All Chapters of ต้นสายปลายรัก: Chapter 1 - Chapter 10

เพชรไพลินมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่กำลังลากเก้าอี้แล้วหย่อนนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างประเมิน ผู้ชายคนนี้หน้าตาหล่อเหลา คิ้วเข้มดกเรียงตัวสวยรับกันดีกับดวงตาคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน แต่ริมฝีปากสีเข้มนั้นกลับบางเฉียบจนมองผิวเผินแล้วคล้ายคนต่างชาติ ไรเคราเขียวครึ้มที่ขึ้นตามแนวกรามส่งผลให้ใบหน้ายิ่งเฉียบคมดุดัน บุคลิกลักษณะแบบนี้นี่เอง เธอจึงไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมเขาถึงดูแลและบริหารงานในอดีตเหมืองขนาดใหญ่แห่งนั้นได้นี่น่ะหรือคู่หมั้นของเจ้าของร่างนี้เธออยู่ในร่างของกัญญพัชรมาหลายวันแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเพิ่งได้เห็นรวินทร์ คู่หมั้นหนุ่มที่หลายคนพูดถึง แม้ตอนที่เธอนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล ผู้ชายซึ่งรั้งตำแหน่งคู่หมั้นคนนี้ก็ไม่เคยโผล่หน้าไปให้เห็นแม้แต่วันเดียว“วันนี้พี่วินทร์นึกยังไงคะ ถึงได้นัดพัชออกมากินมื้อเที่ยง”เธอไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เวลาที่กัญญพัชรพูดคุยกับรวินทร์จะแสดงสีหน้าแววตาอย่างไรบ้าง แต่จากความฝันที่ผุดขึ้นมาในช่วงเวลาที่เธอหลับก็พอรู้ได้ว่า เจ้าของร่างนี้รักใคร่หลงใหลผู้ชายตรงหน้ามากแค่ไหน...ทว่าเธอทำไม่ได้เพราะไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเลยแม้แต่น้อยรวินทร์มองหน้าเธอคร

เพชรไพลินสะบัดศีรษะไปมาหลายครั้งเพื่อขับไล่อาการมึนงง จนรู้สึกเหมือนพื้นที่กำลังยืนอยู่โคลงเคลง เสียงการจราจรจอแจและเสียงผู้คนตะโกนโหวกเหวกทำให้เธอต้องมองไปทางต้นเสียง แล้วก็เบิกตากว้างเมื่อเห็นอุบัติเหตุที่เกิดจากรถยนต์สองคันชนกันจนยับเยิน หญิงสาวนึกอยากเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ทว่าก็ตกใจเมื่อรู้สึกว่าเท้าของตัวเองไม่ติดพื้น“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย” ความตระหนกตกใจทำให้เพชรไพลินลืมนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าว่าตนกำลังทำอะไรอยู่ กระทั่งไม่ได้สังเกตรถคันที่เกิดอุบัติเหตุด้วยว่าเป็นรถตนเองหรือไม่ หญิงสาวเอาแต่มองซ้ายมองขวาพร้อมกับพยายามหาที่ยึดเหนี่ยวเมื่อรู้สึกว่าตนเองกำลังลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยฉันที” เธอพยายามตะโกนเสียงดัง แต่กลับไม่มีใครสนใจหันมามองแม้แต่คนเดียว ทุกคนเอาแต่สนใจอุบัติเหตุตรงหน้ากันหมด หญิงสาวจึงคิดจะกรีดร้องดังๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่จู่ๆ ก็มีแรงดึงดูดบางอย่างดูดร่างเธอจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็วจนเธอไม่สามารถต้านทานได้ พร้อมกับสติสัมปชัญญะที่ดับวูบลงไปเพชรไพลินลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตอนนี้ตนเองกำลังยืนอยู่ในงานเลี้ยงแห่งหนึ่ง เธอมองผู้คนขวักไขว่แต่งกายด้วยชุ

