ฉันคือกัญญพัชร - 100%

เพชรไพลินใจเต้นระรัว เพราะสายตาที่ภูมิบดินทร์ใช้มองเธอนั้นราวกับจะมองให้ทะลุไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ เขามองเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง ขณะเดียวกันก็มองเหมือนชายหนุ่มคนหนึ่งที่พึงพอใจในตัวผู้หญิงสักคน

พอนึกมาถึงตรงนี้ก็ใจหายวาบ ตอนนี้เธออยู่ในร่างของกัญญพัชร และคนที่ภูมิบดินทร์กำลังมองอยู่คือกัญญพัชร ไม่ใช่เธอ!

เพชรไพลินถอนสายตากลับมาพร้อมกับพยายามเก็บสีหน้าให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่ในใจเริ่มเจ็บปวด รู้อยู่ว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้เพราะก่อนที่จะมาคบกับเธอเขาก็มีผู้หญิงมากหน้าหลายตามาติดพัน แต่พอเขาบอกว่ารักเธอและพยายามตามจีบอย่างไม่ลดละจนเธอใจอ่อน เขาก็บอกเลิกกับผู้หญิงทุกคน และไม่เคยมีข่าวเสียหายเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้มาเข้าหูเธออีกเลย...แล้วนี่คืออะไร ทั้งที่เป็นงานเผาศพของคู่หมั้นแท้ๆ แต่เขากลับส่งสายตาให้ผู้หญิงคนอื่น

หญิงสาวกำมือทั้งสองข้างแน่นพลางผ่อนลมหายใจช้าๆ พยายามคิดในแง่ดีว่าบางทีภูมิบดินทร์อาจไม่ได้คิดหรือรู้สึกอะไรกับกัญญพัชรเลยก็ได้ เขาคงไม่คิดว่ากัญญพัชรจะมาร่วมงานศพอย่างที่ได้พูดไว้ ครั้นเห็นว่ามาจริงๆ จึงอดแปลกใจไม่ได้กระมัง

เมื่อคิดได้อย่างนั้น เพชรไพลินจึงสบายใจขึ้นแล้วเงยหน้ามองกลุ่มควันสีขาวที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า หญิงสาวเม้มปากแน่นเพื่อสะกดอารมณ์บางอย่างที่เริ่มปะทุขึ้นมาในอกจนรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก แม้ไม่อยากยอมรับว่าร่างของเธอกำลังถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน แต่สิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ก็เป็นเครื่องยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าตอนนี้เธอไม่มีร่างให้กลับไปอีกแล้ว

นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เธอคือ กัญญพัชร ปัตถาภรณ์ อย่างเต็มตัว ไม่ใช่ เพชรไพลิน อัศวโยธิน อีกต่อไป

“ไปสู่สุคตินะเพื่อน”

เสียงคุ้นหูของใครบางคนดังขึ้นด้านหลังเพชรไพลินราวกับคนพูดกำลังเก็บอารมณ์ไว้เต็มที่เพื่อไม่ให้หลุดเสียงสะอื้นตามมาด้วย แต่กระนั้นก็ยังทำได้ไม่ดีนักเพราะท้ายประโยคยังสั่นพร่าจนรู้สึกได้

เพชรไพลินหันมองเจ้าของเสียงทันทีเพราะรู้ดีว่าเสียงนี้เป็นของใคร จึงได้เห็นใบหน้าขาวซีดของหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งขณะนี้กำลังแหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยดวงตาแดงก่ำราวกับผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

ฝน!

