ติดใจรักคลั่งเมียหมอ NC2+

บทที่ 1

คุณหมอซันโดนย้าย!

โรงพยาบาลปิติภัทรไพศาล

ความโกลาหลวุ่นวายในห้องฉุกเฉินเป็นอะไรที่ทำให้หมอซันรู้สึกรำคาญลูกตาแค่ลำพังบุคลากรทางการแพทย์ก็วุ่นวายพอแล้วยังจะมีญาติคนไข้ที่เข้ามาก่อความน่ารำคาญขัดขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่อีก

"แล้วรออะไรวะจะรอให้ลูกผมตายก่อนหรือไง!"

"ใจเย็น ๆ นะคะคุณพ่อตอนนี้กำลังรอผลการตรวจค่ะถ้าผลการตรวจเลือดออกมาจะได้รู้ว่าเด็กเป็นอะไร"

"โรงพยาบาลตั้งใหญ่ตั้งโตไม่มีคุณภาพอะไรเลย"

คุณหมอซันอ่านชาร์จคนไข้แล้วรู้สึกหงุดหงิดกับคำพูด เขาเป็นคนอารมณ์ร้อนไม่เหมาะที่จะเป็นหมอน้ำเสียงของคุณปู่ที่พูดประโยคนี้ยังดังกึกก้องอยู่ในความทรงจำของเขา เขาไม่เหมาะที่จะเป็นหมอเพราะเขาเป็นคนอารมณ์ร้อน

'ถ้าแกยังไม่เลิกทำนิสัยหุนหันพลันแล่นแบบนี้แกจะเป็นหมอที่ดีได้ยังไง'

ปึก!

ชาร์จในมือของหมอซันถูกวางลงบนโต๊ะ จนพยาบาลที่ยืนอยู่สะดุ้งเฮือกทุกคนในโรงพยาบาลต่างรู้กิตติศัพท์ของคุณหมอซันเป็นอย่างดี คนอย่างเขาฆ่าได้หยามไม่ได้ที่สำคัญเขาไม่สนหน้าใครทั้งนั้นจะมีอำนาจบาตรใหญ่มาจากไหนอยู่ที่นี่ทุกคนต้องฟังคำสั่งของหมอและพยาบาล

"มาก็ดีแล้วดูลูกผมหน่อยจะให้นอนรอไปถึงเมื่อไหร่ไม่เห็นหรือไงว่าลูกผมปวดท้อง"

"ก่อนหน้านี้กินอะไรมาหรือเปล่า?"

คุณหมอซันถามคนไข้ที่นอนโอดโอยอยู่บนเตียงเธอส่ายหน้าไม่ยอมบอกความจริงคุณหมอซันจึงหันไปถามพ่อของเธอ

"ก่อนหน้านี้ลูกสาวกินอะไรมา?"

"ก็นั่งกินข้าวอยู่กับผมแล้วจู่ ๆ ก็ปวดท้อง"

"แน่ใจ?"

"อ้าวหมอทำไมถามแบบนี้ล่ะ ผมก็บอกไปแล้วว่าลูกสาวนั่งกินข้าวกับผมอยู่กับข้าวก็แค่ต้มจืดธรรมดา"

คุณหมอซันเปิดเสื้อของคนไข้เล็กน้อยก่อนจะกดไปบริเวณหน้าท้องแต่คนไข้ปวดจนร้องโอดโอยทนไม่ไหว

"จะพูดไหม?" สายตาของคุณหมอซันจ้องมองไปยังดวงตาของคนไข้เพื่อต้องการความจริง

"คุณหมอจะมาคาดคั้นเอาอะไรจากลูกผมก็ผมบอกแล้วนี่ไงว่าลูกผมแค่ปวดท้องพูดไม่รู้เรื่องหรือไงวะ!"

ปึก!

เมื่อคุณพ่อของคนไข้กระชากไหล่ของคุณหมอซันด้วยความแรงก็ถูกหมัดขวาของคุณหมอซันต่อยเข้าที่ใบหน้าจนสลบ พยาบาลและบุรุษพยาบาลรีบเข้ามาดูแลคนเจ็บ ส่วนคุณหมอซันหยิบผลการตรวจของคนไข้ขึ้นมาดูอีกครั้งตอนนี้เธอยอมที่จะพูดความจริงแล้วสาเหตุที่เธอปวดท้องมันไม่ใช่โรคกระเพาะ

"หนูขอโทษค่ะที่หนูโกหกแต่หนูไม่อยากให้พ่อรู้"

"แฟนรู้ไหมว่าเราท้อง?"

"เขาเป็นคนเอายามาให้หนูกินค่ะ..."

คุณหมอซันส่งคนไข้ไปยังแผนกสูตินรีเวชเพื่อดำเนินการรักษาต่อจากนี้เพราะมันเกินความสามารถของเขาแล้ว เด็กคนนี้ไม่ได้เป็นโรคกระเพาะไม่ได้กินอาหารผิดสำแดงแต่เธอกินยาขับเลือดเพียงแค่เลือดมันไม่ออกพ่อของเธอเลยไม่รู้

"ไอ้ซันเอาอีกแล้วนะมึง!"

