Novels by Selenex

Chapter 42บ้านเตชะวานิชภายในโบสถ์คริสต์หลังย่อมที่ตั้งตระหง่านอย่างสงบสงัด หยาดแสงแดดอุ่นจัดยามเช้าสาดส่องผ่านบานกระจกสีสเตนกลาสลงมาเป็นริ้วสายละมุน มวลบรรยากาศโดยรอบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายหอมละมุนของดอกลิลลีสีขาวบริสุทธิ์ที่ถูกจัดแต่งประดับประดาไว้ตามแนว ม้านั่งไม้เนื้อดี สุ้มเสียงเครื่องออร์แกนเริ่มบรรเลงบทเพลงเฉลิมฉลองวิวาห์แผ่วเบา ก่อนจะเร่งเร้าจังหวะหนักหน่วงขึ้นเมื่อบานประตูใหญ่ถูกผลักเปิดออกกว้างเรือนร่างอรชรของจูนปรากฏกายขึ้นในชุดเจ้าสาวผ้าลูกไม้สีขาวสะอาดตา ชายกระโปรงยาวระย้าทอดตัวลากยาวไปตามผืนพรมทางเดิน กลุ่มผมสลวยถูกจัดแต่งทรงอย่างเรียบง่ายทว่ากลับดูเลอค่า รับกับใบหน้าสวยหวานที่แต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงบางเบา หากทว่าเวลานี้กลับดูหยาดเยิ้มพราวเสน่ห์ยิ่งกว่าวันไหน ๆดวงตาคู่กลมโตสั่นระริกด้วยความตื้นตันเอ่อล้น ยามที่สองเท้าเยื้องกรายก้าวเดินไปตามเส้นทางหินอ่อน โดยมีผู้ใหญ่ใจดีซึ่งทางคริสตจักรจัดหามาให้ รับหน้าที่เป็นตัวแทนครอบครัวทำหน้าที่เดินส่งตัวเจ้าสาวผู้ไร้ญาติขาดมิตรให้ถึงฝั่งฝันทุกสายตาภายในโบสถ์ต่างถูกสะกดตรึงไว้ที่ความงามอันไร้ที่ติของจูน ทว่าคงไม่มีสายตาของใครจะสั่

Chapter 41อาสามสุดเถื่อนหลายวันต่อมา...ช่วงเย็นของวันธรรมดาวันหนึ่ง แสงอาทิตย์สีอุ่นเริ่มอัสดงอาบไล้ไปทั่วคฤหาสน์ตระกูลเตชะวานิช บังเกิดเงาทอดยาวพาดผ่านตามระเบียงทางเดินอันเงียบสงบ จูนกำลังพักผ่อนอยู่ในห้องส่วนตัวหลังจากกลับมาจากมหาวิทยาลัย ทันใดนั้นสุ้มเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นแผ่วเบา ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของจอมทัพจะก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มละมุนละไมที่ประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ“จูนค่ะ ว่างหรือเปล่าคะ?” จอมทัพเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มหวานที่ฟังกี่ครั้งก็ชวนให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจ“ว่างค่ะคุณอา มีอะไรหรือเปล่าคะ?” จูนเงยหน้าขึ้นจากสมุดบันทึก พลางส่งยิ้มตอบกลับอาผู้ได้ชื่อว่าใจดีและสุภาพที่สุดในบ้าน“พอดีอาจะเข้าไปที่ห้องสมุดส่วนตัวน่ะค่ะ ไปเป็นเพื่อนอาหน่อยได้ไหมคะ?”เมื่อได้ยลสายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและคำชวนที่ดูไร้พิษสง จูนจึงพยักหน้ารับคำตกลงทันทีโดยไม่คิดระแวงหยาดแสงแดดสีส้มสลัวทอประกายลอดผ่านบานหน้าต่างกระจกทรงสูงของห้องสมุดขนาดยักษ์ บรรยากาศภายในห้องลับแห่งนี้เต็มไปด้วยความเงียบสงบและลึกลับ มีเพียงกลิ่นอายของกระดาษและปกหนังเก่าหอมอวลจาง ๆ สลับกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแผ่วเบา“จ