เพชรไพลินรีบหันหน้ากลับมาเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังมองตอบ ฝนหรือพราวพิรุณเป็นเพื่อนสนิทของเธอในกลุ่มก๊วนเดียวกันตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย จนกระทั่งบัดนี้ก็ยังคบหาและยังไปเที่ยวด้วยกันอยู่บ่อยๆ ความลับของเธอเกือบทุกเรื่องมักเอามาเล่าแบ่งปันให้พราวพิรุณฟังเสมอ เจ้าตัวก็มักมาปรึกษาปัญหาส่วนตัวกับเธอเกือบทุกครั้ง ดังนั้นความสนิทสนมจึงเรียกได้ว่าเกินกว่าคำว่าเพื่อนสนิทไปไกลทีเดียว

ตอนนี้ในหัวของเพชรไพลินมีความคิดบางอย่างวาบขึ้นมา การที่เธอมาอยู่ในร่างนี้ยังไม่มีใครรู้ อีกทั้งเธอยังกำลังอึดอัด อยากระบายให้ใครสักคนฟัง และคนแรกที่นึกถึงก็เป็นใครไปไม่ได้ นอกจากหญิงสาวที่ยืนเยื้องไปด้านหลัง แต่ปัญหาที่ตามมาก็คือจะเริ่มอธิบายให้พราวพิรุณฟังอย่างไร อีกฝ่ายถึงจะเชื่อว่าเธอพูดเรื่องจริง

หลังจากเสร็จสิ้นพิธี เพชรไพลินกับบิดามารดากำลังเตรียมตัวจะกลับ แต่เพชรแพรวาเดินเข้ามาคุยด้วยเสียก่อน ทั้งสามคนจึงหยุดคุยด้วย

“อาการคุณกัญญพัชรเป็นยังไงบ้างคะ” เพชรแพรวาถามด้วยสีหน้าที่เป็นมิตร สายตาที่มองอีกฝ่ายไม่มีร่องรอยของความโกรธหรือไม่พอใจเคลือบอยู่ ทำให้คนถูกถามตอบด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ เหลือแค่รอยแผลเท่าที่เห็นนี่แหละ คิดว่าไม่นานก็หายแล้ว ขอบคุณมากนะคะ”

“เดี๋ยวดิฉันให้คนเอาครีมลบรอยแผลเป็นไปให้นะคะ” เพชรแพรวาเสนออย่างมีน้ำใจ

คราแรกเพชรไพลินคิดจะปฏิเสธ แต่เพราะรู้ดีว่าน้องสาวต้องการโพรโมตสินค้าของบริษัท และต้องการมอบให้ด้วยใจจริงจึงยอมรับแต่โดยดี

“ขอบคุณมากเลยนะคะ”

เพชรแพรวายิ้มอ่อน ก่อนยกมือไหว้ผู้สูงวัยทั้งสองคนที่ยืนขนาบกัญญพัชรอย่างนอบน้อม “ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

พัชระกับกัญญารับไหว้แล้วหยิบนามบัตรจากกระเป๋าสตางค์มายื่นให้หญิงสาวคราวลูกตรงหน้า “ถ้าหนูกำลังจะแต่งงานหรืออยากซื้อเครื่องประดับใส่ก็แวะไปที่ร้านได้นะ อาจะลดให้เป็นพิเศษ”

เพชรแพรวารับมาพร้อมกล่าวขอบคุณเบาๆ จากนั้นจึงเดินไปส่งครอบครัวคู่กรณีที่รถ รอจนกระทั่งรถแล่นออกไปจากบริเวณงานแล้วจึงเดินย้อนกลับไปทางเดิม

พอเดินมาถึงมุมที่จะเลี้ยวเข้าไปในงาน หางตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งของภูมิบดินทร์ยืนหลบสายตาคนอื่นอยู่อีกด้าน เขาถือโทรศัพท์แนบหูคุยกับใครบางคนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ด้วยความสงสัยจึงคิดจะเดินเข้าไปใกล้ๆ เพราะอยากรู้ว่าอีกฝ่ายคุยกับใคร ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวเท้าก็มีเสียงเรียกเสียก่อน

“คุณวาคะ คุณมลจากบริษัทซีเจซีกำลังจะกลับแล้วค่ะ”

เพชรแพรวาหันไปพยักหน้าให้อีกฝ่ายเป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะหันมองภูมิบดินทร์อีกครั้ง พอเห็นว่าเขาหายไปแล้วจึงเดินตามลูกน้องเข้าไปในงาน และเก็บเรื่องของภูมิบดินทร์ไว้ทีหลัง เพราะอย่างไรเสียเธอก็ไม่มีวันปล่อยให้คนเลวอย่างเขาลอยนวลอยู่ในสังคมต่อไปแน่นอน...เขาต้องชดใช้!

