ติดใจรักคลั่งเมียหมอ NC2+

ติดใจรักคลั่งเมียหมอ NC2+

last updateLast Updated : 2026-04-19
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
35Chapters
2.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เธอเป็นหมอผีที่ไม่มีคาถาอาคมส่วนเขาเป็นคุณหมอรักษาคนที่ไม่เชื่อเรื่องผีแล้วพรหมลิขิตบ้าบออะไรทำไมถึงส่งเขามาและเธอมาเจอกัน

View More

Chapter 1

บทที่ 1 คุณหมอซันโดนย้าย!

Gadis kecil itu berlari mendekati dua sahabatnya yang sibuk menghitung batu kerikil  yang dipungut mereka dari pinggir sungai. Dia berteriak memanggil kedua sahabatnya sambil melompat ringan.

“Lisette! Edwyn! Ayo kita main pacu lari!”

Kedua bocah itu lantas mengabaikan batu kerikil yang berwarna-warni. Mereka berdiri dan menepuk celana mereka dari debu halus yang menempel. Bocah laki-laki bernama Edwyn itu mendekati gadis kecil itu sambil memberikan tatapan tidak mau kalah.

“Ayo kita mulai Karleen, akan kupastikan kau kalah hari ini!”

Lisette tertawa mendengar perkataan Edwyn. Pasalnya dari awal mereka bermain apapun pasti pemenangnya adalah Karleen. Entah itu lari-larian, mengumpulkan kayu, bermain petak umpet, dan permainan lain yang melibatkan fisik.

“Bagaimana jika pemenang hari ini akan mendapatkan roti cokelat gratis dari toko ibuku!”

“Setuju! Sebagai tambahan yang lain, pemenangnya boleh meminta roti varian yang lain, hehehe,” pinta Edwyn.

“Baiklah, jika itu maumu. Apapun yang diminta sang Pemenang di toko ibuku, akan kuberikan. Syaratnya dia harus menjadi yang tercepat sampai ke bukit dan menyentuh pohon oak,” jelas Karleen sambil tersenyum bangga. Dia sangat yakin dia bisa menjadi pemenang.

Lisette sedari tadi hanya menyaksikan kedua sahabatnya berbicara. Dia tidak mau berusaha berlebihan menguras tenaganya untuk pacu lari. Dia yakin mau seribu tahun pun bermain pacu lari dengan Karleen, pemenangnya hanya selalu dia. Tidak ada orang lain yang Lisette kenal bisa berlari selaju Karleen.

Edwyn meneriakkan aba-aba. Mereka bertiga sudah pada posisi siap. “Bersedia! Siap! Ya!”

Hitungan ketiga Karleen sudah berlari. Tidak perlu semenit dihabiskan Karleen mencapai puncak bukit dan menyentuh pohon oak. Napasnya terengah-rengah seraya meneriakkan kemenangannya.

“Yeeee, aku menang!”

Karleen menunggu kedatangan Edwyn dan Lisette mencapai puncak bukit yang tidak terlalu tinggi. Memang sulit untuk berlari mendaki bukit, tetapi tidak untuk Karleen.

“K-kauh sehlahluh cehpat!” ucap Edwyn yang mendahului Lisette. Dia membungkuk dan mengambil napas dengan teratur.

“Mungkin kau saja yang terlalu lamban!” balas Karleen kepada Edwyn. Edwyn bangkit dan menatap Karleen serius.

“Mana mungkin begitu! Di mana-mana laki-laki itu harus lebih jago dibanding perempuan sepertimu!” Edwyn tidak mau kalah mendengar balasan Karleen.

“Hah? Yang benar saja? Jelas-jelas dari segi manapun aku yang lebih jago daripadamu! Memangnya hanya laki-laki saja yang boleh jago dalam aspek fisik? Perempuan juga bisa tahu!” Karleen menyilangkan kedua lengannya di depan dadanya. Dia berbicara dengan lantang.

“Sudah-sudah. Jangan bertengkar!” pungkas Lisette yang sudah sampai daritadi.

“Yang dibilang Edwyn itu hanya stereotip saja! Harus kuakui bahwa Karleen itu pelari tercepat yang pernah kukenal, jadi Edwyn mau tidak mau kau harus mengakuinya, ya?” Lisette mendekati Karleen dan merangkul dari samping. Karleen membalas dengan senyuman dan memeluk Lisette.