Chapter 40ปิดฉากผู้ชายกะล่อน‘จะพาแฟนขึ้นกล้องโชว์ไลฟ์ไหม?’ หรือ ‘คนไหนคือผู้โชคดีคนนั้น?’เพราะบรรดาแฟนคลับที่ติดตามผลงานมาแรมปีต่างรู้ซึ้งแก่ใจดีว่าเพลย์บอยคนนี้ไม่เคยออกตัวคบหากับผู้ใดจริงจัง แถมยังไม่เคยถ่ายคลิปสวาทกับใครซ้ำหน้าเลยสักครั้ง การที่เขาออกมาประกาศเปิดตัวแฟนเช่นนี้ ย่อมหมายความว่าต่อจากนี้คอนเทนต์รักจะถูกลงเฉพาะกับแฟนคนนี้คนเดียวงั้นหรือ?คอมเมนต์รันตัวเลขต่อไปไม่ยอมหยุดจนจูนที่แอบสังเกตการณ์อยู่อ่านตามไม่ทันจนเริ่มมีอาการตาลาย ทว่าท่ามกลางความหงุดหงิดหึงหวงเมื่อครู่ กลับมีกระแสความเขินอายแทรกซึมเข้ามากุมหัวใจแทนที่ ยามได้เห็นว่าเหล่าแฟนคลับดูจะคาดหวังและตื่นเต้นที่จะได้ยล ‘คลิปร่วมรัก’ ของเจ้าหมอนี่กับแฟนเหลือเกิน จนจูนหน้าร้อนผ่าวแดงซ่านไปหมดแล้วในเวลานี้“คนนี้แหละครับ... แฟนของผม”ว่าแล้วเจ้าคุณก็วาดมือเรียกขานคนที่หลบซ่อนอยู่ในมุมมืดให้ย่ำก้าวเดินออกมา ซึ่งร่างเล็กก็ยอมเดินออกมาอย่างว่าง่าย ทว่าเรือนร่างอรชรกลับสวมใส่ชุดเมดสาวสุดเซ็กซี่น่ารักที่ถูกอีกฝ่ายใช้กุศโลบายบังคับให้สวมใส่มาตั้งแต่วันแรกเริ่มจูนเยื้องกรายเดินตรงไปหาชายหนุ่มที่นั่งปักหลักรออยู่หน้าเลนส์กล

Chapter 39หมาเด็กบอกรักเช้าวันจันทร์ภายในรถยนต์คันหรูที่จอดสนิทอยู่หน้าตึกคณะ จูนที่เพิ่งฟื้นตัวจากพิษไข้ดูสดใสมีชีวิตชีวาขึ้นมาก จนนักรบที่รับหน้าที่เป็นสารถีแทบไม่อยากละสายตาไปมองเส้นทางบนท้องถนน วันนี้เป็นเวรของหมาเด็กประจำบ้าน เขาเป็นห่วงไม่อยากให้คนตัวเล็กขับรถมาเอง จึงถือโอกาสทำหน้าที่มาส่งถึงที่หมาย“ขอบใจมากนะที่มาส่ง” จูนจุดยิ้มหวานเตรียมจะเอื้อมมือไปเปิดบานประตูรถเพื่อลงไปเรียน“พี่จูนครับ... เดี๋ยวจดจ่ออยู่ตรงนี้ก่อนสิ”ฝ่ามือหนาของหมาเด็กเอื้อมไปเกี่ยวกุมข้อมือบางไว้แผ่วเบา ก่อนที่นักรบจะยกมือขึ้นปลดตะขอสร้อยคอของตนเอง มันคือสร้อยคอที่คล้องเกียร์เกียรติยศสีเงินวาววับที่เจ้าตัวสวมใส่ติดตัวแทบจะตลอดเวลาออกมา จูนเฝ้ามองตามด้วยความฉงนฉงาย เพราะเธอรู้ดีว่าสำหรับหนุ่มคณะวิศวกรรมศาสตร์แล้ว สิ่งนี้มันมีคุณค่าความสำคัญเหนือสิ่งอื่นใดนักรบโน้มเรือนร่างสูงใหญ่เข้ามาหา กลิ่นน้ำหอมบุรุษแนวสปอร์ตอ่อน ๆ ลอยอวลมาปะทะจมูก ก่อนที่เขาจะบรรจงคล้องสร้อยเกียร์เส้นนั้นลงบนลำคอระหงของจูนอย่างทะนุถนอม“ให้พี่ทำไม?”“พวกผมมีคำพูดติดปากกันว่า... เกียร์อยู่ที่ใจ ใจอยู่ที่เกียร์ ฝากเกียร์ไว้กับใคร

