Mag-log inShare
บทที่ 187
Pinakabagong kabanata
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 476
ผมต้องพิจารณาการตัดสินใจครั้งนี้ แต่ผมก็ยังลังเล เพราะไพโรจน์ได้ข่มขู่ความปลอดภัยของชาวบ้านในหมู่บ้านไปแล้ว"แต่วิดีโอมันดูชัดมาก แล้วก็เหมือนของจริง ไม่มีร่องรอยตัดต่อเลย ผมจำหน้าผู้ใหญ่บ้านกับเพื่อนบ้านแถวนั้นได้ พวกเขาถูกมัดให้นั่งยองๆ อยู่ที่ลานหน้าศาลาหมู่บ้าน ถ้าผมขัดขืนแม้แต่นิดเดียวที่นี่ การสังหารหมู่นั่นจะเกิดขึ้นจริงภายในไม่กี่นาทีแน่""นายจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต ถ้ายอมสละชีวิตตัวเองเพื่อคำสัญญาลมๆ แล้งๆ! อย่าปล่อยให้ความเจ้าเล่ห์ของพ่อทำลายสมาธิในการหนีของเรา! เราต้องหาทางออกจากวงล้อมนี้ให้ได้ โดยไม่ต้องยอมจำนนแบบหมดทางสู้!""ผมถูกบีบจนจนมุมจริงๆ ลลิตา ชีวิตของชาวบ้านหลายสิบคนที่ถูกจับเป็นตัวประกัน สำคัญเร่งด่วนกว่าความปลอดภัยของผมเองมาก ถ้าเกิดการสังหารหมู่ขึ้นจริง ผมคงไม่มีวันใช้ชีวิตอย่างสงบได้อีก ผมสัญญาว่าจะหาช่องโหว่อื่นเพื่อพาเราสองคนออกไปอย่างปลอดภัยให้ได้"ด้วยเรี่ยวแรงที่เหลือน้อยลงเรื่อยๆ ผมค่อยๆ ลดปากกระบอกปืนคู่ใจลง ปลายลำกล้องโลหะเย็นเฉียบนั้นสุดท้ายก็ชี้ลงไปยังพื้นห้องโถงประมูลที่เต็มไปด้วยฝุ่นอย่างยอมจำนน ผมตระหนักดีว่าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบโด
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 475
ปากกระบอกปืนพกขนาดเก้ามิลลิเมตรในมือผมถูกล็อกเล็งตรงไปที่อกซ้ายของไพโรจน์จากระยะห่างหลายสิบเมตร ในเวลาเดียวกัน กองกำลังคุ้มกันติดอาวุธของพวกมาเฟียนั่นก็ตอบโต้ด้วยการเคลื่อนไหวสวนกลับอย่างถึงตาย ปืนยาวนับร้อยกระบอกถูกยกขึ้นเล็งหัวผมจากหลายทิศทางในทันที"วางอาวุธลงให้หมด ถ้าไม่อยากให้หัวเจ้านายพวกแกระเบิดเละ! เปิดทางประตูให้กว้างๆ ให้พวกเราออกไปจากที่นี่! ถอยไปข้างหลัง ไม่งั้นกระสุนนี้จะเจาะหัวใจเขาจริงๆ!""ผมไม่ได้ล้อเล่นกับคำขู่นี้นะ! แค่เหนี่ยวไกครั้งเดียว เจ้านายสุดที่รักของพวกแกก็ได้ไปอยู่อีกโลกทันที! สั่งให้พวกมันถอยออกไปสิ ไอ้แก่!""ทุกคนวางปืนลงให้หมด! ห้ามใครกล้าเสียกระสุนก่อนที่ฉันจะออกคำสั่งอย่างเป็นทางการ! ปล่อยให้ไอ้หนุ่มกล้าคนนี้ได้ดื่มด่ำกับความสะใจจากชัยชนะชั่วครู่ของมันไปก่อน!"จากกลางวงล้อม ชายวัยกลางคนคนนั้นยกมือขวาขึ้นสูงผ่าอากาศ สัญญาณทางสายตานั้นสั่งให้ลูกน้องของเขาหยุดยิงกระสุนได้สำเร็จทันที เขาค่อยๆ ก้าวลงจากเวทีหลักผ่านขั้นบันได เข้ามาใกล้จุดที่ผมยืนอยู่กับลลิตาแทนที่จะรู้สึกถูกคุกคาม ไพโรจน์กลับหยุดยืนอย่างมั่นคงตรงหน้าปากกระบอกปืนของผมในระยะสองเมตร โดยไม่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 474