“Lisette, kau memang terbaik!”

Mereka bertiga bergandengan turun dari puncak bukit dan kembali ke tempat awal mereka berlari. Edwyn dan Lisette melanjutkan kegiatan mereka tadi. Meninggalkan Karleen yang termenung sambil bersandar di pohon tua yang mereka tidak tahu nama pohon itu apa.

“Meski begitu Edwyn, kau sangat pandai dalam biologi dan astronomi. Kau mengetahui hal itu di luar kepala. Jenius, huh!”

“Lisette, kau juga sangat pandai menggambar. Tidak hanya menggambar biasa, kau bahkan bisa mendesain gaun pesta untuk ibumu. Sangat keren!”

Edwyn dan Lisette saling melempar pandang. Mereka mendekati Karleen yang bersandar di pohon. “Aku bahkan tidak tahu pandai apa. Hanya membuat roti, bertengkar, dan berlari saja.”

Mereka berdua tertegun mendengar pernyataan Karleen. “Jangan terlalu dipikirkan Karleen. Kita ini masih sepuluh tahun, se-pu-luh. Masih ada delapan tahun lagi kesempatan kita untuk memulai karir!” Perkataan Edwyn membuat Karleen terfokus kembali. Dia menatap kedua sahabatnya bergantian.

“Aku hanya ingin mencari tahu keberadaan orangtuaku. Aku tidak yakin mereka meninggal begitu saja,” ucap Karleen sedih.

Lisette merangkul Karleen dengan erat. “Akan kupastikan kita mengetahui kebenaran itu Leen. Aku dan Lisette akan berjanji membantumu.”