Chapter 38เวรของอาสองหลายวันต่อมา...หยาดแสงแดดยามสายสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านผืนสูงเข้ามาภายในห้องนอนทว่าเรือนร่างอรชรที่ซุกกายอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนากลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน จนกระทั่งสุ้มเสียงแผดร้องของสมาร์ตโฟนบนโต๊ะข้างเตียงดังทำลายความเงียบขึ้นมาจูนครางอือในลำคอด้วยความขัดใจ ก่อนจะฝืนเอื้อมวงแขนที่ไร้เรี่ยวแรงไปกดรับสาย ทันใดนั้นสุ้มเสียงจากปลายสายก็แผดจ้าลอดออกมาจนเธอต้องรีบดึงโทรศัพท์ออกห่างจากใบหูแทบไม่ทัน“อีจูน! มึงหายหัวไม่มาเรียนเป็นอาทิตย์แล้วนะเป็นไรวะ ไม่สบายเหรออีคุณหนู!”ฟ้าเพื่อนสนิทคนเดิมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระคนเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด ทว่าโวลุ่มเสียงที่ดังทะลุพิกัดนั้นทำเอาคนป่วยถึงกับตื่นเต็มตา จูนได้แต่ส่งยิ้มเจื่อนให้กับความว่างเปล่ารอบกายก่อนจะกรอกเสียงแหบพร่าตอบกลับไป“อืม... กูไข้ขึ้นน่ะมึง แต่อาทิตย์หน้าคงไปเรียนได้แล้วล่ะมั้ง”คนงามพ่นคำโป้ปดคำโตออกไป อันที่จริงนับตั้งแต่เสร็จสิ้นศึกมหากาพย์มัลติพาสในห้องแดงวันนั้น เธอก็ไข้ขึ้นนอนซมแถมยังปวดเมื่อยเนื้อตัวระบมขัดยอกจนแทบขยับเขยื้อนลุกจากเตียงไม่ไหวอยู่หลายวัน ร่างกายที่รองรับศึกหนักหน่วงรอบทิศทางเกินข

Chapter 37พร้อมกัน 30+“ฮึก... เดี๋ยวครับพี่จูน ค่อย ๆ ขยับนะ มันเสียวหัวไปหมดแล้ว...”ฝ่ามือหนายังคงเกาะกุมเอวบางไว้แน่นหนา แรงรัดรึงจากร่องเนื้อนุ่มที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวถอยห่างออกไปส่งผลให้หมาเด็กตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง จูนค่อย ๆ วาดสะโพกมนยกตัวขึ้นอย่างแผ่วเบาเนิบนาบ กระทั่งส่วนปลายหยักถอดถอนหลุดพ้นออกมา ทันทีที่การเชื่อมต่อขาดสะบั้นลง ธารน้ำรักสีขาวขุ่นอุ่นจัดที่นักรบฝากฝังฉีดอัดไว้ในกายขององค์ราชินีก็ไหลย้อนทะลักไหลบ่าออกมาตามแรงดึงดูดหยาดน้ำกามร้อนระอุเปรอะเปื้อนชโลมไล้ไปตามเรียวขาขาวผ่องและผืนผ้าปูที่นอนสีแดงเพลิงจนดูวาววับสะท้อนตาแสงไฟสลัวสาดกระทบคราบน้ำรักค้างคาบนเนื้อตัวของทั้งคู่ ยิ่งตอกย้ำภาพความพ่ายแพ้หมดรูปของหมาเด็กที่ทำได้เพียงนอนหอบหายใจรวยรินดั่งคนสิ้นเรี่ยวแรง“หมดเวลาสนุกของเด็กน้อยแล้ว”ยังไม่ทันที่นักรบจะได้พักเอาแรง เจ้าคุณก็พุ่งกายเข้ามาคว้าหมับเข้าที่ลาดไหล่แกร่ง ก่อนจะออกแรงกระชากเรือนร่างสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของหลานชายให้พ้นทางไปอย่างไม่คิดออมแรง เจ้าของห้องสายดาร์กสะบัดสายตาลงมองคราบน้ำรักที่ยังคงหลั่งไหลเยิ้มออกมาจากกึ่งกลางกายจูนด้วยประกายตา

Chapter 32ความรักที่สมบูรณ์นับจากวันที่ถูกโยเกิร์ตระเบิดอารมณ์ใส่ชุดใหญ่ ภูริก็ดูเหมือนจะไม่กล้าเข้ามาวอแวหรือล้ำเส้นกับเธออีกเท่าไหร่นัก แต่ก็ไม่ได้ถึงกับหลบหน้าหลบตาไปเลยเสียทีเดียว อารมณ์คล้ายกับคนที่อยากคุย อยากทักทาย แต่ก็ไม่กล้าทำตัวสนิทสนมเหมือนเมื่อก่อน ซึ่งตัวโยเกิร์ตเองก็ไม่ได้ว่าอะไร ในความคิดของคนสวย หากเพื่อนบ้านหนุ่มยอมกักตัวเองให้อยู่ในสถานะเพื่อน เธอก็พร้อมจะรักษามิตรภาพนี้ไว้ แต่ถ้าเขายังคิดจะทำตัวเห็นแก่ตัวเหมือนที่ผ่านมาอีก เธอก็คงต้องขอถอยห่างออกมาอย่างเด็ดขาด"โย... จะไปเรียนแล้วเหรอลูก มากินข้าวด้วยกันก่อนสิ"เสียงของคนเป็นแม่เอ่ยเรียกลูกสาว เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะก้าวเท้าออกจากบ้านเหมือนเช่นทุกวัน โยเกิร์ตคลี่ยิ้มรับแกนๆ ก่อนจะยอมเดินกลับมานั่งร่วมโต๊ะด้วยท่าทีที่เหมือนปฏิเสธไม่ได้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเช้าที่ควรจะอบอุ่นเพราะอยู่กันพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก ทว่าความจริงกลับชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ไม่สมกับบรรยากาศของครอบครัวเลยสักนิด เพราะนับตั้งแต่วันที่ทะเลาะกันใหญ่โต โยเกิร์ตก็แทบจะไม่ได้พูดคุยเล่นหัวหรือหยอกล้อกับพ่อแม่อีกเลย"วันนี้เลิกเรียนกี่โมงล่ะเรา"ค