"ของปลอดภัยแล้ว เราต้องเตรียมตัวออกจากตึกนี้เดี๋ยวนี้" ผมกระซิบข้างหู ลลิตา"รีบไปกันเถอะ ลางสังหรณ์ฉันยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ ตั้งแต่นั่งอยู่ตรงนี้แล้ว"แต่พอก้นของพวกเราเพิ่งจะยกขึ้นจากเบาะเก้าอี้หนัง เหตุการณ์ไม่คาดคิดก็หยุดฝีเท้าของพวกเราไว้ ไฟส่องสว่างตามทุกมุมของห้องโถงประมูลดับลงอย่างกะทันหันห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดสนิทในทันที"บัญญัติ! มืดมาก ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย!" ลลิตากรีดร้องอย่างตื่นตระหนก พลางบีบแขนขวาของผมไว้แน่น"จับมือผมไว้แน่นๆ ลลิตา! ห้ามปล่อยเด็ดขาดแม้แต่นิดเดียว!"ความตื่นตระหนกเริ่มแผ่ไปทั่วแขกรับเชิญหลายร้อยคนในห้องโถง เสียงเก้าอี้ถูกเลื่อนอย่างรุนแรงและเสียงพึมพำสับสนดังสลับกัน ทำลายความเงียบของค่ำคืนนี้"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?! เฮ้ย ทำไมไฟดับหมดแบบนี้?!" แขกคนหนึ่งจากแถวหน้าตะโกนขึ้น"รีบเปิดเครื่องปั่นไฟฉุกเฉินสิ! ในห้องนี้อึดอัดจะตายอยู่แล้ว!" ชายอีกคนจากมุมห้องตะโกนออกมาเช่นกันท่ามกลางความวุ่นวายของเสียงผู้คน ประสาทการได้ยินของผมจับเสียงแปลกๆ ได้ เสียงฝีเท้าของรองเท้าบูตหนาดังหนักแน่นเป็นจังหวะ ทิศทางค่อยๆ ลงมาจากบันไดเหล็กบริเวณระเบียงวีไอพีมายังชั้นล่าง
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 473
ไฟหลักในห้องโถงจู่ๆ ก็หรี่ลง เหลือเพียงแสงสีเหลืองสลัวๆความสนใจของแขกหลายร้อยคนหันไปทางเวทีด้านหน้าทันที พิธีกรชายคนหนึ่งยืนตัวตรงอยู่บนโครงสร้างเวทีหลักของงานประมูลที่ปูพรมแดง"สวัสดีตอนค่ำครับ ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี! มาเริ่มงานเลี้ยงสุดหรูในคืนนี้กันเลยครับ!" ชายคนนั้นกล่าวทักทายผ่านไมโครโฟนพิธีกรเริ่มดำเนินกิจกรรมประมูลผลงานศิลปะผิดกฎหมายมูลค่าหลายพันล้านรูเปียห์ให้กับแขกในงานทันทีผมพาลลิตาเดินไปยังแถวเก้าอี้หนังสำหรับแขกตรงกลางห้องโถงหลักของงานประมูล ตำแหน่งที่ได้เปรียบนี้ทำให้ผมสังเกตความเคลื่อนไหวของแขกทั้งหมดได้ง่ายขึ้น อีกทั้งยังประเมินเส้นทางอพยพที่ใกล้ที่สุดได้ด้วย"นายเห็นร่างของพ่อในห้องนี้ไหม?" ลลิตากระซิบพลางโน้มศีรษะเข้ามา"ยังไม่เห็นเลยสักนิด ตาแก่เจ้าเล่ห์นั่นคงกำลังจับตาดูจากห้องวีไอพีชั้นบนโน่นแหละ""เราต้องระวังให้มากกว่านี้นะ ผมรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว"จอยักษ์ด้านหลังเวทีเริ่มขยายรายละเอียดลวดลายสลักของนาฬิกาเรือนนั้น เพื่อดึงดูดความสนใจของผู้ซื้อ"สินค้าชิ้นต่อไปคือผลงานคลาสสิกระดับมาสเตอร์พีซ นาฬิกาพกทองคำลายมังกรแกะสลักด้วยมือแท้ๆ จ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 472
เวลายี่สิบสี่ชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนสูบเอาเรี่ยวแรงและความคิดที่เหลืออยู่ของผมไปจนแทบหมดบรรยากาศภายในห้องแต่งตัวหลักของบ้านหลบภัยดูน่ากดดันอยู่ไม่น้อยเสื้อเชิ้ตสีขาวกับหูกระต่ายถูกจัดให้เรียบร้อย ปกคลุมช่วงบนของร่างกายผมไว้แล้ว สุดท้าย ผมสวมชุดสูททางการสีดำสนิทที่ตัดเย็บเข้ารูปพอดีกับร่างกาย ซองปืนสะพายไหล่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนใต้รอยพับของสูทราคาแพงตัวนี้ โดยไม่โป่งนูนออกมาแม้แต่นิดเดียว"สมบูรณ์แบบ คงไม่มีใครสงสัยแน่ว่าฉันผเป็นแค่แขกรับเชิญธรรมดา" ผมพึมพำกับเงาสะท้อนในกระจกเต็มตัวตรงหน้าผมถอนหายใจยาว เพื่อปรับจังหวะหัวใจก่อนจะออกไปเผชิญหน้ากับความตาย แต่ตอนที่ผมเพิ่งหันตัวไปทางประตูทางออก ก้าวเท้าของผมก็หยุดชะงักลงทันทีประตูบานเลื่อนของห้องค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ มีใครบางคนยืนตัวตรงอยู่ตรงธรณีประตู ด้วยรูปลักษณ์ที่ทำให้สมองของผมว่างเปล่าไปชั่วขณะ"ลลิตา? คุณแต่งตัวแบบนี้จะไปทำอะไรน่ะ?" ผมถามอย่างตกใจแทบช็อกลลิตาก้าวเข้ามาในห้องแต่งตัว พร้อมเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างกล้าหาญ"ฉันก็บอกตั้งแต่เมื่อวานแล้วไง ว่าฉันจะอยู่ข้างนายตลอด" เธอตอบอย่างหนักแน่น ดูเหมือนหญิงสาวผู้สง
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 471
ความเงียบปกคลุมเราทั้งสองคนชั่วขณะจู่ๆ เสียงแจ้งเตือนสั้นๆ ก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบนั้น เอกสารอิเล็กทรอนิกส์ฉบับหนึ่งถูกส่งเข้ามาในระบบ มีพิกัดทางภูมิศาสตร์ของสถานที่ประมูลใต้ดินแห่งนั้นผมรีบเลื่อนเคอร์เซอร์เมาส์ไปเปิดไฟล์ลึกลับนั้นทันที"นายจะทำตามที่ไอ้บ้าคนนั้นต้องการจริงๆ เหรอ บัญญัติ?" ลลิตาถามจากด้านหลังผมด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ"ผมต้องตรวจดูสถานที่ก่อน"ผมกดปุ่มลัดบนคีย์บอร์ดโดยไม่ลังเล เพียงไม่กี่วินาที ผมก็พิมพ์เอกสารพิกัดนั้นออกมาด้วยเครื่องพิมพ์สีบนโต๊ะทำงานของผม"นี่มันกับดักนะ บัญญัติ! อย่าโง่ไปหน่อยเลย!" ลลิตาห้ามพลางจับแขนขวาของผมไว้แน่น "นายไปที่รังศัตรูแบบนั้นคนเดียวไม่ได้นะ!""ผมจำเป็นต้องไปที่นั่น ลลิตา นี่เป็นโอกาสทองที่จะบุกไปถึงศูนย์บัญชาการของมันโดยตรง""แต่ที่นั่นต้องมีแต่นักฆ่ารับจ้างเต็มไปหมดแน่! ถ้านายดื้อดึงจะไปให้ได้ อย่างน้อยก็ต้องพากองกำลังคุ้มกันชุดใหญ่จากบ้านนี้ไปด้วย!"ความตื่นตระหนกปรากฏชัดจากมือของเธอที่บีบแน่นขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาจ้องมองผมอย่างอ้อนวอน อยากให้ผมยกเลิกความคิดฆ่าตัวตายนี้"ฟังผมก่อนนะ ลลิตา" ผมปลอบพลางประคองแก
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 2
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 1
"บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
Maaari mong magustuhan
จอมอสูรคลั่งอันดับหนึ่ง
อู๋ซิน65.4K viewsปฏิบัติการ ตามล่า อำนาจ ของ ฮาร์วีย์ ยอร์ก
หมาป่าผู้คลั่งรักมันฝรั่ง1.2M viewsมหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน
โพธิ์สองหู274.8K viewsผมคือหมอเทวดา
ลั่วเหล่ย291.9K viewsเสน่หานางมารหน้าใส
จันทร์ส่องแสง5.6K viewsไฟร้ายพลาดรัก 20+
ฅนบนดอย4.4K viewsตระกูลข้า ใครอย่าแตะ
บัณฑิตติดบ้าน93.5K viewsเซียนหมอมังกรระห่ำเมือง
ด้านนอกด่านประตูห่านป่า174.0K views
