ฉันคือกัญญพัชร - 70%

พิธีเผาศพเพชรไพลินเป็นไปอย่างโศกเศร้า เพชรแพรวาผู้เป็นน้องสาวคนเดียวและเป็นคนในครอบครัวคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ยังคงร้องไห้จนต้องสวมแว่นกันแดดเพื่อปกปิดดวงตาที่บวมช้ำ หญิงสาวได้แต่มองไปยังทิศทางที่เมรุตั้งอยู่ โดยปล่อยให้การแจกของชำร่วยให้แขกที่มาร่วมงานเป็นหน้าที่ของบรรดาลูกหลานญาติสนิททางฝั่งมารดา

‘ยายวา แกต้องรู้จักทันเล่ห์เหลี่ยมคนให้มากกว่านี้หน่อยนะ อีกหน่อยถ้าพี่ไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้วแกจะดูแลธุรกิจได้ยังไง’

นั่นคือคำพูดประโยคสุดท้ายที่เพชรแพรวาได้คุยกับพี่สาว ก่อนที่เจ้าตัวจะออกไปดินเนอร์กับคู่หมั้นหนุ่มจนเกิดอุบัติเหตุขึ้น ไม่น่าเชื่อว่าถ้อยคำเหล่านั้นจะกลายเป็นคำสั่งเสียจริงๆ

หางตาของเพชรแพรวาเห็นร่างคุ้นตาของใครคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาอีกด้าน แต่แล้วคนคนนั้นก็หยุดเดินเพราะมีโทรศัพท์เข้ามา เขากดรับแล้วยืนคุยอยู่กับที่ หญิงสาวแค่นยิ้มมุมปาก นัยน์ตาภายใต้แว่นกันแดดอันใหญ่วาววามและเต็มไปด้วยประกายของความเกลียดชัง เพชรแพรวาตัดสินใจเดินไปหาอีกฝ่ายทันที

เป็นเวลาเดียวกับที่ภูมิบดินทร์คุยโทรศัพท์เสร็จพอดี เมื่อชายหนุ่มหันมาเห็นน้องสาวของอดีตคู่หมั้น เขาก็ยืนนิ่งพร้อมกับจ้องตาอีกฝ่ายกลับอย่างไม่ยอมแพ้

“ช่างเป็นคู่หมั้นที่แสนดีเสียจริง อุตส่าห์มาเป็นธุระเรื่องงานศพให้ทุกวี่ทุกวันไม่ได้ขาด กลัวคนเขาไม่รู้หรือไงคะว่าคุณน่ะรักพี่สาวของฉันมากเสียจนต่อให้งานยุ่งแค่ไหนก็ยังต้องมา” หญิงสาวเอ่ยทักเขาด้วยน้ำเสียงดูแคลน

“ใช่ ผมรักลินมาก อะไรที่ผมจะทำเพื่อลินได้ ผมยอมทั้งนั้น”

ชายหนุ่มโต้กลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง สายตาที่มองอีกฝ่ายมีทั้งเจ็บแค้นและไม่เข้าใจ ก่อนพูดต่อ

“ไม่เหมือนบางคนที่ปากบอกว่ารัก แต่การกระทำกลับตรงกันข้าม”

“คุณหมายความว่ายังไง” เพชรแพรวาสวนกลับทันควัน แต่พยายามทำเสียงให้เบาลงเพราะไม่อยากให้คนอื่นได้ยิน

“ใครทำอะไรไว้ย่อมรู้อยู่แก่ใจ เสียดายก็แต่ผมยังหาหลักฐานไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่ปล่อยให้คนผิดมันลอยนวลไปได้หรอก”

น้ำเสียงของภูมิบดินทร์แข็งกร้าว แม้จะเบาแสนเบา แต่คนฟังก็รับรู้อารมณ์ของคนพูดได้เป็นอย่างดี

“ใช่...ใครทำอะไรไว้ย่อมรู้อยู่แก่ใจ ฉันก็ได้แต่หวังว่ากรรมมันจะตามทันเข้าสักวัน” เพชรแพรวาเหยียดยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเป็นต่อก่อนจะพูดลอดไรฟันให้ได้ยินกันแค่สองคน

“เชิญปั้นหน้าเป็นคู่หมั้นแสนดีต่อไปเถอะ สักวันหนึ่งฉันจะกระชากหน้ากากของคุณออกมาให้ได้” พูดจบเธอก็สะบัดหน้าเดินจากไป ทิ้งให้ชายหนุ่มมองตามอย่างโกรธกรุ่น