Chapter 31ยั่วโมโห"เม... อาจารย์! นี่ทั้งคู่น่ะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"เสียงหวานของโยเกิร์ตพยายามร้องเรียกสองคนที่กำลังสาวเท้าจ้ำอ้าวไปข้างหน้าอย่างไม่คิดจะฟังเสียงทัดทานใดๆ นับตั้งแต่วินาทีที่ก้าวพ้นรั้วบ้านของพ่อกับแม่มาได้ ทั้งอาจารย์หมอหนุ่มและคุณหนูตัวแสบก็แท็กทีมกันมุ่งหน้าตรงดิ่งมายังบ้านของคนต้นเรื่องทันที ราวกับหอบเอาพายุอารมณ์ลูกใหญ่ติดตัวมาด้วย"นายภูริ! ไอ้บ้าภูริ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ! มุดหัวทำซากอะไรอยู่ ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลยนะโว้ย!!"เมเปิลยืนแผดเสียงตะโกนลั่นอยู่หน้าประตูรั้วบ้านของเพื่อนบ้านตัวดี จนโยเกิร์ตต้องรีบถลันเข้าไปดึงแขนรั้งไว้"เม! ไม่เอาสิคะ โวยวายไปมันจะได้อะไรขึ้นมา พอเถอะนะ... พี่สิบ ช่วยพูดเตือนสติน้องหน่อยสิคะ"คนพี่หันไปขอความช่วยเหลือจากคนโตสุดในกลุ่มที่เอาแต่ยืนนิ่งขรึม อีกฝ่ายถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะยอมทำตามคำขอของแฟนสาว... ด้วยการยื่นมือไปกดกริ่งหน้าบ้านกริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!"พี่สิบ! โยบอกให้ช่วยห้ามไงคะ!"โยเกิร์ตร้องลั่นขึ้นมาทันที เมื่อแทนที่เขาจะช่วยห้าม กลับกลายเป็นว่าอาจารย์หมอตัวโตกระหน่ำรัวนิ้วกดกริ่งหน้าบ้านไม่ยั้งจนเสียง

Chapter 30ลองเปิดใจเช้าวันต่อมาด้วยความพ่ายแพ้ซ้ำซากจนเริ่มพาล ความโกรธแค้นที่ไม่อาจสมหวังได้ดั่งใจก็เข้าครอบงำจิตใจของภูริ จนด้านมืดชักนำให้เด็กหนุ่มข้างบ้านพาตัวเองมาโผล่ที่บ้านของโยเกิร์ตตั้งแต่ไก่โห่ ในหัวของเขาตอนนี้คิดเพียงแค่อย่างเดียวว่า ในเมื่อตัวเองไม่ได้ครอบครอง คนอื่นก็อย่าหวังจะได้อยู่อย่างมีความสุข!"อ้าวภู... มาแต่เช้าเชียวลูก"คนเป็นแม่เอ่ยทักขึ้นด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นเด็กหนุ่มที่คุ้นเคยเดินเข้ามาในบ้านผู้มาใหม่ยกมือไหว้ทักทายตามมารยาท ก่อนจะเริ่มเปิดประเด็นเข้าเรื่องสำคัญ ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาต้องถ่อมาถึงที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่"ผมมีอะไรบางอย่างอยากให้คุณแม่ดูครับ""..."ภูริไม่รอช้า ล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงออกมา แล้วเปิดแกลเลอรีภาพถ่ายที่ตัวเองแอบกดชัตเตอร์เก็บไว้รัวๆ ส่งให้ดูตรงหน้าซึ่งภาพเหล่านั้น จะเป็นภาพไหนไปไม่ได้เลย นอกจากภาพของโยเกิร์ตกับเมเปิลที่เดินแนบชิดกันอยู่ในห้างสรรพสินค้าเมื่อวานนี้ ทันทีที่สายตาของหญิงวัยกลางคนปะทะเข้ากับรูปถ่ายเหล่านั้น เธอก็ตกใจจนหน้าถอดสี ไม่คาดคิดเลยว่าจะได้มาเห็นภาพลูกสาวคนเดียวของบ้าน กำลังเดินจับมือถือแขน