Edwyn mendekatkan jari kelingkingnya kepada Karleen. Karleen yang sadar menautkan jarinya kepada Edwyn. Lisette juga ikut-ikutan menautkan jari kelingkingnya. Mereka pun tertawa dan berjalan pulang untuk makan siang. Masa-masa indah Karleen, Edwyn, dan Lisette yang tidak mereka ketahui akan berubah dalam beberapa tahun lagi.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
35 Chapters
บทที่ 1 คุณหมอซันโดนย้าย!
บทที่ 1คุณหมอซันโดนย้าย!โรงพยาบาลปิติภัทรไพศาลความโกลาหลวุ่นวายในห้องฉุกเฉินเป็นอะไรที่ทำให้หมอซันรู้สึกรำคาญลูกตาแค่ลำพังบุคลากรทางการแพทย์ก็วุ่นวายพอแล้วยังจะมีญาติคนไข้ที่เข้ามาก่อความน่ารำคาญขัดขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่อีก"แล้วรออะไรวะจะรอให้ลูกผมตายก่อนหรือไง!""ใจเย็น ๆ นะคะคุณพ่อตอนนี้กำลังรอผลการตรวจค่ะถ้าผลการตรวจเลือดออกมาจะได้รู้ว่าเด็กเป็นอะไร""โรงพยาบาลตั้งใหญ่ตั้งโตไม่มีคุณภาพอะไรเลย"คุณหมอซันอ่านชาร์จคนไข้แล้วรู้สึกหงุดหงิดกับคำพูด เขาเป็นคนอารมณ์ร้อนไม่เหมาะที่จะเป็นหมอน้ำเสียงของคุณปู่ที่พูดประโยคนี้ยังดังกึกก้องอยู่ในความทรงจำของเขา เขาไม่เหมาะที่จะเป็นหมอเพราะเขาเป็นคนอารมณ์ร้อน'ถ้าแกยังไม่เลิกทำนิสัยหุนหันพลันแล่นแบบนี้แกจะเป็นหมอที่ดีได้ยังไง'ปึก!ชาร์จในมือของหมอซันถูกวางลงบนโต๊ะ จนพยาบาลที่ยืนอยู่สะดุ้งเฮือกทุกคนในโรงพยาบาลต่างรู้กิตติศัพท์ของคุณหมอซันเป็นอย่างดี คนอย่างเขาฆ่าได้หยามไม่ได้ที่สำคัญเขาไม่สนหน้าใครทั้งนั้นจะมีอำนาจบาตรใหญ่มาจากไหนอยู่ที่นี่ทุกคนต้องฟังคำสั่งของหมอและพยาบาล"มาก็ดีแล้วดูลูกผมหน่อยจะให้นอนรอไปถึงเมื่อไหร่ไม่เห็นหรือไงว่าลูกผ
Read more
บทที่ 2 หมู่บ้านนี้มีผีปอบ
บทที่ 2หมู่บ้านนี้มีผีปอบวันต่อมาคุณหมอซันเดินทางมาถึงบ้านพักแพทย์ในช่วงเย็นเขาออกเดินทางตั้งแต่เช้าแต่ก็แวะนั่นแวะนี่ไปเรื่อยกว่าจะมาถึงความเหนื่อยล้าก็ทำให้คุณหมอซันทิ้งตัวลงนอนบนโซฟากลางบ้านเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูตอนนี้เป็นเวลา 17:00 น แล้วข้าวปลายังไม่ได้กินแต่โชคดีที่เขาซื้อข้าวกล่องในเซเว่นติดเอาไว้"แค่วันแรกก็ท้อแล้วกู"เมื่อภาพทุกอย่างดับวูบไปคุณหมอซันก็เข้าสู่ห้วงนิทราเขานอนหลับเพราะอาการเหนื่อยล้า โดยไม่สนใจเลยว่าบริเวณที่เขาอยู่นั้นบ้านพักแพทย์จำนวน 10 หลังมีเขาอยู่เพียงคนเดียวเพราะชาวบ้านละแวกนี้รู้ดีว่าที่หมู่บ้านนี้ผีปอบดุยิ่งกว่าหมาช่วงเช้าคุณหมอซันตื่นขึ้นมาเก็บกวาดบ้านจัดห้องนอนบริเวณชั้น 2 เรียบร้อยแล้วเขาก็เดินออกมาหน้าบ้านปรากฏว่ามีแต่ความว่างเปล่าไม่มีใครหรือเพื่อนบ้านออกมาสักคนเดียวจึงเดินไปดูบ้านข้าง ๆ ปรากฏว่าเป็นบ้านรกร้างไม่มีเพื่อนบ้านอาศัยอยู่เลย"ฉิบ.... อย่าบอกนะว่ากูอยู่คนเดียว"สายลมพัดผ่านเข้ามาทำให้คุณหมอซันรู้สึกขนลุก มันแปลกมากทำไมบุคลากรทางการแพทย์ที่นี่ถึงไม่มีเลยหรือทุกคนไปอยู่หอพักกันหมด ในขณะที่คุณหมอซันคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยคุณลุงคนสวนก็ขับ
