บทที่ 3 นักต้มตุ๋น

บทที่ 3

นักต้มตุ๋น

คุณหมอซันไม่ได้สนใจคำพูดของผู้หญิงคนนั้นสักเท่าไหร่เขานั่งทานข้าวเงียบ ๆ แต่เสียงที่ชาวบ้านพูดคุยกันมันทำให้เขาจับใจความได้ว่าเธอเป็นแม่หมอเป็นหมอผีร่างทรงบ้านของเธออยู่ท้ายหมู่บ้านที่สำคัญหมู่บ้านนี้เชื่อเรื่องผีปอบมากจนถึงขั้นเอาเงินเอาทองไปถวายให้แม่หมอคนนี้เพื่อที่จะได้ของดีมาปกปักรักษาครอบครัวแต่สำหรับคุณหมอซันแล้วเขามองว่าผู้หญิงคนนี้คือ มิจฉาชีพ!

หลังจากที่คุณหมอซันทานข้าวเสร็จเขาก็วางเงิน 100 บาทเอาไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกมาท่ามกลางสายตาของชาวบ้าน ร้านผลไม้ข้าง ๆ หยิบผลไม้ใส่ถุงก่อนจะวิ่งมาหาคุณหมอแม้เขาจะปฏิเสธแต่คุณป้าก็ยังยัดใส่มือให้เขาจนได้

"รับไปเถอะคุณหมอป้าให้ป้าก็เป็นคนภาคกลางแต่มาได้สามีอยู่ที่นี่ บ้านป้าทำสวนผลไม้อยู่ไม่ไกลจากบ้านพักหมอเท่าไหร่หรอกมีอะไรก็บอกป้าได้คนบ้านเดียวกัน"

"ขอบคุณครับป้า"

ถือว่านี่เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ขอบคุณป้าเขาจึงหยิบเงินแบงก์พันออกมาจำนวน 2 ใบแล้วเหมาผลไม้ที่ร้านของคุณป้าทำเอาชาวบ้านตกอกตกใจที่เห็นคุณหมอรูปหล่อเหมาผลไม้แจกจ่ายชาวบ้านที่ผ่านไปผ่านมา

"ขอบคุณนะคะคุณหมอที่เหมาผลไม้ป้าถือว่าเป็นการทำบุญด้วยกันไปเลยนะจ๊ะ"

"ไม่เป็นไรครับป้าช่วย ๆ กันมีอะไรก็บอกผมได้นะครับ"

เมื่อคุณหมอซันขับรถกลับมายังบ้านพักคุณลุงคนสวนก็จัดการลากกิ่งไม้ออกมาด้านนอกเขาจึงอยู่ช่วยคุณลุงสักพักจนงานทุกอย่างเรียบร้อย ไม้กวาดที่วางอยู่ก็ถูกเขาจับขึ้นมากวาดอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ปกติบ้านของเขามีแม่บ้านคอยทำความสะอาดให้แต่มาอยู่ที่นี่เขาต้องทำเองหมดทุกอย่าง

"คุณหมอผมกลับก่อนนะครับส่วนเรื่องเงินทางโรงพยาบาลจ่ายให้ผมแล้ว"

"อันนี้ผลไม้ครับลุงพอดีป้าเขาให้ผมมาลุงเอาไปกินเถอะครับผมแบ่งเอาไว้แล้ว"

"ขอบคุณครับคุณหมอ"

คุณหมอซันนั่งเล่นเกมออนไลน์ในโทรศัพท์มือถือเพื่อรอเวลาที่จะเข้านอนเพื่อนในเกมก็มีพี่ ๆ และน้อง ๆ ใครว่างก็เข้ามาเล่นเกมด้วยกัน 

"พวกมึงรู้ไหมกูมาวันแรกก็โดนถามเรื่องผีปอบเลยฮ่าๆๆ"

วีญ่า: ตลกสมัยนี้ยังมีผีปอบอีกเหรอฉันคิดว่ามีแต่ในหนังนะ

"มันไม่มีหรอกผีสางนางไม้มโนจิตปรุงแต่งกันทั้งนั้นมีแต่มิจฉาชีพน่ะสิไม่ว่า"

ซานิ : คนอีสานก็มักจะเชื่อเรื่องแบบนี้แหละพี่ ไปอยู่ที่นั่นอย่าไปพูดจาขวานผ่าซากทำตัวเป็นศูนย์กลางของจักรวาลนะพี่ซัน โดนกระทืบมาพี่นาวากับพี่นาโนคงไปช่วยพี่ไม่ทันนะ

"ไม่มีอะไรหรอกอย่าคิดมากเลยอีกอย่างพี่เอาปืนมาตั้ง 2 กระบอก"