Chapter 29เราสามคนทั้งโยเกิร์ตและเมเปิลหลังจากได้รับข้อความตอบกลับจากอาจารย์สิบทิศ ทั้งคู่ก็พากันหัวเราะคิกคัก สีหน้าแววตาฉายความสะใจที่สามารถแกล้งปั่นประสาทเขาได้สำเร็จ โดยเฉพาะตัวแสบคนน้องที่ดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ"ป่านนี้พี่สิบคงหัวฟัดหัวเหวี่ยงไปแล้วมั้งคะ""พี่ว่าตอนนี้คงไม่มีกะจิตกะใจทำงานแล้วมากกว่า"คนพี่หัวเราะร่วนพลางทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงกว้างอย่างสบายอารมณ์ โดยไม่ได้สนใจเลยว่าชายกระโปรงจะร่นขึ้นสูงจนเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนไปถึงไหน ทว่าภาพเย้ายวนนั้นกลับทำเอาสายตาของเมเปิลเริ่มร้อนผ่าว ร่างกายเริ่มรู้สึกวูบวาบขึ้นมาทันที"พี่โยคะ...""ว่าไงคะ""ร้อนไหมคะ ถอดชุดออกดีไหม เดี๋ยวเมช่วยถอดให้"คนสวยหันมองแฟนเด็กที่นั่งอยู่ข้างเตียงแล้วคลี่ยิ้มหวานออกมาอย่างรู้ทัน เมื่อสบเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการ ปลายนิ้วเรียวเอื้อมไปไล้ตามกรอบหน้าของสาวน้อยหน้าตุ๊กตาอย่างยั่วเย้า ก่อนจะเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก"แค่ถอดอย่างเดียวเหรอคะ...""เปล่าค่ะ จะกินด้วยต่างหาก"สิ้นเสียงหวาน ริมฝีปากนุ่มสีชมพูระเรื่อก็ก้มลงประกบจูบกลีบปากอิ่มสีแดงสดของคนช่างยั่วบนเตียงอย่างนุ่มนวล เมเปิลเริ่มละเลี

Chapter 28คนที่ไม่ควรเห็นช่วงที่ผ่านมา ทั้งเมเปิลและโยเกิร์ตต่างก็ง่วนอยู่กับปัญหารอบตัวและเรื่องครอบครัวของตัวเอง จนเวลาล่วงเลยผ่านไปไวราวกับโกหก เผลอเพียงพริบตาก็วนมาบรรจบใกล้ถึงวันครบรอบสองปีเต็มที่ทั้งคู่คบหาดูใจกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย หากมองจากสายตาคนภายนอก ทั้งสองต่างเป็นเด็กหัวดี เรียนเก่ง มักชักชวนกันไปติวหนังสือและทำกิจกรรมร่วมกันอยู่เนืองนิตย์ ภาพลักษณ์เพื่อนสนิทที่ตัวติดกันเป็นตังเมจึงกลายเป็นฉากหน้าที่แนบเนียน จนแทบไม่มีใครระแคะระคายเลยว่าแท้จริงแล้ว สถานะของพวกเธอถลำลึกเกินกว่าคำว่าเพื่อนไปไกลโขเช้าวันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันครบรอบสุดพิเศษที่สองสาวต่างตั้งตารอคอยที่จะได้ใช้เวลาหวานชื่นอยู่ด้วยกันทั้งวัน แสงแดดอ่อนละมุนยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามา ทาบทับลงบนร่างระหงของโยเกิร์ตที่กำลังนอนคุดคู้อยู่ในอ้อมกอดอุ่นของแฟนสาวตัวเล็ก ก่อนที่เปลือกตาคู่สวยจะค่อยๆ ขยับลืมขึ้น เมื่อถูกปลุกด้วยริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อที่คอยกดจูบลงบนแก้มนุ่มซ้ำๆ พลางสูดดมความหอมละมุนเข้าปอดฟอดใหญ่จนนับครั้งไม่ถ้วน"ตื่นแล้วเหรอคะ..."เสียงหวานกระซิบชิดใบหู ขณะที่คนถูกปลุกบิดขี้เกียจไปมาในอ้อมอก

