บทที่ 2 หมู่บ้านนี้มีผีปอบ

บทที่ 2

หมู่บ้านนี้มีผีปอบ

วันต่อมาคุณหมอซันเดินทางมาถึงบ้านพักแพทย์ในช่วงเย็นเขาออกเดินทางตั้งแต่เช้าแต่ก็แวะนั่นแวะนี่ไปเรื่อยกว่าจะมาถึงความเหนื่อยล้าก็ทำให้คุณหมอซันทิ้งตัวลงนอนบนโซฟากลางบ้านเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูตอนนี้เป็นเวลา 17:00 น แล้วข้าวปลายังไม่ได้กินแต่โชคดีที่เขาซื้อข้าวกล่องในเซเว่นติดเอาไว้

"แค่วันแรกก็ท้อแล้วกู"

เมื่อภาพทุกอย่างดับวูบไปคุณหมอซันก็เข้าสู่ห้วงนิทราเขานอนหลับเพราะอาการเหนื่อยล้า โดยไม่สนใจเลยว่าบริเวณที่เขาอยู่นั้นบ้านพักแพทย์จำนวน 10 หลังมีเขาอยู่เพียงคนเดียวเพราะชาวบ้านละแวกนี้รู้ดีว่าที่หมู่บ้านนี้ผีปอบดุยิ่งกว่าหมา

ช่วงเช้าคุณหมอซันตื่นขึ้นมาเก็บกวาดบ้านจัดห้องนอนบริเวณชั้น 2 เรียบร้อยแล้วเขาก็เดินออกมาหน้าบ้านปรากฏว่ามีแต่ความว่างเปล่าไม่มีใครหรือเพื่อนบ้านออกมาสักคนเดียวจึงเดินไปดูบ้านข้าง ๆ ปรากฏว่าเป็นบ้านรกร้างไม่มีเพื่อนบ้านอาศัยอยู่เลย

"ฉิบ.... อย่าบอกนะว่ากูอยู่คนเดียว"

สายลมพัดผ่านเข้ามาทำให้คุณหมอซันรู้สึกขนลุก มันแปลกมากทำไมบุคลากรทางการแพทย์ที่นี่ถึงไม่มีเลยหรือทุกคนไปอยู่หอพักกันหมด ในขณะที่คุณหมอซันคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยคุณลุงคนสวนก็ขับรถสามล้อเข้ามาจอดคุณหมอซันจึงถอยหลังให้คุณลุง

เอี๊ยด~ เอี๊ยด~ 

เสียงเบรกรถสามล้อมันดังแสบแก้วหูมาก คุณหมอซันนึกถึงหนังผีที่เขาเคยดูในโรงภาพยนตร์กับน้องสาวแต่ก็ยังไม่คิดไปถึงขั้นนั้น ที่นี่เป็นชนบทชาวบ้านไม่ได้มีเงินมากพอที่จะซื้อรถคันใหม่โดยเฉพาะคุณลุงคนสวนคนนี้

"สวัสดีครับคุณหมอขอโทษทีนะครับพอดีเมื่อวานผมมาแล้วแต่เห็นบ้านล็อกอยู่ก็เลยไม่กล้าเข้าไป"

"ไม่เป็นไรครับว่าแต่แถวนี้มีร้านข้าวขายบ้างไหมครับลุง"

"มีสิครับคุณหมอขับรถออกไปหน้าหมู่บ้านจะมีร้านอาหารตามสั่งอยู่ตรงสามแยกแต่คุณหมอไม่ต้องไปสนใจพวกปากหอยปากปูหรอกนะครับ ชาวบ้านที่นี่ชอบพูดจาเลอะเทอะไปเรื่อย"

"ผมไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านอยู่แล้วครับ ขอบคุณมากนะครับคุณลุง คุณลุงตัดหญ้าได้ตามสบายเลยตรงหลังบ้านต้นไม้ถ้าโค่นทิ้งได้ก็โค่นไปเลยนะครับผมกลัวว่าถ้าฝนมันตกลมแรง ๆ มันจะโค่นลงมาทับบ้านผม"

"ได้ครับคุณหมอเดี๋ยวผมจัดการให้ว่าแต่เมื่อคืนคุณหมอไม่เจออะไรใช่ไหมครับ?"

คุณหมอซันถึงกับหยุดชะงักกับคำถามของคุณลุงทำไมถึงถามแบบนั้นเขาไม่ได้เจออะไรเลยและคิดว่าน่าจะไม่มีอะไรมารบกวนเขาด้วย

"ก็ปกติดีนะครับ"

"เมื่อก่อนคุณหมอโรงพยาบาลนี้ก็มาพักกันที่นี่แหละครับบางคนก็พาลูกเมียพาพ่อแม่มาอยู่ด้วย ดูเป็นหมู่บ้านอบอุ่นทุกคนสนุกเฮฮาแต่แล้วก็มีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นครับ" 

คุณลุงมองซ้ายมองขวาก่อนจะขยับเข้ามาหาคุณหมอซันรายนั้นถึงกับยืนตัวแข็งทื่อ

"เรื่องอะไรครับลุง?"

