جميع فصول : الفصل -الفصل 10

บทที่ 1เพล้ง!เสียงบางสิ่งแตกกระจาย ตามมาด้วยเสียงโครมครามของโต๊ะ เก้าอี้ และเครื่องลายครามที่ถูกกวาดลงพื้นอย่างไม่ปรานีเสียงดังสนั่น สะท้อนก้องไปทั่วตำหนักขององค์ชายจินหลงไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้าเหล่าข้ารับใช้ต่างพากันคุกเข่าก้มหน้าจนแทบติดพื้น ลมหายใจเบาราวกับเกรงว่าเพียงเสียงหายใจของตน จะยิ่งจุดไฟโทสะให้ลุกโชนขึ้นอีกนี่ไม่ใช่ครั้งแรกและคงไม่ใช่ครั้งสุดท้าย อารมณ์ร้ายขององค์ชายจินหลงนั้นเป็นสิ่งที่ผู้คนในวังต่างรู้ดี นับแต่ยังทรงพระเยาว์พระองค์เย็นชาแข็งกร้าวและไม่เคยยอมให้ผู้ใดล่วงเกินผู้เดียวที่เคยทำให้พระทัยของพระองค์สงบลงได้ คือพระสนมหลินจู สตรีผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยนและแววตาที่ทำให้ความแข็งกระด้างทั้งมวลอ่อนลงแต่ทว่า พระนางสิ้นไปได้หลายปีแล้วและนับแต่นั้นองค์ชายจินหลงก็ยิ่งไร้ผู้ใดแตะต้องได้“ข้าบอกแล้วใช่หรือไม่”เสียงทุ้มเย็นดังขึ้นแทรกผ่านเสียงเศษกระเบื้องที่ยังกลิ้งกระทบพื้น“ว่าให้ทำตัวให้เหมาะสมกับตำแหน่งชายาของข้า”เสียงนั้นไม่ได้ดัง แต่กลับทำให้บรรยากาศทั้งตำหนักแข็งตัวพานเชียนคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า หลังตรงศีรษะก้มต่ำ สองมือวางซ้อนกันบนตักนิ่งนิ่งเสียจนดูเหมือนรูป

บทที่ 3เจ้าสาวตัวจริงอยู่ที่ใดเหตุใดจึงไม่รีบมาเปลี่ยนตัวคำถามนั้นดังอยู่ในใจของพานเชียน ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเรือนหอเงียบกว่าที่คิดไม่มีเสียงพิณไม่มีเสียงหัวเราะแม้แต่เสียงฝีเท้าของบ่าวรับใช้ก็ห่างไกลราวกับอยู่คนละโลกพานเชียน นั่งอยู่บนเตียงหลังตรงสองมือวางทับกันเหมือนตอนอยู่ในเกี้ยวนางยังคงสวมผ้าคลุมหน้า สีแดงเข้มบดบังทุกอย่างทั้งสายตาคนอื่นและสายตาของตัวเองเวลาผ่านไปช้า ๆ จนเหมือนหยุดนิ่งเดี๋ยวทุกอย่างก็จบแล้ว เสียงของพานหรงหรงยังคงชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ พานเชียน ก้มมองปลายนิ้วตัวเอง ขยับเล็กน้อยเพื่อย้ำว่านางยังอยู่ที่นี่จริง ๆยามหนึ่งผ่านไปไม่มีใครมายามสองยังคงเงียบความเงียบเริ่มมีน้ำหนักจนกดทับลมหายใจพานเชียน ขยับตัวเล็กน้อยผ้าคลุมหน้าสั่นไหว นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกมันขึ้นช้า ๆ แสงเทียนสาดเข้ามาไม่สว่างนักแต่พอให้มองเห็นรอบตัวห้องกว้างตกแต่งอย่างเรียบหรูทุกอย่างถูกจัดวางอย่างสมบูรณ์แบบเหมือนฉากหนึ่งที่รอให้ใครบางคนมาเติมเต็ม แต่ตอนนี้มีเพียงนางพานเชียน มองไปที่ประตูมันปิดสนิท“พี่หญิง…” เสียงนั้นเบา เบาจนแทบไม่มีตัวตนไม่มีใครตอบ นางสูดหายใจลึก พยายามคิดใ