Chapter 27ข่ม"ว่าไงคะพี่สิบ เมยุ่งอยู่นะคะ ถ้าจะโทรมากวนประสาทละก็..."เสียงหวานติดหงุดหงิดที่กระแทกสายทะลุมือถือเข้ามา ทำเอาคนฟังอย่างสิบทิศถึงกับกระตุกยิ้ม ถ้าไม่ใช่เพราะกำลังอารมณ์ดีขั้นสุด เขาคงได้เปิดศึกปะทะคารมกับแม่ตุ๊กตาบลอนด์เอาแต่ใจไปแล้วยกใหญ่ แต่ด้วยความสะใจที่มีมากกว่า คนอายุมากกว่าเลยเลือกจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยอย่างเหนือชั้น"พี่แค่จะโทรมาบอกว่า ตอนนี้พี่อยู่กับโย"คำพูดสั้นๆ แฝงความเย้ยหยันชัดเจน เพราะตั้งแต่ที่พวกเขาทั้งสามคนยอมเปิดใจตกลงความสัมพันธ์พิลึกพิลั่นนี้ร่วมกัน ยลดาคนสวยก็กลายสภาพไม่ต่างจากศูนย์กลางจักรวาลที่มีเด็กโค่งสองคนคอยตามแก่งแย่งความรักอยู่ตลอดเวลา และแน่นอนว่าทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ปลายสายที่อารมณ์บูดอยู่แล้วก็แทบจะปรี๊ดแตกขึ้นมาทันที"เหอะ! จะโทรมาอวดว่างั้นเถอะ ถ้าพอใจแล้วก็แค่นี้นะคะ!""ยังหรอกแม่สาวน้อย... แค่นั้นมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้าเทียบกับเรื่องเด็ดที่พี่กำลังจะเล่าต่อไปนี้""อะไรอีกล่ะ! อย่ามาลีลาให้มันมากความนะ เดี๋ยวเมก็กดตัดสายทิ้งซะหรอก"คนน้องเริ่มอยู่ไม่สุข นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลตวัดสอดส่ายหากุญแจรถสปอร์ตคันโปรดแทบจะทันที เ

บทส่งท้ายวันเวลาผันผ่านไปพร้อมกับความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสามคนที่นับวันยิ่งแน่นแฟ้นและเปิดเผยมากขึ้น แคนดี้เพื่อนสนิทของอิงดาวกลายมาเป็นแขกประจำของเพนต์เฮาส์หรู คอยทำหน้าที่เป็นทั้งไม้กันหมาและผู้สังเกตการณ์ความคลั่งรักของสองแฝดมาเฟียอย่างนึกหมั่นไส้ โดยมีข้อตกลงลับ ๆ เรื่องการเฟ้นหาหนุ่มหล่อโปรไฟล์เลิศที่สองแฝดต้องคอยส่งมาบรรณาการให้อยู่เนือง ๆ เพื่อเป็นค่าปิดปากและค่าความดีความชอบณ ระเบียงกว้างของเพนต์เฮาส์หรูที่สามารถมองเห็นทัศนียภาพแสงสีของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืนได้อย่างสุดลูกหูลูกตา อิงดาวในชุดเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งยืนทอดสายตามองท้องฟ้าอย่างมีความสุข ก่อนที่อ้อมแขนแกร่งอันคุ้นเคยสองคู่จะขยับเข้ามากอดประสานซ้อนทับจากทางด้านหลังเรย์กดจูบลงบนลาดไหล่บางแผ่วเบา ขณะที่รอยส์เกยคางลงกับบ่ามนพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับกลัวว่ากวางน้อยตัวนี้จะอันตรธานหายไป"คิดอะไรอยู่ครับอิงดาว?" เรย์เอ่ยถามเสียงทุ้มพร่า"คิดเรื่องเก่า ๆ น่ะค่ะ... ไม่คิดเลยว่าจากผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง จะต้องมาติดกับดักพันธนาการของมาเฟียเจ้าอารมณ์พร้อมกันทีเดียวถึงสองคน" อิงดาวหัวเราะคิกคักพลางเอียงหน้าหลบไรหนวดของรอยส

Chapter 32เปิดตัวกับคุณแม่ค่ำคืนอันแสนสงบสุขภายในเพนต์เฮาส์หรู อิงดาวนั่งพิงแผ่นอกกว้างของเรย์อยู่บนโซฟาตัวยาว โดยมีรอยส์นอนหนุนตักเล็กลากไล้ปลายนิ้ววนเวียนอยู่แถวสะโพกมนอย่างออเซาะ สายตาของทั้งสามจับจ้องไปยังหน้าจอทีวีขนาดใหญ่ที่กำลังฉายซีรีส์เกาหลีแนวครอบครัวอบอุ่นหัวใจจู่ ๆ อิงดาวก็เปรยขึ้นมาลอย ๆ ท่ามกลางความเงียบ “จริงด้วยสิคะ พวกคุณว่าอิงควรจะบอกเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเราให้คุณแม่ที่อยู่เกาหลีรับรู้ได้หรือยังคะ?”ขวับ!ราวกับมีปุ่มสั่งการอัตโนมัติ ฝาแฝดมาเฟียสะดุ้งพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย เรย์ที่กำลังเคลิ้ม ๆ ถึงกับเบิกตากว้าง ส่วนรอยส์ก็เด้งตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรงในพริบตา“เธอว่าไงนะอิงดาว? จะบอกเรื่องพวกฉันให้คุณแม่ยายฟังงั้นเหรอครับ?” รอยส์ถามเสียงหลง นัยน์ตาคู่คมวูบไหวด้วยความตื่นตระหนกแกมตื่นเต้น“ค่ะ ก็เราคบกันจริงจังแล้วนี่นา อิงเลยคิดว่าจะขอโทรไปบอกเรื่องนี้กับแม่เอง…”“ไม่ได้เด็ดขาด!” เรย์ขัดขึ้นมาเสียงเข้มทันควันจนอิงดาวสะดุ้ง ชายหนุ่มรีบปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงพลางกุมมือน้อยขึ้นมาบีบเบา ๆ “หมายถึง… จะบอกเรื่องสำคัญระดับนี้ทางโทรศัพท์มันไม่ดีหรอกครับอิงดาว มันดูไม่ให้เ

