ต้นสายปลายรัก

เพชรไพลินมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่กำลังลากเก้าอี้แล้วหย่อนนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างประเมิน ผู้ชายคนนี้หน้าตาหล่อเหลา คิ้วเข้มดกเรียงตัวสวยรับกันดีกับดวงตาคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน แต่ริมฝีปากสีเข้มนั้นกลับบางเฉียบจนมองผิวเผินแล้วคล้ายคนต่างชาติ ไรเคราเขียวครึ้มที่ขึ้นตามแนวกรามส่งผลให้ใบหน้ายิ่งเฉียบคมดุดัน บุคลิกลักษณะแบบนี้นี่เอง เธอจึงไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมเขาถึงดูแลและบริหารงานในอดีตเหมืองขนาดใหญ่แห่งนั้นได้

นี่น่ะหรือคู่หมั้นของเจ้าของร่างนี้

เธออยู่ในร่างของกัญญพัชรมาหลายวันแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเพิ่งได้เห็นรวินทร์ คู่หมั้นหนุ่มที่หลายคนพูดถึง แม้ตอนที่เธอนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล ผู้ชายซึ่งรั้งตำแหน่งคู่หมั้นคนนี้ก็ไม่เคยโผล่หน้าไปให้เห็นแม้แต่วันเดียว

“วันนี้พี่วินทร์นึกยังไงคะ ถึงได้นัดพัชออกมากินมื้อเที่ยง”

เธอไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เวลาที่กัญญพัชรพูดคุยกับรวินทร์จะแสดงสีหน้าแววตาอย่างไรบ้าง แต่จากความฝันที่ผุดขึ้นมาในช่วงเวลาที่เธอหลับก็พอรู้ได้ว่า เจ้าของร่างนี้รักใคร่หลงใหลผู้ชายตรงหน้ามากแค่ไหน...ทว่าเธอทำไม่ได้เพราะไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเลยแม้แต่น้อย

รวินทร์มองหน้าเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “กินข้าวกันให้เสร็จก่อนดีกว่า แล้วค่อยคุยธุระของเรา”

“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ คุยไปกินไปดีกว่า พัชไม่อยากเสียเวลา เพราะเดี๋ยวต้องรีบกลับไปทำงานที่บริษัทต่อ” เพชรไพลินลอบถอนหายใจ นี่เขาคิดว่าเธอว่างมากหรืออย่างไรกัน

ชายหนุ่มมีสีหน้าอึ้งไป ก่อนจะตั้งสติได้แล้วพยักหน้าช้าๆ

“ก็ดีเหมือนกัน...พี่อยากคุยเรื่องถอนหมั้น”

เพชรไพลินเลิกคิ้วขึ้นพลางมองหน้าเขานิ่ง จากเรื่องราวที่ถูกถ่ายทอดมาในความฝัน เธอก็พอเดาออกว่ารวินทร์ไม่ได้พิศวาสอะไรในตัวกัญญพัชรสักนิด มีแต่กัญญพัชรที่รักเขาข้างเดียวจนแทบหูหนวกตาบอด

“เหตุผลล่ะคะ” เธออยากรู้ว่าเขาจะใช้เหตุผลอะไรมาบอกถอนหมั้นกับเธอ เขามีความเป็นลูกผู้ชายพอที่จะพูดความจริงหรือไม่ และเขาก็ไม่ทำให้เธอผิดหวัง

“ก็อย่างที่รู้ๆ กันอยู่ว่าเราสองคนต้องหมั้นกันเพราะผู้ใหญ่เห็นชอบ แต่พี่ไม่ได้รักพัช เพราะพี่มีผู้หญิงที่รักอยู่แล้ว”

“อ้อ...มีแฟนแล้วว่างั้น” หญิงสาวพยักหน้าช้าๆ ทำท่าเหมือนเข้าใจเขาเสียเต็มประดา ก่อนจะลองพูดแหย่เขาดู

“แต่พี่ก็รู้ว่าพัชรักพี่มาตลอด” เธอแสร้งตีหน้าเศร้า แต่เขากลับกลอกตามองไปทางอื่นราวกับทนมองไม่ได้

“พัช...พี่ไม่เคยคิดเกินเลยกับพัชมากไปกว่าน้องสาวคนหนึ่ง ข้อนี้พัชก็รู้ดี...”

