สายลับแนบเนื้อ

สายลับแนบเนื้อ

last updateLast Updated : 2026-01-23
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
33Chapters
703views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

***บ้านหินศิลา สถานที่ที่นักท่องเที่ยวไม่ควรย่างกรายเข้าไป*** ก่อนหน้านี้ได้มีกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่เดินทางเข้าไปเพื่อหวังจะชื่นชมธรรมชาติและท่องเที่ยวให้สนุกสุดเหวี่ยง แต่ดินแดนกลางหุบแห่งนี้กลับกลายเป็นนรกบนดินเมื่อพวกต้องเผชิญความน่ากลัวเพราะได้พบความลับสุดยอดที่ซ่อนอยู่ในป่าลึก เบื้องหลังความอุดมสมบูรณ์ของป่าและพันธ์ไม้นานาชนิด…หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพบวัยรุ่นกลุ่มนี้เดินทางกลับออกมาจากหมู่บ้านหินศิลานี้ได้อีกเลย และเหตุการณ์ครั้งนี้ก็ทำให้สายลับหนุ่มรูปหล่อต้องเข้าไปสืบเรื่องราวที่เกิดขึ้น และเขาเองก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดจากเรื่องราวที่เขาต้องเผชิญในหน้าที่ของสายลับของเขา มันเต็มไปด้วยอันตรายที่ซ่อนเอาไว้

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 ความสำเร็จที่รออยู่

     There comes a time when we all must face the truth...

And also a time when we must look back into our life...

Because looking back is like collecting pieces of a puzzle...

A puzzle that leads you towards your future....

                        CHAPTER ONE.

"I used to think that being an adult was the dream. When i was a kid, i used to dream about having responsibilities of my own, go to work, have a career, hang out with my adult friends.... all the things i thought would make life awesome. But it was after i had my first job and voted in my first election that i realized being an adult sucks. It was when i grew up that i remembered being a kid was a sweet gig.

When you're a kid, all the big stuff never mattered and you are allowed to dream without limitations. When you're a kid, people took care of you when you get sick and you are sheltered from the cruelty that is this world. When you're a kid, all your friends wanted nothing but to olay with you and would tell you to your face whether or not the like you. But most of all when you're a kid, you dont want the day to end and you hate going to sleep because you have somuch playing left to do.

But it is when you become an adult that you realize that dreams alone are impossible to make a living out of, yoy have to suck up to all your mistakes and responsibilities, that nomatter how sick you are you have to keep working because you are your own care taker, half the people you call your best friends dont even like you, but most of all you cant wait for the day to end and rest yohr eyes before your alarm wakes you up for more tortue.

But my dream as a child broke sooner than those of my friends. Which is why i cherish my memories as a kid more that others..." thought Year to herself as she got near her stop back to her home town that she  had left years ago which felt like a life time.

When the bus stoped and the doors opened, she looked through them wondering if she had made the right desicion on coming back.

But she remembered as she felt the leather of her case that she came here for a reason.

She came here to find the one who gave a a reason to look forward to tomorrow.

****

Year longed for this day for a long time now and it is finally here. She could hear her heart beating in her chest from both excitement and regret. 

But since she was already there, she thought she could go through with it. She carefully stepped off of the bus and took her first step on the ground  she had once known. 

She clench the violin case and gave herself courage to continue. The first place her feet led her to was the playground. 

It looked exactly how she remembered it. As she sat on the swings she had once played with for hours, she drifted deep in a sea of old memories. 

She was just a girl when she left but God, did she have fun in this playground. 

She remembered pushing her childhood friend Justin off this swing that she had sat on. 

She remembered being dominant in her days of childhood and how she was the playground master. 'White lita' they used to call her after one if the greatest female professional wrestlers 'Lita' who was well known for her ruthless skills in the wrestling ring. They added the 'white' because of her hair colour.

 She remembered how she would clime on top of tables and body slam anyone who would cross her.

 Where did that strong little girl dissapeared to? She wondered. She might have been small but she was never pushed around for her white hair or her weird name 'Year'. Why did my parents name me 'Year'? she would always wonder.

She stood up from the swing and continued. 

The next place she went to was the bench she spent most of her time crying. It was on this bench she felt she could let her tears out. She never cared if people looked at her i  wonderous looks. She sat there and looked back at all the christmass she spent on this bench because life was so unfair. 