Chapter 31เรียกใครว่าที่รักแสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาด้านในเพนต์เฮาส์หรู อิงดาวขยับเปลือกตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเอื่อยเฉื่อย ร่างกายนุ่มนิ่มยังคงมีความอ่อนเพลียหลงเหลืออยู่บ้างจากบทลงทัณฑ์อันยาวนานเมื่อคืนวาน หญิงสาวลุกขึ้นจัดการอาบน้ำแต่งตัวในชุดลำลองสบาย ๆ ก่อนจะก้าวขาเรียวเดินนวยนาดออกมายังโซนห้องครัวภาพตรงหน้าคือรอยส์ที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นสบาย ๆ กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ที่โต๊ะอาหาร บนโต๊ะมีแก้วกาแฟอุ่น ๆ ชงเผื่อไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้วอย่างรู้ใจ“ตื่นแล้วเหรอครับคนดี มารับคาเฟอีนหน่อยเร็ว ฉันชงเผื่อไว้ให้แล้ว” แฝดน้องคลี่ยิ้มหวานเอ่ยทักทายเสียงใส“ขอบคุณค่ะ…” อิงดาวอมยิ้มรับแก้วกาแฟมาถือไว้พลางสอดส่ายสายตามองหาใครอีกคน “แล้ว… คุณเรย์ล่ะคะไปไหนแล้ว”“ไอ้เรย์มันออกไปซื้อของข้างนอกตั้งแต่เช้าตรู่แล้วครับ”ยังไม่ทันที่รอยส์จะบ่นจบประโยค เสียงสัญญาณบานประตูดิจิทัลประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของแฝดผู้พี่ ร่างสูงแกร่งของเรย์สับเท้าฉับ ๆ เข้ามาในห้องครัว ทันทีที่เห็นร่างอรชรยืนอยู่ ชายหนุ่มก็ถลาเข้าไปสวมกอดหมับเข้าที่เอวบางจากทางด้านหลังพลางกดจูบหนัก ๆ ลงบ

Chapter 30ชดใช้ทั้งชีวิต“อ๊ะ! อย่ากัดสิคะ…”สองริมฝีปากร้อนผ่าวระดมไล้เลียไปตามเนื้อผิวขาวนวลด้วยความหวงแหนขั้นสุด รอยรักสีแดงจุดแล้วจุดเล่า ทั้งยังมีรอยฟันจาง ๆ ในบางแห่ง ปรากฏเด่นชัดขึ้นมาเรื่อย ๆ ตามลากผ่านของสองหนุ่มหน้าเหมือน ยอดปทุมถันชูชันถูกขบเม้มบดขยี้คนละข้างอย่างไม่มีใครยอมน้อยหน้า ผลเลยตกมาอยู่ที่คนงามที่ต้องนอนแอ่นกายรับความเสียวซ่านรุนแรงพร้อมกันสองฝั่ง“เรือนร่างตรงนี้เป็นสิทธิ์ขาดของพวกฉันสองคนเท่านั้น เพราะฉะนั้นเธอไม่มีสิทธิ์ให้ใครหน้าไหนมาสัมผัส หรือแม้แต่จะได้เห็นทั้งนั้น”คนขี้โมโหอย่างเรย์เอ่ยเสียงพร่าชิดกกหู ก่อนจะเริ่มส่งปลายนิ้วร้ายสอดแทรกลึกเข้าไปในช่องทางหวานฉ่ำ และมันไม่ใช่แค่หนึ่งนิ้วเท่านั้น... เพราะรอยส์เองที่อยากร่วมลงทัณฑ์เด็กดื้อคนนี้ ก็จงใจสอดปลายนิ้วเข้าเบียดเสียดแทรกพิกัดเดียวกับพี่ชายด้วยเช่นกัน“ทำไมทั้งสองคนถึงได้… เอาแต่ใจกันนัก… อื้อออ” แม้ปากจะเอ่ยต่อว่าตัดพ้อ แต่ร่างกายของอิงดาวกลับตอบสนองคู่แฝดมาเฟียได้เป็นอย่างดี โพรงเนื้ออุ่นระอุขยับตอดรัดการรุกรานจากสองนิ้วแกร่งถี่รัว ทั้งสะโพกกลมกลึงน่าขย้ำยังขยับร่อนสู้ฝ่ามืออย่างรู้งาน ตามแรงอารมณ์