"มีคนเห็นผีปอบครับคุณหมอ!' 

"ฮะ! ฮ่าๆๆๆๆ โอ๊ยลุงถ้าจะเล่นมุกนี้พอเถอะครับผมจะบอกอะไรให้นะ บ้านผมเป็นหมอน้องสาวผมเป็นดาราที่สำคัญมีค่ายหนังเป็นของตัวเองด้วยไอ้เรื่องผีสางพวกนี้อย่าเอามาหลอกผมเลยครับ ผมไปก่อนดีกว่าหิวข้าวจะแย่อยู่แล้ว"

คุณลุงมองหน้าคุณหมอเหมือนอยากจะพูดอะไรต่อแต่ก็ไม่กล้าคุณหมอคนก่อนก็แบบนี้แต่อยู่ได้ไม่ถึง 7 วันจะเก็บข้าวของย้ายโรงพยาบาลไปอยู่จังหวัดอื่นแล้ว

เมื่อคุณหมอซันขับรถออกมาหน้าหมู่บ้านบริเวณสามแยกตามที่คุณลุงคนสวนบอกเอาไว้เขาก็เจอร้านอาหารตามสั่งที่สำคัญมีอยู่แค่ร้านเดียวด้วย เพราะความหล่อความสูงและผิวขาว ๆ ทำให้ทุกคนหันมามองเขาเป็นตาเดียวโดยเฉพาะแม่ค้าคนสวยปากแจ๋วเธอเป็นแม่หม้ายผัวตายแต่ก็ไม่เครียดอะไรเพราะชีวิตนี้อุทิศตัวให้กับเรื่องชาวบ้านมากกว่าเรื่องของตัวเอง

"พ่อหนุ่ม มานั่งนี่โลด อยากกินหยังกะเว้าบอกป้า เดี๋ยวป้าสิฟ้าวเฮ็ดให้กิน"

"อะไรนะครับ?" 

คุณหมอซันทำหน้างุนงงกับภาษาท้องถิ่นชาวบ้านที่นั่งรวมตัวสุมหัวกันพูดเรื่องผีปอบจึงหันมามองคุณหมอรูปหล่อเป็นตาเดียว

"เจ้าเป็นคนกรุงเทพฯ บ้อ? เป็นคุณหมอคนใหม่ที่พึ่งมา แม่นบ่?" 

ชาวบ้านคนหนึ่งวางหนังสือพิมพ์ลงก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินมานั่งกับหมอซันคำถามของเขาทำให้คุณหมอซันพยักหน้าเขาพอฟังออกแต่ประโยคเมื่อกี้ฟังไม่ออกจริง ๆ

"อ๋อคนกรุงเทพฯ ป้าเข้าใจแล้วเมื่อกี้ป้าถามว่าอยากกินอะไรบอกป้าได้เลยเดี๋ยวป้าจะทำให้กิน"

"เอาเป็นผัดกะเพราหมูไข่ดาวก็ได้ครับแล้วก็ขอน้ำเปล่าหนึ่งขวดเอาหลอดด้วยนะครับ"

"ได้ลูก"

เมื่อคุณป้าไฟแลบเดินไปผัดกะเพราให้คุณหมอชาวบ้านจึงหันมาสนใจคุณหมอและถามสารทุกข์สุกดิบพอรู้ว่าคุณหมอนอนพักอยู่ที่บ้านพักแพทย์ทุกคนก็ถามถึงผีปอบทันที

"คุณหมอบ่เคยพ้อผีปอบแนบ้อ? มันมักออกมายามคืนอยู่เด้ หมอตั้งหลายคนกะอยู่บ่ได่"

คุณหมอซันเกาหัวยิก ๆ เขาฟังไม่ออกจริง ๆ แม้จะพยายามแต่ก็ไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดี เด็กวัยรุ่นที่นั่งกินข้าวอยู่โต๊ะถัดไปจึงแปลให้คุณหมอได้ฟัง

"ตาเทืองเขาถามคุณหมอว่าเมื่อคืนคุณหมอไม่เจอผีปอบเหรอ? มันชอบออกมาตอนกลางคืนหมอตั้งหลายคนที่อยู่บ้านพักแพทย์ก็อยู่กันไม่ได้ครับ"

"อ๋อ... ไม่เจอครับอีกอย่างผมไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้เท่าไหร่แต่ก็ชอบดูหนังผีอยู่นะครับ"

"ไม่เชื่อก็ระวังตัวเอาไว้นะพ่อรูปหล่อ ระวังจะวิ่งหนีหางจุกตูดกลับกรุงเทพฯ เอา"

"แม่หมอมาหละเด้อพวกเฮา! ระวังกันเด้อ บ่เชื่ออย่าลืมว่ามันอาจจะเจอดี!"