She kept walking around, still diving deep in to her memories when she felt a hard push on her left shoulder that she hanged her back bag on.

 Who ever pushed her was well trained because she flew across the road and landed on her back. The man that pushed her, picked up her bag and ran as if he saw a ghost. 

She couldn't run after him because she was crawling to where her violin case was thrown. 

She quickly looked at the case flipping it in between her arm wondering if it was fine. Then she opened the case to see if her violin was ok. She took a huge breath of relief and looked around for her bag. And it hits her. her bag was stollen.

 Everything she needed was in that bag. Her money, her phone, her clothe... everything but her violin was stollen. She hit her forehead wondering why she had caried her bad with just one shoulder. 

She needed the bag and it was unlikely that the man who took it was going to give it back so she went to the police. 

But at the moment no one was able to help her. She felt like she had been right the whole time. She was wrong to come back to her hometown.

She lost her pase. It's as if the man didn't just took her bag, he had stollen her brain as well. She didn't know what to do or where to go so she decided. It was time for her to go to her house. 

After a long walk she finally made it, the house she was born in but never felt like calling it home. The thought of walking in gave her chills. But she had nowhere else to go. Now all she had to do was convince herself to walk in.

'What could go wrong?' she thought to herself 

she would be seeing her mother and father who never showed her any king of parently affection and she would see her big brother who was also her sworen enemy and her little brother who probably does even remember her face.

 NO! 

She turned around to leave. There was no ay she would ever stomach seeing them again. So she tried to escape before anyone saw her.

 And that was when she heard her name 

"Year" someone had called her. She begged God that it would be no one from her family as she slowly turned around and saw a handsome man standing infront of her.

The handsome man looked at her close and carefully as he walked towards her. 

"Year?" he called out again as if to make sure that his eyes weren't playing any tricks on him. But as soon as he was sure it was her, he leaped over and wraped his arms around her.

Startled by the actions of this man she tried to remember who could be so excited to see her in this town.

 He pulled away and stared at her with his blue eyes. The way he looked at her, the way he smiled and the tiny mole under his left eye gave her a clue as to who he was. 

It was him, the boy she had once loved and played with, the boy she had thought she would never see again, the boy whom she had pushed off of the swing... it was him. Her childhood friend...

