างระมัดระวังทุกอย่างถูกจัดวางเรียบร้อยงดงามสมกับที่ควรเป็น

เหมือนชีวิตของนางที่ภายนอกดูสมบูรณ์ไร้ที่ติแต่ภายในกลับว่างเปล่าพานเชียนมองถ้วยโจ๊กนั้นนิ่งชั่วขณะหนึ่งก่อนจะยื่นให้บ่าวรับใช้

“นำไปเถิด”

เสียงของนางเบาแต่ชัดเจนบ่าวรับใช้รีบรับไปด้วยความระมัดระวังเหมือนกำลังถือสิ่งล้ำค่า

พานเชียนไม่ได้กลับไปพักนางเพียงเดินนำหน้าสาวใช้ไป เพราะหน้าที่ของนางจบลงแค่นั้น หากนางเป็นคนยกโจ๊กนี้ไปวางบนโต๊ะสาวใช้ในตำหนักทั้งหมดจะถูกทำโทษโดยการตีที่ฝ่ามือ โทษฐานใช้ให้พระชายายกของ กฎระเบียบมากมายสบายจนนางเริ่มสงสัยว่าเหล่าสตรีเชื้อพระวงศ์ได้หยิบจับอะไรบ้างหรือไม่ หรือวัน ๆ ทำเพียงแต่งตัวสวยรอสามี

จินหลงปรายตามองถ้วยโจ๊กที่ยังคงมีไอร้อนลอยอ้อยอิ่งถูกวางลงตรงหน้าอย่างแผ่วเบาไม่มีเสียงกระทบดังไม่มีความผิดพลาดแม้แต่น้อย

ทุกอย่างเรียบร้อย…สมบูรณ์ดังเช่นทุกเช้า

เขาไม่จำเป็นต้องเงยหน้าไม่จำเป็นต้องเอ่ยถามก็รู้ดีว่าใครเป็นคนทำกลิ่นอ่อนของข้าวฟ่าง

ลอยขึ้นมาแตะปลายจมูกไม่ฉุนไม่จัดแต่กลับชัดเจนพอจะทำให้เขารู้สึกได้โดยไม่ต้องลิ้มลองว่าเป็นรสชาติแบบเดิม

รสชาติที่คุ้นเคยและน่ารำคาญ

อาหารเช้าขององค์ชาย

ควรเป็นเช่นไรควรมีอาหารวางเรียงรายห้าจานสิบอย่างเต็มโต๊ะให้สมฐานะให้สมเกียรติให้ผู้คนเห็นแล้วรู้ว่าเขาเป็นผู้ใด

แต่กลับไม่ใช่

ตั้งแต่นางก้าวเข้ามาในชีวิตทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเหลือเพียงโจ๊กถ้วยเดียวเรียบง่ายจนน่าหัวเราะ