เพชรไพลินนั่งเงียบมาในรถตลอดทาง ตอนนี้เธอกำลังทำใจยอมรับชีวิตใหม่ที่ได้เริ่มขึ้นแล้ว ขณะเดียวกันความคิดอีกด้านก็แย้งว่าเธอควรจะบอกความจริงกับทุกคนไปว่าเธอไม่ใช่กัญญพัชร เพราะหากบอกไปแล้วอาจจะได้กลับไปเป็นเพชรไพลิน ได้กลับไปบริหารงานที่บริษัทเหมือนเดิม และยังได้กลับไปคบหากับภูมิบดินทร์เหมือนเดิมด้วย

แต่มันจะเป็นไปได้หรือ...เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องเหนือธรรมชาติ ใช่ว่าทุกคนจะรับเรื่องนี้ได้ หากมีคนเชื่อก็ดีไป แต่ถ้าไม่เชื่อก็คงไม่แคล้วกลายเป็นตัวตลกให้คนอื่นหัวเราะเยาะเอาได้ และที่สำคัญหากเรื่องนี้แพร่สะพัดออกไป เธอจะต้องกลายเป็นคนดังในชั่วข้ามคืนแน่นอน เพราะสื่อคงประโคมข่าวเรื่องวิญญาณสลับร่าง ไหนจะรายการต่างๆ ก็ต้องตบเท้าพาเหรดกันเรียกเธอไปสัมภาษณ์ให้รายละเอียดเป็นแน่

เพียงแค่คิดถึงความวุ่นวายตรงนั้น หญิงสาวก็นั่งห่อไหล่ด้วยความสยดสยองทันที

หรือถ้าไม่คิดจะให้ใครรู้นอกจากคนสนิทอย่างเพชรแพรวา ภูมิบดินทร์ และพราวพิรุณ เรื่องระหว่างเธอกับภูมิบดินทร์ก็จะมีอุปสรรคแน่นอน เพราะคงไม่มีใครยอมรับได้หากชายหนุ่มจะมาคบหาและแต่งงานกับหญิงสาวที่เป็นคู่กรณีของคู่หมั้นที่ตายไป บรรดาเพื่อนฝูงและญาติสนิทก็คงรับไม่ได้เช่นเดียวกัน

“เฮ้อ...” เพชรไพลินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างลืมตัว เพราะไม่ว่าหนทางไหนก็ไม่ดีทั้งนั้น คงมีเพียงการปิดปากให้สนิท ไม่ต้องบอกใคร และใช้ชีวิตให้เป็นกัญญพัชรไปตามที่ควรจะเป็น

แต่เธอก็ไม่สามารถปล่อยวางครอบครัวเดิมของตัวเองได้จริงๆ น้องสาวทั้งคน คู่หมั้นทั้งคน จะให้เธอลืมพวกเขาแล้วทำเป็นไม่รู้จักกันเลยอย่างนั้นหรือ...เธอทำไม่ได้

“ยังคิดมากอยู่หรือลูก” กัญญาเอี้ยวหน้ามามองบุตรสาวที่นั่งอยู่บนเบาะหลัง

เพชรไพลินเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอถอนหายใจเสียงดัง จึงรีบส่งยิ้มให้ท่านทันทีเพราะไม่อยากให้ท่านเป็นกังวล

“ไม่คิดแล้วค่ะ พัชแค่เบื่อเท่านั้นเอง พรุ่งนี้พัชขอเริ่มงานที่บริษัทเลยได้ไหมคะ คุณพ่อคุณแม่” ขืนอยู่บ้านต่อไปมีหวังฟุ้งซ่านเพราะคิดมากเรื่องนี้แน่นอน ทางเดียวที่จะทำให้ไม่ต้องคิดมากก็คือต้องหางานทำเพื่อให้สมองไม่ว่างไปคิดเรื่องอื่น

“ได้สิลูก พรุ่งนี้ออกไปที่บริษัทกับพ่อเลยก็ได้” ผู้เป็นบิดาที่ทำหน้าที่ขับรถสบตากับบุตรสาวจากกระจกมองหลัง