"Justin"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
33 Chapters
ตอนที่ 1 ความสำเร็จที่รออยู่
บ้านหินศิลา สถานที่ที่นักท่องเที่ยวไม่ควรย่างกรายเข้าไป ในอดีตได้มีกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่เดินทางเข้าไปเพื่อหวังจะชื่นชมธรรมชาติและท่องเที่ยวให้สนุกสุดเหวี่ยง แต่ดินแดนกลางหุบแห่งนี้กลับกลายเป็นนรกบนดินเมื่อพวกเขาต้องเผชิญกับความน่ากลัวเพราะได้พบความลับสุดยอดที่ซ่อนอยู่ในป่าลึก เบื้องหลังความอุดมสมบูรณ์ของป่าและพันธ์ไม้นานาชนิด…หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพบวัยรุ่นกลุ่มนี้เดินทางกลับออกมาจากหมู่บ้านหินศิลานี้ได้อีกเลยหลายวันมานี้ชายหนุ่มเสิร์ชหาข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่ดังกล่าว เรื่องราวอันลึกลับที่เขาพยายามค้นหา ก่อนจะพบว่าเขาไม่ควรให้เธอเข้าไปในพื้นที่ต้องห้ามนี้เด็ดขาด จึงรีบเอ่ยเตือนแฟนสาวของตนทันที เพราะไม่อยากให้เธอเอาชีวิตไปเสี่ยงกับสถานที่แบบนั้น ถึงแม้ผลตอบแทนมันจะมากมายมหาศาลก็ตาม“เรื่องนี้มันก็ผ่านมาตั้งยี่สิบกว่าปีแล้วนะคะ..ทศ!! อีกอย่างญาดาก็ไม่ได้จะเข้าไปเที่ยวเล่น ๆ ซะเมื่อไหร่ คุณก็รู้ว่าญาดาต้องการจะเข้าไปทำอะไร เงินและโอกาสแห่งความสำเร็จมันรอเราอยู่นะคะ” คนฟังถอนหายใจออกมา“ก็ได้ ๆ!!! งั้นเดี๋ยวผมจะบอกราเชนทร์เพื่อนของผมอีกครั้ง ว่าเราเปลี่ยนใจจะเดินทางไปกับเขาในครั้งนี้ด
Read more
ตอนที่ 2 ไหวมั้ย
“ขอบคุณค่ะ ญาดาสัญญานะคะ ว่าถ้าเราปลดหนี้กันได้แล้ว ญาดาจะแต่งงานกับคุณ” ปุณญาดาและไตรทศ ทั้งสองอยู่กินกันฉันท์สามีภรรยา แต่ทั้งคู่ยังไม่ได้แต่งงานกันให้เป็นเรื่องเป็นราว เพราะทั้งคู่ยังเป็นหนี้ก้อนโต ประกอบกับฝ่ายหญิงยังต้องเดินทางอยู่บ่อยครั้งปุณญาดาเธอเป็นนักวิทยาศาสตร์ และตอนนี้เธอก็กำลังมีงานวิจัยชิ้นสำคัญ ถ้างานวิจัยของเธอในครั้งนี้สำเร็จ เธอจะรวยเป็นเศรษฐี เพราะมีบริษัทแห่งหนึ่งจ้างเธอกับดอกเตอร์ชูชัย ให้ร่วมกับผลิตยาอายุวัฒนะตัวหนึ่งจากสารสะกัดของกล้วยไม้ดอกเตอร์ชูชัย หัวหน้าของปุณญาดา ได้ทุ่มงบในการตามหาพันธ์กล้วยไม้พันธ์ดังกล่าว ที่เชื่อกันว่า ถ้าสกัดสารชนิดหนึ่งของมันออกมาแล้ว สารตัวนี้จะสามารถนำมาเป็นส่วนผสมในการผลิตยาอายุวัฒนะเพืี่อทำให้มนุษย์อายุยืนได้หลายวันต่อมา “คุณพร้อมหรือยัง” เสียงทุ้มเอ่ยถามหญิงสาวที่หิ้วกระเป๋าออกจากห้องนอนมาเพียงแค่ใบเดียว“พร้อมแล้วค่ะ ว่าแต่เพื่อนคุณเถอะ เมื่อไหร่จะมาถึงสักที” เธอใจร้อนและนอนไม่หลับ ตั้งแต่ที่รู้ว่าจะได้ไปหมู่บ้านแห่งนี้“ใจเย็น ๆ สิ ผมโทรหาเจ้าราเชนทร์มันแล้ว มันบอกว่ากำลังขับรถมา พอดีรถมันติดน่ะ” สิ้นเสียงแฟนสาวออกอาการหง
