บททั้งหมดของ ต้นสายปลายรัก: บทที่ 1 - บทที่ 4

เพชรไพลินมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่กำลังลากเก้าอี้แล้วหย่อนนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างประเมิน ผู้ชายคนนี้หน้าตาหล่อเหลา คิ้วเข้มดกเรียงตัวสวยรับกันดีกับดวงตาคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน แต่ริมฝีปากสีเข้มนั้นกลับบางเฉียบจนมองผิวเผินแล้วคล้ายคนต่างชาติ ไรเคราเขียวครึ้มที่ขึ้นตามแนวกรามส่งผลให้ใบหน้ายิ่งเฉียบคมดุดัน บุคลิกลักษณะแบบนี้นี่เอง เธอจึงไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมเขาถึงดูแลและบริหารงานในอดีตเหมืองขนาดใหญ่แห่งนั้นได้นี่น่ะหรือคู่หมั้นของเจ้าของร่างนี้เธออยู่ในร่างของกัญญพัชรมาหลายวันแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเพิ่งได้เห็นรวินทร์ คู่หมั้นหนุ่มที่หลายคนพูดถึง แม้ตอนที่เธอนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล ผู้ชายซึ่งรั้งตำแหน่งคู่หมั้นคนนี้ก็ไม่เคยโผล่หน้าไปให้เห็นแม้แต่วันเดียว“วันนี้พี่วินทร์นึกยังไงคะ ถึงได้นัดพัชออกมากินมื้อเที่ยง”เธอไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เวลาที่กัญญพัชรพูดคุยกับรวินทร์จะแสดงสีหน้าแววตาอย่างไรบ้าง แต่จากความฝันที่ผุดขึ้นมาในช่วงเวลาที่เธอหลับก็พอรู้ได้ว่า เจ้าของร่างนี้รักใคร่หลงใหลผู้ชายตรงหน้ามากแค่ไหน...ทว่าเธอทำไม่ได้เพราะไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเลยแม้แต่น้อยรวินทร์มองหน้าเธอคร

เพชรไพลินสะบัดศีรษะไปมาหลายครั้งเพื่อขับไล่อาการมึนงง จนรู้สึกเหมือนพื้นที่กำลังยืนอยู่โคลงเคลง เสียงการจราจรจอแจและเสียงผู้คนตะโกนโหวกเหวกทำให้เธอต้องมองไปทางต้นเสียง แล้วก็เบิกตากว้างเมื่อเห็นอุบัติเหตุที่เกิดจากรถยนต์สองคันชนกันจนยับเยิน หญิงสาวนึกอยากเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ทว่าก็ตกใจเมื่อรู้สึกว่าเท้าของตัวเองไม่ติดพื้น“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย” ความตระหนกตกใจทำให้เพชรไพลินลืมนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าว่าตนกำลังทำอะไรอยู่ กระทั่งไม่ได้สังเกตรถคันที่เกิดอุบัติเหตุด้วยว่าเป็นรถตนเองหรือไม่ หญิงสาวเอาแต่มองซ้ายมองขวาพร้อมกับพยายามหาที่ยึดเหนี่ยวเมื่อรู้สึกว่าตนเองกำลังลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยฉันที” เธอพยายามตะโกนเสียงดัง แต่กลับไม่มีใครสนใจหันมามองแม้แต่คนเดียว ทุกคนเอาแต่สนใจอุบัติเหตุตรงหน้ากันหมด หญิงสาวจึงคิดจะกรีดร้องดังๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่จู่ๆ ก็มีแรงดึงดูดบางอย่างดูดร่างเธอจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็วจนเธอไม่สามารถต้านทานได้ พร้อมกับสติสัมปชัญญะที่ดับวูบลงไปเพชรไพลินลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตอนนี้ตนเองกำลังยืนอยู่ในงานเลี้ยงแห่งหนึ่ง เธอมองผู้คนขวักไขว่แต่งกายด้วยชุ