Read more
บทที่ 3 นักต้มตุ๋น
บทที่ 3นักต้มตุ๋นคุณหมอซันไม่ได้สนใจคำพูดของผู้หญิงคนนั้นสักเท่าไหร่เขานั่งทานข้าวเงียบ ๆ แต่เสียงที่ชาวบ้านพูดคุยกันมันทำให้เขาจับใจความได้ว่าเธอเป็นแม่หมอเป็นหมอผีร่างทรงบ้านของเธออยู่ท้ายหมู่บ้านที่สำคัญหมู่บ้านนี้เชื่อเรื่องผีปอบมากจนถึงขั้นเอาเงินเอาทองไปถวายให้แม่หมอคนนี้เพื่อที่จะได้ของดีมาปกปักรักษาครอบครัวแต่สำหรับคุณหมอซันแล้วเขามองว่าผู้หญิงคนนี้คือ มิจฉาชีพ!หลังจากที่คุณหมอซันทานข้าวเสร็จเขาก็วางเงิน 100 บาทเอาไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกมาท่ามกลางสายตาของชาวบ้าน ร้านผลไม้ข้าง ๆ หยิบผลไม้ใส่ถุงก่อนจะวิ่งมาหาคุณหมอแม้เขาจะปฏิเสธแต่คุณป้าก็ยังยัดใส่มือให้เขาจนได้"รับไปเถอะคุณหมอป้าให้ป้าก็เป็นคนภาคกลางแต่มาได้สามีอยู่ที่นี่ บ้านป้าทำสวนผลไม้อยู่ไม่ไกลจากบ้านพักหมอเท่าไหร่หรอกมีอะไรก็บอกป้าได้คนบ้านเดียวกัน""ขอบคุณครับป้า"ถือว่านี่เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ขอบคุณป้าเขาจึงหยิบเงินแบงก์พันออกมาจำนวน 2 ใบแล้วเหมาผลไม้ที่ร้านของคุณป้าทำเอาชาวบ้านตกอกตกใจที่เห็นคุณหมอรูปหล่อเหมาผลไม้แจกจ่ายชาวบ้านที่ผ่านไปผ่านมา"ขอบคุณนะคะคุณหมอที่เหมาผลไม้ป้าถือว่าเป็นการทำบุญด้วยกันไปเลยนะจ๊ะ""ไม่เ
Read more
บทที่ 4 คุณพยาบาลคนสวย
บทที่ 4คุณพยาบาลคนสวยคุณหมอซันเดินทางมาโรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านแห่งนี้ คงเป็นเพราะมีโรงพยาบาลเดียวกับประชากรเท่าหยิบมือคุณหมอซันได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจากผู้อำนวยการและเหล่าบุคลากรทางการแพทย์ที่พากันเดินออกมาต้อนรับและทักทายอย่างเป็นกันเอง"คุณหมอซันสวัสดีค่ะ" เหล่าพยาบาลแสนสวยเดินเข้ามาทักทายพร้อมกับนำผลไม้รากไม้มาฝากคุณหมอคนใหม่"สวัสดีครับ" "พวกเรานำผลไม้มาให้ค่ะไม่มีอะไรที่จะต้อนรับเลยรู้สึกว่าวันนี้ผอ.จะพาคุณหมอซันไปเที่ยวร้านอาหารถือว่าเป็นการเลี้ยงฉลองต้อนรับอย่างเป็นทางการค่ะ""ขอบคุณมากครับแค่นี้ก็เกรงใจแล้วครับ"เมื่อคุณหมอรูปหล่อเดินผ่านไปเหล่าพยาบาลสาวรีบจับกลุ่มการกรี๊ดกร๊าดในความหล่อสุขุมคุณหมอซันเป็นคนมีชาติตระกูลยิ่งรู้ว่าเบื้องลึกเบื้องหลังของวงศ์ตระกูลนี้เป็นใครมีแต่คนอยากจะเอื้อมดวงดาวมากอดไว้แนบกายหนึ่งในนั้นคงเป็นพยาบาลสาวสวยเธอชื่อว่ามะลิในหมู่บ้านนี้ถือได้ว่าเธอเป็นผู้หญิงสวยมีเสน่ห์เป็นขวัญใจหนุ่ม ๆ ไม่แพ้แม่หมอถ้วยฟูเลย ความเซ็กซี่ของเธอทำให้หนุ่ม ๆ ในหมู่บ้านอ่อนระทวยทุกครั้งไม่ว่าเธอจะเดินจะนั่งแม้แต่เวลาอาบน้ำที่หน้าท่าก็มักจะถูกหนุ่ม ๆ ในหม