บทที่ 5เสียงฝีเท้าหนักแน่นหยุดลงกลางโถงบรรยากาศในเรือนหลักของจวนราชครูตึงเครียดเหมือนอากาศถูกกดทับ“เจ้ามันงูพิษ เลี้ยงไม่เชื่อง!”ฝ่ามือของฮูหยินพานยกขึ้นสูงตั้งใจจะฟาดลงบนใบหน้านวลนั้น แต่สุดท้ายกลับหยุดอยู่กลางอากาศ นิ้วมือสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะใจอ่อน แต่เพราะฐานะ สตรีตรงหน้า ไม่ใช่เด็กที่นางจะลงโทษได้อีกต่อไปนางคือพระชายาเอกขององค์ชายจินหลงพานเชียนยืนอยู่ตรงนั้นนิ่งใบหน้าซีดขาวแต่ไม่ได้หลบไม่ได้ถอยเพียงยืนรับสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง “ท่านแม่…” เสียงของนางสั่น เบา ราวกับแค่เปล่งออกมาก็ต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมด“อย่ามาเรียกข้าว่าแม่!” คำพูดนั้นฟาดลงมาแรงยิ่งกว่าฝ่ามือที่ไม่ได้ลง พานเชียนชะงักริมฝีปากเม้มแน่น“เพราะอะไร…พานเชียน” เสียงของฮูหยินพานแผ่วลง แต่กลับหนักอึ้ง “เจ้าถึงได้ทำเช่นนี้”คำถามนั้นไม่มีคำตอบหรือบางทีต่อให้มีก็ไม่มีใครอยากฟัง“เจ้ากล้าขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวแทนพี่สาวของเจ้าได้อย่างไร!” เสียงของนางเริ่มสั่น ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บทั้งไม่เข้าใจ “ข้าเลี้ยงเจ้ามาผิดหรืออย่างไร…”ประโยคนั้นเบาลงเหมือนพูดกับตัวเองมากกว่าจะถามอีกฝ่ายพานเชียนเงียบเหมือนทุกครั้งนางเพียงยืนอยู่

บทที่ 7ความเงียบปกคลุมหนาแน่นพานเชียนไม่ตอบเพราะคำถามนั้นไม่ใช่คำถามแต่เป็นการปิดทางทุกทาง“… ”มีเพียงความเงียบที่ตอบแทนทุกอย่างพานหรงหรงถอนหายใจเบา ๆ เหมือนเหนื่อยล้า เหมือนเป็นฝ่ายที่ถูกกดดัน ทั้งที่ความจริงไม่ใช่เช่นนั้นเลย นางจงใจไปถึงให้ช้าที่สุด และเกี้ยวแดงของนางไปถึงตอนเกือบรุ่งสางของอีกวันแล้ว“ตำแหน่งชายาองค์ชาย…” นางเอ่ยช้า “ข้ายกให้เจ้า” คำพูดนั้นฟังดูยิ่งใหญ่เสียสละงดงาม “ข้าไม่เสียดายเลยสักนิด”รอยยิ้มบางยังคงอยู่ “เพราะเจ้าเป็นน้อง”คำว่าน้องถูกเอ่ยออกมาอย่างอ่อนโยนแต่กลับหนักอึ้งเหมือนโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น“แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว…” น้ำเสียงของนางเปลี่ยนไปเล็กน้อยเย็นลงชัดเจนขึ้น “หากข้าบอกว่าเป็นข้าที่ให้เจ้าขึ้นเกี้ยวจนเรื่องราวบานปลายเช่นนี้” นางหยุดมองตรงไปที่พานเชียน “ท่านพ่อจะโกรธข้าขนาดไหน”คำถามนั้นไม่ได้ต้องการคำตอบเพราะคำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว“ส่วนเจ้า…” นางก้าวเข้าไปใกล้อีกจนระยะห่างแทบไม่เหลือ “ตอนนี้ท่านพ่อจะพูดสิ่งใดยังต้องคอยมองดูสีหน้าเจ้าด้วยซ้ำ”คำพูดนั้นกรีดลึกมากกว่าคำดูแคลนใดเพราะมันคือความจริงที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ“เชียนเชียน…”น้ำเสียงของพานหร

บทที่ 9แม้ทั่วทั้งร่างจะปวดเมื่อยราวกับถูกบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าพานเชียนก็ยังคงลืมตาขึ้นในยามรุ่งสางแสงอ่อนของอรุณแรกเล็ดลอดผ่านม่านบางทอดลงบนร่างของนางที่ยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงที่กว้างนุ่มและหรูหราสมฐานะขององค์ชายแต่สำหรับนาง มันไม่ต่างจากเครื่องย้ำเตือนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในค่ำคืนที่ผ่านมา ความปวดเมื่อยแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ตั้งแต่ปลายนิ้วไปจนถึงแผ่นหลังทุกการขยับเหมือนถูกดึงรั้งเหมือนร่างกายไม่ใช่ของตนเองอีกต่อไป นางหลับตาลงอีกครั้งเพียงชั่วครู่ ไม่ใช่เพราะอยากพักแต่เพราะไม่อยากลุกขึ้นไม่อยากเผชิญ กับอีกหนึ่งวันที่ไม่ต่างจากเดิม แต่สุดท้ายนางก็ลืมตาขึ้นช้า ๆเหมือนคนที่ไม่มีสิทธิ์เลือกพานเชียนค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น ทุกคนต้องลุกไปทำงาน นางก็เช่นกันแม้จะเป็นถึงพระชายานางก็มีหน้าที่ที่ต้องทำแม้เพียงการนั่งก็ทำให้คิ้วบางขมวดแน่นความเจ็บแล่นขึ้นมาชัดเจนแต่ไม่มีเสียงคร่ำครวญไม่มีการบ่นไม่มีแม้แต่ลมหายใจหนักเพราะนางชินแล้วชินกับความเจ็บชินกับการต้องทนชินกับการลุกขึ้นทั้งที่ไม่อยากลุกนางก้าวลงจากเตียงเท้าเปล่าแตะพื้นเย็นความเย็นนั้นแล่นขึ้นมาช่วยดึงสติให้กลับมาอยู่กับความจริงบ่าวรับใช้รีบก้มศ