Read more
ตอนที่ 3 อย่าใจร้อน
ท่ามกลางป่าเขาอันเงียบสงัด เสียงลมครางพัดผ่านกิ่งไม้พลิ้วไหว ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวพร่างพราวน้อยใหญ่ หมู่เมฆบางเบาที่ผ่านแสงดาวมาก่อตัวกันขึ้นเป็นรูปร่างคล้ายคนโอบกอดกัน จนกระทั่งเมฆก้อนบนนั่นลอยต่ำลงรวมร่างกันเป็นเนื้อเดียว ก่อนที่เสียงของผู้นำทางจะเอ่ยขึ้นปลุกให้ทุกคนที่กำลังเพลิดเพลินกับธรรมชาติในยามค่ำคืนหันมาสนใจเสียงของเขา“ถ้าเดินลงเขาลูกนี้ก็ถึงหมู่บ้านหินศิลาแล้ว” หมู่บ้านแห่งนี้ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง สังเกตจากลักษณะภูมิศาสตร์แล้ว ที่นี่มีปราการคุ้มกันภัยจากธรรมชาติปกป้องเอาไว้เป็นอย่างดี ทุกคนหยุดพักตามคำสั่งของผู้นำทาง จะมีแค่ปุณญาดาผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ไม่เห็นด้วยและอยากจะไปต่อ“คืนนี้เราจะพักกันที่นี่ก่อน พอพรุ่งนี้เช้าเราค่อยเดินทางเข้าหมู่บ้าน “ เสียงของผู้นำทางเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะหันมายิ้มให้ปุณญาดา“เดินกันอีกนิดเดียว เราก็จะถึงแล้ว ทำไมคุณลุงไม่รีบไปต่อให้ถึงเลยละค่ะ” ปุณญาดาเอ่ยขึ้นหลังสิ้นเสียงของผู้นำทาง“แต่ผมก็เห็นด้วยกับพรานอ่องเค้านะ รอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าแล้วค่อยเดินเข้าหมู่บ้านจะดีกว่า เกิดเข้าไปตอนนี้ชาวบ้านที่นี่จะหาว่าพวกเราเป็นผู้บุกรุกเอาได้”
Read more
ตอนที่ 4 ของหายาก
ระยะทางที่เขาคำนวณคร่าว ๆ จากตรงบริเวณที่พักไปถึงหมู่บ้านคงไม่เกินหนึ่งกิโลเมตรจากแนวชายแดน นักธุรกิจหนุ่มคนนั้นให้เงินค่าจ้างเขามาล่วงหน้าส่วนหนึ่ง ราเชนทร์จึงยอมตกลงจ่ายเงินค่าจ้างที่แพงลิ่วให้พรานอ่องเพื่อให้นำทางเขามาที่นี่ ราเชนทร์นอนคิดไปถึงอดีต ตอนที่เขายังเป็นนายตำรวจอยู่ ในตอนนั้นน้องชายของเขาเป็นตำรวจตระเวนชายแดน และเข้ามาปฏิบัติหน้าที่ปราบปรามยาเสพติดตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชาเมื่อสองปีก่อน หลังจากนั้นน้องชายของเขาก็ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ราเชนทร์เคยได้ยินน้องชายพูดถึงหมู่บ้านแห่งนี้ให้ฟังอยู่บ่อย ๆส่วนนายไตรทศเพื่อนของราเชนทร์เขาต้องการเข้ามาที่นี่ก็เพราะคำขอร้องของแฟนสาวที่ต้องการจะมาหากล้วยไม้ป่าที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพันธุ์ที่หายากชนิดหนึ่งตามคำบอกเล่า ไตรทศจึงหารค่าจ้างครั้งนี้กับราเชนทร์เพื่อพาปุณญาดาแฟนสาวของเขามาที่นี่ เธอได้บอกกับเขาว่า หมู่บ้านแห่งนี้เป็นถิ่นกำเนิดของกล้วยไม้ป่าที่เป็นพันธ์ุหายากดังกล่าว และดอกกล้วยไม้นี้เธอก็ต้องการนำไปสกัดเป็นยาอายุวัฒนะปุญญาดาเธอเป็นนักวิทยาศาสตร์ ที่ออกเดินทางตามหากล้วยไม้ป่าชนิดนี้ไปทั่วทุกสารทิศตามป่าดงดิบของเมืองไทย แต่ทว