Read more
บทที่ 5 ทำเสน่ห์
บทที่ 5ทำเสน่ห์บ้านพักแพทย์รถสปอร์ตขับเข้ามาจอดในบริเวณรั้วบ้านเมื่อคุณหมอซันเดินไปปิดประตูล็อกกลอนเขาก็มองไปยังบรรยากาศรอบ ๆ มันอาจจะดูวังเวงแต่ก็ไม่ได้ถึงกับน่ากลัวมากมายคนอย่างเขาผีไม่เคยกลัวเจะกลัวก็คงเป็นโจรเสียมากกว่าเมื่อเข้ามาถึงในบ้านคุณหมอซันรีบนั่งลงเพราะความเบื่อหน่ายเขาไม่ได้อยากตีสนิทหรือทำความรู้จักกับใครอยากทำงานนี้ให้มันจบ ๆ ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนกว่าคุณปู่จะเรียกตัวกลับกรุงเทพฯ "เบื่อฉิบ-__-!" ด้านนอกของรั้วบ้านตอนนี้ไอ้ห่ากับไอ้โหยกำลังซุ่มดูอยู่ข้างถังขยะมันต้องการรู้ข้อมูลของคุณหมอซันเผื่อวันข้างหน้าจะเป็นประโยชน์กับลูกพี่และดูเหมือนว่าทั้งสองจะนึกแผนการดี ๆ ออกแล้ว"ไอ้โหย มึงเอาธูปมาบ่ กูสิจุดให้ควันกับกลิ่นลอยไปหาไอ้หมอนั่น""กูเอามาแล้วนี่แหน่ มึงสิเอากี่ดอกกะจุดโลด"เจ้าสองแสบเริ่มจุดธูปจนควันของธูปลอยเข้าไปในบ้านของคุณหมอซันแต่ตอนนี้คุณหมอซันกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำเขาเปิดน้ำเปิดเพลงกลิ่นสบู่ราคาแพงหอมฟุ้งทำให้กลิ่นธูปไม่สามารถลอยเข้าไปในบ้านได้จู่ ๆ สายลมก็หวนกลับมาควันของธูปลอยตีกลับมาปะทะใบหน้าของเจ้าสองแสบ ทั้งสองน้ำหูน้ำตาไหลอยากจะไออยากจะจามก็ไม่ไ
Read more
บทที่ 6 แค้นนนน!!
บทที่ 6แค้นนนน!!"มึงจะบ้าหรือเปล่าอีถ้วยฟูมึงจะให้กูไปเอาขนหมออ้อยของคนที่กูชอบเนี่ยนะ!" สิ่งที่มะลิพูดทำเอาสองหนุ่มตกใจหงายท้องตึงพวกเขารู้ทันทีว่านี่มันเป็นแผนการที่ถ้วยฟูจะแกล้งมะลิสาวสวยประจำหมู่บ้าน มะลิโยนกระดาษทิ้งลงพื้นเธอทำหน้าตาไม่สบอารมณ์แต่ถ้วยฟูกับหัวเราะชอบใจ"กูจะบอกมึงให้นะว่าการทำพิธีทำเสน่ห์มันก็ต้องเสี่ยงแบบนี้แหละ มึงจะให้กูเอาน้ำมันพืชมาสวด ๆ แล้วก็ให้มึงเอาไปป้ายเขามึงคิดว่ามันไม่ง่ายไปหน่อยหรือไงถ้ามึงอยากจะให้เขาติดหนึบติดชนิดที่ว่าหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้นมันก็ต้องใช้ขนในที่ลับมาทำพิธีเว้ย!" "แล้วมึงคิดว่ากูจะเดินไปถอนขนหมออ้อยของเขาได้ยังไงถ้ามันง่ายขนาดนั้นกูเอาตัวเข้าแลกให้มันจบ ๆ ไปไม่ดีกว่าหรือไง!""มันก็มีหลายวิธีแต่ถ้าได้ขนในที่ลับของมันจะแรงกว่ามึงก็ลองไปคิดเอาว่ามึงจะเอาขนหมออ้อยมาได้หรือเปล่าแต่ถ้ามึงทำไม่ได้มึงจะจ้างไอ้สองตัวนี่ไปเอาขนหมออ้อยมาสิ"หึ!หึ! สองแสบรีบส่ายหน้าใครจะบ้าไปจับผู้ชายถอนขนหมออ้อยกันแค่คิดก็ขนลุกซู่แล้วบักห่ากับบักโหยรีบขยับหนีงานนี้ยากเกินไปให้แต่งตัวปลอมเป็นผีไปหลอกหลอนเสียยังดีกว่า"ไม่ต้องเรื่องนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง-__-!"