“โอเคค่ะ ถอนก็ถอน แล้วนี่เราต้องทำอะไรบ้างคะ พัชต้องคืนของหมั้นใช่ไหม อ๊ะ! จริงสิ คืนแหวนก่อน” หญิงสาวพูดพลางถอดแหวนหมั้นส่งคืนให้ด้วยการวางไว้ตรงหน้าเขา

รวินทร์อึ้งไปอีกครั้ง เพราะคาดไม่ถึงว่าเธอจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ ทั้งที่เขาเตรียมใจมาเป็นอย่างดีว่ากัญญพัชรจะต้องร้องไห้โวยวายจนอับอายผู้คนไปทั่ว ฉะนั้นเขาจึงได้เลือกร้านอาหารที่มีมุมส่วนตัวและค่อนข้างห่างจากโต๊ะอื่นๆ

“อ้าว ตกลงว่ายังไงคะ เอาอย่างนี้ก็แล้วกันค่ะ พัชจะให้คนเอาของหมั้นไปคืนให้ที่บ้านดีกว่า เพราะพัชเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามีอะไรบ้าง คงต้องกลับไปถามคุณพ่อคุณแม่แล้วละ” เธอเห็นเขายังคงอึ้งไม่หายจึงเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องเอามาคืนหรอก เพราะพี่เป็นฝ่ายขอถอนหมั้น...” เขายังพูดไม่ทันจบ หญิงสาวก็โพล่งขัดขึ้นเสียก่อน

“ไม่ได้หรอกค่ะ พัชเองก็ไม่รู้จะเก็บไว้ทำไม ไม่ใช่ของของพัชสักหน่อย ทำไมพี่วินทร์มองพัชอย่างนั้นล่ะคะ”

“พี่คิดว่าพัชจะ...” เขาไม่ได้พูดต่อ กระนั้นเพชรไพลินก็รู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร

“พี่วินทร์คิดว่าพัชจะร้องไห้ฟูมฟายหรือคะ โอ๊ย! ไม่หรอกค่ะ พัชน่ะชิลๆ ถอนหมั้นไปก็ดีค่ะ เราจะได้มีอิสระ จากนี้เราก็ติดต่อกันเฉพาะเรื่องงานอย่างเดียวก็พอ ดีไหมคะ” เธอเห็นเขามองเธอเหมือนมองคนแปลกหน้าก็อดขำไม่ได้

“พัชน่ะเหมือนคนที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ก็เลยรู้สึกว่าชีวิตนี้มีอะไรให้น่าค้นหา น่าลงมือทำอีกตั้งเยอะแยะ ดีกว่ามาคอยวิ่งตามผู้ชายที่เขาไม่ได้รู้สึกอะไรด้วย อีกอย่างนะคะ พี่วินทร์คลุกคลีอยู่กับเพชรกับพลอยก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่หรือคะว่า หากเพชรหรือพลอยชิ้นไหนที่มันไม่ได้คุณภาพหรือด้อยราคา เราก็ควรจะคัดแยกมันออกไป...พัชก็เหมือนกันค่ะ อะไรที่ไม่ดีหรือไม่ก่อให้เกิดประโยชน์กับชีวิต พัชก็ควรจะตัดมันทิ้งไปเหมือนกัน”

เพชรไพลินคลี่ยิ้มหวานหยด ขณะที่คนฟังอย่างรวินทร์ถึงกับขบกรามกรอดด้วยความไม่พอใจ

นี่เธอหาว่าเขาเป็นสิ่งไร้ประโยชน์จนต้องกำจัดทิ้งเชียวหรือ!

“อ้าว พี่วินทร์จะไปไหนล่ะคะ ไม่อยู่กินข้าวด้วยกันหรือ” เธอรีบถามเมื่อเห็นเขาผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และหยิบแหวนหมั้นบนโต๊ะไปกำไว้แน่น

“พี่มีธุระด่วนต้องรีบไปจัดการ ขอบคุณสำหรับเรื่องถอนหมั้น” น้ำเสียงแข็งกระด้างของเขาทำเอาหญิงสาวเกือบกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่

         “ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องแค่นี้เอง พัชยินดีและเต็มใจเป็นอย่างยิ่ง เดินดีๆ นะคะ พัชเป็นห่วง”

         รวินทร์จ้ำพรวดๆ ไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง ขณะที่เพชรไพลินหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวบนโต๊ะ

“เฮ้อ...เธอนี่ช่างตาต่ำจริงๆ เลยนะกัญญพัชรที่ไปหลงใหลได้ปลื้มผู้ชายคนนี้เสียได้” แค่ได้คุยกันไม่กี่ประโยคเธอก็รู้สึกแล้วว่าผู้ชายคนนี้ไม่คู่ควร