Read more
ตอนที่ 5 อันตรายรอบตัว
รุ่งเช้ากลุ่มคนทั้งสี่ก็ค่อย ๆ ทยอยกันเดินทางเข้าไปในหมู่บ้านโดยมีพรานอ่องเป็นผู้นำทาง ทุกคนในบ้านเรือนมองพวกเขาอย่างไม่ไว้ใจ บ้างก็ปิดประตูใส่ บ้างก็รีบปิดหน้าต่างบ้างแต่สิ่งที่ทำให้สามผู้มาเยือนยิ้มออกมาได้ก็คือวิวทิวทัศน์ที่สวยงามของที่นี่ มันช่างเงียบสงบและร่มรื่น และอากาศที่นี่ก็สุดแสนจะเย็นสบายมีกระท่อมแห่งหนึ่ง พรานอ่องบอกว่าเป็นของหัวหน้าหมู่บ้าน และพรานอ่องกำลังพาทั้งสามคนไปพบเพื่อบอกกล่าวถึงการนำคนเหล่านี้เข้ามาในพื้นที่“เดี๋ยวพวกคุณ คอยผมอยู่ตรงนี้ก่อนนะ ผมจะเข้าไปบอกกับท่านผู้นำสักหน่อย” พรานอ่องเอ่ยขึ้น แล้วเดินเข้าไปในกระท่อมหลังหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกล ราเชนทร์มองตามไปอย่างสงสัย ซึ่งอันที่จริงพรานอ่องก็เป็นคนในพื้นที่นั่นแหละ แต่ทำทีเป็นคนอื่นเพื่อตบตาราเชนทร์และพรรคพวก และเขาก็ยังเป็นน้องชายของหัวหน้าหมู่บ้านอีกด้วย ในอดีตเขาจะพาคนเข้ามาท่องเที่ยวที่นี่เสมอ แต่ระยะหลังมานี้ มีข่าวเรื่องคนสูญหายในหมู่บ้านลือสะพัดออกไปช่วงนี้พรานอ่องจึงถูกพี่ชายสั่งห้ามนำคนนอกเข้ามาในพื้นที่อย่างเด็ดขาด เนื่องจากนายกล้าอยากให้เรื่องข่าวลือเงียบหายไปเสียก่อน และครั้งนี้น้องสาวก็ดันมาขัดค
Read more
ตอนที่ 6 ข้อห้าม
“เดี๋ยวเชิญพวกท่าน...ไปที่พักกันก่อน ทางนี้ครับ” กล่าวจบพรานอ่องก็ออกนำทางทุกคนยังบ้านพักที่ปลูกเอาไว้ตามคำสั่งของหัวหน้าหมู่บ้านบ้านเล็ก ๆ ตั้งอยู่ไม่ไกลกันราวสิบกว่าหลัง มุงด้วยหญ้าคา มีเด็กเล็ก ๆ วิ่งเล่นกันเกรียวกราว มีกลุ่มสตรีหลายคนที่ในศาลา เธอกำลังนั่งทอผ้ากันเป็นกลุ่ม ๆ ราเชนทร์เดาว่า..การทอผ้าคงเป็นอาชีพหลักของชาวบ้านที่นี่หลายคนก้มหน้าทำงานโดยไม่สนใจผู้มาเยือน ราเชนทร์สวมกางเกงลายพรางสำหรับการเดินป่า แต่ก็เปียกปอนเพราะต้องเดินลุยน้ำมาก่อนจะเข้ามาที่หมู่บ้านแห่งนี้เขาตั้งคำถามในใจว่า...ทำไมที่นี่ถึงมีแต่เด็กและสตรี!อีกทั้งแต่งกายของผู้หญิงในหมู่บ้านแห่งนี้ ก็คล้าย ๆ กับคนในยุคโบราณอีกด้วย สตรีหลายคนที่นี่นุ่งผ้าถุงซะเป็นส่วนใหญ่ ราเชนทร์เดินตามพรานอ่องและพลางสอดส่องสายตาของเขาเพื่อสำรวจไปเรื่อย ๆ ...ก่อนจะชื่นชมในใจว่าผู้หญิงหลายคนที่นี่ก็สวยไม่แพ้สาวเมืองกรุงเลยทีเดียวแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า...เพราะอะไรหมู่บ้านแห่งนี้ถึงมีแค่เด็กและสตรีเท่านั้น แล้วถ้าจะมีเด็กเกิดมาได้..มันก็ต้องมีผู้ชายสิ ไม่เช่นนั้นแล้วพวกเด็ก ๆ ที่เขาเห็นวิ่งเล่นกันอยู่ จะเกิดขึ้นมาได้อย่างไรราเชนทร์พย