Read more
บทที่ 7 ผีแม่หม้ายอาละวาด
บทที่ 7ผีแม่หม้ายอาละวาดคืนนี้มะลิกำลังคิดแผนการเข้าหาคุณหมอซันเธอเดินออกมาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือเธอลืมไปเลยว่าวันนี้เป็นวันปล่อยผีชาวบ้านรู้ดีเพราะเป็นคำเตือนของแม่หมอถ้วยฟูเธอสั่งห้ามเอาไว้ว่าคืนนี้หลัง 21:00 น ให้ระวังตัวเอาไว้ให้ดีมันจะมีพวกหมอผีหมู่บ้านอื่นรวมทั้งหมอผีเขมรที่ชอบปล่อยคล้องมาประลองฝีมือกับเธอหากใครโดนของพวกนี้แล้วมันยากที่จะแก้ได้"แล้วจะไปเอาขนหมออ้อยของคุณหมอซันได้ยังไงวะอีถ้วยฟูมึงแกล้งกูเปล่าวะเนี่ย!"ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดมะลิเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองนั้นยืนอยู่หน้าประตูบ้านทั้งซ้ายทั้งขวามีแต่ความมืดเมื่อเธอหันหลังจะเดินกลับเข้าบ้านกับมีเสียงหมาหอนเธอดูเวลาตอนนี้เป็นเวลา 21:00 น เป๊ะตามคำบอกเล่าของชาวบ้าน"กรี๊ดดดด ผีหลอก!!!"เช้าวันต่อมามะลิเล่าเหตุการณ์หมาหอนให้แม่ของเธอได้ฟังก่อนจะรีบออกไปทำงานส่วนแม่ของเธอก็รีบไปกระจายข่าวที่ร้านอาหารตามสั่งในหมู่บ้านว่าลูกสาวของเธอเจอผี ชาวบ้านบอกก้าวเล่าสิบพูดกันไปเรื่อยจนถึงขั้นป่าวประกาศว่ามีผีแม่หม้ายออกมาอาละวาดบักห่ากับบักโหยได้ยินข่าวนี้ก็รีบวิ่งแจ้นกลับมาบ้านเพื่อมาประชุมกับถ้วยฟูทันทีไม่รู้ว่ามันเรื่องจริ
Read more
บทที่ 8 หมอจะฉีดยาผีแม่หม้าย
บทที่ 8หมอจะฉีดยาผีแม่หม้ายช่วงบ่ายคุณหมอซันเข้าเวรตามปกติวันนี้เขาได้รับข่าวสารจากกลุ่มพยาบาลและญาติคนไข้ที่มาเฝ้าผู้ป่วยว่าตอนนี้หมู่บ้านโคกโคลงเคลงกำลังมีผีแม่หม้ายออกอาละวาดเขาตรวจคนไข้เงียบ ๆ แต่หูก็ฟังอยากรู้ว่าชาวบ้านจะเชื่อเรื่องพวกนี้มากแค่ไหนแต่สำหรับเขา เขาไม่มีทางเชื่อ"คุณหมอคะผีแม่หม้ายมันเคยอาละวาดเมื่อหลายปีก่อนเกือบ 10 ปีได้แล้วค่ะตอนนั้นชาวบ้านก็แตกตื่นเพราะมีคนตายติดต่อกันเกือบ 10 ศพเลย""สำหรับผม ผมว่ามันอาจจะเป็นโรคระบาดก็ได้ครับมันไม่มีอะไรมายืนยันว่าคนที่ตาย ตายเพราะผีแม่หม้าย"คุณหมอซันพยายามอธิบายให้ชาวบ้านบางส่วนเข้าใจแต่ดูเหมือนว่าทุกคนจะไม่ค่อยเชื่อคำพูดของคุณหมอสักเท่าไหร่ พอเห็นว่าคุณหมอไม่เชื่อเรื่องผีสางนางไม้จึงหันไปจับกลุ่มพูดคุยกันต่อคุณหมอซันจึงเดินตรวจคนไข้คนอื่นพูดหรืออธิบายไปก็เปล่าประโยชน์"คุณหมอซันคะมีเคสฉุกเฉินค่ะคนไข้เสียชีวิตโดยไม่ทราบสาเหตุหนึ่งรายค่ะ"คุณหมอซันรีบเดินออกมาดูสภาพศพมีกลิ่นแอลกอฮอล์จึงส่งไปชันสูตรแต่ชาวบ้านกับพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าผีแม่หม้ายมันเริ่มแล้วมันเริ่มอาละวาดอย่างหนักมีคนตาย 1 คนคนที่ 2 ที่ 3 กำลังตามมาทางเดียวที