รวินทร์สะพายเป้ใบย่อมเดินลงบันไดมาที่ชั้นล่างพลางผิวปากฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เสร็จธุระเรื่องกัญญพัชรแล้วเขาจะได้กลับไปดูแลงานที่เหมืองต่อ เขาไม่ค่อยชอบขลุกอยู่ในกรุงเทพฯ เท่าไรนัก จะเข้ามาเมื่อจำเป็นจริงๆ เท่านั้น โดยเฉพาะการมาเยี่ยมบิดามารดาซึ่งพำนักอยู่ย่านชานเมือง“แกควรจะไปเยี่ยมหนูพัชเขาบ้าง”เสียงของบิดาดังขึ้นขัดเสียงฮัมเพลงของเขา แม้จะไม่กระโชกโฮกฮากหรือขึ้นเสียงใส่ แต่น้ำเสียงราบเรียบนั้นเขาก็พอฟังออกว่าแฝงความไม่พอใจอยู่ไม่น้อยชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นซึ่งบิดามารดากำลังนั่งพักผ่อนดูรายการทางโทรทัศน์กันอยู่ ทั้งสองหันมามองตั้งแต่ได้ยินเสียงเพลงของเขาแล้วก็ว่าได้ เขานั่งลงข้างมารดาด้วยท่าทีสบายๆ ดูไม่ทุกข์ร้อน จนท่านทั้งสองได้แต่ถอนหายใจด้วยความระอา“ผมก็มีงานต้องทำเหมือนกันนะครับคุณพ่อ จะให้ผมไปนั่งเฝ้าคนป่วยที่ไม่รู้ว่าจะฟื้นวันไหนได้ยังไงกัน แล้วที่เหมืองใครจะดูแล”รวินทร์รู้ดีว่าคำตอบของตัวเองค่อนข้างใจดำไปสักหน่อยสำหรับคนฟัง ทั้งที่ความจริงแล้วเขาไปเยี่ยมและสอบถามอาการของกัญญพัชรที่โรงพยาบาลทุกวันตั้งแต่วันที่เกิดอุบัติเหตุ แต่เพราะเขาไม่ต้องการให้บิดามารดามีค

เพชรไพลินเดินออกจากห้องแต่งตัวเพื่อสำรวจจุดอื่นต่อ แม้ใจจะไม่อยากออกไปจากห้องที่เป็นเหมือนสวรรค์ย่อมๆ ของผู้หญิงทุกคน แต่เพราะยังมีเวลาอีกมากมายที่จะได้มาขลุกอยู่ในห้องนั้น จึงได้แต่หักใจแล้วเร่งรีบจดจำรายละเอียดของความเป็น ‘กัญญพัชร’ ที่หลงเหลืออยู่ในห้องนี้ไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้หญิงสาวเดินมาที่โต๊ะเขียนหนังสือซึ่งตั้งติดบานหน้าต่าง บนนั้นมีคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กวางไว้เครื่องหนึ่ง ที่มุมโต๊ะมีกระบอกใส่เครื่องเขียนและหนังสือหลายเล่มวางโชว์สันเรียงกันติดผนัง เธอลองสุ่มหยิบขึ้นมาหนึ่งเล่มเพราะอยากรู้ว่ากัญญพัชรอ่านหนังสือแนวไหน เธอดึงเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลงช้าๆ จากนั้นก็ก้มลงมองหนังสือในมือ แล้วก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ“หนังสือสอนทำอาหารเนี่ยนะ” เธอลองเปิดหน้ากระดาษผ่านๆ และหยุดดูบางหน้าที่มีกระดาษแนบไว้“พี่วินทร์ชอบอาหารรสจัด ยิ่งเผ็ดยิ่งชอบ” เพชรไพลินอ่านประโยคสั้นๆ ที่เขียนไว้ในกระดาษพลางขมวดคิ้ว จากนั้นจึงลองอ่านประโยคสั้นๆ บนกระดาษที่แนบไว้บางหน้าอย่างอ่อนใจระคนเวทนาหญิงสาวเจ้าของร่างที่ตนอาศัยอยู่เธอเ

เพชรไพลินวุ่นวายอยู่กับกองหนังสือตรงหน้ามาตั้งแต่เช้าตรู่ เพราะไม่เคยจับธุรกิจเกี่ยวกับเพชรพลอยและเครื่องประดับมาก่อน ดังนั้นสิ่งแรกที่จำเป็นต้องทำก็คือการทำความรู้จักกับเรื่องพวกนี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้เรื่องการออกแบบนั้นเธอคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เพราะอย่างไรเสียก็ต้องรับจิวเวลรี่ดีไซเนอร์คนใหม่เข้ามาทำหน้าที่นี้อยู่ดี ส่วนรูปแบบจะออกไปในทิศทางไหนเธอก็ไม่ห่วงเช่นกัน เพราะค่อนข้างมั่นใจในรสนิยมของตนว่าไม่มีทางทำให้เครื่องประดับเหล่านั้นดูเชยและเกร่ออย่างแน่นอนเพราะเธอขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าแม่แห่งวงการเครื่องสำอางเชียวนะ!ฉะนั้นเรื่องเสื้อผ้าหน้าผมและรสนิยมในการแต่งตัวรวมถึงการเลือกเครื่องประดับ เพชรไพลินพูดได้เต็มปากเต็มคำว่าเธอไม่ด้อยไปกว่าใคร และเธอก็มั่นใจว่างานนี้จะต้องประสบความสำเร็จแน่นอน“คุณหนูคะ อีกหนึ่งชั่วโมงจะได้เวลานัดกับคุณวินทร์แล้วนะคะ”รวงทิพย์เข้ามาเตือนคุณหนูของตนด้วยความเป็นห่วง เพราะตั้งแต่ตื่นมาตอนเช้า กัญญพัชรก็เอาแต่จมจ่อมอยู่กับการอ่านหนังสือเพื่อทำความเข้าใจกับธุรกิจของครอบครัวอย่างเอาจ