ภูมิบดินทร์รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เพราะไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าเขามีปัญหากับเพชรแพรวา ชายหนุ่มยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างแล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเงียบๆ

เพชรไพลินจากเขาไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันกะทันหันเกินไปจนเขาตั้งรับแทบไม่ทัน ทั้งที่อีกเพียงแค่สองสัปดาห์กว่าๆ เขากับเธอก็จะได้จูงมือกันเข้าสู่ประตูวิวาห์แล้วแท้ๆ แต่ทุกอย่างกลับพังครืนลงมา

ชายหนุ่มก้มหน้าลงมองแหวนที่สวมติดนิ้วซึ่งเป็นแหวนคู่ที่สั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษสำหรับเขากับคู่หมั้นสาวแล้วก็หลับตาลงเพื่อข่มกลั้นความเจ็บปวด รอยยิ้มครั้งสุดท้ายของเธอตอนขึ้นรถยังคงติดอยู่ในห้วงความทรงจำ จากนี้ไปเขาคงไม่ได้เห็นรอยยิ้มนั้นอีกแล้ว

ภูมิบดินทร์ลืมตาขึ้นมาพลางสูดลมหายใจเข้าลึก มองเข้าไปในศาลาที่เพชรแพรวากำลังคุยกับญาติอยู่ และยิ้มมุมปากเมื่อเห็นสีหน้าเศร้าสลดและการใช้ทิชชูซับน้ำตาของอีกฝ่าย

ผู้หญิงอะไร ช่างแสดงละครได้เก่งเสียจริง

พลันนั้นชายหนุ่มก็มองเลยไปเห็นร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งเข้า ผู้หญิงคนนี้สะดุดตาผู้พบเห็นทันทีที่ปรากฏตัวขึ้น เธอเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้าพร้อมกับชายหญิงสูงวัยคู่หนึ่ง ซึ่งเขาเดาว่าน่าจะเป็นบิดามารดาของเธอเอง

เขารีบก้าวเท้าไปยังทิศทางนั้นทันที เพราะไม่แน่ใจว่าเพชรแพรวาจะต้อนรับฝ่ายคู่กรณีแบบไหน แม้จะไม่เคยได้ยินหญิงสาวกล่าวโทษกัญญพัชรเลย แต่นั่นก็ไม่ใช่เครื่องยืนยันได้ว่าเพชรแพรวาจะไม่โกรธอีกฝ่าย

เพชรไพลินกวาดตามองคนคุ้นหน้าหลายคนที่กำลังมองมาราวกับเธอเป็นตัวประหลาดแล้วก็ต้องหลุบตาลงมองพื้น ไม่มีใครในที่นี้ที่เธอไม่รู้จัก แต่เธอกลับไม่สามารถเอ่ยปากทักทายใครได้ เพราะคนเหล่านี้ไม่รู้จักเธอซึ่งอยู่ในร่างของกัญญพัชร

“ขอบคุณที่มาร่วมงานค่ะ”

เสียงคุ้นหูทำให้หญิงสาวต้องเงยหน้าขึ้นมองคนพูด เห็นเพชรแพรวายืนอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทางสงบนิ่ง ก่อนจะเดินนำเธอกับบิดามารดาไปที่เมรุแล้วยื่นดอกไม้จันทน์ให้คนละชุด

“คุณพ่อคุณแม่ขึ้นไปก่อนเถอะค่ะ” เพชรไพลินหันไปมองท่านทั้งสองแล้วถอยหลังมาหนึ่งก้าวเพื่อเปิดทางให้บิดามารดาเดินขึ้นไปบนเมรุ เธอมองแผ่นหลังของทั้งคู่แล้วกระบอกตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่

ท่านทั้งสองคงไม่รู้ว่าการมางานศพครั้งนี้อาจเป็นงานของบุตรสาวตัวเองก็ได้ ร่างที่อยู่ในโลงนั้นเป็นร่างของเธอก็จริง แต่วิญญาณกลับยังคงอยู่ตรงนี้ อยู่ในร่างของกัญญพัชร แล้วกัญญพัชรจะไปอยู่ที่ไหนได้ นอกเสียจากว่าหล่อนตายไปแล้วพร้อมกับร่างของเธอ

เมื่อเห็นบิดามารดาเดินลงบันไดอีกฝั่งไปแล้ว เพชรไพลินจึงเดินขึ้นไปบ้าง หลังจากวางดอกไม้จันทน์บนถาด หญิงสาวก็มองรูปของตัวเองที่อยู่บนขาตั้ง ก่อนพูดเบาๆ