Read more
บทที่ 9 ที่มาของบักโหยกับบักห่า
บทที่ 9ที่มาของบักโหยกับบักห่าเช้าวันนี้พบศพของหนุ่มบ้านใต้อีกสองศพตามคำบอกเล่าของแม่หมอถ้วยฟูชาวบ้านจึงพากันมากราบไว้เอาผลหมากรากไม้มาถวายเจ้าสองแสบจึงรีบลงมาต้อนรับทุกคนไหนจะจำนวนเงินที่ชาวบ้านนำมาถวายซื้อข้าวของให้ตำหนักอีกรวม ๆ แล้วน่าจะหลายหมื่น คุณหมอซันนั่งฟังอยู่ร้านข้าวเขาได้แต่ส่ายหน้าให้กับความงมงายของชาวบ้านที่นี่เห็นทีวันนี้เขาคงต้องไปเยี่ยมเยียนตำหนักแม่หมอถ้วยฟูสักหน่อยแล้วอยากรู้จริง ๆ ว่าวิธีการรักษาของพวกหมอผีร่างทรงมันจะเป็นยังไง คุณหมอซันใช้เวลาว่างในช่วงเย็นวิ่งออกกำลังกายมาจนถึงตำหนักครูถ้วย เขาตัดสินใจเดินเข้ามาสำรวจตอนนี้ชาวบ้านบางส่วนกำลังขึ้นไปทำพิธีอยู่บนตำหนัก เมื่อคุณหมอซันขึ้นมานั่งต่อคิวกับชาวบ้านแต่ดูเหมือนชาวบ้านที่มาจะเป็นคนนอกพื้นที่เขาไม่คุ้นหน้าคุ้นตาใครเลยสักคน "แม่หมอพวกฉันมาไกลอยากจะให้แม่หมอช่วยเป่าหัวให้พวกฉันหน่อย""ใช่จ้ะ พวกฉันค้าขายลำบากเงินทองขัดสนจะทำอะไรก็ติดขัดไปหมด"ชาวบ้านเล่าระบายออกมาตามความรู้สึกแต่ละคนเจอพิษเศรษฐกิจเล่นงานช่วงนี้พ่อค้าแม่ค้าบ่นกันหมดทุกคน ขายของขาดทุนคนขายมีมากกว่าคนซื้อพ่อค้าแม่ค้าหมุนเงินกันไม่ทันเลย"เออ เ
Read more
บทที่ 10 ใครดึงฮะมอยกู!
บทที่ 10ใครดึงฮะมอยกู!คุณหมอซันขึ้นมาคุยธุระกับครอบครัวทางโทรศัพท์เพราะว่าเขามีงานดูแลธุรกิจนำเข้าเครื่องมือแพทย์เหมือนกันเขาเห็นว่าโรงพยาบาลที่นี่ยังขาดเครื่องมือแพทย์อีกหลายอย่างจึงของบประมาณจากครอบครัวของเขานำเครื่องมือแพทย์มาบริจาคที่นี่บ้างแต่กว่าจะของบได้ก็ต้องพูดคุยและอธิบายให้ครอบครัวเขาได้ฟังอยู่นานโรงพยาบาลรัฐที่นี่ยังขาดบุคลากรทางการแพทย์หลายตำแหน่งหลายอัตราเพราะเป็นโรงพยาบาลที่อยู่ในชนบทจริง ๆ เงินเดือนก็น้อยแถมชาวบ้านยังเชื่อเรื่องผีสางนางไม้แต่เขารู้อยู่แล้วว่าผีสางนางไม้มันคือเรื่องที่อุปทานกันขึ้นมาถือว่าเป็นเรื่องยากถ้าจะให้ส่งหมอจากโรงพยาบาลเอกชนมาอยู่โรงพยาบาลรัฐมันไม่มีบุคลากรทางการแพทย์คนไหนอยากลดเงินเดือนลงแถมต้องมาอยู่ในที่ทุรกันดารแบบนี้ในขณะที่คุณหมอซันกำลังพูดคุยกับครอบครัวเขาผ่านโทรศัพท์อยู่นั้นบักโหยกับบักห่าก็ช่วยกันทำงานอยู่ด้านล่างอย่างตั้งใจบักห่าปีนขึ้นไปบนต้นไม้ตัดแต่งกิ่งที่มันยื่นข้ามฝั่งมาส่วนบักโหยเขากำลังเปลี่ยนหลอดไฟและเดินสายไฟใหม่แต่ในขณะที่โหยกำลังเดินตรวจดูสายไฟที่โยงมาจากหน้าบ้านสองขาไม่ทันระวังจึงเหยียบเข้ากับเปลือกกล้วยที่เจ้าตัวโยนมา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status