Read more
ตอนที่ 7 อาบน้ำมั้ยคะ
หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันไปที่เรือนนอนของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ระหว่างที่ราเชนทร์กำลังสำรวจภายในห้องนอนที่เป็นเรือนไม้ของตนเองอยู่นั้น เด็กสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง ผมยาวประบ่า นุ่งผ้าถุงและสวมเสื้อยืดก็เดินเข้ามาหาเขา “บ้านหลังนี้เป็นบ้านของหนูเอง เชิญคุณพักผ่อนตามสบายนะคะ” เสียงหวานของเด็กสาวเอ่ยขึ้น ราเชนทร์ที่กำลังเอาของออกมาจากกระเป๋าเป้ ก็ต้องสะดุ้งทั้งตัวก่อนจะรีบหันกลับมามองตามเสียงนั้น ก่อนจะเห็นว่าเจ้าของเสียงยืนอยู่ข้างหลัง“ขอบใจนะหนู อ่าว!!..แล้วถ้างั้นหนูพักที่ไหนเหรอ”“หนูไปนอนกับแม่ค่ะ”“อ๋อ” เธอยิ้มให้เขาอย่างจริงใจและมองเขาอย่างสนใจใคร่รู้ อายุของหล่อนคงไม่เกินยี่สิบเป็นแน่ ผมสีดำขลับถักเปียสองข้าง ดวงตากลมโตไว้ผมม้าปกคลุมหน้าผาก ดูช่างไร้เดียงสายิ่งนักราเชนทร์เหลือบปราดลงต่ำกวาดสายตาไปทั่วเรือนร่างระหงอย่างรวดเร็ว ไม่ให้หล่อนทันได้สังเกตว่า สายตาของเขามองซอกแซกไปถึงไหนต่อไหนเด็กสาวคนนี้ เต้านมอวบเต่งตึงเกินวัย มันอัดแน่นอยู่เต็มอกในเสื้อยืดสีน้ำตาลอ่อน เอวคอดกิ่วสะโพกผายเธอช่างหุ่นดีเหลือเกินราเชนทร์มองเพลินจนความรู้สึกทางเพศพลุ่งพล่านขึ้นอย่างรุนแรง เพราะอันที่จริงตั
Read more
ตอนที่ 8 เลี้ยงต้อนรับ
เย็นนั้นพรานอ่องกับนายกล้าผู้นำหมู่บ้าน ที่ออกไปล่าสัตว์ด้วยกันเมื่อตอนกลางวัน ทั้งสองก็ได้หมูป่ามากันคนละหนึ่งตัว ก่อนจะนำมันมาให้กลุ่มสตรีในหมู่บ้านที่เป็นแม่ครัว ช่วยกันปรุงเป็นอาหารมื้อค่ำ และถือโอกาสชวนราเชนทร์กับพรรคพวกให้มานั่งทานด้วยกัน“ถือว่าเป็นการเลี้ยงต้อนรับก็แล้วกันนะ หมู่บ้านของข้า ก็หาของดีที่สุดได้เท่านี้แหละ” นายกล้าผู้นำหมู่บ้านเอ่ยขึ้น เมื่อทั้งสามมานั่งร่วมโต๊ะอาหาร“ขอบคุณครับท่านผู้นำ ที่มีน้ำใจกับพวกผมนะครับ” ราเชนทร์เป็นตัวแทนกล่าวขอบคุณ ก่อนที่ทั้งสามคนจะยกมือไหว้เป็นการขอบคุณการต้อนรับเป็นอย่างดีจากผู้ใหญ่บ้าน หรือที่พรานอ่องชอบบอกกับพวกตนว่า นายกล้าคือผู้นำหมู่บ้านนาน ๆ ที่หมู่บ้านแห่งนี้จะมีการเลี้ยงฉลองต้อนรับที่ยิ่งใหญ่อย่างนี้สักครั้ง และในหมู่บ้านแห่งนี้ก็ยังมีการต้มเหล้ากินกันเองอีกด้วย นายกล้าสั่งให้กลุ่มผู้หญิงในหมู่บ้านหลายคน มาช่วยกันทำอาหารและยกมาเสิร์ฟให้แขกทั้งสามคน ปุณญาดานั่งติดกับไตรทศ ถัดมาเป็นราเชนทร์ ส่วนฝั่งตรงกันข้ามเป็นนายกล้าและพรานอ่อง ทั้งหมดมานั่งรวมกันอยู่ที่โต๊ะซึ่งทำมาจากท่อนไม้ใหญ่ผ่าครึ่งตามแนวยาวทรงครึ่งวงกลม ขาด้านล่างเป็
Read more