Chapter 29อิงดาวมีคนอื่น?“ไอ้เรย์ อิงดาวล่ะ?”รอยส์ในชุดนักศึกษาเรียบร้อยเอ่ยถามพี่ชายเมื่อไม่เห็นคนตัวเล็ก ทั้งที่ปกติเธอจะตื่นก่อนเพื่อมาเตรียมมื้อเช้าให้เสมอ“ไม่เห็นว่ะ ยังไม่ตื่นมั้ง” เรย์ตอบปัด ๆทว่าเมื่อพากันเดินไปเรียกที่ห้องกลับไร้เสียงตอบรับ จึงเข้าใจว่าเธอคงล่วงหน้าไปมหาวิทยาลัยแล้ว แต่ความรู้สึกหน่วงลึกกลับเริ่มก่อตัวขึ้น ยามที่หลังจากนั้นอิงดาวเริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ตอนแรกสองแฝดคิดว่าเธอแค่งอนประสาผู้หญิงพอถามเธอก็ไม่บอกว่าเป็นอะไร เลยปล่อยเวลาให้ผ่านไปสักพัก หวังว่าเธอจะดีขึ้นแต่ไม่เลย เพราะนอกจากจะแอบหนีออกมาก่อนแล้ว บัดนี้เธอยังเมินเฉยทำราวกับพวกเขาเป็นธาตุอากาศ“อิง…”เสียงของรอยส์สะดุดกึกในลำคอ ยามเห็นภาพบาดตาตรงหน้า ความปวดหนึบปนโกรธขึ้งแล่นริ้วจนก้าวขาไม่ออก ทว่าคนใจร้อนอย่างเรย์กลับสับเท้าฉับ ๆ ตรงดิ่งไปยังคนงามที่กำลังนั่งหัวร่อต่อกระซิกอยู่กับชายหนุ่มคนหนึ่งทันที โดยมีแฝดน้องสาวเท้าตามติด“อิงดาว” เรย์กดเสียงต่ำเรียก ทว่าเจ้าของชื่อกลับช้อนตาขึ้นมองเพียงนิด ก่อนจะสะบัดหน้าหนีหันไปหาชายแปลกหน้าข้างกายแทน“เดี๋ยวเราไปคุยกันต่อเงียบ ๆ ที่อื่นดีกว่าค่ะ

Chapter 28เคลียร์ใจหลังจากเรื่องร้าย ๆ ผ่านพ้นไปด้วยดี เรย์และรอยส์ก็ตัดสินใจย้ายสำมะโนครัวเข้ามาอยู่ในคอนโดหรูอย่างเต็มตัว ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้ทั้งคู่จะชอบหาเรื่องเนียนมานอนค้างอ้างแรมอยู่บ่อย ๆ แล้วก็ตาม“เปิดตาได้หรือยังคะ นานแล้วนะเนี่ย”อิงดาวเอ่ยเย้าเสียงหวานเมื่อวันนี้โดนฝาแฝดมาเฟียจับใช้ผ้าผูกปิดตา แล้วจูงมือพาเดินเข้ามาในห้องพักท่ามกลางความแปลกใจ เพราะเธอก็จดจำได้ดีว่ามันคือคอนโดที่เดิมตำแหน่งเดิม ทว่าเมื่อผ้าปิดตาถูกแกะออก หญิงสาวก็พลันได้คำตอบทันที เมื่อภาพตรงหน้าปรากฏร่องรอยการจัดวางเฟอร์นิเจอร์ใหม่ยกชุด แถมยังมีการเพิ่มข้าวของบางชิ้นเข้ามาเสริมทัพ โดยเฉพาะ ‘โซฟาคู่รัก’ ดีไซน์โค้งเว้าแปลกตาสำหรับทำกิจกรรมรักโลดโผนที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง“นี่พวกคุณเปลี่ยนใหม่ทั้งหมดเลยเหรอคะ สวยจัง”คนถูกถามยืดอกทำหน้าตาภาคภูมิใจในผลงานกันยกใหญ่“พวกเราสองคนช่วยกันเลือกเองกับมือเลยนะอิงดาว คิดไว้แล้วว่าเธอต้องชอบแน่ ๆ” รอยส์เอ่ยน้ำเสียงภูมิอกภูมิใจสุด ๆ“โธ่ ไม่เห็นต้องสิ้นเปลืองเงินทองเพิ่มเลยค่ะ อิงอยู่ได้สบายมาก เท่าที่มีก่อนหน้านี้มันก็ดีมากอยู่แล้ว”คนงามขี้เกรงใจเอ่ยทักท้วงเสีย