“คุณพัช ฉันไม่รู้ว่าคุณอยู่แถวนี้รึเปล่า ฉันอยากจะบอกว่าฉันขอโทษที่ทำให้เรื่องเป็นแบบนี้ คุณไม่ต้องเป็นห่วงคุณพ่อคุณแม่นะ ฉันสัญญาว่าจะดูแลพวกท่านเป็นอย่างดี และจะทำทุกอย่างเพื่อให้ท่านสบายใจ...ฉันขอโทษจริงๆ”

เพชรไพลินพูดได้แค่นั้นก็ต้องเม้มปากเพื่อกลั้นสะอื้น ถ้อยคำขอโทษและคำสัญญามากมายที่ติดอยู่ในหัวซึ่งคิดจะบอกวิญญาณของกัญญพัชรนั้น เอาเข้าจริงเธอกลับพูดได้แค่นี้

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมกับเงยหน้ากะพริบตาหลายครั้งเพื่อไล่หยาดน้ำตาที่กำลังรื้นขึ้นมาจนภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเบลอ ชั่วขณะหนึ่งเธอรู้สึกราวกับว่ารูปที่อยู่บนขาตั้งไม่ใช่รูปของตัวเอง แต่กลับเป็นรูปของกัญญพัชรที่กำลังมองมาทางเธอแล้วส่งยิ้มให้ ครั้นกะพริบตาอีกครั้งรูปนั้นก็หายไปกลับกลายเป็นรูปของเธอตามเดิม

เพชรไพลินเดินลงบันไดอีกฝั่ง เมื่อถึงเชิงบันไดก็มีคนยื่นของชำร่วยมาให้ เธอจึงยื่นมือออกไปรับ เธอมองหน้าผู้หญิงคนที่ยื่นของชำร่วยมาให้แล้วก็เกือบหลุดปากทักทายออกไป เพราะอีกฝ่ายคือเลขานุการคู่ใจที่ทำงานประหนึ่งเป็นมือขวาของเธอก็ไม่ปาน แต่เพราะรู้ดีว่าทำอย่างนั้นไม่ได้จึงทำเพียงส่งยิ้มให้ก่อนเดินจากมาเงียบๆ

หญิงสาวนั่งลงใกล้ๆ บิดามารดา จากนั้นก็ก้มลงมองของชำร่วยในมือ แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเพราะว่ามันคือขวดโลชั่นทามือขวดเล็กยี่ห้อของบริษัท เธออดมองไปยังเพชรแพรวาไม่ได้ เพราะคิดว่าไอเดียนี้ต้องเป็นของน้องสาวแน่นอน

‘ของชำร่วยของพวกเราน่ะ ไม่ว่าจะงานแต่ง งานขึ้นบ้านใหม่ หรืองานอะไรก็แล้วแต่ หรือแม้แต่งานศพก็เถอะ ยังไงก็ต้องเป็นสินค้าของบริษัทเรานะ เพราะจะได้ถือเป็นการโพรโมตสินค้าไปในตัว’

เพชรไพลินอมยิ้มเมื่อนึกถึงคำพูดที่เคยบอกน้องสาวตอนนั่งคุยกันเรื่องสัพเพเหระที่บ้าน จำได้ว่าตอนนั้นยังคุยไปหัวเราะไปเรื่องที่เธอเอาแต่คิดจะขายของโพรโมตแบรนด์ของตัวเอง โดยไม่สนใจว่าจะเป็นงานอะไรก็ตาม ไม่อยากเชื่อเลยว่าเพชรแพรวาจะยังจำได้ อีกทั้งยังนำมาใช้จริงๆ เสียด้วย

‘ต้องอย่างนี้สิน้องพี่’

เธอถอนหายใจเพราะอย่างไรก็ยังเป็นห่วงน้องสาวอยู่ดีว่าจะประคับประคองธุรกิจเครื่องสำอางไหวหรือไม่ เพชรแพรวาเป็นคนไม่กล้าได้กล้าเสีย ความคิดอ่านยังไม่รอบคอบ เล่ห์เหลี่ยมและลูกล่อลูกชนในการเจรจาธุรกิจยังคงอ่อนหัดและต้องพัฒนาพอสมควร ยิ่งคิดก็ยิ่งห่วงว่าจะถูกคนอื่นเอาเปรียบได้ง่ายๆ

หญิงสาวตื่นจากภวังค์เมื่อได้ยินสัญญาณว่าจะทำการประชุมเพลิง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ครั้นมองไปข้างหน้าก็เห็นร่างสูงโปร่งคุ้นตาของภูมิบดินทร์ยืนห่างออกไปไม่ไกลนัก และที่สำคัญคือเขากำลังมองมาทางเธอ