วีญ่า: น่ากลัวมากเลยอีซัน เกมนี้ฉันขอเล่นเกมสุดท้ายนะเดี๋ยวจะต้องไปอาบน้ำมาสก์หน้านอนแล้ว พรุ่งนี้ฉันมีถ่ายแบบเดี๋ยวตาดำโดนช่างแต่งหน้าว่าเอาอีก

"อืม"

เมื่อจบเกมคุณหมอซันเดินลงมาด้านล่างบ้าน 10 กว่าหลังมีบ้านของเขาที่เปิดไฟสว่างอยู่หลังเดียวแต่ทันทีที่เขาปิดไฟความรู้สึกแปลก ๆ เหมือนมีคนจ้องมองการกระทำของคุณหมอซันตลอดเวลา เขาเดินขึ้นมาบนห้องแต่เขาไม่ลืมมองออกไปนอกหน้าต่างจู่ ๆวันนี้ก็มีลมพายุพัดโหมกระหน่ำเข้ามา

"ทำไมคนที่นี่ถึงเชื่อเรื่องปอบวะ"

อีกด้าน

ตำหนักครูถ้วย (ห้ามผวน) 

สาวสวยกำลังนั่งหวีผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งเธอมีชื่อว่าขนมถ้วยฟู ต้นตระกูลของเธอเป็นหมอผีร่างทรงจนมาถึงรุ่นพ่อแต่ตอนนี้พ่อของเธอจากไปแล้วท่านเป็นโรคหัวใจส่วนเธอตั้งแต่เรียนจบก็ต้องผันตัวมาเป็นเจ้าแม่ร่างทรงสืบทอดจากพ่อของเธอโดยที่เธอไม่ได้มีวิชาอาคมอะไรเลยแต่เพื่อความอยู่รอดเธอจึงต้องอาศัยครูพักลักจำรวมทั้งให้พวกสมุนทั้งสองคนช่วยเหลือ 

"ไอ้หมอ ไอ้หน้าหล่อ คึดว่าตัวเองหล่อมีความรู้นักบ้อ? คอยเบิ่งเด้อ กูนี่แหละสิทำให้มึงหางจุกตูดวิ่งหนีกลับกรุงเทพฯ ไปเลย!"

ถ้วยฟูเดินลงมาด้านล่างตอนนี้ลูกน้องของเธอกำลังช่วยกันนับเงินจากการเข้าทรงในวันนี้ลูกสมุนมือขวาชื่อว่าบักห่าส่วนลูกสมุนมือซ้ายชื่อว่าบักโหย ทั้งสองคนคอยดูแลพ่อของเธอมาหลายปีจึงรู้กลลวงที่พ่อของเธอใช้หลอกชาวบ้านและสอนให้เธอทำจนเป็นอาชีพต้มตุ๋น 

"ไอ้ห่า ไอ้โหย มื้อนี่เห็นไอ้หมอนั่นบ่? เบิ่งท่าทางพวกเฮาคงสิได้มีงานใหญ่เฮ็ดแล้วละวะ"

"เห็นอยู่แล้วลูกพี่ ห่าเห็นกับตา ได้ยินกับหูเลย ไอ้หมอนั่นมันบ่เชื่อเรื่องปอบ บ่เชื่อเรื่องผี มันดูถืกลูกพี่ มันว่าเจ้าหลอกลวง เป็นพวกต้มตุ๋น เป็นมิจฉาชีพ เป็นของเก๊ บ่แม่นของแทร่!"

"มึงหรือมันแนวได๋ที่ปากหมาด่ากู วะ ไอ้ห่า!"

"อย่าไปสนใจมันหลายเลยลูกพี่ เอาแบบนี้บ่ เดี๋ยวโหยสิคอยจับตาเบิ่งไอ้หมอนั่น ว่ามันอยู่จังได๋ ใช้ชีวิตแบบได๋ โดยเฉพาะยามคืน ถ้ามันอยู่คนเดียว เดี๋ยวให้ไอ้ห่าปลอมโตเป็นผีไปจัดการมันโลด!"

ถ้วยฟูยกยิ้มอย่างชอบใจวันนี้เธอได้เงินมาหลายพันเงินพวกนี้ก็เอาไว้เลี้ยงดูตัวเองไหนจะค่าใช้จ่ายในแต่ละวันเฉพาะลูกน้องของเธอวันนึงก็หลายบาทแล้วแต่เธอทั้งสามคนก็อยู่กันแบบพี่น้องมาตั้งแต่เด็กจึงรักใคร่กลมเกลียวช่วยเหลือกันมาตลอด