“ดีค่ะ พัชจะได้วางแผนงานใหม่ของพัชเลย เมื่อคืนพัชนอนคิดนะคะว่า ถ้าหากเราทำหนังโฆษณาสั้นๆ แล้วโพรโมตตามสื่อโซเชียลมีเดียถึงการคัดเลือกเพชรมาเจียระไนว่าตั้งแต่เริ่มต้นจนมาเป็นเครื่องประดับสวยๆ เราพิถีพิถันมากแค่ไหน พัชว่าคงจะดีไม่น้อยเลยนะคะเพราะมันดูมีสตอรีดีค่ะ ว่างานแต่ละชิ้นของเรา แม้จะเป็นแค่เครื่องประดับเล็กๆ แต่เราก็ใส่ใจกับมันไม่ต่างจากเครื่องประดับชิ้นใหญ่”

เธอบอกแผนงานที่เคยใช้ตอนทำกับบริษัทเครื่องสำอางให้ท่านทั้งสองได้รับทราบทันที เพราะการโพรโมตสินค้าด้วยวิธีนี้ค่อนข้างเข้าถึงกลุ่มบุคคลได้ทั่วถึง อีกทั้งหากมีเรื่องราวของสินค้าไปนำเสนอก็ยิ่งดึงดูดให้คนที่ได้ดูเห็นคุณค่าของสินค้าว่าไม่ใช่แค่เครื่องประดับ แต่ยังเป็นสิ่งแทนใจเพราะทำด้วยใจ

“ถ้าอย่างนั้นหนูก็ต้องลงไปพังงานะลูก เพราะร้านของเราใช้เพชรจากที่นั่น” พัชระหยุดพูดครู่หนึ่งเพื่อมองปฏิกิริยาของบุตรสาว เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่มีทีท่าอะไรจึงพูดต่อ

“ไปขออนุญาตจากพี่วินทร์เขาก่อน แต่พ่อว่าเขาให้อยู่แล้วละ หรือถ้าหนูไม่อยากลงไปเองก็ให้คนลงไปถ่ายให้ก็ได้นะ แล้วเราค่อยจ้างที่อื่นตัดต่อทำเป็นหนังโฆษณา แต่บริษัทโฆษณาไปถ่ายที่นั่นไม่ได้เพราะเขาไม่อนุญาตให้คนนอกเข้า”

“ไม่เป็นไรค่ะ พัชลงไปเองดีกว่า คุณพ่อหาคนที่สามารถถ่ายวิดีโอได้ติดตามพัชไปสักคนสองคนก็พอ ว่าแต่เรื่องนี้พัชต้องโทร.ไปขอกับตา...พี่วินทร์ก่อนใช่ไหมคะ”

“ใช่จ้ะ จะไปวันไหนก็บอกเขา เขาจะได้จัดรถมารับหนูที่สนามบินภูเก็ตน่ะ แต่หนูไม่เป็นอะไรแน่นะ ถ้าหากต้องเจอหน้าพี่วินทร์เขาน่ะ”

ผู้เป็นมารดาถามอย่างเป็นห่วง แม้ว่าจะเห็นบุตรสาวดูไม่ยี่หระทั้งที่เพิ่งถอนหมั้น และให้คนเอาของหมั้นหมายไปคืนถึงที่บ้านอีกฝ่ายแล้วก็ตาม

“ไม่เป็นแน่นอนค่ะ คุณแม่อย่าห่วงเลย พัชบอกแล้วไงคะว่าพัชมองเขาเป็นพี่ชายจริงๆ ตอนนี้เราเป็นพี่น้องกันค่ะ”

กัญญาพยักหน้าช้าๆ อย่างวางใจเมื่อไม่เห็นแววเศร้าสลดของกัญญพัชร ก่อนจะหันกลับไปมองถนนเบื้องหน้าตามเดิม ขณะที่คนนั่งเบาะหลังแอบแบะปากเมื่อรู้ว่าต้องโทร. ไปหาอดีตคู่หมั้นของกัญญพัชรอย่างรวินทร์