ตอนที่ 9 อ่อยใคร
“ลองชิมดูสักหน่อยเซ่!!..ไม่งั้นจะเรียกว่ามาไม่ถึงหมู่บ้านหินศิลาเอานะ!! รับรองครับว่าไม่บาดคอหรอก แต่กลิ่นมันอาจจะฉุนไปสักหน่อย แต่พวกข้าน่ะ..ชินแล้ว” นายกล้าเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าราเชนทร์สงบปากสงบคำไป“ครับ” ไตรทศเกรงใจจึงยกขึ้นดื่ม“อื้ม!.. รสชาติก็ไม่เลวครับพ่อผู้ใหญ่ ตอนแรกผมคิดว่ามันจะบาดคอซะอีก”“ไม่ต้องห่วงครับ เหล้าสาโทที่นี่ต้มอย่างดี..คุณไตรทศ” พรานอ่องพูดขึ้นบ้าง“ปกติผมก็ไม่ได้มากินเหล้าที่นี่บ่อย ๆ หรอกนะ นาน ๆ ท่านผู้นำถึงจะชวนออกไปล่าหมูป่าสักที เราก็เลยฉลองกัน รอบนี้ตัวมันใหญ่มาก” พรานอ่องที่กำลังยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มพูดขึ้น และออกตัวว่าไม่ได้เป็นพวกเดียวกันกับนายกล้า“แกงเผ็ดหมูป่าอร่อยดีนะครับ” ไตรทศเอ่ยชมอาหารที่เพิ่งทานเสร็จไปเมื่อสักครู่ ก่อนจะหันมาถามญาดาที่เพิ่งจะทานอาหารเสร็จเช่นกัน“อร่อยมั้ยคุณ..”“ก็อร่อยดีค่ะ อยู่ในเมืองญาดาก็ได้กินแต่แกงป่าหมู” เธอยิ้มตอบแฟนหนุ่มแต่ก็หันหน้ามายิ้มให้กับผู้นำหมู่บ้านเช่นกัน“อ่าว!.แล้วมันต่างกันตรงไหนละ..หนู” หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยถาม“ก็ที่ญาดาเคยกิน..มันเป็นแค่แกงป่าเฉย ๆ ค่ะ ส่วนหมูที่ใช้ก็เป็นหมูที่เลี้ยงในฟาร์ม ไม่ใช่หมูป่าจ
Read more
ตอนที่ 10 เด็กเอ็นฯ
ตอนนี้ที่โต๊ะเหลือแค่กลุ่มคนต่างถิ่นที่มาจากเมืองกรุง ก่อนที่สองหนุ่มจะถูกชงเหล้าเสิร์ฟโดยสองสาวอย่างเอาใจ ไตรทศซึ่งมีปุณญาดาคอยดูแลอยู่แล้ว จึงทำให้ลำดวลหันมาดูแลราเชนทร์เช่นเดียวกับมะลิ ทว่าเธอนั้นออดอ้อนออเซาะกว่ามะลิเป็นไหน ๆ ดูยังไงก็เหมือนผู้นำหมู่บ้านเรียกเด็กเอ็นให้มานั่งกับราเชนทร์ยังไงยังงั้น โดยเฉพาะลำดวลที่เธอแทบจะสิงร่างของราเชนทร์อยู่แล้ว ราเชนทร์จึงใช้ความที่เธอหลงใหลเขาเป็นทุนเดิมป้อนเหล้าเธอและก็แกล้งทำว่าตนเองนั้นเมาแล้ว แต่นั่นก็ทำให้มะลิหมั่นไส้“พวกคุณขาดเหลืออะไรก็บอกได้นะคะ” มะลิเอ่ยขึ้น เธอทำท่าจะลุกออกไป ราเชนทร์จึงเรียกเธอ“ลูกสาวคุณมะลิไปไหนเสียแล้วละครับ” ราเชนทร์เอ่ยถาม มะลิแปลกใจว่าทำไมราเชนทร์มาที่นี่แค่เพียงวันเดียวถึงได้รู้จักลูกสาวของเธอ ก่อนที่เขาจะเล่าเหตการณ์เมื่อตอนกลางวันให้ผู้เป็นมารดาฟังแบบยั่วโมโห“แกคงจะไปนอนแล้วมั้งค่ะ” ราเชนทร์ดูออกว่าเธอหวงลูกสาว จึงแกล้งแหย่ต่อไปอีก“อื้ม!!!..แต่ว่าเมื่อกี้ผมยังเห็นเธออยู่เลยนะครับ ผมขอให้เธอมาดูแลผมแทนคุณได้มั้ยครับ” ราเชนทร์เลิกคิ้วถามมะลิ หญิงสาวที่ดูไม่ได้แก่อะไรมากนัก และเขาเดา ๆ ว่าเธอคงอายุสักประมา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status