เสียงของคุณหมอศรัณย์ดั่งมาจากด้านหลังทำให้คุณหมอซันไหวไหล่เล็กน้อย เจอคนไข้ไม่ยอมพูดความจริงก็ปวดหัวพอแล้วยังมาเจอญาติคนไข้ที่เอาแต่โวยวายโดนแค่นี้ยังน้อยเกินไป

"น่ารำคาญโวยวายอยู่ได้"

"ถ้ามึงไม่ยอมระงับสติอารมณ์แบบนี้ปู่เอาเลือดหัวมึงออกแน่"

"...."

"แล้วนี่มึงจะไปไหนจะกลับบ้านกี่โมงกูปวดหัวกับเรื่องของมึงมาก"

"จะกลับแล้วล่ะ"

"เออ!" ดูเหมือนว่าคุณหมอศรัณย์จะหมดคำพูดกับญาติตัวเองแล้วคนอะไรเอาแต่ใจชะมัดเขาได้แต่ยืนมองคุณหมอซันเดินออกไปจากโรงพยาบาล ส่วนตัวเขาคงต้องกลับไปรายงานเรื่องนี้และขอโอกาสให้น้องชายเหมือนเดิม

วันต่อมา

เพียงแค่ลงรถคุณหมอซันก็ได้รับสายโทรศัพท์จากเบื้องบนให้เขาขึ้นไปพบผู้อำนวยการโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้และต้องเป็นเวลานี้เท่านั้นเขาจึงเดินล้วงกระเป๋ากดลิฟต์มายังชั้น 31 ซึ่งเป็นชั้นของผู้บริหาร

ทันทีที่เลขาหน้าห้องเปิดประตูของคุณปู่สายฟ้าคุณพ่อของเขาอย่างคุณหมอเซนต์ก็นั่งรออยู่แล้วท่านดูหนักใจกับลูกชายของตัวเองมากแต่พฤติกรรมของลูกชายหากไม่เข้มงวดก็จะยิ่งทำลายภาพลักษณ์ของโรงพยาบาลที่ต้นตระกูลดูแลมาเป็นอย่างดี

"สวัสดีครับคุณปู่ สวัสดีครับคุณพ่อ"

"ซันพ่อเคยพูดแล้วใช่ไหมอะไรเก็บได้ก็ต้องเก็บ"

"ก็เพราะผมเก็บไม่ได้ไงครับผมเลยไม่เก็บ-__-"

คุณหมอเซนต์ยังพูดไม่ทันจบลูกชายก็พูดสวนขึ้นมาทำเอาคุณหมอเซนต์หุบปากไม่ทันเลย เห็นทีเรื่องนี้คุณปู่สายฟ้าคงต้องจัดการเองแล้วหลานชายชักจะเอาใหญ่

"ซันมานั่งตรงนี้"

"ครับ"

เมื่อคุณหมอซันนั่งลงคุณปู่สายฟ้าจึงพูดคุยเรื่องสำคัญเพราะท่านคิดทบทวนดูทั้งคืนแล้วและเห็นทีว่ามันต้องถึงเวลาที่หลานชายจะต้องได้รับบทลงโทษอย่างจริงจังเพื่อเป็นแบบอย่างให้หลาย ๆ คนได้เห็น

"พรุ่งนี้หลานต้องเดินทางไปจังหวัดศรีสะเกษ"

"ไปทำไมครับปู่?"

"หลังจากวันนี้หลานไม่ต้องมาทำงานที่นี่แล้วนะไปประจำอยู่โรงพยาบาลที่จังหวัดศรีสะเกษดีกว่าโรงพยาบาลรัฐที่นั่นต้องการหมอเก่ง ๆ ปู่รู้จักกับผู้ว่าราชการที่นั่นและปู่ก็คุยกันแล้วว่าวันพรุ่งนี้จะส่งหลานไปเป็นคุณหมอประจำโรงพยาบาลที่จังหวัดนั้น"

คุณหมอซันหันมามองหน้าคุณพ่อหวังจะให้คุณพ่อของเขาช่วยคุยกับคุณปู่แต่ดูเหมือนว่าจะยากเหลือเกินเรื่องนี้พ่อของเขาไม่สามารถที่จะตัดสินใจอะไรได้เพราะยังไงอำนาจของผู้บริหารก็คือคุณปู่ของลูกชาย

"พ่อครับทำไมผมต้องไป แล้วทำไมต้องไปอยู่จังหวัดศรีสะเกษเลยมันไม่กันดารไปหน่อยเหรอครับ!"

"พ่อเองก็ไม่รู้ลูก เรื่องนี้คุณปู่ตัดสินใจแล้วพ่อก็ทำอะไรไม่ได้"

คุณหมอซันขับรถออกมาจากโรงพยาบาลด้วยความเร็วเขาเบื่อเหลือเกินกับปัญหาชีวิตตอนนี้กับอีแค่ต่อยญาติคนไข้มันจะอะไรกันนักกันหนา มันต้องทำโทษด้วยการผักใส่ไล่ส่งให้เขามาอยู่จังหวัดทุรกันดารแบบนี้เลยหรือไง คุณชายอย่างเขาต้องไปแปดเปื้อนกลิ่นโคลนสาบควายเขาทนไม่ได้หรอก